BAND OF THE WEEK: QUEENSRYCHE

5 Μαρτίου, 2019 - 01:15

Ευτυχής συγκυρία η κυκλοφορία με διαφορά μίας εβδομάδας των νέων δίσκων από τους DREAM THEATER και QUEENSRYCHE, οπότε με διαφορά μίας εβδομάδας, βρίσκονται και οι QUEENSRYCHE στo Band of the week!!! Το “The verdict”, μας άφησε με τις καλύτερες των εντυπώσεων και σύσσωμη η συντακτική ομάδα του Rock Hard, εκφράζει τη γνώμη της για το σπουδαίο αυτό σχήμα και όλοι εσείς, φυσικά, μπορείτε να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο, στο poll που ακολουθεί.

QUEENSRYCHE. Πάμε λοιπόν… Μιλάμε για ένα σχήμα που δίσκος του, είναι στους 5 αγαπημένους μου όλων των εποχών (“Rage for order”). Λατρεία μεγάλη, από την στιγμή που τους πρωτοάκουσα, όντας πιο «παραδοσιακός» progster, μου αρέσουν πιο πολύ στην τετράδα “Rage for order” - “Promised land”, αφήνοντας ελάχιστα πιο πίσω το EP και το “The warning” (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρώ πως αξίζουν λιγότερο από 9/10).Για να λέμε τα πράγματα και με το όνομά τους, εκπληκτικό το “The warning”, αλλά αν δεν είχαν βγάλει το “Operation…” και το “Empire” κι έμεναν λίγο ακόμα σ’ αυτό το ύφος, θα μιλούσαμε σήμερα για γκρουπ επιπέδου METAL CHURCH, SANCTUARY ή VICIOUS RUMORS. Πολύ καλοί, δηλαδή, αλλά εκτός διεθνών διοργανώσεων, με πρωτιές σε κατηγορίες τύπου "κορυφαίοι αλλά αγνοημένοι"!!! Ιδιαίτερα αυτά τα κομμάτια με τα οποία έκλειναν οι δίσκοι τους, με έκαναν πάντα να ανατριχιάζω, ακόμα και σε δίσκους που θεωρώ από μέτριους έως και άθλιους και για του λόγου το αληθές, τσεκάρετε πάλι το “Sp00l” από το “Hear…” ή το “The right side of my mind” από το “Q2K”. Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να μην τονίσω ότι από το “Hear in the now frontier” του 1997, μέχρι το θλιβερό “Dedicated to chaos” του 2011, μπορώ να ακούσω μόνο το “Operation: Mindcrime 2”, το οποίο θεωρώ πως έχει φάει λέζα, μόνο επειδή έχει αυτόν τον τίτλο. Είναι τόση η αγάπη μου όμως για την πρώτη περίοδο του γκρουπ, που έχω απωθήσει τα σκουπίδια που μας σέρβιραν στα 00’s. Και πώς να μη συμβεί αυτό, όταν έχουν βγάλει ίσως τον κορυφαίο concept δίσκο όλων των εποχών (“Operation: Mindcrime”), ένα διαμάντι του US power/prog (“The warning”), έναν από τους πιο πραγματικά προοδευτικούς δίσκους, μίλια μπροστά από την εποχή του (“Rage for order”), έναν από τους πιο άρτιους εμπορικούς δίσκους όλων των εποχών (“Empire”) κι ένα “Promised land” που έσκασε μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία του “Empire” και κατάφερε μέσα στην κλειστοφοβική του ατμόσφαιρα και το αντιεμπορικό του ύφος, να θεωρείται από τους οπαδούς του σχήματος, μία από τις κορυφαίες τους στιγμές… 
Για το ασύλληπτο ταλέντο του Tate, του DeGarmo και των υπολοίπων, έχουν χυθεί τόνοι μελανιού. Εγώ θα ήθελα να σταθώ στον Todd LaTorre όμως. Τον άνθρωπο που κλήθηκε να αντικαταστήσει έναν από τους 2-3 κορυφαίους τραγουδιστές στο heavy metal, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ντράμερ!!! Κι όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά στο “The verdict”, αντικατέστησε και τον Scott Rockenfield στα τύμπανα. Δυσκολεύομαι να σκεφτώ ότι έχει υπάρξει μουσικός που έχει αντικαταστήσει ουσιαστικά δύο βασικά μέλη ενός μεγάλου σχήματος, κάτι που δείχνει το τεράστιο ταλέντο του. Κι αν είχαμε κάποιες αμφιβολίες για την πορεία του γκρουπ στο ομώνυμο άλμπουμ του 2013, τα πράγματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν με το “Condition human” και πλέον με το πρόσφατο άλμπουμ τους, νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε ξεκάθαρα για μία αναγέννηση. Όπως και να έχει, η άχαρη στιγμή του να διαλέξεις αγαπημένο τραγούδι από αγαπημένο σχήμα, έφτασε και αποφάσισα να επιλέξω τραγούδι από τον δίσκο τους που με έχει σημαδέψει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έστω και οριακά…

Σάκης Φράγκος

 

Μία από τις πιο καινοτόμες και επιδραστικές μπάντες του χώρου. Όπως και οι περισσότεροι έτσι και εγώ γνώρισα για πρώτη φορά τον θαυμαστό κόσμο των QUEENSRYCHE μέσα από το "Mindcrime". Η συνέχεια με το "Empire" υπήρξε εξίσου εντυπωσιακή ενώ το "Promised Land" φανέρωσε μία άλλη, πιο σκοτεινή και progressive συνάμα πλευρά των Αμερικανών αποσπώντας διθυραμβικά σχόλια από τον παγκόσμιο μουσικό τύπο αλλά και τους οπαδούς. Έκτοτε η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη (αν και προσωπικά πάντα μου άρεσε το "Hear in the now frontier") και δυστυχώς οι QUEENSRYCHE δεν σημείωσαν ποτέ ξανά την εμπορική αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία της περιόδου 1984-1994.
Το να υπογραμμίσω ότι το "Rage for order" ήταν ένα άλμπουμ πολύ μπροστά από την εποχή του είναι σα να τονίζω το αυτονόητο αφού ακόμη και σήμερα θεωρείται... μπροστά από την εποχή του! Αλλά και η πρώιμη US Power αισθητική του "Warning" και του "EP" ήταν το λιγότερο μαγευτική και αψεγάδιαστη. Σήμερα πολλοί ισχυρίζονται ότι οι QUEENSRYCHE κυκλοφορούν αξιόλογους δίσκους. Δεν θα διαφωνήσω. Ο LaTorre προσέδωσε μία υγεία στο συγκρότημα. Την ίδια στιγμή όμως χάθηκε και η μουσική ταυτότητα της μπάντας (κάτι που είχε βέβαια ξεκινήσει πριν την αποχώρηση του Tate για να είμαστε ακριβοδίκαιοι). Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη για ένα συγκρότημα που συγκαταλέγεται στα πολύ αγαπημένα μου.
Έχω τόσα πολλά τραγούδια που θα μπορούσα να βάλω εδώ...τα "Hand on heart", "You", "Walk in the shadows", "The needle lies", "NM 156" είναι μερικά μόνο από αυτά. Επέλεξα όμως το "The whisper" γιατί είναι αυτό που θεωρώ ως την επιτομή του ήχου των QUEENSRYCHE στο αξεπέραστο "Rage for order". Ελπίζω κάποια στιγμή να επιστρέψουν στα... πάτρια εδάφη οι Tate, Rockenfield και γιατί όχι (έστω για ένα show στο Seattle) o DeGarmo!

