BAND OF THE WEEK: RUNNING WILD

2 Οκτωβρίου, 2018 - 02:15

Οι πειρατές του metal, οι RUNNING WILD, κυκλοφορούν ένα box set, με τον τίτλο “Pieces of eight” κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, αφορμή ψάχναμε, για να τους κάνουμε μπάντα της εβδομάδας!!! Οι συντάκτες του Rock Hard λοιπόν, γράφουν για τον Rock N’ Rolf και την παρέα του κι όλοι εσείς, καλείστε να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο από το σχήμα, ακριβώς από κάτω, στο poll που ακολουθεί.

Για όσους ξεκίνησαν να ακούνε metal τη δεκαετία του ’80 και να πηγαίνουν στις συναυλίες στο Ρόδον στα τέλη της δεκαετίας του ’90, είναι δύσκολο να μην αγαπούν τους RUNNING WILD (ακόμα μου έχει μείνει το drum solo του Ian Finlay για κάποιον λόγο). Ένα γκρουπ που από το 1989 μέχρι το 1991 ήρθαν τρεις φορές στη χώρα μας, με εκδηλώσεις πανζουρλισμού και λατρείας, στην περίοδο που βρίσκονταν στην απόλυτη συνθετική ακμή τους. Αυτό που πάντα θαύμαζα στον Rock N’ Rolf, είναι η ικανότητά του να γράφει εξαιρετικά ρεφρέν. Πόσα και πόσα sing along, αλήθεια… Η αλλαγή κατεύθυνσης, από το «σατανικό» image, στο πειρατικό, τον έφερε σε άλλο επίπεδο. Δισκογραφικά, υπήρξε μια περίοδος, από το 1987 μέχρι το 1991, που «γεννούσαν και τα κοκόρια τους», με την έννοια πως ακόμα και τα b’ sides τους, ήταν εξαιρετικά. Τρομερή έμπνευση και απόλυτες δισκάρες όπως το “Port royal” και το “Death or glory”, εκτός των άλλων. Η αλήθεια είναι, πως μετά από το “Black hand Inn”, του 1994, με έχασαν. Τους έβρισκα αφόρητα βαρετούς κι επαναλήψιμους. Η δε παντελής έλλειψη συναυλιών εκτός Γερμανίας, έδωσε τροφή σε διαφόρων ειδών φήμες που κάθε άλλο παρά καλό έκαναν στο συγκρότημα, με την πολυθρυλούμενη επιστροφή τους με το “Shadowmaker”, να σημαδεύεται από εξαμβλώματα όπως το “Me & the boys”, ένα τραγούδι-όνειδος για την ιστορία των RUNNING WILD. Με μεγάλη μου χαρά, διαπίστωσα ότι η τελευταία τους, προπέρσινη δισκογραφική απόπειρα, το “Rapid foray”, τους έβρισκε στον σωστό δρόμο κι έτσι ανανεώθηκε η πίστη μου στο «πειρατικό». Δεν με νοιάζει αν υπάρχει καλύτερο τραγούδι. Όταν παιζόταν το “Conquistadores”, ο χρόνος σταματούσε να κυλάει… Μαγική σύνθεση…

Σάκης Φράγκος

 

 

Μια αριστουργηματική μίξη JUDAS PRIEST και ACCEPT. Speed metal τιτάνες (“Gates to Purgatory”, “Branded and Exiled”, το μισό “Under Jolly Roger”). Βαρύ, κλασσικότροπο τευτονικό μέταλλο που ανασταίνει και πεθαμένους (το άλλο μισό “Under Jolly Roger”, ως και το “Rivalry”). Φωνή τρανταχτή, υμνική, με τρομερή χροιά. Παικταράδες σε όλα τα υπόλοιπα όργανα. Ενίοτε καταπληκτικά εξώφυλλα. Από το 1998, πλην κάποιων σπασμωδικών κινήσεων, σε κατάσταση νεκρικής ακαμψίας. Ο τελευταίος τους δίσκος, κάτι πήγε να πει, αλλά συγκρινόμενος με το παρελθόν, μόνο προβληματισμό δημιουργεί. Μήπως θα έπρεπε κάποιοι να συνταξιοδοτηθούν; Αγαπημένος δίσκος για τη βδομάδα αυτή, το “Black Hand Inn”, και τραγούδι θα διαλέξω ένα τρομερό outsider. “Evil souls and blackest hearts, lurking in the night!” 
Αχ, η νιότη μου… Αχ λέω, η νιότη μου!

