BAND OF THE WEEK: RAMMSTEIN

21 Μαίου, 2019 - 01:15

Η δισκογραφική επιστροφή των RAMMSTEIN ύστερα από 10 χρόνια, με το ομώνυμο και -ίσως- τελευταίο άλμπουμ τους, είναι από μόνη της αρκετή για να τους δώσει μία θέση στην στήλη του Rock Hard, “Band of the week”, καθώς πρόκειται για ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα comeback (των TOOL, είναι εκτός συναγωνισμού). Όπως κάθε εβδομάδα, οι συντάκτες του Rock Hard, εκφράζουν τη γνώμη τους για το σχήμα και όλοι εσείς μπορείτε να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο τους.

Βασικά συστατικά για να γίνεις τεράστιο σχήμα: Να έχεις προσωπικό ήχο που να ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, σταθερή σύνθεση και live shows που κόβουν την ανάσα. Οι RAMMSTEIN, από το ξεκίνημα της καριέρας τους, έχουν καταφέρει να έχουν έναν εντελώς προσωπικό ήχο, τον οποίο όποιος προσπάθησε να αντιγράψει, γελοιοποιήθηκε, ενώ το line-up τους είναι ακριβώς ίδιο από το 1994 που δημιουργήθηκαν. Όσο για τις συναυλίες τους; Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που τους είδαμε στη Μαλακάσα, δύσκολα ξεχνιέται αυτή η φαντασμαγορία κιόλας… Δεν θυμάμαι ποτέ να κοντεύω να …σκάσω προκειμένου να μην χάσω δευτερόλεπτο απ’ αυτό που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μου. Σε ότι αφορά τα video clip τους, αφήνοντας στην άκρη το “Pussy” που είναι μία κατηγορία μόνο του (αλήθεια ποιο άλλο γκρουπ θα τολμούσε ή θα σκεφτόταν ποτέ να κάνει κάτι παρόμοιο;), ένα προς ένα, είναι μικρά αριστουργήματα. Μια κατηγορία μόνοι τους, μ’ ένα μάτσο τρομερά επιτυχημένα singles που σου κολλάει ο ρυθμός τα μυαλά στο πάτωμα. Η επιλογή για κομμάτι, δύσκολη, αλλά στο νήμα κερδίζει το “Ich tu dir weh”.

Σάκης Φράγκος

 

Οι RAMMSTEIN είναι μια από τις μεγαλύτερες (εμπορικά) μπάντες όλων των εποχών, και μια από τις πλέον πρωτοπόρες όσον αφορά την μουσική τους ταυτότητα. Μπορεί ο ήχος τους να μην είναι στις πρώτες μου προτιμήσεις, η αλήθεια όμως είναι πως αρκετές φορές, τους είχα τιμήσει στο παρελθόν. Αν θα έπρεπε να πω κάτι σε κάποιον που δεν τους ξέρει, είναι να τους δει πρωτίστως ζωντανά, έστω και από DVD. Θεωρώ πως το show τους είναι από τα καλύτερα παγκοσμίως, και πως ο συνδυασμός του με την industrial-metal-rock-electro-και μια τυροκαυτερή μουσική τους, δημιουργεί ένα εξαιρετικό οπτικοακουστικό θέαμα. Πάντα θα τους βλέπω με συμπάθεια, έστω και αν τα videos τους στα δικά μου μάτια δεν φαίνονται προκλητικά, μα ελαφρώς χαζούλικα. Το παρακάτω κομμάτι, εκτός του ότι είναι έπος και έχει το καλύτερό τους video clip (εννοείται), το παραθέτω διότι το “Mutter” αποτελούσε στανταράκι soundtrack, όταν ένιωθα “Godlike” στις αρένες του “Unreal Tournament”.

