BAND OF THE WEEK: RONNIE JAMES DIO

15 Μαίου, 2019 - 19:30

Στις 16 Μαΐου, κλείνουν 9 χρόνια από την ημερομηνία που ο Ronnie James Dio, πέρασε στην αιωνιότητα. Σίγουρα, θα προτιμούσαμε να υπήρχε σ’ αυτήν τη στήλη με αφορμή κάποιον καινούργιο δίσκο, όπως και να έχει όμως, έχουμε την ευκαιρία να αποτίσουμε φόρο τιμής σ’ αυτόν τον μεγάλο τραγουδιστή, έναν από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών στο rock και heavy metal. Οι συντάκτες του Rock Hard, λοιπόν, γράφουν για τον μεγάλο Dio και όλοι μπορούμε να ψηφίσουμε τον αγαπημένο μας δίσκο που τραγούδησε, είτε είναι στους Rainbow, είτε στους Black Sabbath, είτε στη σόλο καριέρα του, είτε στους Elf… (έχουμε κάνει μία επιλογή, καθώς η δισκογραφία του είναι τεράστια)

Λατρεύω Dio. Λατρεύω τους RAINBOW της περιόδου του, τους BLACK SABBATH της περιόδου του καθώς και την σόλο καριέρα του. Τη φωνή του, την προσωπικότητά του. Νιώθω τυχερός που μπόρεσα και του μίλησα ορισμένες φορές κατά τη διάρκεια της ζωής μου, είτε σε μορφή συνέντευξης, είτε για να πω ένα «γεια» κι ένα «ευχαριστώ για όλα». Τέτοιο Father Figure, δεν νομίζω ότι έχει εμφανιστεί ξανά στο heavy metal. Φωνάρα, αγαπητός σε όλους, φιλάνθρωπος, προσιτός, από τους λίγους που μέρος της μεγάλης επιτυχίας τους, το οφείλουν στο γεγονός ότι υπήρξαν ΚΑΛΟΙ άνθρωποι. Θυμάμαι ακόμα και τώρα την 16η Μαΐου 2010… Μόλις είχα επιστρέψει από ένα studio report για το “At the edge of time” των BLIND GUARDIAN και ήμουν μόνος στο σπίτι, μέχρι που άρχισαν να φτάνουν μηνύματα ότι είχε πεθάνει ο Ronnie James Dio… Όταν επέστρεψε η γυναίκα μου, είχε επιβεβαιωθεί ο θάνατός του και μόλις της το είπα, πρέπει να υπήρξε βουβαμάρα για πάνω από μισή ώρα… Λες κι έφυγε από κοντά μας ένας δικός μας άνθρωπος, ένας από την οικογένειά μας, ο δεύτερος πατέρας μας… Ευτυχώς όταν ήρθε την τελευταία φορά με τους HEAVEN & HELL, ήμουν παρών και δεν βάραγα το κεφάλι μου στον τοίχο.

Σάκης Φράγκος

 

 

Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν το μεγαλείο, τη συνεισφορά, τον αντίκτυπο και την κληρονομιά του τεράστιου Ronnie James Dio. Η μέρα θανάτου του αποτέλεσε μία από τις πιο άσχημες σελίδες στην ιστορία της rock & metal μουσικής αλλά ταυτόχρονα σήμανε και την απαρχή εορταστικών/επετειακών εκδηλώσεων σε όλο τον κόσμο προκειμένου να τιμώνται στο διηνεκές τα έργα και οι ημέρες του Ronnie. Αυτός είναι ο αρμόζων τρόπος αντιμετώπισης του δυσάρεστου αυτού γεγονότος. Δίχως ίχνος υπερβολής, αυτά που άφησε πίσω του ο Ronnie είναι τόσα πολλά και σημαντικά που μονάχα αισθήματα χαράς και ευγνωμοσύνης προκαλούν σε εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο. Προφανώς και δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να πει κάποιος που να μην έχει ήδη ειπωθεί για τον Dio. Είναι πράγματα που πλέον τα νιώθει ο καθένας μας ξεχωριστά και αυτό είναι που μετράει σε τελική ανάλυση.
Ο Ronnie είναι η μοναδική περίπτωση στην ιστορία του σκληρού ήχου που έχει συνδέσει το όνομά του με τρεις -κατά γενική ομολογία- κλασικούς δίσκους από τρία διαφορετικά συγκροτήματα. Μιλάμε για τα "Rising", "Heaven and hell" και "Holy diver". Δίσκοι-ορόσημο που απλούστατα δεν θα ξαναβγούν ποτέ στον αιώνα τον άπαντα. Η φωνή του παρέμεινε αναλλοίωτη μέχρι τις τελευταίες συναυλίες του και ήταν ευλογία για όλους μας που καταφέραμε και τον είδαμε αρκετές φορές και στη χώρα μας. Αν και έχω πάρα πολλά αγαπημένα τραγούδια, είναι μονόδρομος ουσιαστικά κάτι από RAINBOW γιατί Blackmore & Dio μαζί είναι συνώνυμο της απόλυτης μαγείας.

Σάκης Νίκας

 

Ζητώ συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να γράψω λόγια για τον Ronnie James Dio. Δεν πάνε τα δάχτυλά μου. Τρέμουν στην ιδέα να γράψουν πέντε αράδες για εκείνον. Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» είναι το λιγότερο που μπορώ να πω κοιτάζοντας εκεί ψηλά, στα αστέρια, που λάμπουν κάθε βράδυ!
Where is your star? 
Is it far, is it far, is it far?
When do we leave?
I believe, yes, I believe
In the heat and the rain
With whips and chains
To see him fly 
So many die
We build a tower of stone
With our flesh and bone
Just to see him fly
But don't know why
Now where do we go?