Δημήτρης Τσέλλος

 

 

Rock n’ Rolf ένα από τα πιο γελοία παρατσούκλια στην ιστορία του rock n’ roll. Από την άλλη, Γερμανοί πειρατές, φέρνουν στο νου, εικόνες βγαλμένες από κόμικ του Αστερίξ. Όλα μαζί, αν βάλεις και τις πρώτες κριτικές που διαβάσαμε, με φωτογραφίες τους σε ένα ιστιοφόρο της πλάκας, δεμένο σε κάποιο Γερμανικό ποτάμι, αν θυμάμαι καλά, προμηνύουν φιάσκο ολκής.

Όμως όταν αφού ξεπεράσεις τις παιδικές ασθένειες των δύο πρώτων άλμπουμ, με τις thrash καταβολές και φτάσεις στο “Under Jolly Roger”με τον ομώνυμο ύμνο και το “Raise your fist”, το καλύτερο τραγούδι που δεν έγραψαν οι JUDAS PRIEST, τότε όλα αλλάζουν. Οι RUNNING WILD είναι από τα πιο τίμια σχήματα Γερμανικού heavy metal, χωρίς φανφάρες, με διπλές κιθάρες , ρυθμικό τμήμα που κοπανά αβέρτα τα αυτιά μας, δίχως ίχνος τεχνικής, απλά όπως είναι το παλιό καλό heavy metal, της Όμπρε και της Βικτόρια. Χορωδιακά φωνητικά, όνομα δανεισμένο από τους JUDAS PRIEST, στίχοι για πειρατές, σφαγές, λεηλασίες, ιστορικά θέματα παρμένα από τα κλασικά εικονογραφημένα. Live με τον μπασίστα να βγάζει φωτιές από το στόμα, αλλά απάνω απ’ όλα, δυνατή μουσική καλοπαιγμένο metal και διασκέδαση…

Το ομολογώ ανερυθρίαστα μετά το “Pile of skulls” τους έχασα και κάπου στεναχωριόμουν όταν διάβαζα για την κούραση του ηγέτη τους, Rock n’ Rolf. Ίσως το καλοπαιγμένο αλλά απλοϊκό metal τους, να μην μου μιλούσε τόσο πια. Ίσως τα καράβια μου να έπεσαν έξω και οι πειρατές να ήθελαν νεότερα πληρώματα… Όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το Φλεβάρη του ‘89, στο Ρόδον, στην μπαριέρα μια παρέα από την Κρήτη με το πανό, πριν καν ξεκινήσει η συναυλία να τραγουδά a capella το “Under jolly roger” και το encore με το “Conquistadors” να μας κάνει να κλαίμε από την μοναδική αίσθηση του να ανήκεις στην μεταλλική οικογένεια σε ένα live, που πολύ θα ήθελαν να δώσουν άλλα μεγαλύτερα σχήματα της εποχής… Οι πειρατές άλλαξαν τσούρμο, έβαλαν στολές ουσάρων, εξευγενίστηκαν, χάθηκαν και ξαναγύρισαν, αλλά ή αλήθεια είναι ότι τα “Under Jolly Roger”, “Port Royal”, “Death or glory” είναι μια τριπλέτα χρυσή που θα μιλήσει σε όσους δεν ξεχνούν ότι το Τευτονικό metal  της δεύτερης γενιάς είναι οι HELLOWEEN, RUNNING WILD, U.D.O και σε όποιον αρέσει, για τους υπολοίπους ραντεβού στην Καραϊβική, μαζί με τον Rock n’ Rolf και τον Τζακ Σπάροου…

