BAND OF THE WEEK: Rockwave Festival

10 Ιουλίου, 2018 - 02:00

Ιδιότυπο το Band of the Week αυτής της εβδομάδας, αφού δεν έχει συγκρότημα, αλλά… φεστιβάλ. Rockwave Festival λοιπόν, με IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, VOLBEAT, SAXON, ACCEPT, SABATON και πολλές άλλες ομορφιές στις 19 και 20 Ιουλίου στο Terra Vibe και ξεσκονίσαμε όλα τα προηγούμενα Rockwave, από το Rock Of Gods του 1996 μέχρι και το περσινό και οι συντάκτες μας κλήθηκαν να επιλέξουν το αγαπημένο τους. Στο ίδιο ερώτημα καλείστε να απαντήσετε κι όλοι εσείς στο poll που ακολουθεί!!! Καλό Rockwave να έχουμε!!!

Βλέπω και ξαναβλέπω τις αφίσες και μου έρχονται τρομερές αναμνήσεις. Τρομερές παρέες, μουσικάρες, τεράστια σχήματα, στησίματα περιπτέρων στην Μαλακάσα, ατελείωτα χιλιόμετρα στη ζέστη, συνεντεύξεις backstage, πολλά λίτρα μπύρας, γλυκιά κούραση στο τέλος κάθε συναυλίας… Είμαι σε τρομερό δίλημμα ποιο να πρωτοδιαλέξω. Rock Of Gods του 1996, το πρώτο ουσιαστικά metal φεστιβάλ, με SLAYER headliners και την αλλαγή της τελευταίας στιγμής και τους SAXON στη θέση των MOTORHEAD; Την επόμενη χρονιά με την καλύτερη εμφάνιση των MEGADETH με το διαχρονικό τους line-up και Dickinson με GRIP INC στα ντουζένια τους; To 1999 στον Άγιο Κοσμά, με αφόρητη ζέστη και τους IMMORTAL να φτύνουν το γάλα της μάνας τους αφού τους έλιωνε το corpsepaint επί σκηνής, τους MERCYFUL FATE να μας ισοπεδώνουν και τους MANOWAR να εξαντλούν τις γραφικότητες με το ρεύμα του χώρου που δεν σήκωνε τη μουσική τους; Την επόμενη χρονιά με την ατυχία των IRON MAIDEN και το ατύχημα του Gers που δεν τους επέτρεψε να έρθουν και οι DREAM THEATER έπαιξαν 2 γεμάτες ώρες κλείνοντας με το “Trooper” κάνοντας τον κόσμο να επιστρέφει τρέχοντας στο pit; Χωρίς να ξεχνάμε και τη «συλλεκτική» εμφάνιση των IN FLAMES, αφού από τότε και μετά ακολούθησαν μόνο ακυρώσεις!!! Τα μπουκάλια στους CRADLE OF FILTH, είναι το πρώτο που θυμάμαι από το Rockwave του 2001 και τον τρόπο που πήρα άδεια από την Κω όπου υπηρετούσα για να δω για πρώτη φορά τους JUDAS PRIEST έστω και με Ripper. Μαγικό το line-up του 2004, ιδιαίτερα τη μέρα των επανασυνδεδεμένων JUDAS PRIEST, με NIGHTWISH του “Once” και QUEENSRYCHE να παίζουν “Operation: mindcrime”, όπως κι αυτό του 2005, έστω και σε δύο δόσεις, με πρώτη φορά BLACK SABBATH με Ozzy Osbourne, σε μια ανεπανάληπτη βραδιά στη Μαλακάσα. Από το 2006, κρατώ την απογοήτευση των CRIMSON GLORY, αλλά και το dj set που είχα κάνει, όπως και το τρέξιμο για να αλλάξουμε το εξώφυλλο του περιοδικού, λόγω της αιφνίδιας εμφάνισης των GUNS N’ ROSES!!! Rockwave 2008 και τα γκρουπ ήταν ετερόκλητα μεν, εξαιρετικά δε. Όποιος άντεχε (ανάμεσά τους κι εγώ) να δει από WITHIN TEMPTATION και OPETH, μέχρι CARCASS και MORBID ANGEL και CAVALERA CONSPIRACY (ακόμα τρώω σκόνη από τον μπουχό που σηκώθηκε όταν έπαιξαν κομμάτια SEPULTURA), ήταν ευτυχισμένος άνθρωπος!!! Το 2009, πρωταγωνιστής ήταν η «ηλεκτρική καταιγίδα», που δεν μας άφησε να δούμε τους MOTLEY CRUE. Εξαιρετικά πέρασα και σ’ αυτό του 2012 με τον Ozzy Osbourne, που έφερε πολλούς και καλούς φίλους επί σκηνής και τους MACHINE HEAD σε μία πολύ καλή φάση της καριέρας τους. 
Αν όμως κάποιος με έβαζε με το δάχτυλο στη σκανδάλη να επιλέξω αυτό που ήταν απ’ όλες τις απόψεις το καλύτερό μου Rockwave, θα έλεγα ότι ήταν του 2007. Κατ’ αρχήν τρεις μέρες του είδους μας, ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να ευχηθούμε. Πρώτη μέρα με Robert Plant, ζωντανό θρύλο μπροστά μας, Chris Cornell, φωνάρα που δυστυχώς δεν θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε και τους EUROPE (απωθημένο χρόνων). Δεύτερη μέρα HEAVEN AND HELL, ήτοι BLACK SABBATH με Dio, DREAM THEATER σε best of setlist, ICED EARTH με Ripper σε «συλλεκτική» επίσης εμφάνιση και τρίτη μέρα METALLICA σε τρομερή κατάσταση να διαλύουν το Terra Vibe, μαζί με MASTODON και MY DYING BRIDE. All-time αγαπημένοι καλλιτέχνες, που δυστυχώς κάποιους απ’ αυτούς δεν θα έχουμε την ευκαιρία να τους δούμε επί σκηνής. Αν με βάζατε να επιλέξω σε ποια απ’ όλες τις συναυλίες πέρασα καλύτερα, θα ήμουν ανάμεσα στο 1996 και το 1997. Αλλά όταν θυμάμαι αυτό το τριήμερο, νομίζω πως δύσκολα συγκρίνεται… Πραγματικά ελπίζω, αυτά που θα ζήσουμε φέτος όμως, να υπερκεράσουν όλα αυτά που με περισσή νοσταλγία θυμόμαστε…
Σάκης Φράγκος

 

 