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Αυτές οι περιπτώσεις, είναι περίεργες. Από την μία, η μπάντα ή ο καλλιτέχνης (εν προκειμένω) της εβδομάδος αποτελεί αξίωμα στον χώρο και δεν χρειάζεται να γραφτεί τίποτα, από την άλλη, δεν γίνεται επέτειος σαν αυτή να περάσει έτσι. Ήταν λοιπόν 16 Μαΐου του 2010, όταν μάθαμε όλοι την είδηση του θανάτου του R.J.Dio. Τα συναισθήματα; Αυτά που καταλαβαίνετε. Αυτά που πιθανότατα νιώσατε και σεις. Ένα τεράστιο κομμάτι της μουσικής που αγαπάμε άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά στην ουσία δεν πέθανε ποτέ. Πώς να γινόταν αυτό άλλωστε, όταν η κληρονομιά που άφησε πίσω του ήταν μυθική; Το να κάτσουμε τώρα και να απαριθμήσουμε τις κυκλοφορίες στις οποίες είχε ο Ronnie πρωτοστατήσει, κρίνοντας και αξιολογώντας τες, είναι χάσιμο χρόνου. Στην καρδιά μας, οτιδήποτε έχει τραγουδήσει ο μεγάλος κοντός, είναι και ένα αριστούργημα. Από την πρώτη νότα των ELF το 1972 (τα πιο πριν γεγονότα μάλλον δεν μας ενδιαφέρουν και δεν μας αφορούν άμεσα, για μένα η αρχή της καριέρας του είναι οι ELF), ως την τελευταία με τους THE RODS. Από κει και ύστερα, ανάλογα τα γούστα. Άλλος τον προτιμά στους RAINBOW, άλλος στους BLACK SABBATH, άλλος στην προσωπική του καριέρα. Και ειλικρινά, δεν έχει σημασία καμία αυτό το debate, γιατί απλά δεν είναι debate. Τον είδα όλες τις φορές που μας επισκέφτηκε, από το 2003 και μετά. Άλλαξα άδεια όταν υπηρετούσα για να είμαι παρών σ’ εκείνο το χωράφι που λεγόταν Ark, όταν και μας έδωσε τα «πασαπόρτια» στο χέρι με μια ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ εμφάνιση κι ένα εκπληκτικό setlist. Γέμισα ήχους και εικόνες το 2005 στο Rockwave. Απόλαυσα τους HEAVEN AND HELL. Και κάθε φορά, μπροστά στα μάτια μου ο ίδιος Θεός, να φαίνεται τεράστιος. Αγαπημένο δίσκο στον οποίο να μεγαλούργησε δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Ίσως προηγείται λίγο περισσότερο των υπολοίπων το “Rising”. Ούτε τραγούδι. Είναι τόσα πολλά τα αριστουργήματά του. Ας μπει ένα λοιπόν, στην τύχη. Δεν σε ξεχνάμε Ronnie. Σε τιμούμε όπως σου πρέπει, αλλά και δεν δείχνουμε επιείκεια στην εμετική φάμπρικα του ολογράμματος το οποίο και διασύρει την μνήμη σου. “Then someone opened doorways, and Johnny slipped away…” (Μεγάλε Vinnie Appice, πάντα θα έχεις τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ ήχο που ακούσαμε ποτέ σε κλασσικομεταλλάδικο δίσκο).

Δημήτρης Τσέλλος

 

Και όμως έχουν περάσει εννέα ολόκληρα χρόνια από τότε που ο κοντός με την τεράστια φωνή αποφάσισε να ανέβει την γέφυρα του Ουράνιου Τόξου αφήνοντας όλους εμάς τους κοινούς θνητούς με ένα τεράστιο παράπονο. Το να αναφερθώ στην προσφορά του Ronnie στην μουσική μας είναι μάλλον περιττό, εξάλλου μόνο το “Heaven and hell” να είχε ηχογραφήσει, το όνομα του θα γραφόταν με χρυσά γράμματα στην ιστορία του metal, πόσο μάλλον αν σκεφτούμε τις δισκάρες που έχει τραγουδήσει. Ευαισθητοποιημένος σε κοινωνικά ζητήματα όσο λίγοι (ποιος μπορεί να ξεχάσει το Hear ‘n’ Aid project) και απίστευτα προσιτός στους οπαδούς, ο Dio έχει αφήσει ένα κενό στη μουσική μας που φαντάζει δυσαναπλήρωτο. Και δυστυχώς είναι κρίμα που κάποιοι καπηλεύονται το όνομα του και βεβηλώνουν τη μνήμη του με ενέργειες όπως το διαβόητο ολόγραμμα. Το θεωρώ προσβλητικό και κατάπτυστο και είμαι σίγουρος πως αν ο Ronnie ζούσε θα είχε ρίξει ένα χέρι ξύλο στους “εμπνευστές” αυτής της ιδέας. Για μένα ο Ronnie, όπως και κάποιοι άλλοι αγάπημένοι μου καλλιτέχνες, δεν έχουν πεθάνει. Κάθε φορά που ακούω κάποιο τραγούδι τους, τους νιώθω εδώ, δίπλα μου. Έτσι και με τον Dio, είναι κοντά μου και πάντα θα είναι επειδή δεν θα του επιτρέψω εγώ να φύγει. Και αφήστε τους καιροσκόπους να κάνουν ολογράμματα…

Θοδωρής Κλώνης

 

Αν δεν υπήρξε ο Freddie Mercury θα κατέληγα πως ο Ronnie James DIO ήταν και παραμένει ακόμα και μετά θάνατον ο καλύτερος τραγουδιστής στην ιστορία της ροκ και heavy metal μουσικής, δίχως καμία αμφιβολία (με τον Rob Halford να ακολουθεί αμέσως μετά). Ενίοτε ξεχνάω πως υπήρξε ο Mercury ειδικά όταν ο νους μου πάει σε κείνη τη θρυλική συναυλία τον Ιούνιο του 2003 στην άθλια αλάνα στου Ρέντη. Κοντός μεν, αλλά είχε μια παρουσία, ένα ύφος και έναν δυναμισμό που λίγοι frontmen και τραγουδιστές έχουν. Όταν παίχτηκε το “Stargazer” στρίγκλιζα σαν νεαρή groupie. Δεν πίστευα στα αυτιά μου πόσο απίστευτα νέος ακουγόταν, πόσο δυνατή και συγκινητική ήταν η ερμηνεία του. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω πλέον που να μην το έχει γράψει η ιστορία. Βλέπετε, ο DIO είναι θρύλος, ιστορία, μύθος. Μπαίνει στη κατηγορία με τους συνθέτες , τραγουδιστές, ποιητές και τροβαδούρους από τους οποίους απομένει ο θρύλος και ο μύθος… δυστυχώς έχουμε και το ρημάδι το ολόγραμμα για να μας θυμίζει πόσο μας λείπει και πως για κάποιους (και κάποιες) η ιστορία και η αξία της ιστορίας δεν φτάνουν, πρέπει να μηρυκάζουμε απεναντίας το παρελθόν για το χρήμα ενώ τάχα μου τιμάμε τον καλλιτέχνη και προσφέρουμε στους οπαδούς. Σήμερα λοιπόν που είπα να γράψω για τον κοντό ΘΕΟ, ας βάλω το παρακάτω άσμα στη διαπασών χωρίς ολογράμματα και τα συναφή. 