Σάκης Νίκας

 

Οι στιγμές ολοκληρωτικού και αψεγάδιαστου ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ που μας έχει χαρίσει αυτό το συγκρότημα μπορούν μόνο να αποτυπωθούν σε τόμους και όχι σ’ αυτή την ενότητα που μαζευόμαστε όλοι να πούμε το μακρύ και το κοντό μας.  Είναι κάτι καθαρά βιωματικό το οποίο θα μείνει παντοτινά ανεξίτηλο και υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα ακόμα και την ώρα που θα κλείνουμε τα μάτια μας για τελευταία φορά, να περνάει η ζωή μας σαν ταινία μπροστά τους και να δεσπόζει στο βάθος το tri-ryche, οι οκτάβες του Geoff Tate, οι εύστοχες και βαρύτατες εκεί που έπρεπε κιθάρες τους, ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Η ζωή μου προσωπικά μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι, διότι ήρθα νωρίς αντιμέτωπος με την μουσική τους και δυστυχέστερα με το άλμπουμ που θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο έχει ηχογραφηθεί ποτέ από ανθρώπινα όντα σ’ αυτόν τον πλανήτη. Το “Operation:Mindcrime” ήταν η αρχή του τέλους όλων για μένα προσωπικά.  Ήξερα την πρώτη φορά που θα το άκουγα ότι όλα τα άλλα θα έμπαιναν υπό σύγκριση. Μπορεί να μεγάλωσα και τα ακούσματά μου –ευτυχώς- να βάρυναν αισθητά, να έγινα λάτρης της ασύλληπτης ταχύτητας και ακρότητας, αλλά αυτό το άλμπουμ έστεκε και θα στέκει για πάντα υπεράνω κάθε δημιουργήματος. Απλό, λιτό, απέριττο, μεγαλειώδες, ανεπανάληπτο σαν αντίκτυπος.
Εδώ να γίνει μία παρένθεση γιατί δεν έχω που δεν έχω μαλλιά στο κεφάλι μου, θα μου πέσουν και οι τρίχες από το στήθος με όσα διαβάζω και ακούω κατά καιρούς. Για μία μπάντα όπου μέχρι και το 1994 και το κολοσσιαίο “Promised land” στην ουσία «μαλώνουμε» για το ποιο είναι το 10άρι ανάμεσα στα 11άρια (με την εξαίρεση του “Empire” το οποίο είναι σκαλιά κάτω και σαν λογική και σαν μη τελειότητα), παρατηρείται μία απέλπιδα προσπάθεια μείωσης του “Operation:Mindcrime” από λάτρεις της εποχής που ο Tate τραγούδαγε ψηλότερα από το Έβερεστ, που τα μαλλιά τους ήταν ξυμένα, που τα φορέματά (;) τους προκαλούσαν ερωτηματικά και που γενικά δεν είχαν «ξεπουληθεί» όπως στο καλύτερο concept άλμπουμ της ύπαρξης. ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ; Για κουνήστε το κεφάλι σας λίγο και δείτε ΑΝ υπάρχει κάτι εκεί μέσα. Αμφισβήτησε ποτέ κανείς ότι ήταν πιονιέροι όλου του ένδοξου Αμερικάνικου μετάλλου με το ομότιτλο ΕΡ του ’83 ή με το δυσθεώρατο “The Warning” που τσάκιζε κόκκαλα και είναι το δεύτερο καλύτερο άλμπουμ του 1984 πολύ πάνω από κλασσικά άλμπουμ που θεωρούνται μνημεία ή υπάρχει κάποιος που ΔΕΝ προσκύνησε την 100 αιώνες (όχι χρόνια, αιώνες) ΜΠΡΟΣΤΑ αισθητική του “Rage for order” που ακόμα και σήμερα δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτή;
Μας χάριζαν μέχρι πριν 25 χρόνια στιγμές οι οποίες περιγράφονται μόνο με ιστορίες και αναμνήσεις και όχι με λόγια. Ήταν φάρος για να δείχνουν το δρόμο σε όλους και είχαν το σεβασμό ακόμα και των μεγαλύτερων κολλημένων. Δυστυχώς από ένα σημείο και μετά ο φάρος έσβησε και μαζί του όλα τα πλοία πέσανε σε ξέρα και συνέτριψαν τις πλώρες τους πάνω σε αιχμηρά βράχια με την ολοκληρωτική καταστροφή να ήταν αναπόφευκτη. Το πού βρέθηκαν ως ένα σημείο και το πόσο χαμηλά πέσανε με αστοχότατες επιλογές (πλην του πραγματικά αξιολογότατου “Tribe”) είναι θέμα που σηκώνει επιστημονική ανάλυση. Κάθε δίσκος κατάφερνε να γίνεται εντυπωσιακά χειρότερος (αυτό το “American soldier” ειδικά δεν ακούγεται ούτε με πιστόλι στον κρόταφο) και όταν ήρθε η ώρα της διαμάχης των μελών μεταξύ τους και ο Tate πήρε τον… εγωισμό του κι έφυγε και οι άλλοι κράτησαν το όνομα, κάπου εκεί η καρδιά σκίστηκε στα δύο οριστικά. Δε μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι αυτοί που κάποτε μεγαλούργησαν και ήταν παράδειγμα προς μίμηση, γίνανε οι μεγαλύτερες Κατίνες που θα κάνανε Λαμπίρη και Στεφανίδου να κοκκινίζουν από ντροπή. Πλέον έχουμε 2019, ο καθένας έχει πάρει το δρόμο του και ευτυχώς είμαστε σε μία κατάσταση εμφανώς καλύτερη.
Στη μπάντα μπήκε ο χαρισματικότατος –κι απίστευτα Τate-ικός στη φωνή- Todd La Torre ο οποίος με την παρουσία του έχει αναγεννήσει το συγκρότημα, το οποίο συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου πραγματικά ανέλπιστα φοβερού “The verdict” έχει κάνει το 3/3 μαζί του και έχει βάλει –κάπως- τις καρδιές των οπαδών στις θέσεις τους. Είναι εμφανής η άνοδός τους και αν και πονάει πολύ το γεγονός ότι ο εγκεφαλικός και παθιασμένος Scott Rockenfield δεν είναι πλέον στη μπάντα (με τον «πολύ» Casey Grillo να παίρνει τη θέση του αλλά να ΜΗΝ παίζει στο τελευταίο άλμπουμ, μυστήρια πράγματα), τους βγάζεις το καπέλο για τη όμορφη απλότητα που παραδίδουν και που σταμάτησαν επιτέλους να λερώνουν το όνομα τους. Όλη μου η ζωή είναι συνδεδεμένη άρρηκτα μαζί τους, δε μπορώ να είμαι πλήρως αντικειμενικός, δε μπορώ να διανοηθώ καν να μην μεγάλωνα και να τους είχα παντοτινούς συντρόφους, δε μπορώ να κάνω πίσω στα θέλω της ίδιας μου της ύπαρξης όταν μιλάω γι’ αυτούς. Όσο λοιπόν και να θέλω να αναλύσω ότι δεν αναλύεται, θα υπάρχει πάντα μία στιγμή που θα στέκει υπεράνω ότι έχει ηχογραφηθεί εκεί έξω και ένα από τα τρία καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών, που αισθάνομαι ότι με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο συνολικά. Εσύ το ήξερες ότι δε μπορείς να ξεγελάσεις τον καθρέφτη ή προσπαθείς ακόμα μάταια; ‘Ryche on eternal skies forevermore. TAKE HOLD!