Δημήτρης Τσέλλος

Στις 28 Αυγούστου του 1988, κάπου στην Γερμανία, θα γινόταν μια αεροπορική επίδειξη. Πιο συγκεκριμένα, κοντά στο Καιζερσλάουτερν (σαν να ακούω τον Μανώλη Μαυρομμάτη να περιγράφει), τρία Ιταλικά πολεμικά αεροσκάφη συγκρούστηκαν στον αέρα μπροστά στα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που παρακολουθούσαν με θύματα τους πιλότους αλλά και δεκάδες θεατές. Το γεγονός αυτό έκανε την Αμερικάνικη βάση του Ramstein πασίγνωστη κι έμελλε να βαφτίσει την μπάντα με τις Ανατολικογερμανικές ρίζες, λίγα χρόνια αργότερα. Παρότι το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1995, δεν έπεσαν στην αντίληψή μου, μέχρι το 1998, όταν ένας συμφοιτητής μου - Γερμανός - μου τους σύστησε. Σαν κεραυνοβόλος έρωτας! Ο όγκος του ήχου τους, η μονοδιάστατη προσέγγιση, η εμμονή τους σε Γερμανικούς στίχους και το industrial ύφος τους θα ήταν αρκετά για να μην βγουν ποτέ από την αφάνεια. Όταν όμως ακούς το "Wohlt ihr das Bett in Flammen sehen?" ανοίγεται ένας νέος κόσμος. Έτσι αρχίζει το "Herzeleid" και η πραγματικότητά μου δεν θα ξαναείναι πλέον η ίδια. Οι RAMMSTEIN είναι ο ορισμός της Γερμανικής Τευτονικής μηχανής. Κάθε τους άλμπουμ και γροθιά. Κάθε τους απόπειρα και πιο πειραματική (πώς να ταιριάζει αυτό το επίθετο άραγε;) . Η πρόοδος, αντιστρόφως ανάλογη με την παγκόσμια επιτυχία τους. Και πλέον όλος ο κόσμος να καίγεται στις φωτιές που φτύνουν στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Οι Γερμανοί είναι οι KISS της δικής μας γενιάς (σε ό,τι έχει να κάνει με το φαντασμαγορικό τους σόου) με βία, αίμα, πίσσα και καπνούς. Αν σου αρέσουν οι RAMMSTEIN δύσκολα θα απογοητευτείς με κάποιο τους άλμπουμ. Μπορεί το ομώνυμο, επερχόμενό τους άλμπουμ να μην με τρέλανε, αλλά ακόμα και στις πιο μέτριες στιγμές τους θα βρω κάποια τραγούδια να μου κολλήσουν. "Rammlied", "Reise, reise", "Mein Teil", "Benzin", "Du riechst so gut", "Du hast", "Sonne", "Amerika", "Sehnsucht" και πάει λέγοντας! 

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης

Πρωτοπόροι, προκλητικοί και απρόβλεπτοι οι RAMMSTEIN αποτελούν ίσως την αγαπημένη μου μπάντα από το χώρο του industrial μαζί με τους συμπατριώτες τους DIE KRUPPS. Μετά από δέκα χρόνια δισκογραφικής αποχής οι Γερμανοί επιστρέφουν με νέο δίσκο που δυστυχώς με υποχρεώνει να συμφωνήσω με όσα έγραψε ο φίλος και συνάδελφος Γιώργος Κόης στη κριτική του. Ο δίσκος είναι άνισος καθώς περιέχει κομματάρες όπως το “Deutschland” αλλά και κομμάτια που είναι στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορα και οπωσδήποτε δεν δικαιολογούν την δεκάχρονη απουσία τους από τα δισκογραφικά δρώμενα. Αν μάλιστα επαληθευτούν οι φήμες που θέλουν να είναι το τελευταίο άλμπουμ της καριέρας τους, η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη καθώς θα περίμενα κάτι πιο… χειμαρρώδες, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Φυσικά και δεν είναι κακό το άλμπουμ, οι περισσότερες μπάντες του χώρου θα σκότωναν  για να έχουν γράψει κάποιο κομμάτι του αλλά όταν είσαι ηγέτης στο χώρο σου δεν μπορείς να συμβιβαστείς με μετριότητες. Παρόλα αυτά, λατρεύουμε και αγαπάμε τους RAMMSTEIN για όσα έχουν προσφέρει μέχρι τώρα και πιστέψτε με, είναι πολλά.