Φίλιππος Φίλης

 

 

Αυτή την εβδομάδα η στήλη έχει από τις δύσκολες επιλογές λέξεων που πρέπει ή θέλεις να χρησιμοποιήσεις για έναν ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ που μάλλον δεν θα έχει ποτέ κάποιον αντάξιο αντικαταστάτη. Όταν αναφέρεσαι στον Ronnie James Dio, νομίζω ότι δεν γίνεται να βρεις τις κατάλληλες φράσεις που θα περικλείουν το μεγαλείο του. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει και το “Midas” κάπου ανάμεσα στο ονοματεπώνυμο του, αφού ότι «άγγιζε» γινόταν χρυσό. Το να πρωτοσκεφτείς δεν ξέρεις… Στην προσωπική του καριέρα μας χάρισε δίσκους που υμνούν το heavy metal και όλοι πρέπει να υπάρχουν σε μια ενημερωμένη δισκοθήκη. Με τους BLACK SABBATH, δημιούργησε για πολλούς τους καλύτερους δίσκους του συγκροτήματος με το “Heaven And Hell” σαφώς να πρωταγωνιστεί. Με τους RAINBOW τα πρώτα 3 albums τους (“Ritchie Blackmore’s Rainbow”, “Rising” και “Long Live Rock ‘n’ Roll”) να αποτελούν και αυτά προάγγελο των heavy metal δίσκων στην δεκαετία του 1980 που ουσιαστικά εδραιώθηκε το είδος. Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχει λατρευτεί τόσο πολύ από τον κόσμο και άλλη μια απόδειξη ότι «ο θεός δεν στα δίνει όλα» αλλά αυτό το ένα που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις αν το εκμεταλλευτείς. Εκείνος το έκανε και με την φωνή του μας χάρισε στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μας. Όσο μπόι του έλειπε, τόσο γιγαντιαίες συνθέσεις τραγουδούσε. Είναι από τους λίγους που η φωνή του, αν έκλεινες τα μάτια, σου μετέτρεπε τους στίχους σε δευτερόλεπτο αρχικά σε εικόνες και έπειτα σε συναισθήματα, κάνοντας τον, μια από τις μετρημένες στα δάχτυλα του χεριού, καλύτερες φωνές που είχε το heavy metal. Ότι έχει ερμηνεύσει αποτελεί μόνο μουσικό διαμάντι λες και ήξερε εκ προοιμίου ότι θα έχει επιτυχία. Ακούς και ξανακούς τα τραγούδια του και δεν τα βαριέσαι ποτέ αφού το “all time classic” το αντιπροσωπεύει απόλυτα. Είναι πολύ κρίμα που η μνήμη του καπηλεύεται με τις συναυλίες με το ολόγραμμα του στο βωμό του εύκολου κέρδους. Είναι λυπηρό που οι κοντινοί του άνθρωποι έχουν συναινέσει σε αυτή την παρωδία όσα λεφτά και αν κερδίσουν. Άλλωστε νομίζω ότι έχουν ήδη πολλά να ξοδέψουν μέχρι να πεθάνουν. Η απώλεια του DIO θα είναι αιωνίως μεγάλη, ευτυχώς όμως έχει τόση μουσική κληρονομιά που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Ronald James Padavona, σε ευχαριστούμε γιατί θα είσαι στις καρδιές μας ένας από αυτούς που αξίζουν τον οβολό του κάθε οπαδού.         

Θοδωρής Μηνιάτης  

 

Ακόμη θυμάμαι την ημέρα που ο Ronnie εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Υπήρχε θλίψη σε όλους τους μουσικόφιλους. Μιλάμε για ΤΕΡΑΣΤΙΑ απώλεια. Και όποιος δεν αναγνωρίζει έστω και στο ελάχιστο αυτό, μάλλον θα πρέπει να ξεκινήσει να ακούει ένα διαφορετικό είδος μουσικής.
Το πόσο εμβληματικός υπήρξε για τη μουσική που ακούμε είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η φωνή του σε στοιχειώνει από την πρώτη φορά που θα την ακούσεις. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε συγκλονίσει με τη χροιά και το εύρος της. Μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που σου έχουν γίνει βιώματα ζωής, έχουν πίσω από το μικρόφωνο αυτόν τον μεγάλο κοντό που ονομάζεται Ronnie James Dio.
Ακόμη μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή η προσωπικότητα δεν είναι μαζί μας. Αλλά τα έπη που ερμήνευσε θα είναι παντοτινοί μας σύντροφοι για το υπόλοιπο της ζωής μας. Γι’ αυτή την εβδομάδα λοιπόν επέλεξα ένα από τα τρία καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, ανεξαρτήτου είδους. Αν θα έπρεπε να είχα μαζί μου μόνο μία συλλογή, με δέκα τραγούδια και αυτά τα δέκα τραγούδια θα έπρεπε να τα ακούω αποκλειστικά από το πρωί μέχρι το βράδυ από τώρα μέχρι και το διηνεκές, το “Stargazer” θα ήταν 200% μέσα στη λίστα αυτή.

Γιώργος Κόης

 

Ήταν είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου rock τραγουδιστής. Οι τρεις φορές (πρώτη φορά στην αλάνα που επιστρατεύτηκε στα mid 00’s και στο Rockwave του 2005 και την τελευταία του φορά στο Tae Kwon Do με τους HEAVEN AND HELL)  που τον έχω δει δεν μου ήταν αρκετές για να πω ότι τον χόρτασα. Και στις τρεις η φωνή του μου φάνηκε μαγική, σε σημεία να μην μπορώ να πιστέψω ότι ήταν προχωρημένης ηλικίας – φαντάσου να τον είχα δει στο Ρόδον τι θα είχα πάθει! Το σημαντικότερο στοιχείο του, κατά τη γνώμη μου, είναι το γεγονός ότι είχε εκπληκτική έκταση και χρώμα! Ακόμα και σήμερα όποτε τον βλέπω σε κάποιο live video μένω άναυδος τόσο με τη σκηνική του παρουσία όσο και με την ικανότητα του να ερμηνεύει τους στίχους και όχι απλώς να τους τραγουδάει. Έχοντας χαραγμένη στη μνήμη μου τις φορές που τον έχω δει, με πιάνει κρύος ιδρώτας να βρεθώ σε συναυλιακό χώρο και να δω το ολόγραμμα του! Πραγματικά δεν ξέρω πως θα νιώσω… Την κρυάδα την έπαθα στο Rock Hard Festival του 2010 όταν πολλές μπάντες έπαιζαν διασκευές από κομμάτια του ή αφιέρωναν κομμάτια στη μνήμη του μιας και ήταν πρόσφατος ο χαμός του!