Άγγελος Κατσούρας

 

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σίγουρα θα θυμούνται τους δίσκους συλλογές που κυκλοφορούσαν κυρίως τη δεκαετία του ‘80. Σε μια τέτοια συλλογή της ΕΜΙ που κυκλοφόρησε το 1985 με τίτλο “Heavy n’ rock”, ανάμεσα σε γνωστά ονόματα όπως SAXON, IRON MAIDEN, SCORPIONS και WHITESNAKE, το μάτι του πιτσιρίκου Θοδωρή πέφτει στο περίεργο όνομα μιας μπάντας που μάλιστα η φωτογραφία της κοσμούσε το εξώφυλλο της συλλογής. Το όνομα αυτής ήταν QUEENSRYCHE και το κομμάτι που περιλαμβανόταν στη συλλογή ήταν το “Queen of the reich”. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε με τους QUEENSRYCHE μια παράφορη σχέση που, όπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, είχαν τα σκαμπανεβάσματα τους ακροβατώντας πολύ εύκολα από την αγάπη στο μίσος ή ακόμα χειρότερα, στην αδιαφορία. Για να λέμε τα πράγματα όπως πρέπει να είναι, η δισκογραφία των ‘RYCHE από το ομώνυμο EP τους μέχρι και το “Promised land” είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για κάθε δισκοθήκη. Δυστυχώς όμως, από εκεί και πέρα άρχισε μια κατρακύλα που πραγματικά έμοιαζε σαν να μην έχει τελειωμό. Και αν υπήρξαν κάποιοι που θεώρησαν ότι το “Hear in the now frontier” θα ήταν απλά ένα μικρό στραβοπάτημα, η μετέπειτα ιστορία ήρθε να μας διαψεύσει όλους, με το ένα ολίσθημα να ακολουθεί το άλλο. Κάποιες σποραδικές και μεμονωμένες εκλάμψεις δεν ήταν ικανές να σώσουν την κατάσταση και φτάσαμε στο μοιραίο έτος του 2011 όπου κυκλοφορούν το “Dedicated to chaos”, έναν δίσκο που είναι τουλάχιστον ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟΣ ως προς την ιστορία και το όνομα των ‘RYCHE. Η συνέχεια, αναμενόμενη, με τον απίστευτα χαρισματικό αλλά ταυτόχρονα προβληματικό Geoff Tate να αποχωρεί από τη μπάντα και να δημιουργεί τη δική του έκδοση των QUEENSRYCHE μέχρι να τους μετονομάσει σε OPERATION:MINDCRIME. Η αντικατάσταση του Tate από τον Todd La Torre (ex- CRIMSON GLORY) αρχικά ξένισε τον κόσμο αλλά οι δυο δίσκοι που κυκλοφόρησαν μαζί (“Queensryche”-2013, “Condtion Human” – 2015) χωρίς να διαθέτουν την αίγλη του παρελθόντος ήταν αξιοπρεπέστατοι και επανέφεραν τη μπάντα στο σωστό δρόμο. Τα ίδια λόγια, και ενδεχομένως και καλύτερα ακούγονται και για το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “The verdict” που ήδη κυκλοφορεί. Προσωπικά εύχομαι όσο τίποτα άλλο να επανέλθουν σε υψηλά επίπεδα, είπαμε οι μεγάλοι έρωτες δεν κρύβονται. Μέχρι τότε, πάω να ακούσω ένα από τα καλύτερα concept άλμπουμ όλων των εποχών και ίσως, την καλύτερη τους δουλειά ever. Όχι, όχι δεν αναφέρομαι στο “Operation:mindcrime” αλλά στο ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟ “Rage for order”. Τι; Δεν είναι concept; Νομίζετε…

Θοδωρής Κλώνης

 