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

Τελικά όσο πιο αγαπημένο είναι ένα συγκρότημα για εμένα, τόσο πιο δύσκολα βρίσκω τις λέξεις να γράψω για αυτό. Με τους RUNNING WILD έχω παθολογικό και ψυχολογικό έρωτα. Προφανώς και τους τοποθετώ στο πάνθεον των καλύτερων συγκροτημάτων και ας μην έχουν την αναγνωρισιμότητα που τους αρμόζει. Ή μήπως τελικά όλοι παίρνουν αυτό που τους αξίζει; Διότι μία σειρά κακών επιλογών, συνεχόμενες αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας και μία φθίνουσα πορεία που ξεκίνησε μετά το “The rivalry”, είναι αρκετά δυνατοί λόγοι ώστε οι RUNNING WILD να μην έχουν την εμπορική αξία των IRON MAIDEN. Ναι, η θέση τους είναι για τόσο ψηλά. Μην μου πείτε ότι είναι πολλά τα συγκροτήματα που κυκλοφόρησαν 10 αψεγάδιαστους δίσκους; Και αν εγώ που δηλώνω οπαδός τους βρίσκω θεϊκά τα πρώτα δέκα τους άλμπουμ, τότε ακόμα και τα 7 που θα βρει εξαιρετικά ο μέσος ακροατής, είναι και πάλι ένας μεγάλος αριθμός συνεχόμενων, ποιοτικά άριστων, δίσκων. Εκτός όμως από την μουσική τους, για πολλούς από εμάς τους «καμένους», οι RUNNING WILD είναι τρόπος ζωής. Μπορεί να μην τον εφαρμόζουμε, αλλά η δύναμη που δίνει στην ψυχή μας είναι αρκετή για να μας κάνει να συνεχίζουμε σε αυτήν την κωλοζωή. Οι RUNNING WILD ακόμα πριν ξεκινήσουν την θεματολογία της πειρατείας, περνούσαν το μήνυμα της ελευθερίας, παίρνοντας τότε ανοιχτά το μέρος κατά της θρησκείας. Μέσω του πειρατικού θέματος, από το “Under Jolly Roger” και έπειτα, το συναίσθημα αυτό ενισχύθηκε κατακόρυφα. Θυμηθείτε το όμορφο και συμβολικό εξώφυλλο του “Pile of skulls”, που φανερώνει ότι τα τρία κακά πίσω από τον θάνατο είναι η θρησκεία, η εξουσία και ο πόλεμος. Το concept των πειρατών – καπετάνιοι του βασιλικού στόλου, που αντιστάθηκαν στο στέμμα και άρχιζαν να κλέβουν από αυτό – και τα τραγούδια που μιλούσαν για τις ιστορίες του Jack Rackam, τη δουλεία, για μάχες εναντίον των ιθαγενών, αλλά και για κοινωνικές ανισότητες, σε συνδυασμό με την αναγνωρίσιμη μουσική τους, ήταν τα βασικά συστατικά για να αποκτήσει το θρυλικό συγκρότημα μία μυθική υπόσταση. Τι να κάνουμε όμως που ο καπετάνιος Rolf Kasparek οδήγησε το καράβι πολλές φορές στα βράχια; Η προσφορά του στο heavy metal είναι τέτοια που τα συγχωρούμε όλα. Άλλωστε ξέρετε κάποιον μυθικό καπετάνιο που να μην πήρε λάθος αποφάσεις ή να μην ήταν λιγάκι περίεργος και βυθισμένος στην εσωστρέφεια; Έτσι είναι οι μεγάλοι ηγέτες. Όσον αφορά την αφορμή που οι RUNNING WILD είναι band of the week, που δεν είναι άλλη από το κουτί “Pieces of eight”, έχω την τύχη να το έχω στα χέρια μου και δηλώνω πως είναι ένα box-set που απαγορεύεται να λείπει από την κατοχή μας, ειδικά για όσους ακολουθούν την σημαία Jolly Roger. Να πω μόνο πως αγνόησα ολόκληρο κυκλώνα Ζορμπά για να το πάρω, αλλά μην ξεχνάμε, “..death or glory, oooh we are riding the storm”!