Λένε ότι η πρώτη φορά μπορεί να μην είναι και η καλύτερη, αλλά σίγουρα παραμένει αξέχαστη.  Στην προκειμένη περίπτωση, η πρώτη μου επαφή με το Rockwave, (τότε Rock Of Gods) έμελλε να είναι τόσο αξέχαστη όσο και η καλύτερη, τηρουμένων μάλιστα των συνθηκών που το παρακολούθησα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αρχές του 1996 και ενώ ο γράφων υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία κάπου στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, βλέπει μια λίστα με τέσσερα ονόματα στα μουσικά έντυπα της εποχής που του δημιουργούν παράκρουση. SLAYER, VENOM, MOTORHEAD, RAGE. Αφού συνέρχομαι από το σοκ και ύστερα από μερικά τηλεφωνήματα επιβεβαιώνω το γεγονός ότι όλοι αυτοί έρχονται για live. Το πρόβλημα, φυσικά, είναι ότι βρίσκομαι στο στρατό…
Οι μήνες περνούν, το line up αλλάζει, με τους BLIND GUARDIAN να αντικαθιστούν τους VENOM, προς μεγάλη μου απογοήτευση, όχι για τους GUARDIAN που τους λατρεύω, αλλά γιατί δεν θα έβλεπα τους VENOM (οι θεοί με λυπήθηκαν και τους είδα ένα χρόνο μετά αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) και με τους NIGHTFALL και τους FATAL MORGANA να κλείνουν το billing. Τα πράγματα αρχίζουν και ζορίζουν καθώς κυκλοφορεί η φήμη ότι θα ανακοινωθούν εκλογές και κάθε άδεια θα κοπεί ή θα ανακληθεί και εμένα με ζώνουν τα φίδια. Παρόλα αυτά επικοινωνώ με τον μικρό μου αδερφό στην Αθήνα και του λέω ότι μόλις βγουν τα εισιτήρια να πάει να μου πάρει. “Eίσαι σίγουρος;” με ρωτάει. “Ρε πάρτο εσύ και μη σε νοιάζει” απαντώ, χωρίς όμως να είμαι και απόλυτα σίγουρος. Λίγες μέρες αργότερα ο αδερφός μου, μου ανακοινώνει περιχαρής ότι μου αγόρασε εισιτήριο. Το πρόβλημα είναι ότι οι εκλογές “κλειδώνουν” για τον Σεπτέμβριο και οι άδειες δεν χορηγούνται εκτός αν υπάρχει… ειδικός λόγος. Μια και δυο, λίγες μέρες πριν το live, βγαίνω στη σέντρα. “Στρατιώτης τεθωρακισμένων Κλώνης Θεόδωρος, μπλα μπλα μπλα, αιτούμαι ειδική άδεια λόγω υγείας”. Κόκκαλο ο Ίλαρχος. Να μην σας τα πολυλογώ, “αρρώστησα” τον δύσμοιρο τον πατέρα μου και ότι θα έκανε εγχείριση στο κεφάλι και έπρεπε να  είμαι εκεί. Η άδεια, έπρεπε να εγκριθεί από τη Μεραρχία, εγκρίνεται τελευταία στιγμή και φτάνω Αθήνα το πρωί της ημέρας της συναυλίας. Από εκεί και πέρα, θυμάμαι το περπάτημα από το σταθμό του Πειραιά μέχρι τη Δραπετσώνα, την ενημέρωση κυριολεκτικά έξω από τις πόρτες ότι οι SAXON αντικατέστησαν τους MOTORHEAD την τελευταία στιγμή. Σοκ και δέος όταν πέρασα στον χώρο, μια καλή θέση κοντά στη σκηνή και το πάρτυ ξεκινάει. Τι μου έχει μείνει από εκεί και πέρα; Η καταιγιστική εμφάνιση των BLIND GUARDIAN. Ο τυφώνας SAXON και ο τσακωμός που είχα με κάποιους εξυπνάκηδες που, ενδεχομένως επειδή δεν έβλεπαν τους MOTORHEAD, θεώρησαν σωστό να πετάξουν μπουκάλια στον Nibbs Carter. Το σπάσιμο νεύρων με το soundcheck των SLAYER και την μπότα να χτυπάει αργά σαν πένθιμη καμπάνα (κλεμμένο από Σπυρόπουλο αυτό….) με τις ώρες και η αντοχή μας να έχει φτάσει υπό το μηδέν. Και όλα αυτά να ξεχνιούνται όταν το riff του “South Of Heaven” κόβει στα δύο τον ουρανό της Δραπετσώνας και οι Σφαγείς εμφανίζονται για πρώτη φορά επί ελληνικού εδάφους. Παραφροσύνη…
Θοδωρής Κλώνης

 

 

Aγαπημένο Rockwave; Eίναι πολλά είναι η αλήθεια. Από την αρχή του το 1996 (σαν Rock of Gods) και για 15 χρόνια πήγαινα σε κάθε ημέρα του. Ήταν τότε που και οι υπόλοιπες ημέρες είχαν σπουδαία ονόματα πέρα από αυτά του metal και δίναμε το παρόν. 
Θα επιλέξω το 1999 γιατί μου έχει χαραχτεί στην μνήμη μου έντονα για κάθε μια από  τις ημέρες του. Τι θυμάμαι πιο έντονα λοιπόν.
Η πρώτη ημέρα (η metal) ήταν αυτή που θα βλέπαμε τους ΙΜΜΟRTAL για πρώτη φορά, και παρόλο που έπαιξαν πολύ ωραία, ήταν τέτοια η ζέστη την ώρα που βγήκαν που υπέφεραν οι άνθρωποι. Οι MERCYFUL FATE έδωσαν μια άρτια συναυλία, μια από τις πιο εξαιρετικές που έχει δώσει σχήμα σε ανοιχτό χώρο. Και οι ΜΑΝΟWAR  που ακολούθησαν να είναι μια απογοήτευση, με το ρεύμα να πέφτει κάθε τρείς και λίγο και τον DeMaio να μας ενημερώνει πως ο χώρος και το ρεύμα δεν μπορεί να αντέξει την δύναμη της μπάντας και άλλα τέτοια γλαφυρά. Και στα αριστερά της σκηνής να υπάρχουν άτομα με μπουκάλια να προσπαθούν να τον πετύχουν. Μια ωραία ατμόσφαιρα πάνω απ’ όλα. Νικητές της ημέρας, κατά κράτος, οι MERCYFUL FATE που χωρίς φανφάρες ήρθαν, έπαιξαν τέλεια και αποχώρησαν. 
Από την δεύτερη ημέρα οι MΕRCURY REV και οι PLACEBO μας έδωσαν ωραία shows, αυτή  των ΒLUR δεν την θυμάμαι καθόλου (άμα ήταν καλοί πιθανόν θα την θυμόμουν) και από την τρίτη ημέρα είχα την τύχη να δω τους αγαπημένους μου Βρετανούς ΤΕRRORVISION και την θεά Patti Smith (την πρώτη της αν δεν κάνω λάθος εμφάνιση στην Ελλάδα) που απλά ήταν μια μαγευτική εμφάνιση που έσβησε με συνοπτικές διαδικασίες τους headliners GARBAGE. 
H τέταρτη ημέρα είχε τους νεοσύστατους τότε QUEENS OF THE STONE AGE, που είχαν έρθει όλοι όσοι άκουγαν ΚΥUSS να τους δουν, το μόνο κακό ήταν ότι βγήκαν πολύ νωρίς. Οι BLOODHOUND GANG έκανα τα δικά τους πάνω στην σκηνή ενώ ο κόσμος είχε έρθει για την δεύτερη εμφάνιση των PRODIGY στην χώρα μας. Η πρώτη ήταν στο θέατρο Βράχων λίγα χρόνια πιο πριν μπροστά σε πιο υποψιασμένο κοινό, εδώ πλέον είχε έρθει κάθε καρυδιάς καρύδι. Μια εμφάνιση που προσωπικά δεν με είχε ικανοποιήσει όσο αυτές που έδωσαν το 2001 και το 2112 που πραγματικά έσπειραν. Και με αρκετά επεισόδια με τους security  και αυτούς που είχαν έρθει να μπουν τσάμπα.
Τέσσερις ημέρες δεν ήταν αρκετές, τα χρήματα μου είχαν τελειώσει και έπρεπε να παρακαλέσω τον πατέρα μου να μου δώσει 30.000-40.000 δραχμές για να μπορώ να ανέβω (από επαρχία) μια εβδομάδα μετά (στις 23/07) όπου θα εμφανίζονταν για πρώτη φορά στην Αθήνα οι REM, το πιο αγαπημένο μου rock σχήμα από το 1980 και έπειτα. Η αποστολή εξετελέσθη μια χαρά, οι REM ήταν πολύ καλοί πραγματικά, αλλά προσωπικά έπρεπε να περιμένω 9 χρόνια ακόμα. Στις 05/10/2008 που εμφανίσθηκαν στο Καλλιμάρμαρο, έδωσαν μια από τις πιο μαγευτικές και σίγουρα μέσα στις top 10 συναυλίες- ανεξαρτήτως μουσικού ύφους- που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια που πηγαίνω σε συναυλίες.  
Γιάννης Παπαευθυμίου
 

 