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός γίνεται. Η τιμώμενη μπάντα αυτής της εβδομάδος, δεν είναι απλά ένα κολοσσιαίο συγκρότημα. Είναι πολλά περισσότερα. Κολοσσιαία συγκροτήματα μπορείς να βρεις και χωρίς να έχουν το ειδικό βάρος των QUEENSRYCHE. Εδώ όμως, φίλοι μου, έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που η πένα, οποιαδήποτε πένα, δεν μπορεί να αποδώσει σωστά την αξία και κυρίως, την σημασία της στο μεταλλικό στερέωμα. Αν τα πάρουμε λίγο από την αρχή θα δούμε παρέα πως αυτό το μουσικό φαινόμενο ήταν πάντα πολύ μπροστά από την εποχή του. Πίσω στα 1983, με το θρυλικό πια EP, βάζουν τις βάσεις για το λαμπρό οικοδόμημα που ονομάζεται US power, μαζί με μπάντες όπως οι OMEN και τους JAG PANZER. Την επόμενη χρονιά, όταν κυκλοφόρησε το “The Warning”, έδωσαν στην ανθρωπότητα το πρώτο τους ολοκληρωμένο αριστούργημα. Τον ορισμό του US power. Οι άνθρωποι είχαν ήδη δημιουργήσει την ωραιότερη, εντυπωσιακότερη και ισχυρότερη metal σχολή όλων των εποχών. Το ιδίωμα που θα πρέπει να είναι αυτό που (από πλευράς metal) θα μπει στη κάψουλα η οποία θα ταξιδέψει στο διάστημα, όταν καταστραφεί ο κόσμος. Και ενώ ο κόσμος γνωρίζει για τα καλά το φαινόμενο QUEENSRYCHE, μέσω της World Slavery Tour των IRON MAIDEN και περιμένει για το μέλλον ανάλογα μεγαλεία, οι πρωτευουσιάνοι (Washington DC) στέλνουν άπαντες για «χόρτα». Προσπαθώ να φέρω τον εαυτό μου σε εκείνη την εποχή, και να με κάνω έναν 20χρονο ας πούμε metalhead. Να έχω «λιώσει» το “Queen of the Reich”, και να ακούω ένα άλμπουμ σαν το “Rage for order”. Και ακόμη χειρότερα, επειδή τότε υπήρχε τεράστιο air play στα singles, να ακούω ως πρώτο δείγμα σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό το “Gonna get close to you” της Lisa DalBello. Μιλάμε για ασύλληπτη έμπνευση… για εξωπραγματικές, πρωτόγνωρες (1986 γαρ) καταστάσεις, για ένα ρίσκο που μόνον οι πραγματικά μεγάλοι παίρνουν. Δεν μπορώ να φανταστώ την αντίδρασή μου. Οι τύποι άνοιξαν νέους δρόμους, έθεσαν τις βάσεις για μια ακόμη σχολή, αυτή του progressive metal αν και το "Rage for order” εξακολουθεί και ορίζεται ως US power στο μισό του. Για το “Operation: Mindcrime” και το “Empire” δεν χρειάζεται να πω κάτι. Το πρώτο μνημονεύεται ως το καλύτερο concept στην ιστορία, το δεύτερο απλά πάτησε πάνω του και εκτόξευσε τη μπάντα σε δυσθεώρητα από πλευράς πωλήσεων, αναγνωρισιμότητας και status ύψη. Και τα δύο δημιούργησαν μια νέα φουρνιά μουσικών, που θέλησαν να παίξουν ακριβώς ΕΤΣΙ. Για δίσκους όπως το “Promised land” είναι που οι QUEENSRYCHE άφησαν εποχή ως μια μπάντα ρηξικέλευθη και πρωτοπόρα. Γιατί εκεί που λες πως καθιερώθηκαν (επιτέλους) σε ένα ύφος, κάνουν ολικό restart και παρουσιάζουν έναν δίσκο «εσωτερικό», «δύσκολο»… και εν τέλει τον τελευταίο αριστουργηματικό τους. Γιατί κάπου εκεί, το ίσως εντυπωσιακότερο σερί όλων των εποχών «σπάει», και η ανεκδιήγητη μπαρούφα που ονομάζεται “Hear in the now frontier” ανοίγει τον χορό των αφάνταστων μετριοτήτων (στη καλύτερη), των αποχωρήσεων βασικότατων και ιδρυτικών μελών, των καυγάδων, των ιντριγκών και γενικά της απόλυτης παρακμής. Τώρα που ξανακοιτάζω τη δισκογραφία τους, οι ‘RYCHE έχουν πετύχει κάτι το εκπληκτικό: φιγουράρουν ΑΝΕΤΑ, σε πολλά “best of 10 of all times”, πολλών κατηγοριών. Από τα «καλύτερα των καλυτέρων», ως τα «χειρότερα των χειροτέρων». Στιχουργικά, οι ‘RYCHE έχουν πει τα πάντα. Για ιστορίες φαντασίες, μυστηρίου, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τις μεταφυσικές ανησυχίες του κάθε ανθρώπου. Αν αυτά δεν είναι μερικά ακόμη χαρακτηριστικά πραγματικά ΜΕΓΑΛΗΣ μπάντας, τότε τι να πω… Να δούμε αν με τον φετινό τους δίσκο και τον Todd LaTorre (φωνή, τύμπανα) στον οποίο έχω εμπιστοσύνη, ανακάμψουν επιτέλους. Τους χρειάζεται ο ήχος, τους χρειάζομαι και εγώ… Λοιπόν, συγχωρείστε με για την έκταση του κειμένου. Σταματώ εδώ. Ψηφοφορία έχουμε, πρέπει να τοποθετηθώ. Χμ… τελικά τα πράγματα όταν έχεις «λιώσει» δισκογραφία και έχεις, ή σωστότερα, σε έχει μεγαλώσει μια μπάντα, είναι εύκολα. Οι αγαπημένοι μου δίσκοι, τους οποίους και θεωρώ και τους καλύτερους και σημαντικότερους της μπάντας, είναι το “The warning” και το “Rage for order”. Ψηφίζω και τους δύο. Είναι ισάξιοι. Αλλά σαν ένα από τα πλέον αγαπημένα μου κομμάτια, θα διαλέξω ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ όσο και υποτιμημένο διαμάντι, που σπανίως ακούγεται. Βασικά, μόνο το σφύριγμα αυτό να είχε ηχογραφήσει ο Tate, θα είχε μείνει στην ιστορία. I will remember the star that came tonight...

Δημήτρης Τσέλλος

 

Νέο άλμπουμ με τον La Torre για το άλλοτε κραταιό power / progressive σχήμα από το Seattle. Το να ακούς Αμερικανικό power metal και να μην έχεις λατρέψει το EP τους και λιγότερο το πρώτο τους άλμπουμ, σε καθιστά ύποπτο προδοσΙας. Το να αγαπάς το progressive και να μη λατρεύεις  το “Rage for order” το άλμπουμ που σχεδόν τους αποξένωσε με την αλλαγή πορείας από τον όγκο των οπαδών τους σε κάνει βλάσφημο. Το να ακούς heavy metal και να μην λατρεύεις το κορυφαίο concept  metal άλμπουμ όλων  των εποχών το “Operation: mindcrime” σε κάνει αναγνώστη λάθος site. “Empire” και “Promised land” εδραίωσαν τον θρύλο του σκεπτόμενου metal και μετά ήρθε η πτώση. 
Άρνηση των μεταλλικών ιδεωδών, απώλειες βασικών μελών , αγάπη για το μοντέρνο και το επίκαιρο και στο τέλος μαχαίρια, φτυσίματα και συμπεριφορές κοινοβουλευτικές που ψυχράνανε τους οπαδούς. Ο Tate σήμερα περιοδεύει πατώντας στις δάφνες του παρελθόντος, οι υπόλοιποι όμως συνεχίζουν με έναν νέο τραγουδιστή, με δυνατή φωνή και σιγά σιγά και δυνατή προσωπικότητα. Με το νέο σχήμα οι τωρινοί QUEENSRYCHE τόλμησαν να ξανά κοιτάξουν προς το heavy metal. Με το νέο άλμπουμ τολμούν να διεκδικήσουν και θέση στις ψηλές βαθμίδες του ιδιώματος και το καταφέρνουν. Σχήμα τριών περιόδων, ως το “Promised land”, μέχρι την φυγή του Tate και μετά, αγαπήθηκε όσο λίγα και απογοήτευσε όσο λίγοι. Σήμερα τους αγαπήσαμε αλλά όσο καλοί και να γίνουν, δύσκολα θα ξανατραγουδήσουμε με το ίδιο πάθος όπως τραγουδήσαμε  στην Μαλακάσα και στο Gagarin το 2019.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