Λευτέρης Τσουρέας

 

Τον Ronnie James Dio  τον συνάντησα μια και μοναδική φορά μαζί με τον Δημήτρη Σειρηνάκη πριν τη συναυλία του, δίπλα στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού στην αρχή της Πειραιώς. Τον είχα ήδη δει στο Ρόδον, την εποχή που προσπαθούσε να γίνει hype με τα industrial στοιχεία στον ήχο του. Τότε που όλοι κλάψαμε όταν έπαιξε άσματα από τις μέρες των RAINBOW, BLACK SABBATH και τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ του. Ο άνθρωπος Ronnie James Dio ήταν η επιτομή της γλυκύτητας, του σεβασμού, της αγάπης για τον φίλο της μουσικής του. Ίσως ο Vivian Campbell να έχει να πει άλλα, εμείς όχι. Η  Wendy Dio ήταν εκεί, να παρακολουθεί τα πάντα. Υποθέτω μέχρι πασούμι με φούντα θα έπεφτε στον "κοντό" αν δεν ήταν συνεπής, αλλά στην πράξη μία από τις μεγαλύτερες φωνές της μουσικής μας, απέδειξε έμπρακτα, ότι το μέγεθος δεν μετριέται σε εκατοστόμετρα, αλλά σε σεβασμό σε όσους , ανώνυμους, σε έφτασαν εκεί που είσαι. Η συναυλία τότε ήταν προάγγελος των επόμενων σε Rockwave κτλπ, που απλά μας έκαναν να τραγουδήσουμε δίχως ανάσα τα τραγούδια που έγραψαν το heavy metal. Σνόμπαρα τους HEAVEN & HELL  γιατί μεγαλώνοντας, δουλειά, παιδιά, χρήματα με έκαναν πιο επιλεκτικό στις συναυλίες. Ακόμα κλαίω που μπορούσα να πάω κι έμεινα σπίτι, για να δω αργότερα κάτι άλλο. Ακόμα κλαίω, όπως έκλαψα στο γραφείο, όταν διάβασα ότι πέθανε. Με ρώτησαν , τί συνέβη, απάντησα απλά πέθανε ένας κοντινός μου, δικός μου άνθρωπος. Ο τότε προϊστάμενος μου, μουσικόφιλος και αυτός, μου έδωσε άδεια και πήγα σπίτι για να παίξω στη σειρά, την δισκογραφία του.
Από τα πρώτα βινύλια που αγόρασα το "Live evil" που με έπεισε ποια περίοδος των SABBATH  άξιζε. Αλλά θυμάμαι ότι πήγαινα σινεμά στην Πατησίων και πηγαίνοντας είδα στο "Στούντιο 54" (αν θυμάμαι καλά το όνομα, στην αρχή της Πιπίνου) το "Holy Diver". Δεν δίστασα, μέτρησα τα χρήματά μου, γύρισα σπίτι μου στην Αχαρνών, δανείστηκα από το πορτοφόλι της μάνας μου και το βράδυ πέρασε με ακουστικά και να μην μπορώ να πιστέψω τί άκουγα. Οι RAINBOW  ήταν το σχήμα του Blackmore με τον Dio να εκπλήσσει σε τραγούδια σαν τα "Rainbow eyes" και το αδικημένο κατ’ εμέ "Long live rock n’ roll" που είχε συνθέσεις που ο τύπος στα μαύρα, μάλλον δεν συμπάθησε πολύ. Αλλά όσο κι αν με το "Rising"  έθεσαν τα θεμέλια του απανταχού power metal, Dio για εμένα σημαίνει πάντα τα τρία πρώτα άλμπουμ του. Ποτέ δεν κυκλοφόρησε κακό άλμπουμ, μέτριο, αδιάφορο ναι, αλλά παρέμεινε ζωντανός, έδωσε ευκαιρίες σε νέα παιδιά και στο τέλος, ακολούθησε τις μόδες, τόσο όσο να μην χάσει κάθε αξιοπιστία.
Μεγαλώνοντας κάπου ένιωσα ότι οι δράκοι με άφησαν για να παίξουν στο GoT, αλλά τα "Catch the rainbow", "Don’t talk to strangers", "One night in the city", "All the fools sail away"  ήταν η παρέα μου στις ουρές στο Δημόσιο, όταν ανανέωνα την κάρτα του ΟΑΕΔ, όταν αρρώστησε η κόρη μου, όταν ο ουρανός μαύρισε. Αν υπάρχει μια στιγμή που θα ξεχωρίσω και είναι ίσως το τραγούδι του που ακόμα ακούω χωρίς να διακόψω πέραν του "Holy diver" , είναι το "One night in the city".  Για όσους δεν τον προλάβατε, υπάρχει το γενόσημό του, ο Jorn Lande, για όσους μεγαλώσατε μαζί του, ροκάδες, μέταλλα, όπως θέλετε ονομάστε τον εαυτό σας, ο Dio είναι μοναδικός. Επίσης είναι ο μόνος άνθρωπος που έκανε την δική του εκτέλεση στο "Dream on" τόσο αγαπητή, ακόμα και με κιθαρίστα τον εγωιστή Σουηδό. Για το τυπικό και μόνο ψηφίζω "Holy diver" άλμπουμ, "One night in the city" άσμα.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης     

 

Όταν είναι να γράψω μερικές γραμμές για κάποιο από τα πραγματικά σπουδαία ονόματα του χώρου, είναι πολύ δύσκολο να βρω τις κατάλληλες λέξεις. Αλήθεια, τι μπορώ να πω εγώ για τον Θεό; Γιατί ο Ronnie ήταν και είναι ο Θεός. Δεν θα κάτσω να μιλήσω για την σπουδαία καριέρα του. Όποιος δεν την γνωρίζει καλό είναι να εξομολογηθεί και να ακούσει επί ένα μήνα συνεχόμενα το “Holy diver”, αν θέλει να σώσει την ψυχή του. Μόνο σαν οπαδός μπορώ να μιλήσω και να αναφέρω πως χρωστάμε πολλά σε μουσικούς όπως ο Dio. Το έργο που άφησαν θα ανδρώνει νέες γενιές, θα συντροφεύει αυτούς που μεγάλωσαν με αυτό και θα συνεχίσει να το κάνει για πάντα. Δεν είναι τυχαίο πως μουσικοί όπως ο Dio ή ο Lemmy, χαίρουν άκρας εκτίμησης και σεβασμού από ολόκληρο τον μεταλλικό κόσμο. Μην γελιόμαστε παιδιά, όλοι με αυτά ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στο heavy metal. Αυτές ήταν οι πρώτες φωνές, αυτές ήταν οι πρώτες νότες, αυτά ήταν το πρώτα ερεθίσματα που μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτόν τον μουσικό κόσμο. Τι και αν δεν είναι πλέον μαζί μας; Όσο εμείς ακούμε την μουσική του Dio και όσο τα νέα παιδιά, όσα είναι αυτά που ασχολούνται, μεγαλώνουν παρέα με αυτήν, ο Dio θα παραμένει αθάνατος και κανένα ολόγραμμα δεν θα είναι ικανό να αμαυρώσει την εικόνα του.
Για τραγούδι πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω… Από BLACK SABBATH; Από RAINBOW; Από DIO; Θα επιλέξω το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, καθώς είναι ένα από τα τραγούδια που δεν θα σταματήσει ποτέ να με ανατριχιάζει με την καθηλωτική ερμηνεία του.