Μια καλή ιδέα να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να αναφερθούμε στο αγαπημένο μας Rockwave festival. Τα περισσότερα από αυτά είχαν κορυφαία ονόματα του δικού μας ήχου, ενώ συχνά πυκνά, ακόμα και οι μη metal μέρες, ήταν ενδιαφέρουσες. Το Rockwave, με το εκτόπισμα του μεγαλύτερου μουσικού γεγονότος στην χώρα μας, κατάφερε να μας προσφέρει καλλιτέχνες που ούτε κατά διάνοια θα μας επισκεπτόταν υπό άλλες συνθήκες. Εξελίχθηκε, μεγάλωσε, ζορίστηκε, είχε τις αποτυχίες του, τα ατυχήματά του, αλλά πάνω απ’ όλα διέπρεψε και ευτυχώς συνεχίζει. Το 2012 ξεχωρίζει για την στιγμή που είδαμε τον ΟΖΖΥ με τον δικό μας Gus G. να μας μαγεύουν. Το 2009 θα μπορούσε να ήταν το κορυφαίο, αφού εκτός από την εκπληκτική εμφάνιση των SLIPKNOT, μια καταιγίδα μας εμπόδισε να δούμε τους MOTLEY CRUE για πρώτη και τελευταία φορά στην Αθήνα. Κάποιοι ίσως διαλέξουν μια από τις χρονιές 2005-2006-2007-2008, αλλά εγώ δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Το 2004, με WASP και PRIEST σε φόρμα, αλλά και τους NIGHTWISH στα ντουζένια τους, θα ήταν καλύτερο αν οι RUNNING WILD δεν μας κρέμαγαν. Το 2001 ήταν φανταστικό με SAVATAGE, MEGADETH και PRIEST με τον Ripper και το 2000 πραγματικά ιδιαίτερο με τους DREAM THEATER να δίνουν ρεσιτάλ (όσο κι αν θέλαμε να δούμε MAIDEN με Dickinson). Πιστεύω πως το 1999 ήταν το πληρέστερο, καλύπτοντας όλο το φάσμα της σύγχρονης (για την εποχή) μουσικής με τα καλύτερα συγκροτήματα που κυκλοφορούσαν εκείνη την χρονιά στην Ευρώπη (όσο κι αν μας ξενέρωσαν οι MANOWAR). Για μένα όμως δεν υπάρχει καλύτερο από το 1997, στην Ριζούπολη, όταν είχα την ευκαιρία να το ζήσω από μέσα κι απ’ έξω. Παρέα με την μπάντα του Dickinson (ο οποίος έκανε εκπληκτική εμφάνιση με το “Accident of birth” τότε και τον Adrian Smith μαζί), με τους οποίους συνταξιδέψαμε στο λεωφορείο για το γήπεδο, κάτι που από μόνο του δίνει μια ξεχωριστή συναισθηματική φόρτιση. Προσθέτουμε και τις στιγμές με τους GRIP INC, αλλά και το να είσαι στην σκηνή βλέποντας τον Lombardo να παίζει, είναι πραγματικά μοναδικό. Παρότι οι MEGADETH δεν είναι οι καλύτεροι headliners που έχουν περάσει από το Rockwave festival, σίγουρα είναι ξεχωριστό να τους βλέπεις για πρώτη φορά και μάλιστα αφότου βρίσκεσαι face-2-face με τον Dave Mustaine. Ήταν σίγουρα οι εμφανίσεις από τους παραπάνω τρεις, μπροστά σε κοινό σχετικά μικρό, που έκαναν το 1997 μια από τις καλές στιγμές, δίχως να παραλείψουμε τις καθ' όλα αξιόλογες παρουσίες των ROTTING CHRIST και DARK NOVA. Όμως σε προσωπικό επίπεδο, ήταν οι εμπειρίες εκείνης της χρονιάς με τους ίδιους τους καλλιτέχνες που το κάνουν ξεχωριστό.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 


Είναι το γεγονός κάθε καλοκαιριού στην Ελλάδα. Η συναυλία που περιμένουν οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι μεταλλάδες. Είναι το festival που έχουν παίξει τα μεγαλύτερα ονόματα του heavy metal και έχουν αποθεωθεί από τους Έλληνες οπαδούς. Φέτος, αναμένεται να γίνει λαϊκό προσκύνημα μιας και η βρετανική επίθεση (IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, SAXON) είναι προ των πυλών, με ολίγη από ACCEPT, SABATON και VOLBEAT κι έτσι το μεγάλο αφεντικό αποφάσισε να δηλώσουμε ποια εκδοχή του Rockwave Festival ήταν η καλύτερη για εμάς. 
Με περίσσια ευκολία θα έλεγα τη φετινή, αλλά επειδή δε πιάνεται λόγω του ότι δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα η συναυλία, θα διαλέξω με χαρακτηριστική άνεση αυτό του 2001 στο Ο.Α.Κ.Α. Mε line – up τους PRIEST (πρώτη φορά στην Ελλάδα), MEGADETH, CRADLE OF FILTH (στο απόγειό τους, να τα λέμε και αυτά), SAVATAGE και ROTTING CHRIST, δε γινόταν να αποτύχει. Τότε όντας 15 χρονών πιτσιρίκι είχα δει προλάβει και είχα δει τρεις φορές τους MAIDEN (1998, 1999, 2000), τους METALLICA στη Ριζούπολη και τους SPIRITUAL BEGGARS στο Ρόδον! Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τύπο που φόραγε φακούς επαφής κόκκινους για να φαίνεται «κακός», δεν ξεχάσω ποτέ την εμφάνιση των SAVATAGE με ντάλα ήλιο και τα ούζα που έπινε ο Caffery μετά το σετ τους, τα μπουκάλια που έπεφταν σαν βροχή στην εμφάνιση των COF, την απόλυτη συναυλία των MEGADETH και φυσικά εκείνο το “Metal Gods” των PRIEST, με τον Ripper (ΛΑΤΡΕΙΑ) να βγαίνει με την ασημί καμπαρντίνα και τη στιγμή που βγάζει την κορώνα στο “Marching in the street…”. Είναι οι μνήμες τόσο ισχυρές που δεν μπορούν με τίποτα να σβηστούν από το κεφάλι μου. Πραγματικά είναι από τις συναυλίες που με σημάδεψαν καθώς, μέχρι και φέτος, αρνιόμουν επιδεικτικά να δω τους PRIEST με τον Rob Halford στη φωνή. 
Δεν ξέρω για εσάς αλλά εκείνο το Rockwave Festival θα είναι πάντα το καλύτερο μέχρι και τις 19/7/2018. Μετά αλλάζει το πράγμα γιατί στο παιχνίδι μπαίνουν οι 6 Θεοί από τη Βρετανία…
Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

 

Καλύτερο ROCKWAVE όλων των εποχών; Δύσκολη ερώτηση, θεωρητικά. Πρακτικά όμως, πανεύκολη! 2005. Πάρτε μια βαθιά ανάσα: BLACK SABBATH, VELVET REVOLVER, BLACK LABEL SOCIETY, SLAYER, ACCEPT, CANDLEMASS, TWISTED SISTER, DIO, ANTHRAX… SABS με αυθεντικό line up, για τους Ozzy maniacs. Η καλύτερη εμφάνιση των «Σφαγέων», με τραυματίες (!) μεταξύ του κοινού. Η πρώτη φορά που οι νεότεροι είδαν τη γερμανική πολεμική μηχανή με Udo στο μικρόφωνο. Ο Ronnie Dio για μια ακόμη φορά να παραδίδει μαθήματα αγνού heavy metal. Και φυσικά, η καλύτερη (συναυλιακά) μπάντα που είδαμε ποτέ στη χώρα μας, να σαρώνει άπαντες και άπαντα στο διάβα της, γιατί πολύ απλά “You Can’t Stop Rock ‘n’ Roll”! Το Rockwave του 2005 λοιπόν, παίζει χωρίς αντίπαλο. Θέλετε κάποιες ακόμη ιδιαίτερες στιγμές, από τα υπόλοιπα; Το πρώτο Rock Of Gods, όπου έγινε της κακομοίρας με SAXON, SLAYER και BLIND GUARDIAN. Η εμφάνιση του Bruce Dickinson και των GRIP INC. το 1997, όπου τα κάναμε πάνω μας. Οι SODOM του 1999. Φυσικά οι JUDAS PRIEST του 2001, με έναν Owens από άλλο πλανήτη. Οι μισοξεβαμμένοι (από τον ήλιο και τη ζέστη) IMMORTAL το 1999. Ο χαμός στους CRADLE OF FILTH, όπου ο κόσμος πετούσε κουτάκια μπύρας και αναψυκτικών στη μπάντα για να φύγει μια ώρα αρχύτερα. Η απόλυτη αποκαθήλωση της εν δυνάμει καλύτερης φωνής όλων των εποχών, σε μια εμφάνιση τραγική όσο και σπαρακτική… R.I.P Midnight… και για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα γιατί «έπεσα», φίλε, εσύ που ήθελες να πουλήσεις στην είσοδο το εισιτήριο του 2005 επειδή τελικά δεν έπαιξαν οι ZYKLON, να ξέρεις, θέλω να σε γνωρίσω.
Δημήτρης Τσέλλος

 

 

