BAND OF THE WEEK: STRATOVARIUS

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 16:00

Οι Φιλανδοί power metallers, STRATOVARIUS, κυκλοφορούν τον δίσκο “Enigma: Intermission 2”, τον διάδοχο, ουσιαστικά, του “Intermission” του 2001, και είπαμε εδώ στο Rock Hard, να ασχοληθούμε με το συγκρότημα που για το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, απολάμβανε status superstar στη χώρα μας κι όχι μόνο. Όπως συμβαίνει πάντα, από κάτω, μπορείτε να ψηφίζετε για τον αγαπημένο σας δίσκο από το συγκρότημα.

STRATOVARIUS. Μόνο αυτοί και οι ICED EARTH ήταν τόσο δημοφιλείς στη χώρα μας από τα μέσα μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’90. Μιλάμε όμως για stars, όχι τίποτα δευτεράτζες. Σε μια περίοδο που ούτε οι MAIDEN, ούτε οι METALLICA, ούτε οι PRIEST ήταν πολύ δημοφιλείς μετά από “X-factor”, “Load – Reload” και “Jugulator”. Η πατρίδα μας, που το power metal υπήρξε αγαπημένο είδος των metal οπαδών, αγκάλιασε αμέσως τους Φιλανδούς, του χαρισματικού Timo Tolkki, οι οποίοι μας χάρισαν μία μαγική τετράδα δίσκων, τα “Dreamspace”, “Fourth dimension”, “Episode” και “Visions” και πολλά, σπουδαία live. Το τελευταίο άλμπουμ τους στη Noise, το “Destiny” ξένισε τον κόσμο, όπως και τα άλμπουμ τους στη Nuclear Blast, που είχαν πολλές καλές αλλά και αδιάφορες/βαρετές στιγμές (με καλύτερό τους σίγουρα το “Infinite”), μέχρι που έσκασαν τα θέματα με τη διπολική διαταραχή του ουσιαστικού τους ηγέτη, Timo Tolkki, και το ομώνυμο άλμπουμ τους, που από τότε το έβλεπα πιο πολύ με οίκτο, παρά ως αποτέλεσμα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τρομερά δράματα, που όπως είχε παραδεχτεί σε μία συγκλονιστική συνέντευξη-ποταμό που μας είχε παραχωρήσει ο Tolkki, είχαν εκπορευτεί από τη δισκογραφική τους και τους manager. Ξέρετε όμως ποιο είναι το θέμα; Ο αντικαταστάτης του, Matias Kupiainen, είναι ένας πολύ καλός κιθαρίστας και μετά από το «αναγνωριστικό» “Polaris”, οι STRATOVARIUS έβγαλαν μια χαρά δίσκους. Και μάλιστα το “Nemesis” ήταν τόσο καλό, που άνετα μπαίνει στην αγαπημένη μου τριάδα των άλμπουμ τους, μαζί με “Visions” και “Dreamspace”. Κάτι ακόμα που τους αναγνωρίζω, είναι ότι ο Timo Kotipelto, είναι ένας από τους ελάχιστους τραγουδιστές που τα εμφανή προβλήματα της προφοράς του, μπαίνουν άνετα κάτω από το χαλί, εξαιτίας της πολύ καλής φωνής του, που μας κάνει να παραβλέπουμε αυτό το ζήτημα… Εκτός των άλλων, κρατάω τη μνήμη, ότι είδα την τελευταία τους συναυλία μαζί με τον Timo Tolkki… Αγαπημένο τραγούδι; Δεν το θέτω σε συζήτηση. Το σοκ όταν το είχα πρωτακούσει, ήταν αρκετά μεγάλο για να μπει κάποιο άλλο…

Σάκης Φράγκος

 

Οι STRATOVARIUS είναι από τα συγκροτήματα εκείνα πάνω στα οποία βασίστηκε η ευρωπαϊκή power metal σκηνή και μεγαλούργησε τη δεκαετία του 90. Κακά τα ψέματα! Είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τα groups εκείνα που κυκλοφόρησαν σπουδαίους δίσκους στα 90’s και μάλιστα με μία ζηλευτή διάρκεια και συνέχεια. "Dreamspace", "Fourth dimension", "Episode", "Visions", "Destiny", "Infinite"... Έξι σερί διασκάρες που δεν θα πρέπει να λείπουν από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη. Ο Tolkki γράφει ασύλληπτες μελωδίες και πιάνει το τζακ ποτ με την πρόσληψη του Kotipelto o οποίος διαθέτει μία από τις καλύτερες και πιο χαρακτηριστικές φωνές στο χώρο αποτελώντας την ιδανική μίξη Kiske-Dickinson.
Στη χώρα μας δεν άργησαν να δημιουργήσουν ένα ισχυρό fan base (ειδικά μετά το 1996) και αν ο Tolkki διατηρούσε την ψυχική του υγεία και συνάμα την πνευματική του διαύγεια, οι STRATOVARIUS σίγουρα θα προσέφεραν πολλά περισσότερα και στα early 00’s. Σήμερα συνεχίζουν και δισκογραφούν με συνέπεια, περιοδεύουν σε τακτική βάση στην Ευρώπη (κυρίως) αλλά σίγουρα λείπουν σε όλους μας εκείνα τα χρόνια των mid-90’s. Δεν θα ξεχάσω τον χαμό που γινόταν στα clubs της εποχής κάθε φορά που ακούγονταν οι πρώτες νότες του Johansson στον υπερκλασικό ύμνο "Black diamond". Αυτό είναι και το αγαπημένο μου ever κομμάτι των Φινλανδών μέσα από το αψεγάδιαστο "Visions". Φαντάζομαι ότι είναι πολλοί εκεί έξω που συμμερίζονται την ίδια άποψη...