Δημήτρης Μπούκης

 

Ένα band of the week διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Δεν κυκλοφόρησε δίσκο ο εδώ αναφερόμενος καλλιτέχνης. Δεν έρχεται για live. Γιατί δεν ζει πια ανάμεσα μας εδώ και 9 ολόκληρα χρόνια. Καταραμένη 16η Μαΐου 2010....Θα μου πείτε, πόσο μπορεί ένας Θεός να ζει ανάμεσα στους ανθρώπους χωρίς να βαρεθεί και να τη κοπανήσει για άλλους κόσμους; Ο λόγος για τον Μεγάλο Κοντό του rock/metal ιδιώματος. Ronald James Padavona ή κατά κόσμον Ronnie James Dio. Ποιος είμαι εγώ τώρα για να μιλήσω για Εκείνον.... Διαμάντια με RAINBOW, διαμάντια με BLACK SABBATH, διαμάντια με τη προσωπική του μπάντα, τους DIO. Οδηγός καθόλα τα 67 έτη του, η αγέραστη φωνή και ο σπάνιος χαρακτήρας του, με την κοινωνική ευαισθησία έκδηλη (γνωστή άλλωστε, η σχέση του με τη φιλανθρωπία). Όσο κι αν προσπαθεί η ασέβαστη ύπαρξη που αποκαλεί εαυτόν γυναίκα του, να βεβηλώσει την Ιστορία του, αυτή ευτυχώς είχε ήδη γραφτεί πριν το 2010. Και περιέχει το όνομα του με χρυσά γράμματα. Νιώθω το χρέος να γράψω ένα ταπεινό ευχαριστώ για το ότι απλά υπήρξε σε αυτό το κόσμο, ομορφαίνοντας τον με τη φωνή του. Και τώρα, πρέπει να επιλέξω ένα και μόνο κομμάτι, ε; Ωραία, θα επιλέξω το αγαπημένο μου BLACK SABBATH κομμάτι με Dio, “Die young” από το λατρεμένο “Heaven and hell”.
So live for today, cause tomorrow never comes...

Γιάννης Σαββίδης

 

Στα αλήθεια πιστεύω ότι είναι μάλλον απίθανο να πει κανείς κάτι για τον Μεγάλο Κοντό, Ronnie James Dio που να μην έχει ειπωθεί. Κανένας λοιπόν λόγος για εμένα να παραθέσω ένα κατεβατό προσπαθώντας να καταδείξω κάποιες πτυχές του ταλέντου του ή της προσωπικότητας του ή της μουσικής και φωνητικής του αξίας ή της κληρονομιάς που άφησε πίσω του για όλους εμάς για τους επόμενους για τους μεθεπόμενους και πάει λέγοντας. Θέλω να πω αρχικά πως αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένος και πολύ τυχερός που είδα αυτόν τον καλλιτέχνη ζωντανά αρκετές φορές τόσο με το προσωπικό του σχήμα όσο και με τους BLACK SABBATH ή HEAVEN AND HELL,έστω και αν μια από αυτές τις φορές απλά τον άκουγα γιατί δεν  μπορούσα να τον δω λόγο θέσης. Θεωρώ ακόμα ότι ο Ronnie James Dio ανήκει στις 3-4 μεγαλύτερες και πιο επιδραστικές φωνές που ακούστηκαν ποτέ στο χώρο του rock και του metal ανεξαρτήτου ιδιώματος, γούστου ή μουσικής προτίμησης του καθενός. Θα πω επίσης ότι τα  συναισθήματα και τα ταξίδια που μου έχει χαρίσει με την υπέροχη και μαγευτική φωνή του θα παραμείνουν για πάντα μέσα μου και θα τον ευχαριστώ γι’ αυτό μέχρι το τέλος. Αδύνατο πραγματικά και θα ήταν μάλλον αχρείαστο να βαφτίσω έναν δίσκο του ως τον καλύτερο μου τόσο από την δισκογραφία του με το προσωπικό του σχήμα, όσο και από αυτή των RAINBOW ή τον BLACK SABBATH και έτσι δεν  θα μπω καν στην διαδικασία αυτή. Θα πω απλά πως ο ίδιος ο Dio ήταν ένα πραγματικό Αριστούργημα τόσο στους πολύ μεγάλους και ιστορικούς δίσκους που κυκλοφόρησε όσο και στους λιγότερο καλούς. Θα διαλέξω όμως ένα κομμάτι από το προσωπικό του σχήμα το ''Caught in the middle'' μόνο και μόνο γιατί για κάποιο λόγο τριγυρίζει στο μυαλό μου από χτες. Κλείνοντας θα πω ότι διαφωνώ με την λογική του ολογράμματος μιας και κατά την γνώμη μου για έναν τέτοιο καλλιτέχνη δεν χρειάζεται μια τέτοια κίνηση για να παραμένει ζωντανός στην μνήμη του κόσμου καθώς η μουσική του και η κληρονομιά που άφησε πίσω του είναι τέτοια που δεν μπορούν να σβήσουν και να ξεθωριάσουν ποτέ, είναι απλά Αθάνατη όπως Αθάνατος θα παραμείνει και ίδιος ο Dio.

Παναγιώτης Γιώτας

 