To Rockwave μας έχει χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια πολλές χαρές και έχει πραγματοποιήσει πολλά όνειρά μας. Καλλιτέχνες και συγκροτήματα που κάποτε δεν φανταζόμασταν ότι θα βλέπαμε ποτέ ζωντανά στην Ελλάδα ήρθαν και σημάδεψαν με τις εμφανίσεις τους εμάς και το...τιμημένο χωράφι της Μαλακάσας. Από το 1996 (αν πιάσουμε και το Rock of Gods) μέχρι σήμερα το πιο φημισμένο festival της χώρας μας έχει κάνει πολλά και σημαντικά βήματα προόδου. Λάθη έχουν γίνει αλλά δεν μένουμε σε αυτά και κρατάμε τα θετικά μίας διοργάνωσης. 
Το αγαπημένο μου Rockwave θα έλεγα ότι είναι αυτό του 2005. Είναι αυτό που σίγουρα μου έχει μείνει περισσότερο από κάθε άλλο στη μνήμη μου για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο πρώτος είναι οι SABBATH! Η κλασική σύνθεση του βρετανικού μεγαθηρίου εμφανίστηκε στο κατάμεστο χωράφι και ειλικρινά αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν ο κρυστάλλινος ήχος (που συγκρίνεται μόνο με αυτόν του Roger Waters και των DEF LEPPARD). Επιπλέον, η εμφάνιση των VELVET REVOLVER (με τον μακαρίτη Scott Weiland) ήταν εξαιρετική με τα μάτια όλων να είναι καρφωμένα στον Slash. 
To κυρίως μενού όμως περιελάμβανε ένα καυτό διήμερο με παρέλαση ονομάτων όπως οι SLAYER, ACCEPT, TWISTED SISTER, DIO, ANTHRAX, CANDLEMASS κ.α! Και μπορεί η εμφάνιση των ACCEPT να μην ήταν και η καλύτερη δυνατή αφού η χημεία με τον Στρατηγό δεν θύμιζε τίποτα από το ένδοξο παρελθόν αλλά οι υπόλοιποι ήταν φανταστικοί! Πέρα από το αμιγώς συναυλιακό κομμάτι, η συνέντευξη με τον Ronnie στα παρασκήνια ήταν ένα τεράστιο μάθημα ταπεινότητας αφού ο τεράστιος αυτός μουσικός μας έδειξε πως θα πρέπει ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως να συμπεριφέρονται απέναντι στον συνάνθρωπό τους! Μαζί με τον Alice Cooper και τον Ian Gillan είναι μακράν οι πιο ταπεινοί καλλιτέχνες με τους οποίους είχα την τιμή να συνομιλήσω αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Απόλυτος σεβασμός!
Σάκης Νίκας

 

 


Ως κάτοικος εξωτερικού και, εν Ελλάδι, νησιού, δεν μου ήταν πάντοτε εύκολο να πηγαίνω σε κάθε Rockwave festival. Ωστόσο, απ όλα όσα έχω δει και ακούσει, δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να επιλέξω. Το 2000 λοιπόν, πάνω που οι IRON MAIDEN είχαν βγάλει το άλμπουμ της επανένωσης και οι DREAM THEATER το αριστούργημα των αριστουργημάτων το “Metropolis pt.2: Scenes from a memory”, καλούμασταν να δούμε και τις δύο μπάντες πάνω στα ντουζένια τους να παίζουν back to back στο Οικολογικό Πάρκο. Παρέα μαζί τους ήταν οι IN FLAMES που είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο σπουδαίο δίσκο τους, το “Clayman”, οι SEPTIC FLESH του “Fallen temple” (αγαπημένος δίσκος τους) και οι ON THORNS I LAY που είχαν βγάλει το πολύ ωραίο “Crystal tears”. Κυκλοφορούσαν όμως κάτι φήμες ότι οι MAIDEN είχαν ακυρώσει τη περιοδεία τους μαζί με την εμφάνιση στην Ελλάδα εξαιτίας σπασμένου ποδιού του Janick Gers. Η ανακοίνωση δεν ερχόταν αλλά η φήμη, πριν την έλευση των smartphones και του Facebook, μεταδιδόταν γοργά. Και εν τέλει, προς μεγάλη χαρά μάλλον μόνο εμού, οι MAIDEN όντως δεν θα εμφανιζόντουσαν και στη θέση τους θα έπαιζαν οι DREAM THEATER περισσότερη ώρα. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Μιλάμε για την αγαπημένη μου μπάντα όλων των εποχών πάνω που είχαν κυκλοφορήσει έναν δίσκο σταθμό. Και ναι, έπαιξαν ολόκληρο το “Scenes from a memory” και πολλά, πολλά άλλα και μας άφησαν με το σαγόνι στο πάτωμα και φυσικά την παραδοχή πως DREAM THEATER για μία ώρα και ένα τέταρτο είναι σαν να τρως μισό σουβλάκι. Δε νοείται να είναι κάτι άλλο πέρα από headliners. Ακόμα θυμάμαι, μετά το encore και που πάνω που γυρνούσαμε να βρούμε κακήν κακώς την έξοδο, ξαναβγαίνει η μπάντα με μια impromptu διασκευή στο “The trooper” που μας αποτελείωσε. Έχω να το διηγούμαι στα εγγόνια μου!
Φίλιππος Φίλης

 

 

Το Rockwave Festival έχει γίνει πια θεσμός στην χώρα μας. Από την πρώτη κιόλας χρονιά ύπαρξης του έχουν εμφανιστεί στην χώρα μας μερικά από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της παγκόσμιας rock και metal σκηνής με ότι πρόθεμα υπάρχει πριν την κάθε λέξη. Προσωπικά αυτό που θα μου μείνει για πάντα αξέχαστο δεν είχε την ονομασία “Rockwave”. Είμαστε στο μακρινό 1996 και την Παρασκευή 12 Ιουλίου όπου το Rock Of Gods, ο προπομπός και η πρώτη ονομασία του μετέπειτα Rockwave Festival, ήταν γεγονός. Για τα τότε δεδομένα το billing ήταν κάτι παραπάνω από ονειρικό. Οι δικοί μας FATA MORGANA και NIGHTFALL, οι RAGE, οι BLIND GUARDIAN, οι SAXON, που αντικατέστησαν τελευταία στιγμή τους MOTORHEAD και οι SLAYER, νομίζω ότι αποτέλεσαν την ονείρωξη κάθε Έλληνα μεταλλά αφού δεν προϋπήρχε κάτι τόσο μεγάλο σε αριθμό συγκροτημάτων που να ήταν σε συνθετικά «ντουζένια». Θυμίζω ότι η χρονιά ήταν το 1996. Απλά ανατρέξτε στην δισκογραφία του κάθε σχήματος για να θυμηθείτε το album που είχαν κυκλοφορήσει εκείνη ή την προηγούμενη χρονιά. Έτσι ήταν μια συναυλία που μόνο για τέσσερις λόγους επιτρεπόταν να μην ήσουν παρών: 1) Να μην άκουγες metal, 2) Να είχες αιφνιδίως 42ο πυρετό, 3) Να ήσουν κάτω των 11 ετών, 4) Να μην είχες γεννηθεί. Αλλιώς δεν χανόταν. 
Εκεί στην άκρη του λιμανιού του Πειραιά θα βλέπαμε μερικά groups απ την τότε ελίτ και αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν και η πρώτη φορά που βλέπαμε τους SLAYER ζωντανά στην χώρα μας. Αυτό μια μόνο ήταν ικανό να μετατρέψει σε «κόλαση» τον περιβάλλοντα χώρο της συναυλίας όση ώρα έπαιζαν. Κανείς δεν υπολόγιζε καλό ήχο, απόδοση του σχήματος. Ο οπαδός ήθελε μόνο να «ξεσκάσει», να «ξεσπάσει» από την λειψανδρία συγκροτημάτων που ερχόταν στην χώρα μας. Νομίζω ότι όποιον και να ρωτήσεις δεν θα θυμάται να σου πει: «πώπω οι τάδε στο τραγούδι τάδε ήταν απίστευτοι». Όλοι όμως θα θυμούνται τον παλμό του κόσμου σε κάθε σχήμα, την «πώρωση» που υπήρχε, το «ξύλο» που «έπεσε» όταν εμφανίστηκαν οι SLAYER οπού κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους έβλεπες πολύ συχνά στον αέρα παπούτσια, τσάντες, παντελόνια κλπ. Η πρώτη φορά έφερε «λαϊκό προσκύνημα». Όλοι θα θυμούνται το πόσο καλοί ήταν οι SAXON αλλά και τα άλλα σχήματα, ξένα και μη. Τα πόδια μου ακόμα θυμούνται πόσο περπάτημα «έριξαν» να πάνε σε μέρος με πολιτισμό για την εύρεση ταξί για τον γυρισμό. Ωραίες μνήμες που μένουν βαθιά χαραγμένες ειδικά όταν είσαι νέος και βλέπεις ζωντανά τους «Θεούς» σου. Τότε που δεν υπήρχε το internet με την ραγδαία μεταφορά της είδησης και άκουγες τον διπλανό σου να λέει: «ρε σεις πότε έγινε ξανθός ο Lemmy?», τότε που όλα ήταν πιο «αγνά» και υπήρχε μεγάλη δίψα για να δεις ένα metal σχήμα live. Η 12η Ιουλίου 1996 ήταν η πρώτη μέρα μιας αξέχαστης heavy metal βραδιάς. Ευτυχώς από τότε υπήρξαν και άλλες και μακάρι για πολλά χρόνια να έχουμε και άλλες. Αρκεί να είμαστε παρόντες όχι μόνο όταν έρχονται στην χώρα μας τα heavy metal μεγαθήρια.                              
Θοδωρής Μηνιάτης 