Θοδωρής Κλώνης

Άκουσα πρώτη φορά τους RAMMSTEIN μέσα από το soundtrack του Lost Highway του David Lynch. Σε αυτό το soundtrack, ανάμεσα  σε κομμάτια από τους  MARILYN MANSON, SMASHING PUMPKINS, Trent Reznor, συναντούμε και τους Γερμανούς να συμμετέχουν με δύο κομμάτια, τα “Rammstein” και “Ηeirate mich”. Ήταν πρωτόγνωρη η πρώτη επαφή με την μουσική τους και μου έκανε μεγάλη αίσθηση όταν τους πρωτοάκουσα. Δεν άργησε να κυκλοφορήσει και ο δεύτερος τους δίσκος που περιείχε το πασίγνωστο πια “Du hast”, ένα τραγούδι που έκανε γκελ σε όλους και ακουγόταν παντού μετά από λίγο καιρό και πλέον η καριέρα των RAMMSTEIN είχες αρχίσει να  εδραιώνεται. Το “Sehnsucht” κυκλοφόρησε το 1997 και ήταν ο μόνος δίσκος στην ιστορία του Billboard που έγινε πλατινένιος και ήταν αποκλειστικά  στην Γερμανική γλώσσα. Από εδώ και πέρα η πορεία τους είχε μόνο ανοδική πορεία. Το “Mutter” που ακολούθησε μάλλον είναι ο καλύτερος δίσκος στην καριέρα τους και προσωπικά απολάμβανα κάθε δίσκο τους μέχρι και το “Liebe fist fur alle da”.  
Με την κυκλοφορία, την προηγούμενη εβδομάδα, του νέου τους, ομότιτλου, έβδομου δίσκου μόλις συνειδητοποίησα ότι πέρασαν δέκα χρόνια από το “Liebe…”. Προσωπικά, δεν θα έλεγα ότι με απογοήτευσε η νέα τους κυκλοφορία, αν και μάλλον περιμέναμε όλοι λίγα περισσότερα από αυτούς μετά από ένα τόσο μεγάλο δισκογραφικό κενό. Παρόλα αυτά τον θεωρώ καλό. Πάντως κάθε νέος τους δίσκος είναι ένα σημαντικό γεγονός για την σκληρή μουσική και πάντα βρίσκουν τρόπους να τραβήξουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας με τα clip τους και με τις συναυλίες τους.
Αν σταματήσουν μετά από αυτόν τον δίσκο όπως ακούγεται, η αλήθεια είναι ότι θα δημιουργήσουν ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να τους πετύχουμε στην επόμενη περιοδεία τους.