Τι να γράψεις τώρα για τον Ronnie James Dio που να μην ακουστεί κλισέ και να μην είναι χιλιογραμμένο και χιλιοειπωμένο… Ποιος μπορεί άραγε να έχει αντίθετη άποψη στο ότι αυτός ήταν η καλύτερη ίσως metal φωνή που πέρασε από τον πλανήτη τούτο ή στο ότι οι μοναδικές ερμηνείες του έγιναν σήμα κατατεθέν για τόσους και τόσους ασύλληπτους, διαχρονικούς ύμνους; 
Πραγματικά δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλον μουσικό που να είχε στο ενεργητικό του τόσα πολλά επιτεύγματα, που η καριέρα του να υπήρξε λαμπρότερη από αυτήν του μεγάλου κοντού. Από τους δίσκους πραγματικά μνημεία για το metal με τους RAINBOW, μέχρι το γεγονός ότι χάρη σε αυτόν μπόρεσαν να αναγεννηθούν οι BLACK SABBATH (καλά για σύγκριση φωνών μεταξύ αυτού και του Ozzy Osbourne, ούτε λόγος έτσι;) και με αυτόν κυκλοφόρησαν το προσωπικά αγαπημένο άλμπουμ της πορείας του, το θρυλικό “Heaven and Hell”, μέχρι τα τόσα εκπληκτικά προσωπικά του άλμπουμ. 
Θυμάμαι πρώτη φορά που έφτασε η αιθέρια φωνή του στ’ αυτιά μου κερδίζοντάς με ολοκληρωτικά, ήταν όταν ήμουν 11 χρονών και είχα πάθει τρελό κόλλημα με το “Temple of the king”. Στα χρόνια που ακολούθησαν, έτρωγα διαφορετικό κόλλημα, ανά δίμηνο θα έλεγα, αφού πάντα υπήρχε κάτι ιδιαίτερο να ανακαλύψω από την πλούσια δισκογραφία του. Αρκετά μεγάλη όντας πλέον, μπόρεσα να εκτιμήσω ακόμα και τις δουλειές του ELF και κάπου κατέληξα στο ότι ο λατρεμένος Ronnie ποτέ δεν έκανε κακό ή αδιάφορο δίσκο και πάντα είχε κάτι να προσφέρει. Και όλα αυτά όχι μόνο σε ερμηνευτικό επίπεδο, αφού τις περισσότερες φορές ήταν σπουδαία η συμβολή του τόσο σε συνθετικό όσο και στιχουργικό επίπεδο.
Αν μέσα σε όλα αυτά αναλογιστεί κάποιος και την σπάνια ακεραιότητα του χαρακτήρα του, το πόσο προσγειωμένος, προσιτός, ευαίσθητος και φιλάνθρωπος άνθρωπος ήταν, καταλήγει στο συμπέρασμα πως μιλάμε για ένα διαμάντι που όμοιό του δεν θα υπάρξει ξανά. Πιστεύω ειλικρινά, πως η λάμψη του δε θα ξεθωριάσει ποτέ και η φωνή του θα βασιλεύει μέχρι το τέλος του μάταιου τούτου κόσμου!
Το να επιλέξεις τώρα αγαπημένο δίσκο, πολύ πόσο αγαπημένο τραγούδι, είναι ολίγον τι ακατόρθωτο. Θα βασιστώ λοιπόν στο αυθορμητισμό μου και θα καταλήξω στο λατρεμένο όσο πολύ λίγα, “Rising” και το “A light in the black” που είναι αυτό που μου έσκασε κατ’ ευθείαν στο μυαλό! 

Χαρά Νέτη

Ronnie James Dio, ένα όνομα βαρύτερο κι από την ιστορία του ίδιου του πλανήτη, πόσο μάλλον του ευρύτερου ροκ και μεταλλικού ήχου που τόσο πιστά και με ανιδιοτέλεια πέραν πάσης αμφισβήτησης υπηρέτησε κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία του ανάσα… Πλέον είναι 9 τα χρόνια που δεν είναι ανάμεσα μας και η είδηση της μεγάλης του φυγής σκόρπισε απέραντη θλίψη στην καρδιά κάθε λογικού μουσικόφιλου εκεί έξω, που ήρθε έστω μία φορά σε επαφή με το μεγαλείο του. Ο Dio ήταν πολλάκις κάτι σαν πατρική φιγούρα για όλους μας, ήταν ο φάρος που με ένα σήκωμα των δαχτύλων του σχηματίζοντας τα περίφημα devil horns, ένωσε μία ολόκληρη μάζα ανθρώπων κάτω από ένα κοινό σκοπό. Κι όσο κι αν δε μπορώ πλέον να βλέπω άνθρωπο να σχηματίζει αυτόν τον άτυπο «χαιρετισμό» καθώς τον θεωρώ κλισαρισμένο, στο τέλος θυμάμαι Εκείνον και τα βάζω όλα στην άκρη. Τι να κάτσει τώρα να γράψει ένας οποιοσδήποτε κοινός θνητός για κάποιον που με τη ζωή που έκανε γενικότερα, την αυταπάρνηση που έδειξε και την προσφορά του σε γενιές και γενιές ανθρώπων, ήταν ότι κοντινότερο σε Θείο ον υπήρξε στις καρδιές εκατοντάδων χιλιάδων –αν όχι εκατομμυρίων- ανθρώπων και αυτό νομίζω τα λέει όλα πολύ περιγραφικότερα από οποιαδήποτε ανάλυση επιχειρηθεί.
O Dio κατάφερε να είναι στυλοβάτης και μέρος της παγκόσμιας ποιοτικής μουσικής, όχι μία, όχι δύο, αλλά τρείς φορές μέσα στα χρόνια. Κι αν την προσφορά του με τους ELF αδίκως κάποιοι δεν την πολυμνημονεύουν, ήρθε η είσοδος του στους RAINBOW να εμφανίσει για πάντα το αιώνιο ουράνιο τόξο στο χώρο του ροκ, πλάι στον επιδραστικότερο κιθαρίστα όλων των εποχών, Richie Blackmore και τον ευρηματικότερο ντράμερ της ύπαρξης, Cozy Powell. Μαζί έγραψαν ιστορία και το 1976 πρόσφεραν την ηχητική θέωση που ονομάστηκε “Rising “ και αποτέλεσε την πρώτη του μεγάλη στιγμή. Φεύγοντας από τους RAINBOW, ο μεγάλος κοντός εισήλθε στους BLACK SABBATH.  Ο ριφφοπατέρας Tony Iommi ήξερε τι φονικό όπλο είχε στις τάξεις του και με τον Dio, οι SABS  έγραψαν τον κορυφαίο τους δίσκο –μακράν του δευτέρου-, το δυσθεώρατο “Heaven & hell”, όπου και πάλι ατραξιόν ήταν φυσικά Η ΦΩΝΗ αυτού του ανθρώπου που πήγε τη μουσική της μπάντας έτη φωτός μπροστά και για πρώτη φορά είχαν τραγούδια κι όχι κομμάτια. Τέλος, αφού έφυγε επεισοδιακά από τη μπάντα (βλακωδώς, καθώς προσπάθησε να ανεβάσει τα φωνητικά του στην τελική μίξη του “Live evil”), αποφάσισε να ακολουθήσει την προσωπική του καριέρα, όπου κι εκεί θα κατάφερνε να γραφτεί στην ιστορία.
Το 1983 ήταν η τρίτη και φαρμακερή φονική του στιγμή με το ντεμπούτο των DIO “Holy diver”. Έτσι, μέσα σε 7 χρόνια (1976-1983) ο άρχοντας της μαγείας που με τους στίχους του έφερνε το παραμύθι όσο πιο κοντά στην αληθινή ζωή γινόταν, έγραψε τρεις χρυσές σελίδες που μνημονεύονται πλέον με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο. Η προσωπική του καριέρα είχε τα πάνω και τα κάτω της, ενώ τις τελευταίες μέρες της ζωής του, πλάι στον ριφφοπατέρα Iommi ξανά, όργωσε τις σκηνές του κόσμου για τελευταία φορά κάτω από το όνομα HEAVEN & HELL, και μπορεί το άλμπουμ που βγάλανε (“The devil you know”) να μην είναι και από τις αγαπημένες μου στιγμές του, αλλά όταν ερχόταν η στιγμή να παίξουν κομμάτια της δικής του SABBATH-οεποχής, τότε ο ηγέτης ακόμα και στα 67 του δίδασκε φωνητικά μαθήματα και συμπεριφορά επί σκηνής, ενώ ποιος δεν αγάπησε άραγε αυτή την χαρακτηριστική του κίνηση με το αριστερό του χέρι να τρίβει τον γοφό του (ή όπως λέω συχνά, το «δεν ένιωθε από το πολύ νιώσιμο» στιγμή του). Δυστυχώς ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις και πήρε έναν από τους πλέον χαρισματικούς ανθρώπους της ιστορίας εκεί ψηλά, στη φυσική του θέση δίπλα στον Θεό, όπου σίγουρα ο Dio τον κοιτάει σαν ίσο.
Τα χρόνια θα περάσουν, χιλιάδες τόνοι μελάνης (ή πατήματα στο πληκτρολόγιο αν θέλετε πλέον) θα λάβουν χώρο και πάλι κανείς δε θα μπορέσει να αποτυπώσει έστω στο ελάχιστο την σημασία της ύπαρξης του για το θεσμό της μουσικής γενικότερα. Εκτός σκηνής, ο Dio ήταν ένας από τους ευγενέστερους ανθρώπους που υπήρξαν ποτέ, δε χάλασε ποτέ χατίρι σε οπαδό, ενώ υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες από την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα (το 1993 αν δεν κάνω λάθος) όπου υπέγραψε σε όλο τον κόσμο δίνοντας το χέρι σε κάθε οπαδό που περίμενε. Ο Dio προκαλούσε τέτοιο δέος που η χαρά κάθε συγκροτήματος που έπαιζε μαζί του ήταν χαρακτηριστική, ποιός θα ξεχάσει τα χαμόγελα των ANTHRAX το 2005 ή και τον ίδιο τον Dee Snider των TWISTED SISTER στη Μαλακάσα την ίδια μέρα με εκτενείς αναφορές για αρκετή ώρα ενώ παίζανε στον χαρισματικό τροβαδούρο της μουσικής μας. Ο Dio μπορεί σωματικά να έφυγε, αλλά βλακωδώς ίσως, κι εγώ και πάμπολλοι άλλοι ακόμα πιστεύουμε ότι κάπου εκεί ψηλά έχει απλώσει ένα αόρατο τείχος γύρω από όλους μας, ώστε να είμαστε ασφαλείς και να χαιρόμαστε τη ζωή, κάτω από ροκ και μεταλλικούς ήχους όπως Εκείνος θα ήθελε. Αιωνία η μνήμη Σου, όσα ευχαριστώ και να σου πούμε, δε θα είναι ποτέ αρκετά. Όσο για κομμάτι, το πρώτο σοκ από τον πρώτο του δίσκο που άκουσα ποτέ σε ηλικία 7 ετών…