Δημήτρης Μπούκης

 

Οι RUNNING WILD αποτελούν μεγάλο απωθημένο μιας ολόκληρης γενιάς Ελλήνων fans καθώς έχουν να μας επισκεφτούν από το 1991. 27 ολόκληρα χρόνια! Και το να υπογραμμίσουμε ή να τονίσουμε με κάθε δυνατό τρόπο τη μεγάλη αγάπη του κόσμου στο πρόσωπο του Rock n' Rolf είναι μάλλον περιττό και σχεδόν αυτονόητο για όσους έχουν έστω και μία επιδερμική σχέση με το heavy metal. Παρά τις ιδιοτροπίες και τις υπερβολικές εμμονές του, ο ηγέτης των RUNNING WILD έχει καταφέρει να οδηγήσει ξανά το πειρατικό σε χαρτογραφημένες ζώνες ύστερα από κάποιες...λοξοτιμονιές που παρά λίγο να στείλουν το αξιόπιστο γερμανικό καράβι στα βράχια. Ο Kasparek όμως αποδείχτηκε ικανός καπετάνιος και έτσι η συμφορά αποτράπηκε. Σίγουρα, οι τελευταίοι δύο δίσκοι όσο καλοί και να είναι δεν μπορούν να φτάσουν τα μεγαλεία της περιόδου 1987-1992 αλλά αυτό μάλλον είναι κάπως αναμενόμενο. Παρόλα αυτά, οι RUNNING WILD έχουν αφήσει ανεξίτηλο στο στίγμα τους όλα αυτά τα χρόνια και μακάρι κάποια στιγμή να επιστρέψουν σαν άλλοι Κονκουισταδόροι στη χώρα μας για μία συναυλία. Θα είμαστε εκεί...στο Port Royal!
Το "Raise your fist" δεν είναι το καλύτερο τραγούδι των RUNNING WILD. Είναι όμως το αγαπημένο μου αφού είναι το πρώτο που άκουσα. Όταν αγόρασα το "Under Jolly Roger", σε ηλικία 14 χρονών, πίστευα ακράδαντα αυτό που έγραφε το εξώφυλλο του δίσκου: "ακούγονται ηχητικά εφέ σε μεγάλη ένταση που μπορούν να καταστρέψουν τα ηχεία σας"! Ακόμη το πιστεύω...

Σάκης Νίκας

 

Είναι από τις μπάντες που μαθαίνεις στην πρώτη δημοτικού. Δεν γίνεται να μην τους ξέρεις, δεν γίνεται να μην έχεις ακούσει, είναι από τις μπάντες που ανήκουν σε μία εικοσάδα συγκροτημάτων που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να βρίσκονται στη δισκοθήκη σου. Τους γνώρισα παιδί μικρό από τον αδερφό του κουμπάρου μου, όταν και είχε βγει το “Rivalry” το σωτήριο έτος 1998. Η πώρωση ήταν τέτοια, που για περίπου δύο χρόνια δεν είχα ακούσει άλλον δίσκο RUNNING WILD. Μετά, σε μία εκδρομή με το σχολείο στη Θεσσαλονίκη, είχα τσιμπήσει το “Victory” με τον ύμνο των Τσάρων μέσα. Στα εφηβικά μου αυτιά ήταν κολοσσός. Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2000 που απέκτησα σχεδόν σύσσωμη τη δισκογραφία τους. Ασύλληπτη μπάντα, αδιανόητες καταστάσεις, με ένα εκ των κορυφαίων εισαγωγικών τραγουδιών στο metal (βλ. “Riding the storm”) και γενικότερα μία μπάντα πιο ιστορική και από το τοίχος του Βερολίνου. Μοναδικός καημός; Ένα live στη χώρα μας για να μας φύγει το απωθημένο σε όλους εμάς που είμαστε κάτω από 45 χρονών…