Πολύ αγαπημένη μπάντα οι QUEENSRYCHE. Η πρώτη φορά που τους άκουσα με γυρίζει χρόνια πίσω, στο λύκειο για την ακρίβεια, όταν ο κολλητός μου αποφάσισε να βάλει να ακούσουμε έναν από τους αγαπημένους δίσκους του αδερφού του, το “Operation: mindcrime”. Το σοκ ήταν τεράστιο. Το συγκεκριμένο άλμπουμ ίσως είναι αυτό που έχω ακούσει περισσότερο στην ζωή μου. Άπειρες ώρες έχω αφιερώσει στην ιστορία του Nikki και άλλες τόσες έχω χαθεί στην μουσική πανδαισία αυτού του δίσκου. Τι να λέμε τώρα; Μιλάμε για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στο heavy metal, μην πω το καλύτερο. Επειδή όμως οι QUEENSRYCHE δεν είναι μόνο το “Operation..”, να αναφέρω το “Rage for order”, το “Empire” ή μήπως το “Warning”; Οι Αμερικάνοι έχουν γράψει ιστορία και το original lineup είναι πέρα από κάθε κριτική. Για ποιον να μιλήσεις πρώτα; Για την φωνάρα και τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Tate; Για το δίδυμο Wilton – DeGarmo που μάγευε με κάθε νότα που έβγαινε από τα τάστα τους; Για το κτήνος Rockenfield ή μήπως για τις σεισμικές μπασογραμμές του Jackson; Αναμφισβήτητα η αγαπημένη μου περίοδος ήταν πριν την αποχώρηση του Chris DeGarmo και η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, με τους τσακωμούς και τις μηνύσεις που έχουν πέσει μεταξύ του Geoff Tate και των υπόλοιπων μελών της μπάντας, μόνο θλίψη μου προκαλεί. Βέβαια ο Todd La Torre που ανέλαβε ίσως μία από τις δυσκολότερες αντικαταστάσεις τραγουδιστή, μόνο κακός δεν είναι. Αντιθέτως έχει φωνάρα! Το πρόβλημα ήταν πως το συγκρότημα έμεινε πολλά χρόνια χωρίς να βγάλει ένα άλμπουμ που να είναι αντάξιο του ονόματος του. Φέτος το τουμπάρανε το χαρτί με το πάρα πολύ καλό “The verdict”, που επαναφέρει πολλά από τα στοιχεία που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε. Μακάρι μία κακή παρένθεση να έκλεισε εδώ και το μέλλον να φέρει μόνο ευχάριστα νέα από το στρατόπεδο των QUEENSRYCHE.

Δημήτρης Μπούκης

 

Κάθε φορά που η στήλη αυτή φιλοξενεί τεράστια ονόματα όπως τους QUEENSRYCHE καλή ώρα, μου είναι δύσκολο να βρω τις κατάλληλες λέξεις. Τι να πω που δεν έχει ήδη ειπωθεί χιλιάδες φορές από τόσους πολλούς συντάκτες; Ίσως αυτό που οφείλω στον εαυτό μου πάνω απ όλα να παραδεχτώ, ως κολλημένος DREAM THEATER-ακιας, είναι πως οι QUEENSRYCHE είναι μάλλον οι παππούδες του progressive metal άσχετα ότι οι προηγούμενοι το εξέλιξαν το είδος σε τέτοιο βαθμό που έλαβαν το τίτλο “πατέρες του progressive metal”. Όχι, δεν έχουν γράψει πολλά κομμάτια που να ξεπερνάνε τα δέκα λεπτά και η πλειοψηφία είναι μάλλον γύρω στα πέντε λεπτά, ούτε υπάρχουν τρελές instrumental μονομαχίες, τζαζ περάσματα και δύσπεπτα παιχνίδια με τις μουσικές αξίες (odd-time signatures). Αλλά περισσότερο και απ’ ότι μας έχουν μάθει οι DREAM THEATER, στους προκατόχους τους υπάρχει ένας διάχυτος ΛΥΡΙΣΜΟΣ που πηγάζει από τις ερμηνείες του τιτάνα Geoff Tate και που αποτελεί βασικό συστατικό του κατά το QUUENSRYCHE (και FATES WARNING ευαγγέλιο). Ναι, ο Tate ήταν (και είναι ακόμα) υψίφωνος με ένα μοναδικό εύρος στη φωνή του, αλλά αυτό που έκανε τη μουσική των QUEENSRYCHE στις κορυφαίες στιγμές τους πραγματικά μοναδική και διαχρονική είναι η θεατρικότητα του Tate που μετουσίωνε συναίσθημα, ιστορίες και υποδυόταν χαρακτήρες όπως κανένας (βλέπε τον Nicky από το “Operation: mindcrime”). Γι’ αυτό και μόνο μπαίνει άνετα στους τοπ 5 τραγουδιστές του heavy metal. Μοναδικός ανταγωνιστής του ο επίσης υψίφωνος και απίστευτα χαρισματικός Midnight. Ο λυρισμός λοιπόν που πηγάζει από κάθε νότα και κάθε στίχο του “Rage for order” ήταν και παραμένει για μένα το σημείο εκκίνησης του progressive metal. Όχι φυσικά πως στα ένδοξα EP και το κλασσικό “Warning” δεν συναντώνται αυτά τα χαρακτηριστικά (πλάι στο ατόφιο heavy metal των πρώτων κυκλοφοριών) αλλά με το “Rage for order”, τοποθετήθηκαν τα θεμέλια για αυτό που λέμε progressive metal. Εδώ ο ίδιος ο John Petrucci παραδέχεται πως το ντεμπούτο των DREAM THEATER βασίστηκε κατά πολύ στο “Rage for order”. Τι ποιο κατάλληλο λοιπόν από το αγαπημένο μου άσμα των QUEENSRYCHE που ανοίγει το “Rage for order” ;

Φίλιππος Φίλης

 