 

 


Αν και η μετακίνηση από την επαρχία στην πρωτεύουσα είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα για όλους όσους θέλουν να μην απέχουν από τα μεγάλα και μη συναυλιακά δρώμενα στη χώρα μας, έχω καταφέρει να δώσω το παρόν σε αρκετά Rockwave Festival. Απ' όλα αυτά, ένα έχει μείνει ανεξίτηλο πιο έντονα στο μυαλό μου και στη καρδιά μου. Είναι αυτό του 2000! Μόλις τρεις μέρες πιο πριν έχει προηγηθεί η ακύρωση των headliners του φεστιβάλ, των IRON MAIDEN, λόγω τραυματισμού του Janick Gers, με αποτέλεσμα η ξενέρα να ξεχειλίζει, μιας και θα ήταν η πρώτη μου συναυλία ever και θα συνοδευόταν με εμφανίσεις από groups που λάτρευα, με κερασάκι τους MAIDEN που ήταν το χοντρό μου κόλλημα για μερικά χρόνια ήδη. Παρόλα αυτά, δεν πτοήθηκα, ούτε εγώ ούτε τα τρία μου φιλαράκια, τότε που αποφασίσαμε να ανέβουμε από την Τρίπολη στην Αθήνα, και βρεθήκαμε στο Πάρκο Τρίτση για να παρακολουθήσουμε τους ON THORNS I LAY, τους SEPTIC FLESH, τους IN FLAMES και τους DREAM THEATER. Και τι να πρωτοαναφέρω για εκείνη τη μέρα; Την όμορφη εμφάνιση των THORNS I LAY, που μπορεί να μην τους ήξερα, αλλά με έψησαν ήδη να περιμένω την κυκλοφορία του επερχόμενου "Future Narcotic", σκάρτους τρεις μήνες μετά; Την λυρική εμφάνιση των SEPTIC FLESH με την καταπληκτική συμμετοχή της Ναταλίας Ρασούλη επί σκηνής; Την ισοπεδωτική εμφάνιση των Σουηδών IN FLAMES για πρώτη (και μοναδική φορά) στη χώρα μας, οι οποίοι με όπλο στη φαρέτρα τους το ολόφρεσκο τότε "Clayman" έκαναν ότι ήθελαν το κοινό; Ή την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ εμφάνιση των μάγων του progressive metal που με την εκτέλεση του τιτάνιου "Metropolis Pt. 2: Scenes From a Memory" στην ολότητά του, μοίρασαν αμέτρητους οργασμούς σε χιλιάδες κόσμου; Μπορώ να θυμηθώ κι άλλα πολλά, και κάποια και λίγο στενάχωρα, μιας και βρεθήκαμε μέσα στο πλήθος και κάναμε χαβαλέ και με ένα γνωστό μου που δε βρίσκεται εδώ και χρόνια στη ζωή... Όλες αυτές οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες είναι αυτές που θα αφήσουν χαραγμένο για πάντα μέσα μου εκείνο το Rockwave... 
Θανάσης Μπόγρης

 

 