Άγγελος Κατσούρας
 

 

Πραγματικά, τι να πει και τι να γράψει κανείς για τον μεγαλύτερο κοντό που έβγαλε ποτέ η αγαπημένη μας μουσική; Για μία larger than life περσόνα και φιγούρα, που άφησε το στίγμα του σε εμάς, αλλά και τις επόμενες γενιές rock και metal οπαδών, ενώ έδειξε και το δρόμο σε πάμπολλους τραγουδιστές (κανονικούς ή wannabes). 
Να αναλύσεις δισκογραφία; Θα γράφεις ώρες. Να αναλύσεις ΥΜΝΟΥΣ που έχει τραγουδήσει και θα τραγουδιούνται ως το τέλος αυτής της μουσικές; Ώρες πάλι. Να πεις για το Hear And Aid; Τι να πεις που δεν έχει ξαναειπωθεί για όλα αυτά ή που, λίγο πολύ, δεν τα ξέρουμε όλοι; Ότι είναι η φωνή του κορυφαίου rock άλμπουμ όλων των εποχών (“Rising”); Ότι έχει τραγουδήσει σε τόσους δίσκους που βρίσκονται πάντα σε λίστες με τους κορυφαίους που βγήκαν ποτέ; Ότι μας έδωσε το σύμβολο του κάθε μεταλλά, δηλαδή τα devil’s horns; Όλα ισχύουν φυσικά.
Υπάρχει όμως κάτι, που για μένα είναι εξίσου σημαντικό με τα μουσικά και αυτό είναι το ήθος του ανθρώπου/καλλιτέχνη Ronnie James Dio. Ένας άνθρωπος που ήταν στην κορυφή του Ολύμπου και συμπεριφερόταν σαν ένας απλός κοινός θνητός. Ένας άνθρωπος που μέσα στο χαμό του sex drugs and rock n roll, δεν ασχολήθηκε καν με το άθλημα και επικεντρώθηκε στο χάρισμα που είχε και σε αυτό μόνο: τη φωνή του. Όταν τόσοι και τόσοι άλλοι τεράστιοι του χώρου μας είναι γνωστοί ΚΑΙ για την «εξωγηπεδική» τους ζωή (πολλοί κάνανε και όνομα πρώτα λόγω αυτής, αλλά ας το αφήσουμε εδώ αυτό), ο Dio επικεντρώθηκε και γιγαντώθηκε μόνο με τη φωνή, τα τραγούδια και τους στίχους του. Και ίσως αυτή η έλλειψη αυτοπροβολής, η έλλειψη πρόκλησης, η μη μαζοποίησή του, είναι επιπλέον λόγοι που μεγάλωσαν τόσο αυτήν την περσόνα στις συνειδήσεις του κόσμου. Ο Dio είναι από τους καλλιτέχνες που το πόσο τεράστιος είναι δε μετριέται με πωλήσεις, εισιτήρια συναυλιών και αναλύσεις επί αναλύσεων του κάθε τι που έκανε σε περιοδικά, sites και και και. Μετριέται με το status που έχει ανάμεσα στους υπόλοιπους μουσικούς, την επίδραση που είχε και έχει σε τόσους τραγουδιστές, την αντίδραση του κόσμου και το “respect” (που είναι το λιγότερο) που θα ακούσεις όταν αναφερθεί το όνομά του και στο ότι μέσα σε ένα star system στρωμένο με τόσα και τόσα πράγματα πέραν της μουσικής, αυτός ανέβηκε στην κορυφή με τον δικό του, μοναδικό (συγκριτικά με της μάζας) τρόπο. Ίσως να έπρεπε πολλοί να επηρεάζονται ακόμα περισσότερο από αυτό το ήθος, παρά μόνο από τη φωνή. Ιδιαίτερος και μοναδικός.
Τραγούδια πολλά, πάρα πολλά, απλά για το καλό της στήλης, θα βάλω το πρώτο στο οποίο άκουσα τη φωνή του στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών. 