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης 

 

Οι Γερμανοί αποτελούν μεγάλη αγάπη του Ελληνικού κοινού και με το δίκιο τους. Το ξεκίνημά τους μπορεί να ήταν μέτριο, όμως η πορεία τους από το "Under Jolly Roger" κι έπειτα σαν άλλο πειρατικό, πέρασε και μας έκλεψε τα μυαλά. Συνεχόμενοι καλοί δίσκοι, αλλά και μια από τις πιο κλασικές συναυλίες του metal χώρου στην Ελλάδα, εδραίωσαν την φήμη τους και τίποτα δεν θα το ξεγράψει αυτό. Όπως και οι εμβληματικοί πειρατές, ο Rolf Kasparek έμεινε πιστός στο πλάνο του και οδήγησε επανηλειμμένως το πλήρωμά του σε θησαυρούς. Άλμπουμ όπως τα "Port royal, "Death or glory", "Black hand inn", "Masquerade", "Under Jolly Roger", "The rivalry", ακόμα και το "Blazon stone", προσέφεραν ριφάρες, ατμόσφαιρα, όγκο και επικά τραγούδια. Ως κάθε Γερμανική μπάντα, έδειξαν σταθεροί στην συνταγή τους και μας προσέφεραν ύμνους που μέχρι σήμερα μας συντροφεύουν. Μπορεί από το "Victory" του 2000, μέχρι το "The rapid foray" του 2016, να με είχαν αφήσει αδιάφορο για μουσικούς κυρίως λόγους, αλλά τουλάχιστον το τελευταίο, μας αφήνει κάποιες ελπίδες. Δεν θα σχολιάσω το επερχόμενο box set, αλλά θα κλείσω με την ευχή να συνεχίσουν εμπνευσμένα και κάποιος να βγάλει τις παρωπίδες από τα μάτια του Rolf, μπας και πληρώσει και κρατήσει κανέναν σοβαρό μουσικό, ώστε να τους πούμε "συγκρότημα", αλλά και για να έχουν καλύτερη δισκογραφική και συναυλιακή παρουσία. 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

Θυμάμαι σαν τώρα τις Παρασκευές το βράδυ, όντας έφηβος. Σε ραδιοφωνικό σταθμό που δεν υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, η εκπομπή για το heavy metal ήταν για μένα σχολείο, αφού τότε δεν υπήρχε το internet και έτσι οι πληροφορίες δίνονταν μόνο από τα περιοδικά ή το ραδιόφωνο. Μια από εκείνες τις βραδιές ο παραγωγός προλογίζει το “Riding The Storm” των Γερμανών RUNNING WILD. Αυτό ήταν. Έρωτας με την πρώτη αυτιά που θα έλεγε και ο λαός μας. Ο μικρός Θοδωρής βρήκε άλλη μια καινούργια αγάπη. Χρονιά με την χρονιά ότι, κυκλοφορούσαν ήταν η μια δισκάρα μετά την άλλη, με τελευταίο τέλειο album το “The Rivalry” του 1998. Με όλο το στήσιμο που είχαν, γιγάντωναν μέρα με την ημέρα το όνομα τους δημιουργώντας άλλο ένα από τα πολλά παρακλάδια του metal, αφού εξαιτίας τους ακούσαμε τον όρο “Pirate metal”. Από το 2000 μέχρι και σήμερα, το group κυκλοφορεί καλές και τίμιες δουλειές με καλά τραγούδια τα οποία όμως αν αναφερθούμε σε αθλητικούς όρους αποτελούν μονάδες και όχι ομάδα κι επ’ ουδενί δεν έχουν την αίγλη από το 1998 και πίσω. 
Δυστυχώς ο mainman του σχήματος Rolf Rock ‘n’ Rolf” Kasparek, μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του heavy metal, κάνοντας λάθος κινήσεις αντί να οδηγεί το πειρατικό σε βαθιά νερά και να «κατακτά» όλο και πιο πολλά μέρη (οπαδούς), έχει ακουμπήσει αρκετές φορές τα βράχια αλλά μέχρι στιγμής έχουν γίνει μόνο μικρές υλικές ζημίες και δεν έχει βυθιστεί. Είναι κρίμα και μόνο κρίμα να έχεις τόσο ταλέντο, να χαρίζεις στον κόσμο απίστευτα καυλ***κές συνθέσεις και από δικά σου «λάθη» να μην μεγαλουργείς. Δεν πειράζει όμως, νομίζω ότι είναι τόσο μεγάλη η κληρονομιά που αφήνουν και αυτοί σε όλες τις μελλοντικές metal γενιές, που ότι έγινε, έγινε. Άλλωστε υπάρχουν πρόσφατα σημάδια ανάκαμψης, ειδικά με την τελευταία δουλειά “Rapid Foray” δυο χρόνια πριν. Οι RUNING WILD νομίζω ότι θα είναι για όλους τους σκεπτόμενους οπαδούς ακόμα ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά σχήματα στην ιστορία του heavy metal, κυρίως στις καρδιές μας. Και αυτό δεν αμφισβητείται ούτε και από τον ίδιο τον Kasparek σε ότι «λάθος» και αν υποπέσει μελλοντικά.              