Αυτή την εβδομάδα αντί κάποιας μπάντας ή κάποιου καλλιτέχνη είπαμε να ως BOTW να επιλέξουμε το καλύτερο Rockwave που έχουμε παρακολουθήσει. Το Rockwave ως φεστιβάλ στην Ελλάδα είναι σίγουρα το μακροβιότερο στο είδος του, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι μας είναι πιθανόν να έχουμε παρακολουθήσει αρκετά από τα 21 που έχουν πραγματοποιηθεί ως σήμερα. Αρχίζοντας να ψάχνω στην μνήμη μου, όχι φυσικά στο να θυμηθώ το lineup της κάθε χρονιάς, σε αυτό βοηθάει η ιστοσελίδα του φεστιβάλ, αλλά ως προς το ποια χρονιά ήταν εκείνη που κατά τα δικά μου γούστα είχε όλο το πακέτο από άποψης lineup, συνθηκών και το βασικότερο όλων την όρεξη που έχει άμεσο αντίκτυπο στο πόσο καλά πέρασα και ευχαριστήθηκα την κάθε διοργάνωση. Ξεκινάω από την πρώτη συναυλιακή εμπειρία μου στο μακρινό και πρώτο Rockwave ή Rock of Gods όπως λεγόταν το 1996 που λόγο πρωτιάς θα μπορούσα να επιλέξω μιας και η πρώτη φορά πάντα έχει την χάρη της και μένει αξέχαστη είτε με καλό είτε με κακό τρόπο, όμως θα την αφήσω έξω, γιατί δεν θεωρώ ότι ήμουν ακόμα σε θέση να δω τα πράγματα όπως πρέπει όντας αρκετά νιός, για την ιστορία πολύ ωραίο lineup τόσο στην metal όσο και στις πιο rock μέρες. Επόμενο ήταν αυτό του 1997 στο γήπεδο του Απόλλωνα όπου και ο λόγος που θα το θυμάμαι είναι η πρώτη μου επαφή με τους ROTTING CHRIST, ακόμα και αν τότε δεν ήταν στα γούστα μου μιας και δεν ήμουν εξοικειωμένος με τους ήχους τους, και φυσικά η εμπειρία του να δω πρώτη φορά τόσο τους MEGADETH όσο και τον Τεράστιο Βρασίδα -κατά κόσμον Bruce Dickinson- παρέα με τον Αντρίκο (Adrian Smith) κιόλας και με ''Accident of birth'' στην βαλίτσες τους. 
Οι δυο επόμενες χρονιές θα με βρουν να υπηρετώ την μαμά πατρίδα 1998 και 1999 οπότε δεν έχω καν ιδέα αν και αυτό το lineup του ‘99 κυρίως για τους MERCYFUL FATE και φυσικά τους MANOWAR που τους είχα στα ψηλά τότε δεν είναι κάτι που περνούσε απαρατήρητο αλλά είπαμε θητεία πάνω από όλα. Περνώντας στο 2000 χαρούμενος και ευτυχής έχω ψηθεί να δω τους Θεούς IRON MAIDEN με Βρασίδα και Αντρίκο μαζί όπως και με DREAM THEATER, IN FLAMES στις δόξες και SEPTIC FLESH με ON THORNS I LAY από Ελληνικής πλευράς δεν ευδοκίμησε όπως θα θέλαμε μιας και οι MAIDEN είχαν πρόβλημα με τον Janick και δεν εμφανίστηκαν ποτέ, όμως μπορώ να πω ότι πέρασα εξαιρετικά με τους THEATER να δίνουν ένα εξαιρετικό δίωρο show και να με κάνουν έκτοτε λάτρη τους. Το 2001 είχα ευτυχώς την ευκαιρία να παραβρεθώ γιατί ένα ακόμα όνειρο ήταν ώρα να πραγματοποιηθεί, να δω τους έτερους Θεούς JUDAS PRIEST έστω και χωρίς των Μέγιστο Halford, αυτό το όνειρο θα πραγματοποιηθεί αργότερα ευτυχώς, όπου ομολογώ ότι ο Owens ήταν πραγματικά εξαιρετικός και άψογος. Άλλο όνειρο ήταν και οι SAVATAGE που αν και με κουτσουρεμένη σύνθεση δεν νομίζω ότι με απασχόλησε καθόλου μιας και μόνο η χαρά να τους δω έφτανε. Οι MEGADETH είναι σχεδόν πάντα μια σταθερή κορυφή και δεν απογοητεύουν ενώ οι CRADLE OF FILTH την εποχή του ''Midian'' είναι προφανές ότι είναι από μόνο του εξαιρετικό γεγονός. Στα συν θα βάλω και τους ROTTING CHRIST των οποίων είχα ήδη γίνει φίλος πλέον. Αυτή η χρονιά είναι στις πιθανές λοιπόν. Στις πιθανές όμως είναι και επόμενη παρουσία μου στην διοργάνωση του 2004 προφανώς και όχι λόγω Ολυμπιακών αγώνων, αλλά λόγο του ονείρου με τους PRIEST και τον Halford που ανέφερα πριν, αλλά και των NIGHTWISH που εκείνη την περίοδο ήταν η στιγμή που βρισκόντουσαν στο peak πραγματικά αλλά και με QUEENSRYCHE και NIGHTFALL να συμπληρώνουν το παζλ της μιας μέρας. Η άλλη μέρα μου έδωσε την πρώτη συναυλιακή γνωριμία με τους FIREWIND, τους DARK TRANQUILITY των οποίων ακόμα δεν ήμουν και πολύ φίλος αλλά ομολογώ ότι εκεί με κέντρισαν ως εμφάνιση, η λατρεία μου για τον Kai και τους GAMMA RAY του είναι γνωστή και σίγουρα ποσώς με χάλασε η αντικατάσταση των RUNNNIG WILD από την συγκεκριμένη μπάντα, ενώ και η πρώτη συναυλιακή επαφή με τους W.A.S.P. θα έλεγα ότι είναι ίσως και η καλύτερη από την μπάντα του Blackie. 
Το 2005 που ακολούθησε είναι όντος πολύ βαρύ χαρτί και μόνο που είδα τους BLACK SABBATH με το original lineup και ας ξεχνούσε τους στίχους ο Madman ακόμα και με autocue μπροστά του μικρή σημασία έχει μπροστά στο δεδομένο της ιστορίας για εμένα, όπως και το γεγονός πως οι VELVET REVOLVER ή οι πάντα τίμιοι κατ' εμέ BLACK LABEL SOCIETY αμφότερες μπάντες που είχαν ως δυνατά χαρτιά και ηγέτες τους υπέροχους κιθαρίστες τους, όπου ατομικά τους λατρεύω αλλά ως σχήματα δεν ήταν ποτέ στα αγαπημένα μου δεν είναι γεγονός που με κάμπτει. Η δεύτερη μέρα που παρακολούθησα ήταν η 9η Ιουλίου που με άφησε πλήρως ικανοποιημένο με τους TWISTED SISTER να είναι υπέροχοι και με τον Υπέρτατο Ronnie και τους  DIO του να είναι πάντα από μόνο του ένα γεγονός για εμένα, άλλωστε δηλώνω απλά πανευτυχής που πρόλαβα και τον είδα αρκετές φορές. Εδώ έγινε και η πρώτη συναυλιακή επαφή με τους ANTHRAX και μάλιστα με original lineup κάτι που επίσης ήταν πολύ σημαντικό γεγονός. Αφού έκανα το κορόιδο για την επόμενη χρονιά, επανήλθα το 2007 όπου παρακολούθησα όλο το τριήμερο μιας και με ενδιέφεραν σχεδόν όλα τα ονόματα, τι να πιάσω και τι να αφήσω τους EUROPE (βίτσιο), τον Cornell, τον Robert Plant και ας μην τρελαίνομαι για την προσωπική του καριέρα ο άνθρωπος είναι μύθος και προφανώς μεγάλη χαρά και μόνο που τον είδα. Να πάμε παραπέρα ANATHEMA σε περίοδο που τα πηγαίναμε καλά, ICED EARTH τι να πω σταθερή αξία με Owens στο μικρόφωνο και πάλι άψογος, το μυαλό του φταίει τα έχουμε πει, DREAM THEATER αξία αδιαμφισβήτητη στα live ότι και να λέμε και HEAVEN AND HELL δηλαδή BLACK SABBATH reunion της εποχής με τον Μεγάλο Κοντό Ronnie και πραγματικά ευγνώμων που κατόρθωσα να πραγματοποιήσω και αυτό το όνειρο. Την τρίτη ημέρα μπορεί οι MY DYING BRIDE να βρίσκονται και πολύ στις προτιμήσεις μου όμως ουδόλως το λαμβάνω υπόψη γιατί μια χαρά μου φάνηκαν εκείνη την στιγμή, ενώ οι MASTODON που ηχητικά μου αρέσουν πολύ σε κάποιες περιόδους τους και δεν με έχουν ποτέ εντυπωσιάσει σε live, επίσης ουδόλως με πείραξε μιας και  ένα live των METALLICA είναι πάντα ένα γεγονός και μια σταθερή αξία για εμένα. 
Το 2008 που ακολούθησε είναι επίσης πολύ ψηλά στην εκτίμηση μου πρώτων γιατί πέρασα πολύ ωραία, αρχικά πηγαίνοντας στην πρώτη μέρα για το χατίρι ενός φίλου όπου δεν είναι και ακριβώς στα μέτρα μου κυρίως γιατί ήθελε να δει OFFSPRING που σίγουρα είναι ονοματάρα στα δεδομένα τους ότι και να λέμε, ενώ εκεί εντυπωσιάστηκα και από τους FLOGGING MOLLY με το κέφι και την τρελάρα τους και ομολογώ ότι μέχρι και σήμερα δηλώνω φίλος των Αμερικάνων celtic folk rockers. Από εκεί και πέρα όμως έχουμε την δεύτερη μέρα όπου έκανα την πρώτη γνωριμία με τους δικούς μας Universe 217 και δεν μετάνιωσα για αυτό, είδα τους αγαπημένους για εμένα INNERWISH και ας ήταν χωρίς τον τιτάνα των τυμπάνων Φραγκίσκο Σαμοίλη που προσχώρησε αργότερα στην μπάντα. Μετά βάλε από πάνω και MORBID ANGEL που χωρίς να τρελαίνομαι ποτέ εντυπωσιάστηκα από την απόδοση τους επί σκηνής, όπως και από τους αγαπημένους OPETH που συναυλιακά δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ τους, μεγάλη χαρά να δω τους CARCASS στο reunion κάτι που ίσχυε για πολύ κόσμο που γνωρίζω και λογικό είναι εδώ που τα λέμε. Επίσης WITHIN TEMPTATION σε περίοδο που βρίσκονταν πραγματικά στα φόρτε τους έστω και αν δεν με κατατάσσω στο κοινό τους είναι μεγάλη υπόθεση σε τι φάση βρίσκεται μια μπάντα και αυτοί ήταν μάλλον στην καλύτερη τους. Το μεγάλο χαρτί και πάλι οι Θεοί PRIEST λόγια δεν χρειάζονται πολλά με setlist που είχε ''Between the hammer and the anvil'', ''Rock Hard, Ride Free'' και ''Sinner'' μεταξύ άλλων δύσκολα περνά απαρατήρητο.
Δυνατό και το 2008 εδώ που τα λέμε. Η τελευταία επίσκεψη σε Rockwave έγινε το 2012 όπου είχα αρκετούς λόγους για να πάω και δεν το μετάνιωσα καθόλου, επίσης υπήρχε καλή παρέα, απόλαυσα τους PLANET OF ZEUS και συστηθήκαμε ζωντανά μιας και το ''Macho Libre'' με είχε ήδη βάλει στο πνεύμα τους, φυσικά χάρηκα τους UNISONIC που ήταν ένας από τους παράγοντες που με πήγανε στην Μαλακάσα τότε για  να δω τον λατρεμένο Kai Hansen στην ίδια σκηνή με τον Michael Kiske κάτι που πολύς κόσμος ονειρευόταν. Δυστυχώς ακόμα θυμάμαι την τραγική εμφάνιση των PARADISE LOST, έχουν κάνει και άλλες βέβαια οπότε έχω και άλλες να θυμάμαι, αρκετά καλή η εμφάνιση των MACHINE HEAD που δεν είχα δει ως τότε και μάλιστα όντας στα πολύ πάνω τους τότε. Το κλου φυσικά ο έτερος παράγοντας να δω των Madman OZZY και τους φίλους του Butler, Wylde, Slash να δίνουν το παρόν στη σκηνή μαζί με την μπάντα του, θυμάμαι ότι το setlist ήταν πραγματικά ονειρεμένο μιας και δεν έλειψε σχεδόν κανένα από τα κλασικά κομμάτια του OZZY και όχι μόνο, το μόνο κρίμα που δεν μπόρεσε να παραβρεθεί και ο Iommi ανάμεσα στους φίλους λόγω της υγείας του. Όμορφη εμπειρία πάντως. Για να κλείσουμε λοιπόν πρέπει και να διαλέξω, λοιπόν συνοψίζω και βάζω τα επικρατέστερα 2001, 2004, 2005, 2007, 2008 και κοίτα να δεις που είναι πολύ δύσκολο ρε γαμώτο. Εντάξει Σάκη Φράγκο για να μην βαράς με το κείμενο που σου έστειλα, βάζω το χέρι στη καρδιά και διαλέγω 2007 για τον Μεγάλο κοντό Ronnie James Dio και το reunion του με τους υπόλοιπους SABBATH αλλά και για την απίθανη παρέα, τις μπύρες και τον χαβαλέ που είχε όλο το τριήμερο αυτό.
Παναγιώτης Γιώτας