Γιάννης Παπαευθυμίου

Γερμανικότατης λογικής το σημερινό band of the week. RAMMSTEIN σε πλήρη προσοχή από το κοινό και με βάση την –αχρείαστη- 10ετή απουσία τους από τα δισκογραφικά τεκταινόμενα, που συνοδεύτηκε δυστυχώς από το ακόμα πιο αχρείαστο τελευταίο ομότιτλο άλμπουμ τους. Μιλάμε για μία ηχητική τραγωδία η οποία με το ζόρι προκρίνει 3 κομμάτια (άντε 4 αν σου έλειψαν τόσο πολύ κι έχεις διάθεση να το παίξεις κουφός υπέρ τους) και την οποία δε μπορούν να υπερκαλύψουν τα –πράγματι- πολύ ποιοτικά δύο βίντεο κλιπ που έχουν ήδη κάνει για τα “Deutschland” και “Radio”. Συν ο γιαλαντζί μινιμαλισμός με το εξώφυλλο που απλά έχει ένα σπίρτο χωρίς καν το λογότυπο τους σε ένα άσπρο φόντο. Δεν πείθουν ούτε 8χρονο (όταν αυτά τα κάνανε οι METALLICA πριν 28 χρόνια με ένα κατάμαυρο φόντο και να αχνοφαίνεται το λογότυπο και το εμβληματικό φίδι, παίζατε με τα Playmobil σας). Για να φτάσουμε όμως ως εδώ πέρασαν 22 χρόνια από τη στιγμή που τους γνωρίσαμε με το παρθενικό τους άλμπουμ “Herzeleid” το 1997 και κακά τα ψέματα, κολλήσαμε αρκετοί ως εκατομμύρια με την πάρτη τους και γι’ αυτό και ο υποφαινόμενος δεν γράφει αυτή τη στιγμή πολύ χειρότερα απ’ όσα τους αναλογούν για την τωρινή κατάντια με το τελευταίο άλμπουμ.
Οι Γερμαναράδες αν μη τι άλλο είχαν εκπληκτική άγνοια κινδύνου και αποφάσισαν ότι θα τραγουδήσουν αποκλειστικά στη γλώσσα τους, πιστεύω μετά από χρόνια ότι δε θα άλλαζα σαν οπαδός με τίποτα αυτή τους την απόφαση και πως αν τραγουδούσαν στα Αγγλικά δεν θα ακουγόντουσαν το ίδιο καλοί, ενώ θεωρώ και τις λίγες φορές που το έχουν επιχειρήσει ότι ακούγονται έξω από τα νερά τους (οκ καλό και προβοκατόρικο το “Pussy” αλλά χάνουν ουγκανίλα στα Αγγλικά, τους θέλω αποκλειστικά κρυοβιομηχανικούς και χαίρομαι με αυτή τους την ξεροκεφαλιά). Το “Herzeleid” πήγε σέρνοντας, το δε “Sehnsucht” τους εκτόξευσε σαν όνομα και εκεί που έγινε Ο πάταγος ήταν όταν κυκλοφόρησε το περίφημο “Live aus Berlin”. Εκεί πείστηκε ο καθένας ότι αυτή η μπάντα δεν έτυχε αλλά πέτυχε και φυσικά όλοι πλέον ήταν μάρτυρες των εκπληκτικών τους συναυλιών. Μία ηχητική και οπτική υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο, αλλά με μία απόδοση που δεν έχει αντίπαλο, σε ότι κατάσταση κι αν είναι και με όποιο άλμπουμ κι αν έχουν κυκλοφορήσει. Έχοντας την τύχη να τους δω στο προηγούμενο άλμπουμ τους το 2009 στη Σόφια, μπορώ να πω ότι έχουν βάλει άνετα τα γυαλιά στο 95% των συγκροτημάτων που έχω δει άνετα (και μάρτυς μου ο Ντέταρι, έχω δει πάρα πολλά).
Φυσικά η υπέρτατη στιγμή τους είναι το “Mutter”, ο μεγάλος δίσκος που κάθε μεγάλο συγκρότημα είναι καταδικασμένο να έχει, με μία απίστευτη γκάμα από ΜΟΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ και φυσικά εκεί είναι που το πράγμα ξέφυγε τελείως. Τόσο που μετά το δίδυμο κυκλοφοριών “Reise, reise”/”Rosenrot” παρότι συντήρησε το όνομα τους, ηχητικά πάντα (σχεδόν) πέρασε και δεν ακούμπησε σε σχέση με τα τρία πρώτα αριστουργήματά τους. Το “Liebe ist fur alle da” έχω να το θυμάμαι μόνο για το γεγονός ότι τους είδα και ήταν εκπληκτικοί, το μισό άλμπουμ τουλάχιστον το θεωρώ κατώτερο των προσδοκιών, ήρθε και η 10ετής απουσία και έδεσε το γλυκό. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, θα ήθελα να το είχαν διαλύσει το μαγαζί κάπου το 2005-6 βαριά, ας κάνανε μόνο συναυλίες στην τελική όπου όντως δεν έχουν αντίπαλο. Το τελευταίο άλμπουμ δεν υπήρχε κανείς λόγος να κυκλοφορήσει συν ότι μετά από 10 χρόνια τους θες με λίγη παραπάνω έμπνευση για να τους βάλεις ξανά βαθιά στην καρδιά σου. Δε θα άλλαζε κάτι με ή χωρίς αυτό στη γνώμη μου γι’ αυτούς, τους σέβομαι όσο λίγους, χωρίς να είναι καν καλοί παίχτες, αποδείχτηκαν κορυφαίοι επιχειρηματίες και με την εξυπνάδα τους κάνανε εκατομμύρια κόσμο να τρέχει σε φροντιστήρια Γερμανικών.
Υ.Γ.: Στο εικαστικό θέμα συμφωνούμε όλοι πιστεύω ότι είναι χάρμα οφθαλμών κάθε φορά, επίσης είναι τόσο προβοκάτορες που δε μπορείς παρά να θαυμάζεις πόσο ωμά και άφοβα βγάζουν άπλυτα της καθημερινής ζωής στη φόρα μέσα από τα βίντεο και τις δηλώσεις τους.

Άγγελος Κατσούρας

 

Από την Παρασκευή μέχρι και σήμερα η γνώμη δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό για την κριτική που έκανα για το νέο album των RAMMSTEIN. Εξακολουθώ να θεωρώ ότι είναι με τεράστια διαφορά η χειρότερη δουλειά τους και θα είναι κρίμα να είναι και η αποχαιρετιστήριά τους, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί. Η μετριότητα του όμως δεν αφαιρεί σε τίποτα τη δεδομένη αγάπη που έχω για το συγκεκριμένο συγκρότημα.
Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη φορά που τους άκουσα. Ήταν καλοκαίρι του '97 και ένα ζευγάρι ελληνογερμανών που παραθερίζαμε μαζί, μου έβαλαν να ακούσω το “Sehnsucht” από μια μπάντα που έκανε θραύση και γέμιζε στάδια στη χώρα τους. Τους έλεγαν RAMMSTEIN. Θυμάμαι να μου έχουν κολλήσει με την πρώτη ακρόαση το ομώνυμο, το “Du hast” και το “Engel”. Κόλλησα.
Μετά από λίγο καιρό τους πέτυχα ξανά μπροστά μου, με τη διασκευή στο “Stripped” και με το “Du hast” στο OST της ταινίας “The Matrix”. Ήμουν πλέον σίγουρος ότι θα γίνουν πολύ μεγάλοι παγκοσμίως. Πράγμα και που όντως έγινε με την κυκλοφορία του “Mutter”. Τα λοιπά είναι ιστορία.
Είναι τόσα πολλά τραγούδια που θα μπορούσα να διαλέξω γι' αυτή την εβδομάδα. Θα προτιμήσω κάτι από το πιο υποτιμημένο album τους.