Θοδωρής Μηνιάτης 

 

Τεράστια λατρεία και προσωπική αδυναμία οι RUNNING WILD, δημιουργούν ακόμα και τώρα ντόρο γύρω από το όνομα τους και προκαλούν ρίγη συγκίνησης σε όσους έχουν αγαπήσει τη μουσική τους. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μέχρι και το “The Rivalry” η δισκογραφία τους είναι κυριολεκτικά αψεγάδιαστη, χωρίς ούτε ένα filler στα άλμπουμ τους. Από εκεί και πέρα όμως, το πειρατικό άρχιζε να μπάζει νερά, με αποκορύφωμα το  “Shadowmaker” όπου το καράβι βρήκε σε ξέρα. Δεν είναι κακό άλμπουμ, αλλά ΔΕΝ είναι RUNNING WILD. Ξεκάθαρα. Ευτυχώς όμως με το “Rapid Foray” το πειρατικό δείχνει να μπήκε ξανά στη σωστή ρότα. Εν αναμονή λοιπόν κάποιου καινούριου υλικού, οι Γερμανοί κυκλοφορούν το box set “Pieces of Eight” γεμάτο διάφορα καλούδια όπως  EP’s και maxi singles, το CD συλλογή “ First Years of Piracy”και κυρίως τη διπλή έκδοση του “Ready for Boarding” όπου εκτός από το πρωτότυπο live υπάρχει άλλη μια συναυλία από την περιοδεία του “Death or Glory”. Οπωσδήποτε μιλάμε για ένα πολύ ελκυστικό πακέτο που θα κρατήσει το ενδιαφέρον των οπαδών αμείωτο μέχρι την κυκλοφορία του νέου δίσκου. Και ελπίζω να βρεθεί κάποιος χριστιανός να τους φέρει ξανά στην Ελλάδα. Από την περιοδεία του “Blazon Stone” έχουμε να σε δούμε από κοντά, καπετάν Rolf. Δεν είναι και λίγο! Τώρα, για κομμάτι, άντε να πρωτοδιαλέξεις…

Θοδωρής Κλώνης

 