Progressive metal συνέχεια αυτή την εβδομάδα, μια και αφού καταθέσαμε την άποψή μας για τους κορυφαίους του είδους, DREAM THEATER, τώρα καλούμαστε να εκφέρουμε γνώμη για τους κυρίους που κατ’ εμέ ακολουθούν στην ιεραρχία, τους τεράστιους QUEENSRYCHE. 
Μπορεί να πέρασαν επτά χρόνια από τότε που ο Geoff Tate έφυγε οριστικά από το συγκρότημα, ακόμα όμως, στο άκουσμα του ονόματός τους, οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι “Rage for order”, “Operation: mindcrime”,  “The Warning” και “Empire”.  Με άλλα λόγια, αυτά τα τέσσερα αριστουργήματα που αποτέλεσαν την πεμπτουσία του ονόματος των QUEENSRYCHE, που τους έκαναν ένα από τα κορυφαία ονόματα στο metal στερέωμα, που άσκησαν τόσο μεγάλη επίδραση στο χώρο, που αγαπήθηκαν όσα λίγα. 
Τους αγάπησα σφοδρά από την πρώτη στιγμή που η μουσική τους έφτασε στ’ αυτιά μου, πολλά χρόνια πριν. Θυμάμαι πόσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα το  “Queen of the Reich”, που μου έδωσε το έναυσμα να ψαχτώ ακόμα περισσότερο μαζί τους. Και βέβαια, η συνέχεια με ενθουσίασε σε τέτοιο βαθμό, που έγιναν ένα από τα αγαπημένα μου σχήματα. 
Δυστυχώς όμως, δισκογραφικά γι’ αυτούς θεωρώ πως ο χρόνος σταμάτησε στο “Promised Land” του 1994. Και παρ’ ότι δεν πίστευα ποτέ πως θα έφτανα να πω κάτι τέτοιο, αν κρίνει κανείς από τη συνέχεια τους, με εξαίρεση το “Tribe” και φτάνοντας μέχρι το “Dedicated to chaos”, καλύτερα που οι δρόμοι τους με τον Tate χώρισαν. Όσο κι αν τον θεωρώ μία από τις σπουδαιότερες φωνές που έχει αναδείξει ποτέ η metal μουσική, όσο κι αν αγαπώ τη φωνή του, οι τελευταίοι δίσκοι του συγκροτήματος ήρθαν να καταδείξουν μια συνθετική ικανότητα των QUEENSRYCHE που είχαμε δεκαετίες να ακούσουμε σε δίσκο τους. 
Όσον αφορά τώρα την επιλογή αγαπημένου δίσκου, θα ψήφιζα μάλλον το “Operation: mindcrime”, με το σκεπτικό ότι μέσα σε αυτό, υπάρχουν συγκεντρωμένα αμέτρητα διαχρονικά διαμάντια, πολλά συνολικά κομμάτια που έχω αγαπήσει.  Το τραγούδι όμως που θα επιλέξω για σήμερα τουλάχιστον, προέρχεται από το κατά σειρά δεύτερο αγαπημένο μου QUEENSRYCHE άλμπουμ, το “Rage for Order” και δεν είναι άλλο από το “The Whisper”, που πραγματικά λατρεύω. 

Χαρά Νέτη

Ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του τιμημένου Seattle στο heavy metal αγκαζέ με SANCTUARY, NEVERMORE, METAL CHURCH είναι και οι θρυλικοί QUEENSRYCHE. Από την υπόθεση με τα δικαστήρια το 2011 για το όνομα, ομολογώ πως έπεσε η μπάντα στα μάτια μου. Δεν είναι, βλέπετε, του γούστου μου τέτοια καραγκιοζιλίκια. Αναιρεί αυτό την αξία της δισκογραφίας της μπάντας τουλάχιστον της χρυσής δεκαετίας ‘84 - ’94; Προφανώς και όχι! Η φωνάρα του Geoff Tate και οι riff-άρες των DeGarmo/Wilton, δώσανε άλλη πνοή και ένα πνεύμα λυρισμού στο heavy metal που πήγαινε προς άλλα μονοπάτια με το καιρό (power, progressive και τα συναφή). Και τους δίνω οπωσδήποτε πόντους για το ότι δε τα παράτησαν με τη φυγή του Tate και πατάνε στα πόδια τους με τον Todd La Torre. Τώρα, αν έπρεπε να επιλέξω κομμάτι, θα επιλέξω ένα από τα πρώτα τους κομμάτια που αγάπησα (όχι το “I don’t believe in love”, παρόλο που το λατρεύω), το εκπληκτικό “Walk in the shadows” από το “Rage for order”!

Γιάννης Σαββίδης

Το επιλεγμένο συγκρότημα για αυτή την εβδομάδα είναι ένα από αυτά που αφενός έχουν ορίσει ένα είδος άλλα και αφετέρου από την άλλη έχουν «δείξει» την άσχημη πλευρά των συγκροτημάτων της heavy metal μουσικής. Οι QUEENSRYCHE μέχρι το 1994 που κυκλοφόρησε το “Promised Land”, το τελευταίο καλό album της πρώτης περιόδου, θα είναι για πάντα ένα μουσικό σχήμα που «είχε το άγγιγμα του Μίδα» αφού ότι κυκλοφόρησε ήταν και θα είναι κάτι παραπάνω από μεγαλειώδες. Από το 1983 που μας πρωτοσυστήθηκαν δισκογραφικά δεν έχουν άσχημη δουλειά, ούτε καν μέτρια. Κάθε δίσκος είχε «να σου δώσει κάτι» και κυρίως σου προσέφερε πολλές ώρες ακροάσεων αφού δεν υπήρχε filler ή τραγούδι που να προσπεράσεις από βαρεμάρα. Δυστυχώς μετά το “Promised Land” το μόνο που έβλεπαν οι οπαδοί ήταν «φαγωμάρα» μεταξύ των μελών με μέχρι και απαράδεκτες αψιμαχίες με μαχαίρι backstage και αποχωρήσεις μελών που σαφώς «έριξαν» το prestige της μπάντας. Ειδικά η αποχώρηση του Geoff Tate, ήταν ένα πολύ δυνατό χαστούκι για τους οπαδούς, οι οποίοι έβλεπαν σιγά σιγά ένα από τα μεγαλύτερα λαρύγγια στο heavy metal να μην μπορεί να ορθοποδήσει πουθενά και να ρεζιλεύεται μουσικά με άσχημες δισκογραφικές δουλειές αλλά να κάνει για μένα και κινήσεις, όπως η τελευταία να παίξει όλο το “Operation: Mindcrime” ζωντανά, ακόμα μεγαλύτερου ξεπεσμού, προσπαθώντας να χορτάσει από τα ψίχουλα. 
Όλη η κατάσταση αποτυπώθηκε περίτρανα και στις studio δουλειές τους αφού από το 1997 μέχρι και το 2013, ότι κυκλοφόρησε ήταν πολύ μέτριο, έχοντας καλά τραγούδια που «τα έβλεπες με το κιάλι», και αν. Ευτυχώς τα 3 από τα 5 ιδρυτικά μέλη έχουν τραβήξει έναν πιο «τίμιο» δρόμο από τον Tate, και τα τελευταία 6 χρόνια μας έχουν προσφέρει –με αποκορύφωμα το φετινό εκπληκτικό album “The Verdict” – 3 δουλειές που θυμίζουν τις παλιές ένδοξες μέρες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όντας έφηβος τον πανικό που δημιουργούσε σε κάθε metal club που παιζόταν το “Queen Of The Reich”. Όπως επίσης, την πρώτη φορά που, βράδυ Δευτέρας στο Headbanger’s Ball του MTV άκουσα το τραγούδι “Best I Can” που με «έβαλε» στον μαγικό κόσμο των QUEENSRYCHE. Είναι κρίμα η αυθεντική σύνθεση να μην δισκογραφεί ακόμα μαζί, είναι όμως καλό ότι τα 3/5 του παρελθόντος με ένα από τα ωραιότερα λαρύγγια στο metal τα τελευταία χρόνια, μας δίνουν καλές δουλειές που πρέπει να ακουστούν και να αγοραστούν σε φυσική μορφή. Κάτι είναι και αυτό…                                