 

 


Δύσκολα πράγματα έχουμε εδώ. Έχοντας παρακολουθήσει σχεδόν όλα τα Rockwave, το κάθε ένα τους το έχω συνδέσει με συγκεκριμένες αναμνήσεις.
Την άθλια προβλήτα στη Δραπετσώνα στην οποία ήθελα να βουτήξω ακούγοντας για πρώτη φορά τους BLIND GUARDIAN και την ανάσταση νεκρών με το που μπήκε το “South of heaven” το 1996.
Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα βλέποντας επί σκηνής τον Eldritch και το ντελίριο που με έπιασε στο “Angry again” το 1997.
Τις λιωμένες φάτσες των IMMORTAL και τη δια σιδήρου εμφάνιση των MANOWAR το 1999.
Τα πανηγύρια που έκανα μπροστά σε ξενερωμένους MAIDEN fans, όταν έμαθα ότι headliners θα είναι οι DREAM THEATER και θα πάρω πίσω και ένα πεντοχίλιαρο το 2000.
Τις ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ εμφανίσεις των SAVATAGE και του Ripper σε εκείνο το οικόπεδο στο ΟΑΚΑ το 2001.
Τις τρεις ώρες που (μας) έλιωσαν οι THE CURE, με ένα εντελώς hardcore-fan setlist το 2002. 
Το δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο κατά τη διάρκεια του “Suite sister Mary” και τον Μπασμπαγιάννη να μας κάνει αναμετάδοση του Ελλάδα-Ρωσία το 2004.
Το ακόμα περισσότερο κλάμα που έριξα το 2006 καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισης των GUNS N ROSES.
Τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί όμως με αυτό που ζήσαμε πριν δεκατρία χρόνια, στις 25 Ιουνίου. Το Α και το Ω της μουσικής μας πρόσφερε ένα ωραιότατο εγκεφαλικό για περίπου 90 λεπτά. Οι 30.000 που άναψαν τους αναπτήρες τους στο “Black Sabbath” μπορούν να σας το επιβεβαιώσουν.
Γιώργος Κόης

 

 


Στο Rockwave έχουμε την τύχη να δούμε τεράστια συγκροτήματα, ειδικά από το 2004 που φιλοξενείται στο Terravibe park της Μαλακάσας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το παρθενικό Rock of Gods του 1996 στη Δραπετσώνα με την πρώτη εμφάνιση των SLAYER; Ή την επόμενη χρονιά με τους GRIP INC., τον Bruce Dickinson και τη μυθική εμφάνιση των MEGADETH;
Απ’ όλα τα Rockwave, αυτό που ήταν σίγουρα το πιο πλήρες και χορταστικό είναι αναμφίβολα του 2005. Είχε 3 μέρες που μας αφορούσαν και είδαμε εκείνο το καλοκαίρι τους BLACK SABBATH με το original line up όπως αντίστοιχα και τους SLAYER! Μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη το στριμωξίδι στις μπροστά σειρές στους SABBATH και τον Ozzy να κατεβάζει τα βρακιά του για να μας δείξει τον κώλο του στα πρώτα λεπτά της συναυλίας. Οι VELVET REVOLVER κάλυψαν το κενό που είχαμε μέσα μας για το line up των GUNS N’ ROSES και οι BLACK LABEL SOCIETY σκόρπισαν τον πανικό! Εκείνη τη βραδιά πρέπει το Rockwave να μάζεψε τον περισσότερο κόσμο σε metal μέρα στην ιστορία του!
Πώς να ξεχάσω το φονικό medley των SLAYER, που είχε και δύο από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους (“Necrophiliac”, “At dawn they sleep”); Πώς να ξεχάσω εκείνη τη χρονιά τον Dio; Οι ACCEPT ήταν κάπως άνευροι και με απογοήτευσαν! Ακόμα και οι TWISTED SISTER ήταν άκρως διασκεδαστικοί στην πρώτη τους εμφάνιση! Τους υπόλοιπους που εμφανίστηκαν ειλικρινά δεν τους θυμάμαι..
Φέτος είναι διήμερο-φωτιά για όποιον αρέσκεται στο κλασικό heavy metal! Στο χέρι μας είναι να δώσουμε το μήνυμα ότι μας ενδιαφέρει να βλέπουμε arena bands στην χώρα μας. Θυμηθείτε μόνο τι group ήρθαν στα 00’s και αναλογιστείτε τι αντίστοιχα έχουμε δει από το 2012 και μετά… Είναι για εμένα η τελευταία μας ευκαιρία να δείξουμε στους διοργανωτές ότι μπορούν να φέρουν μπάντες που παίζουν σε μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ, προσελκύοντας πολύ κόσμο.
Λευτέρης Τσουρέας

 

 