Νομίζω ότι είπα αρκετά πράγματα σχετικά με τους RUNNING WILD που είναι το Band of the week, στην παρουσίαση για τα τριάντα χρόνια της κυκλοφορίας του υπέροχου ''Port Royal''. Θα προσθέσω λοιπόν ότι οι Γερμανοί πειρατές του metal είναι και θα παραμείνουν μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες μιας και ήταν από τις πρώτες 4-5 πρώτες που μου έδωσαν τα πρώτα μου ερεθίσματα στην αγαπημένη μου μουσική. Στην σχεδόν σαραντάχρονη έως τώρα πορεία τους έχουν καταφέρει πέραν του γεγονότος να δημιουργήσουν το δικό τους είδος pirate metal, να κάνουν και τουλάχιστον έξι ίσως και παραπάνω, κορυφαίου επιπέδου άλμπουμ. Κάτι που όμως, λόγο μάλλον των λάθος επιλογών του καπετάνιου Rock n' Rolf, δεν τους επέτρεψε να καταφέρουν να κρατήσουν την φήμη και την εμπορικότητα του ονόματος τους παρότι κατόρθωσαν σε δύσκολες εποχές να βάλουν το όνομα των RUNNING WILD στην ελίτ του metal. Σκεφτείτε άλλωστε πόσες μπάντες με ένα, δυο ή τρία μόλις άλμπουμ κατορθώνουν μέχρι και σήμερα να εκμεταλλεύονται το όνομα τους με πολύ καλύτερα αποτελέσματα από ότι οι Γερμανοί speed metallers. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως οι RUNNING WILD ήταν, είναι και θα παραμείνουν μια ιστορική αλλά και πολύ σημαντική μπάντα για την ιστορία του heavy metal. Αγαπημένο μου άλμπουμ μάλλον θα παραμείνει το ''Port Royal'' κυρίως λόγο της πρώτης επαφής και όχι γιατί μπορώ με βεβαιότητα να το ξεχωρίσω ανάμεσα σε άλλες αλμπουμάρες που έχουν κυκλοφορήσει όπως τα ''Death or Glory'', ''Blazon Stone'', ''Pile Of Skulls'', ''Black Hand Inn'', ''Masquerade'', ''Branded and Exile''' κ.α. Σαν κομμάτι θα επιλέξω έτσι για το γούστο και μόνο το ''Battle of Waterloo'' από το ''Death or Glory''.

Παναγιώτης Γιώτας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SOULFLY

30 Οκτωβρίου, 2018 - 00:30 Rockhard

“Ritual” ονομάζεται το 11ο στούντιο άλμπουμ των SOULFLY, που μόλις κυκλοφόρησε και άφησε –αν μη τι άλλο- πολύ θετικές εντυπώσεις. Οι συντάκτες του Rock Hard, μαζεύτηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους για...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DISTURBED

23 Οκτωβρίου, 2018 - 01:00 Rockhard

Οι Αμερικάνοι DISTURBED έχουν ήδη κυκλοφορήσει πριν λίγες μέρες το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο “Evolution”, αναμένοντας μερικά εκατομμύρια πωλήσεις, για μία ακόμη φορά. Όπως είναι φυσικό, οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BEHEMOTH

16 Οκτωβρίου, 2018 - 01:30 Rockhard

Η μπάντα αυτής της εβδομάδας, ανήκει στον ακραίο ήχο και δεν είναι άλλη από τους Πολωνούς extreme metallers, BEHEMOTH. Με τον ηγέτη τους, Nergal, να είναι μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SLASH

8 Οκτωβρίου, 2018 - 23:45 Rockhard

Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε στη στήλη μας, Band Of The Week τους GUNS N’ ROSES. Τώρα ήρθε η ώρα του μυθικού κιθαρίστα τους, με το ημίψηλο καπέλο, του Slash, ο οποίος κυκλοφορεί νέο δίσκο με την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: STRATOVARIUS

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 16:00 Rockhard

Οι Φιλανδοί power metallers, STRATOVARIUS, κυκλοφορούν τον δίσκο “Enigma: Intermission 2”, τον διάδοχο, ουσιαστικά, του “Intermission” του 2001, και είπαμε εδώ στο Rock Hard, να ασχοληθούμε με το...

[περισσότερα]