Θοδωρής Μηνιάτης 

Μάλιστα. Τώρα εγώ, σαν Ντίνος Γανίτης, πρέπει να εκφέρω γνώμη για μία μπάντα σαν τους QUEENSRYCHE και η γνώμη μου να έχει αντίκρισμα. Ειλικρινά, πως μπορεί να μιλήσει κάποιος για κολοσσούς; Υπάρχουν λέξεις που μπορούν να μετουσιώσουν σε εικόνες άλμπουμ όπως το “Rage for order” ή το “Empire”; Μπορεί ανθρώπινος νους να συλλάβει τι έκανε η μπάντα με το “Operation: Mindcrime” το 1988; Πως ήταν η μπάντα που κατάφερε να κοιτάξει τους IRON MAIDEN του “Seventh son…” στα μάτια; Για κάποιους το ξεπέρασε. Άρα τι νόημα έχουν τα λόγια μου για τέτοιες μπάντες. Απολύτως κανένα. Αν για κάποιον λόγο θέλετε τη γνώμη μου, είναι η εξής. Κάντε δώρο στον εαυτό σας και γίνετε μέρος του συγκροτήματος όπως και να έχει. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν οι ίδιοι. 

Nτίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

Μπάντα αυτής της εβδομάδας οι QUEENSRYCHE και μάνι-μάνι, μέσα σε οχτώ μέρες θα έχουμε γράψει στη στήλη για τους δύο "μεγάλους" της Αγ. Τριάδας του progressive metal... Και τι να γράψεις για τούτους τους Αμερικάνους; Τεράστια μπάντα!!! Έχοντας κυκλοφορήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους επικού US metal (στο "The Warning" αναφέρομαι φυσικά...), αλλά και έναν δίσκο πολύ μπροστά από την εποχή του ("Rage For Order"), είχε έρθει η στιγμή η μπάντα να κυκλοφορήσει ένα δίσκο-ορόσημο εν έτη 1988. Το δίσκο που τα έχωσε στο Αμερικάνικο κοινωνικοπολιτικό σύστημα μέσα από ένα φανταστικό concept, ντυμένο με μερικά από τα καλύτερα riffs που έχουν ακουστεί ποτέ στο heavy metal. Ότι και να γράφεις ή να λες για το "Operation: Mindcrime", πάντα θα είναι πολύ λίγο. Ο Tate μπήκε στο πετσί του ρόλου του Nikki και ερμήνευσε με μοναδικό πάθος και θεατρικότητα τα κομμάτια που έγραψε η μπάντα, με μπροστάρη τον τεράστιο De Garmο, ο οποίος παρέα με τον Wilton είχαν φτιάξει ένα ονειρικό κιθαριστικό δίδυμο. Όποιος έχει παρακολουθήσει live της εποχής μπορεί εύκολα να αντιληφθεί αυτό που γράφω. Οι δε Jackson και Rockenfield στο rhythm section έδιναν ρέστα σε πενηνταράκια και η σαγηνευτική Pamela Moore στο ρόλο της Sister Mary απλά μάγευε στο έπος "Suite Sister Mary". Η συνέχεια τους βρήκε να κατακτούν την υφήλιο με το πανέμορφο "Empire" και με το φανταστικό και πολυαγαπημένο μου "Promised Land" έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο για τη μπάντα, με τη δημιουργικότητά τους να παίρνει την κατιούσα από εκεί κι έπειτα. Ήδη το κλίμα ήταν έντονο ανάμεσα στα μέλη, με τον Tate να βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός μπάντας πριν την κυκλοφορία του "Promised Land". To "Hear in the Now Frontier" ήταν η πρώτη μέτρια στιγμή της μπάντας και η αποχώρηση του DeGarmo σηματοδότησε μια νέα εποχή για τη μπάντα, κατά την οποία οι RYCHE κυκλοφορούσαν από μέτρια έως κακά album, με το "Tribe" να είναι το μοναδικό που σώζεται από αυτά. Δεν είναι τυχαίο πως οι μισές συνθέσεις του δίσκου έφεραν το όνομα του DeGarmo, σε μια επανένωση που τελείωσε πριν καλά-καλά ξεκινήσει. Ήταν και η τελευταία φορά που αποκλειστικά μέλη της μπάντας συνέθεταν μουσική, με τους διάφορους μισθοφόρους του Tate και τον ίδιο να αναλαμβάνουν τα ηνία στο συνθετικό κομμάτι και την υπόλοιπη μπάντα να περιορίζεται σε πιο παθητικό ρόλο. Τα γνωστά γεγονότα του 2012  έθεσαν τον Tate εκτός μπάντας και ο Todd La Torre άφησε τους CRIMSON GLORY για τα μάτια των RYCHE, οι οποίοι εισήλθαν σε μια νέα περίοδο με την έλευσή του. Σχεδόν εφτά χρόνια μετά, οι QUEENSRYCHE έχουν κυκλοφορήσει ήδη δύο δίσκους και έρχεται και το ολόφρεσκο "The Verdict" να προστεθεί στη λίστα και να μας εκπλήξει ευχάριστα, μιας και παίζει μπαλίτσα σε υψηλό επίπεδο. Πανέμορφος δίσκος που τελικά δείχνει πως το διαζύγιο έκανε καλό και στις δύο πλευράς, μιας και ο Tate δεν τα πάει άσχημα στην μετά-Ryche εποχή... 