Γιώργος Κόης

 

Να πω κάτι πρώτα. Δεν ήμουν ποτέ χωμένος στο industrial. Με την εξαίρεση των DEATHSTARS (που ροκάρανε παραπάνω), των 2WO του Halford (ναι, ανήκω σε αυτούς που γούσταραν κάργα το “Voyeurs”), των ΔΑΣΚΑΛΩΝ GODFLESH (δημόσιο ευχαριστώ στον συνάδελφο Άγγελο Κατσούρα γι’ αυτό), των σπουδαίων FEAR FACTORY και των τεράστιων RAMMSTEIN, οι οποίοι ήταν η πρώτη μπάντα του είδους που άκουσα. Στο δικό μου μυαλό, αποτελούν όνομα συνώνυμο της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Της σκληρής αλήθειας μέσα στη μουσική. Της μουσικής που περνάει πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα χωρίς να προπαγανδίζει υπέρ του ενός ή του άλλου, βλέποντας από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα τη πολιτική σαν έννοια. Μουσικά δε, αποτελεί από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της τελευταίας 15ετίας στη Γερμανική σκηνή, και από τα λίγα που φτάσανε σε τόσο μεγάλο ακροατήριο τραγουδώντας στη μητρική τους γλώσσα κατά 90%. 
Το βάρβαρο χιούμορ τους, είναι για όποιον το αντέχει και αυτό δεν δείχνει να τους απασχολεί και ιδιαίτερα (η καλλιτεχνική ελευθερία που λέγαμε). Βγάλανε καινούργιο δίσκο μετά από 10 ολόκληρα χρόνια, και όλος ο πλανήτης παραμιλάει, δίχως υπερβολή, γιατί βρήκαν το τρόπο να μείνουν στην επικαιρότητα, με τις ταινίες μικρού μήκους που αποκαλούνται τυπικά πλέον από εμάς video clip τους. Τι να πεις για ένα συγκρότημα που δεν δίστασε να γυρίσει σκληρό πορνό video clip (οι μερακλήδες ήδη το έχετε δει, οι υπόλοιποι ψαχτείτε αναλόγως) και στον επόμενο δίσκο (τον τρέχοντα ομώνυμο) ταινία μικρού μήκους για τα κακώς κείμενα της χώρας τους από την αυγή της ως τις μέρες μας. Τι να πιάσει και τι να αφήσει κανείς, καθολικός σεβασμός σε τέτοιες μπάντες! Από κομμάτι τώρα, επιλέγω μια υπεραγαπημένη μου τραγουδάρα, το φοβερό “Mann gegen mann”.

Γιάννης Σαββίδης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: LAMB OF GOD

27 Ιουνίου, 2019 - 12:30 Rockhard

LAMB OF GOD για Band of the week αυτήν την εβδομάδα, λοιπόν. Ένα από τα σημαντικότερα σχήματα που ξεπήδησαν τα τελευταία χρόνια στη σκληρή μουσική, πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ένα συγκρότημα που εκεί...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEMONS & WIZARDS

18 Ιουνίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα project στο χώρο του heavy metal. Η σύμπραξη μεταξύ BLIND GUARDIAN και ICED EARTH. Περιμένοντας τον τρίτο δίσκο τους, οι DEMONS & WIZARDS κάνουν μία περιοδεία...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ANTHRAX

11 Ιουνίου, 2019 - 02:00 Rockhard

Στις 30/6 μαζί με τους DISTURBED, θα εμφανιστεί κι ένα από τα σημαντικότερα thrash metal συγκροτήματα όλων των εποχών, οι Αμερικάνοι ANTHRAX. Αφού δίσκο κυκλοφορούν όσο αραιά και οι DEF LEPPARD στα...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: MANOWAR

4 Ιουνίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Στις 14 Ιουνίου, οι ζωντανοί θρύλοι του επικού metal, MANOWAR, θα εμφανιστούν στην Πλατεία Νερού κι όπως είναι φυσικό, με συνοπτικές διαδικασίες, έγιναν Band of the Week, λίγες μέρες πριν την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEATH ANGEL

28 Μαίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Οι Bay Area Thrashers, DEATH ANGEL, παρουσιάζουν μία αξιοσημείωτη συνέπεια και ποιότητα από την επανασύνδεσή τους και μετά, χαρίζοντάς μας τον έναν σπουδαίο δίσκο μετά τον άλλο. Το “Humanicide” είναι...

[περισσότερα]