Καλώς ή κακώς, η Ελλάδα δεν είναι η χώρα που μπορεί να συναγωνιστεί τα festivals του εξωτερικού. Ούτε τα πολύ μεγάλα, ούτε τα μεσαία. Και σε αυτό παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες, από τον ίδιο τον κόσμο, μέχρι τη φορολογία, τους διοργανωτές, τα πάντα όλα. Καλό λοιπόν θα ήταν μερικές φορές να προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα, να βάζουμε το ρεαλισμό μπροστά από τα προσωπικά μας «όνειρα» και «θέλω» και μετά από 20+ χρόνια παρουσίας, να πούμε ότι το Rockwave είναι το καλύτερο ελληνικό festival.
Ναι, έχουν υπάρξει και τρομερά αποτυχημένες χρονιές, έχουν γίνει λάθη, πράγματα που εμείς με τα δικά μας «μεταλλικά μυαλά» δε μπορέσαμε είτε να καταλάβουμε είτε να δεχθούμε (δικαίως πολλές φορές), όμως δε μπορούμε να παραγνωρίσουμε και το πόσα υπέροχα πράγματα έχουμε ζήσει από το 1ο Rockwave του 1996 (Rock Of Gods τότε), κάτω στον Πειραιά, μέχρι και φέτος που αδυμονούμε να δούμε μαζί τα ιερά τέρατα του μεταλλικού ήχου και την ιστορία του (SAXON, ACCEPT, JUDAS PRIEST, IRON MAIDEN), αλλά και δύο από τις πλέον εμπορικές μπάντες της εποχής μας (VOLBEAT, SABATOΝ), ασχέτως που κλασικά οι Έλληνες ξέρουν και κράζουν και οι ξένοι είναι ζώα και κουφοί και δεν ξέρουν (γι’ αυτό θα βλέπουν ότι βλέπουν βέβαια αυτοί και εμείς θα γκρινιάζουμε αιώνια). 
Μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο ένα Rockwave. Σίγουρα θα έβαζα στα 3 αγαπημένα μου το πρώτο, το Rock Of Gods, τόσο για την «πρώτη φορά», όσο και για την παρθενιά μου με BLIND GUARDIAN και SLAYER ειδικά. Σίγουρα το δεύτερο, με τους GRIP INC να ισοπεδώνουν το γήπεδο του Απόλλωνα, σε μία μέρα που είχαν από πάνω τους τον Bruce Dickinson και τους MEGADETH (τότε ο Mustaine δεν είχε ακόμα πρόβλημα να παίξει με τους ROTTING CHRIST). Θα είχα σαν επιλαχόν το Rockwave του 2007, με HEAVEN & HELL τη μία μέρα και METALLICA την άλλη να μας αποχαυνώνουν. Θα έβαζα και το περσινό σαν «συναισθηματικό», επειδή ήταν το πρώτο Rockwave στο οποίο έπαιξα στη ζωή μου με INNERWISH και το συναίσθημα του να κάθεσαι στη θέση που έκατσαν τόσοι που θαύμαζες και από οπαδός να γίνεσαι μουσικός εκείνο το βράδυ, είναι απλά απερίγραπτο. Αλλά το αγαπημένο μου Rockwave ήταν και θα είναι (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου από κάποιο επόμενο, ίσως και το φετινό), εκείνο του 2004. Το πρώτο Rockwave που έγινε στη Μαλακάσα, με ένα lineup που για τα δικά μου γούστα ήταν super, με QUEENSRYCHE να παίζουν όλο το “Operation” μαζί με Pamela Moore, με NIGHTWISH στα κορυφαία τους, με ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ JUDAS PRIEST με Halford, με λατρεμένους DARK TRANQUILLITY, με SOULFLY σε κέφια, με GAMMA RAY να αντικαθιστούν μεν τους RUNNING WILD, αλλά να μας δικαιώνουν και με WASP headliners τη δεύτερη μέρα. Βάλτε μέσα και FIREWIND και NIGHTFALL από Ελλάδα και είμαστε κομπλέ. Εξαιρετικό billing, ωραία ατμόσφαιρα γενικότερα, το μυαλό μας και στο Euro την πρώτη μέρα, προσωπικές υπέροχες στιγμές και αναμνήσεις, ε δε θες και πολλά. Μεγάλο πράγμα η νοσταλγία. Και το Rockwave του 2004 αυτό είναι για μένα. 
Άντε με την ευχή να το έχουμε μαζί μας για πολλά χρόνια, αλλά πάντα με καθαρά μεταλλικές μέρες!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 


Υπήρξαν πολλές χρονιές, ειδικά τα πρώτα χρόνια του Rockwave μέχρι το 2007, που περάσαμε τέλεια και πραγματικά χαράχτηκαν στο μυαλό και την ψυχή μας. Αγαπημένο Rockwave ήταν αυτό του 2007. Όλες οι μέρες ήταν μία και μία ... Robert Plant, Chris Cornell, METALLICA, HEAVEN & HELL, ICED EARTH, MASTODON, MY DYING BRIDE....κτλ. Ήταν τεράστια η χαρά μου που θα ξαναέβλεπα τους METALLICA μετά από 8 χρόνια και φυσικά η ευκαιρία να δω από κοντά τον Plant, τον Cornell και τους “SABBATH” εποχής Dio. Εγώ ήμουν φαντάρος εκείνη την περίοδο και είχα πάρει άδεια για να δω το 3ήμερο. Δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί. Κι ευτυχώς δικαιώθηκα για την επιλογή μου. Όλες οι μπάντες ήταν εξαιρετικές, το επίπεδο οργάνωσης πολύ καλό και το line up του festival ίσως το τελευταίο πολύ καλό μέχρι και την φετινή χρονιά που πραγματικά θυμίζει τις καλές παλιές εποχές. Την τριετία 2005-2007 όπως και το Rockwave του 1999 (που ακόμα απορώ γιατί δεν πήγα!!!) ήταν μέχρι τώρα οι καλύτερες στιγμές του Rockwave από θέμα μπαντών που συμμετείχαν. Φέτος με IRON MAIDEN, SAXON, JUDAS PRIEST, ACCEPT, VOLBEAT ο πήχης τέθηκε ξανά ψηλά και πλέον είναι στο χέρι των συγκροτημάτων να δικαιώσουν τις επιλογές τους και της διοργάνωσης φυσικά να βροντοφωνάξει ότι το Rockwave …. δεν είναι πλέον κακή σκιά του παλιού καλού εαυτού του, αλλά παραμένει ένα festival με έντονο metal και rock στοιχείο από το πάνω-πάνω ράφι. Επιβάλλεται όλοι να είμαστε εκεί... Δεν χωρούν δικαιολογίες φέτος!!!
Θάνος “Thanoz” Κολοκυθάς

 

 


Για να κρίνω αν μία συναυλία ή αν ένα φεστιβάλ ήταν καλό θα πρέπει να είχα παρευρεθεί σε αυτό. Δυστυχώς, για αρκετές χρονιές, λόγω συγκυριών δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω όλα τα Rockwave festival. Κρίνοντας αποκλειστικά με βάση τα ονόματα που παρέλασαν μέσα σε ένα καλοκαίρι από την Μαλακάσα, το καλύτερο Rockwave ήταν αυτό του 2005, όπου οι SLAYER, οι ACCEPT, o Dio, οι TWISTED SISTER, οι CANDLEMASS και πολλοί άλλοι, δόνησαν με τα ντεσιμπέλ τους την γύρω περιοχή. Το καλύτερο όμως από αυτά που έχω παρακολουθήσει ήταν αυτό της προηγούμενης χρονιάς που οι QUEENSRYCHE είχαν παίξει ολόκληρο το “Operation: mindcrime”, οι NIGHTWISH είχαν έρθει μετά το εκπληκτικό “Once”, ο Mikael Stanne των DARK TRANQUILLITY πάθαινε εγκεφαλικά από την ζέστη με το μακρυμάνικο μαύρο πουκάμισο κάτω από τον ήλιο, οι JUDAS PRIEST έπαιξαν στην Ελλάδα, μετά από πολλά χρόνια με τον Halford πίσω από το μικρόφωνο. Μοναδική μελανή και πολύ στενάχωρη στιγμή του festival αυτού, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την ακύρωση της εμφάνισης των RUNNING WILD. Τρομεροί οι GAMMA RAY, πολύ καλή εμφάνιση από FIREWIND, εξαιρετικοί οι SOULFLY, αλλά η απουσία των RUNNING WILD μου στοίχισε πολύ.
Δημήτρης Μπούκης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: FIVE FINGER DEATH PUNCH

5 Ιουνίου, 2018 - 00:00 Rockhard

Οι Αμερικάνοι FIVE FINGER DEATH PUNCH, είναι ένα σχήμα που μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα μας, είναι όμως ένα από τα πιο εμπορικά σχήματα στο metal την τρέχουσα δεκαετία, με...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: CRADLE OF FILTH

29 Μαίου, 2018 - 00:00 Rockhard

Ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα του extreme metal, οι CRADLE OF FILTH, έρχεται για δύο συναυλίες, το Σάββατο 2 Ιουνίου στην Αθήνα (Gagarin205) και μία μέρα νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη (Principal Club...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: IHSAHN

22 Μαίου, 2018 - 01:00 Rockhard

Ο πάλαι ποτέ ηγέτης και ιδρυτής των πρωτοπόρων του black metal, EMPEROR, o Ihsahn, κατά κόσμον Vegard Sverre Tveitan, εδώ και χρόνια συνεχίζει την καριέρα του κυκλοφορώντας σόλο δίσκους, ο έβδομος...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: AMORPHIS

15 Μαίου, 2018 - 11:30 Rockhard

Οι Φιλανδοί AMORPHIS, κυκλοφορούν σε λίγες μέρες το νέο, 13ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Queen of time”, το οποίο συνεχίζει την παράδοση των καλών έως πολύ καλών δίσκων με τον Tomi Joutsen στα φωνητικά...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: PLANET OF ZEUS

7 Μαίου, 2018 - 23:15 Rockhard

Πολύ λίγα είναι τα ελληνικά συγκροτήματα, που μπορούν με άνεση να γεμίζουν μεγάλους συναυλιακούς χώρους. Ένα από αυτά, είναι σίγουρα οι heavy rockers, PLANET OF ZEUS, των οποίων η εμφάνιση στο...

[περισσότερα]