Θανάσης Μπόγρης

Οι QUEENSRYCHE είναι μια από τις σημαντικότερες prog power Αμερικάνικες μπάντες που έχουν εμφανιστεί. Έχοντας κατορθώσει μέσα σε μια καριέρα τριάντα πέντε χρόνων να παρουσιάσει έναν πάρα πολύ καλό ντεμπούτο, τέσσερις δίσκους κορυφαίου επιπέδου. Δίσκους από αυτούς που χαρακτηρίζονται ως άρτιοι και μάλιστα με σημαντικά διαφορετική προσέγγιση ο ένας από τον άλλον. Από εκεί και πέρα πέντε με έξι μέτριες έως κάκιστες δουλειές, που δεν τιμούν σε καμία περίπτωση το όνομα και την ιστορία της μπάντας αλλά και δυο με τρεις καλές δουλειές κυρίως από την στιγμή της φυγής του Tate και τη έλευση του Todd La Torre. Το φετινό ''The Verdict'' ειδικά είναι μάλλον ο καλύτερος συνολικά δίσκος που έχει κυκλοφορήσει το Αμερικάνικο σχήμα από την εποχή του μαγευτικού ''Promised Land'' και το μακρινό 1994. Οπότε νομίζω, καλό θα ήταν να του δώσετε την ευκαιρία μιας και είναι ο λόγος για τον οποίων αποφασίσαμε να έχουμε ως Band of the week τους QUEENSRYCHE. Όπως όμως και να έχει ο λόγος που έχουν κερδίσει μια θέση στην ιστορία του metal θα είναι πάντα οι τέσσερις σερί top επιπέδου δίσκοι που έχουν κυκλοφορήσει. Στα ''Rage for order'' ένα διαμάντι του U.S. power, ''Operation Mindcrime'' με το τεράστιο prog power concept του, ''Empire'' με τον πιο εμπορικό χαρακτήρα και την υπέροχη prog metal και rock αισθητική του και ''Promised Land'' με τους αμιγώς prog rock δρόμους και τις FLOYD επιρροές του, έλαμψαν και άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους τόσο ως μπάντα όσο και ως μουσικοί οι Chris DeGarmo, Michael Wilton, Geoff Tate, Eddie Jackson και Scott Rockenfield. Από αυτούς προφανώς και είμαι αναγκασμένος να διαλέξω έναν, πράγμα πολύ δύσκολο καθώς όταν έχουμε να κάνουμε με δίσκους που χαρακτηρίζονται ως απόλυτα δεκάρια είναι μάλλον θέμα ημέρας του τι θα επιλέξεις. Για να μην το κουράζουμε λοιπόν για σήμερα θα διαλέξω το ''Empire'' για αύριο βλέπουμε πως θα ξυπνήσω. Για κομμάτι όμως θα επιλέξω τον ύμνο ''Eyes of a stranger'' που κλείνει το μεγαλειώδες έργο τους ''Operation midcrime''.

Παναγιώτης Γιώτας

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου επαφή με την μπάντα. Ήταν στις αρχές τις χιλιετίας, σε ένα γνωστό rock/metal club της εποχής, όταν στο video wall άρχισε να παίζει το video clip του “Queen of the Reich”. Το αρχικό σοκ για την αισθητική του video και την εμφάνιση της μπάντας (80’s γαρ) διαδέχτηκε το δέος για την εκπληκτική ερμηνεία του Tate! Αυτό ήταν! Κάτι έκανε κλικ μέσα μου και έτρεξα να αγοράσω το ομώνυμο EP. Από εκεί και πέρα κάθε επαφή με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες της μπάντας ήταν μια μοναδική εμπειρία, έστω και αν δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με το U.S. Power του EP. "The warning”, “Rage for order”, “Operation: Mindcrime” (ίσως ο καλύτερος concept δίσκος στην ιστορία της metal μουσικής), “Empire” (ο δίσκος που έφερε την εμπορική επιτυχία) και “Promised Land”. Κάθε δίσκος κι ένα ορόσημο στην ιστορία της metal μουσικής. 
Δυστυχώς όμως μετά την φυγή του βασικού συνθέτη τους Chris DeGarmo, το 1998, οι QUEENSRYCHE έχασαν τον προσανατολισμό τους και μπήκαν σε μια παρατεταμένη περίοδο εσωστρέφειας η οποία κορυφώθηκε με τα γεγονότα του 2012, την απόλυση του Tate και τις δύο μπάντες με το όνομα QUEENSRYCHE. 
Όμως, μετά την οριστική δικαστική λύση του θέματος των δικαιωμάτων με τον Tate και την έλευση των Todd La Torre στα φωνητικά και Parker Lundgren, η μπάντα φαίνεται να έχει παίρνει τα πάνω της, κάτι που είναι εμφανές στις τελευταίες κυκλοφορίες της. Το “The verdict”, με τις πρώτες ακροάσεις, φαίνεται να έχει κάποια από τα στοιχεία του ένδοξου παρελθόντος της μπάντας δίνοντας μας αρκετές ελπίδες για το μέλλον της μπάντας. Και όπως φαίνεται θα συνεχίσουμε για πολλά χρόνια να «περπατάμε στις σκιές» μαζί τους!

Γιώργος Βογιατζής

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: IN FLAMES

9 Απριλίου, 2019 - 01:45 Rockhard

13 στούντιο άλμπουμ, μετρούν οι IN FLAMES, με το πιο πρόσφατο να είναι το “I, the mask”, που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες και ήταν η αφορμή για να είναι Band of the week στο Rock Hard. Αγαπημένη...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BULLET FOR MY VALENTINE

2 Απριλίου, 2019 - 02:15 Rockhard

Οι Ουαλοί metallers, BULLET FOR MY VALENTINE, επισκέπτονται την Αθήνα, την Παρασκευή 5/4, στο Piraeus Academy και βρήκαμε την ευκαιρία να έχουμε band of the week, ένα συγκρότημα που metalcore-ίζει,...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: H.E.A.T.

26 Μαρτίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Καιρό είχαμε να βάλουμε στο Band of the Week μία hard rock μπάντα και η πολυαναμενόμενη συναυλία των Σουηδών H.E.A.T. το Σάββατο 30/3 στο Gagarin, μας οδήγησε σε μονόδρομο!!! Ας διαβάσουμε λοιπόν την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: CHILDREN OF BODOM

19 Μαρτίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Οι Φιλανδοί melodic extreme metallers, CHILDREN OF BODOM, έφτασαν αισίως στον δέκατο δίσκο της καριέρας τους με το “Hexed” που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, δίνοντάς μας την ευκαιρία να τους κάνουμε...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ARMORED SAINT

12 Μαρτίου, 2019 - 13:00 Rockhard

Συγκρότημα της εβδομάδας; Οι θρυλικοί ARMORED SAINT. Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για ένα από τα σημαντικότερα US Metal σχήματα όλων των εποχών, που συνεχίζουν και δισκογραφούν βγάζοντας...

[περισσότερα]