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

Ότι και να γράψεις για τον DIO θαρρώ πως είναι λίγο. Προσωπικά τον θεωρώ ως την μεγαλύτερη μορφή στον χώρο της metal σκηνής καθώς επηρέασε (κι συνεχίζει να επηρεάζει με την κληρονομιά του) πάρα πολλούς μουσικούς και συγκροτήματα. Επίσης δεν θεωρώ τυχαίο πως τα περάσματα του από συγκροτήματα όπως οι RAINBOW και BLACK SABBATH έχουν συνδεθεί με τους ποιοτικότερους ίσως δίσκους και των δύο σχημάτων, όχι απαραίτητα και τους πιο εμπορικούς. Και οι προσωπικές του δουλειές ήταν στιβαρές και αγαπήθηκαν και δεν το κρύβω πως κάθε φορά που έπεφτε στα χέρια μου νέα του κυκλοφορία, η ακρόαση ήταν ιεροτελεστία. Ο ίδιος ήταν πάντα λιτός και χαμηλών τόνων άνθρωπος που αγαπούσε την μουσική και μας έκανε να τον λατρέψουμε με την φωνάρα του αλλά και την ψυχή που έβγαζε πάνω στην σκηνή. Αναμφίβολα λείπει πολύ από την μουσική σκηνή αλλά θα βρίσκεται στην καρδιά μας πάντα. Θεός!

Νίκος Ανδρέου

 

 

DIO, με μόλις τρία γράμματα εσωκλείουμε ολόκληρη την ιστορία του heavy metal. Ένας μικρόσωμος, ιταλικής καταγωγής μουσικός, με τεραστίων διαστάσεων φωνή, με εκφραστικότητα μοναδική, με ταπεραμέντο Μεσογειακό και με μουσικό αποτύπωμα που θα μνημονεύεται στην αιωνιότητα. Ο Ronnie James Dio, πέρασε από τους ELF, που δεν θα τους γνωρίζαμε αν δεν ακολουθούσε η συνεργασία του με τον Richie Blackmore στους RAINBOW. Μαζί έθεσαν τα υψηλότερα στάνταρ στην μουσική που αγαπάμε κι όταν διαφώνησαν, ήρθε η μεταγραφή στους BLACK SABBATH για δυο από τους αρτιότερους δίσκους στο metal. Τι γίνεται όμως όταν τα σπας και με τον δεύτερο (βλ. Tony Iommi); Ε, τότε βγαίνεις μπροστά και με το όνομά σου στο εξώφυλλο συνεχίζεις επιτυχημένα να χαράζεις την ιστορία. Ό,τι κι αν ακολούθησε, ο RJD έμεινε πάντα πιστός στις ιδέες του, δεν παρέκκλινε από την μουσική του αγάπη. Η φωνή του έσβησε το 2010. Η μουσική του θα ζήσει για πάντα. Η κληρονομιά του τεράστια. Ήταν βέβαια η χροιά της φωνής του, αλλά και το πάθος του, η εμμονή του με σκοτεινές θεματολογίες. Μπορεί κάποιες του μουσικές απόπειρες να ήταν λιγότερο επιτυχημένες, αλλά πλέον, ακόμα και το “Strange highways” ακούγεται κλασικό. Η μοναδική φορά που είχα την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά, ήταν στην περιοδεία του “Magica”. Αξέχαστα ο Αμερικάνος ήταν λίγο κρυωμένος και κατά την διάρκεια της συναυλίας του στο Ζ7 στην Ελβετία, είχα μάλιστα απολογηθεί στο κοινό. Λόγω αυτού, όλες οι συνεντεύξεις ακυρώθηκαν εκείνη την βραδιά, αλλά μόλις άκουσε ότι υπήρχε κάποιος από την Ελλάδα, έσπευσε να ξεκλέψει μερικά λεπτά για να συνομιλήσει μαζί μου και να με ευχαριστήσει που βρέθηκα εκεί. Πραγματικά, από ένα μουσικό σου είδωλο, δύσκολα μπορείς να περιμένεις μια τόσο γήινη και ταπεινή προσέγγιση. Ο Ronnie James Dio, ήταν γνωστός άλλωστε για την εξαίσια συμπεριφορά τους προς τον τύπο αλλά και το κοινό του. Εννοείται πως για μένα ο μικρόσωμος με την τεράστια φωνή, θα είναι για πάντα ο ορισμός της heavy metal φωνής! Δυστυχώς αυτό το κράμα ποιότητας και ευγένειας, συνδυασμένο με απύθμενο ταλέντο εμφανίζεται σπάνια πλέον. Ο Ronnie, (Dio-Θεός) είναι από τους ελάχιστους, που άλλαξαν το όνομά τους με τέτοια ευστοχία. Αξέχαστος, υπέρτατος, κλασικός, αξεπέραστος!

Γιώργος “Hungry for heaven” Κουκουλάκης

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: MOONSPELL

5 Νοεμβρίου, 2019 - 14:15 Rockhard

Για πάνω από 25 χρόνια, οι Πορτογάλοι MOONSPELL, παράγουν μοναδική μουσική, ιδιαίτερα αγαπητή στη χώρα μας κι όχι μόνο. Ένα μείγμα gothic κι extreme metal, όπως ελάχιστοι το έχουν κάνει, με τον...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: Concept albums

29 Οκτωβρίου, 2019 - 17:45 Rockhard

Πριν λίγες μέρες, στις 26/10, έκλεινε 20 χρόνια ύπαρξης το “Metropolis Pt. 2 – Scenes from a memory”, των DREAM THEATER, ένας από τους κορυφαίους concept δίσκους στο heavy metal και στη σκληρή...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK – CRIMSON GLORY

22 Οκτωβρίου, 2019 - 02:15 Rockhard

Το ημερολόγιο έγραφε 20/10/1986 και τότε κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο των CRIMSON GLORY. Ενός σχήματος που αγαπήθηκε παράφορα στην Ελλάδα αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες, φτάνοντας τα όρια του...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: HELLOWEEN

15 Οκτωβρίου, 2019 - 14:00 Rockhard

Η μπάντα της εβδομάδας αυτής, δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Οι HELLOWEEN, οι αγαπημένες «κολοκύθες», εκ των θεμελιωτών του Γερμανικού μελωδικού power metal αλλά και του speed metal...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: NIGHTSTALKER

9 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Rockhard

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν έχουμε Band of the week, εγχώριο σχήμα. Οι βετεράνοι NIGHTSTALKER, μόλις κυκλοφόρησαν το νέο άλμπουμ τους, “Great hallucinations” και διανύοντας πλέον την τρίτη δεκαετία της...

[περισσότερα]