Σάκης Νίκας 

 

 

Κάποτε ξεκίνησαν σαν μια αξιόλογη power metal μπάντα μεν, η οποία όμως δεν είχε προσωπικότητα και απλά ξεπατίκωνε τους HELLOWEEN και τον MALMSTEEN. Εξελίχθηκαν σε ηγέτιδα δύναμη, κυκλοφορώντας μια τριάδα σπουδαίων δίσκων (“Dreamspace”, “Episode”, “Visions”), η οποία υποστηριζόταν από πολύ καλές κυκλοφορίες (“Twilight Time”, “Destiny” και τα δύο “Elements”). Από κει και μετά, χάθηκε η μπάλα. Ψυχολογικά προβλήματα, καυγάδες, παρακμή, αλλαγές μελών, πέρασε και η μόδα του europower την οποία εν πολλοίς είχαν και οι ίδιοι υποστηρίξει και δημιουργήσει… Προσπάθησαν να επανέλθουν, δεν το κατάφεραν για μένα ποτέ, και ας είναι οι τελευταίοι τους δίσκοι αξιοκρατικά καλοί. Χάθηκε πια η υπόστασή τους, χάθηκε το status τους, και αυτό είναι που μετράει περισσότερο. Οι STRATOVARIUS δεν θεωρούνται πλέον μεγάλο συγκρότημα, αλλά τους βλέπεις με ρομαντισμό και καλή διάθεση. Προς χάριν των στιγμών που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, προς χάριν ενός καταπληκτικού live στο «Ρόδον» το 1997, το οποίο εν πολλοίς είναι αποτυπωμένο στο “Visions of Europe” και κυρίως, προς χάριν των ατελείωτων ακροάσεων που τους χάρισα κάποτε, “they shall have a song for you, which is called “Twilight Symphony”…”

Δημήτρης Τσέλλος

 

 

Υπήρξε κάποτε μια εποχή όπου το όνομα των STRATOVARIUS ήταν ό,τι πιο καυτό υπήρχε στο χώρο του μελωδικού speed/power, με εξαίρεση ίσως τους HELLOWEEN. Η δουλειά όμως κάπου άρχισε να στραβώνει με κινήσεις αποτυχημένου marketing (θυμηθείτε την διαβόητη ιστορία με την Miss K…), και την αποχώρηση του Timo Tolkki. Όχι ότι και χωρίς τον Tolkki οι Φινλανδοί δεν κυκλοφόρησαν καλούς δίσκους. Το αντίθετο. Απλά εκτιμώ ότι το παιχνίδι για αυτούς κάπου χάθηκε καθώς δεν κατάφεραν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη των οπαδών, τουλάχιστον στο βαθμό που θα ήθελαν. Υπήρξε κάποτε μια εποχή που η είδηση της κυκλοφορίας ενός νέου δίσκου από τους STRATOVARIUS δημιουργούσε πανικό. Τώρα βλέπω ότι αντιμετωπίζεται με αδιαφορία και είναι κρίμα. Ελπίζω μέσα από τη μουσική τους να καταφέρουν να συσπειρώσουν τον κόσμο ξανά γύρω τους. Μέχρι τότε, ακούμε το πανέμορφο “Chasing Shadows” από το φανταστικό “Dreamspace”.

Θοδωρής Κλώνης

 

 

Αγαπητοί αναγνώστες παρακαλώ όπως συγχωρέσετε τον συναισθηματισμό που θα βγάλω στις παρακάτω γραμμές, πιστεύω όμως πως όσοι ακολουθείτε την μουσική, και μία μόνο νότα μπορεί να σας φέρει στην επιφάνεια στιγμές που προκαλούν υπέρμετρη νοσταλγία, θα με καταλάβετε. Όταν είδα λοιπόν πως band of the week έχουμε τους STRATOVARIUS, ξεκίνησα να γράφω το κείμενό μου, έτοιμος να αναφέρω πόσο σημαντική power metal μπάντα είναι, ότι έχουν γράψει ένα από τα 10 καλύτερα power metal άλμπουμ όλων των εποχών (“Visions”), τον βιρτουόζο Timo Tolkki και την λυπηρή κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία χρόνια, την εξαιρετική φωνή του Kotipelto και ότι σταμάτησα να τους ακολουθώ μετά από το “Elements pt.2”. Για εμένα όμως περισσότερη σημασία έχουν οι αναμνήσεις μου από αυτό το συγκρότημα. Αναμνήσεις που με πάνε πίσω, όταν ήμουν παιδί ακόμα, τότε που αναρωτιόμουν πως θα είναι μία heavy metal συναυλία, αφού δεν είχα πάει ούτε σε μία. Ατελείωτα κλάματα είχα ρίξει επειδή είχα χάσει τα live των SAVATAGE και των ICED EARTH επειδή ήμουν ακόμα μικρός. Ήρθε η στιγμή όμως που το πολυπόθητο «ΝΑΙ» ήρθε και η πρώτη μου συναυλία ήταν πλέον γεγονός. ΡΟΔΟΝ club το 2003 και οι STRATOVARIUS σε μία από τις καλύτερες τους στιγμές ανεβαίνουν πάνω στην σκηνή και εγώ παίρνω το «βάπτισμα». Η πίεση του κοινού και ο άθλιος εξαερισμός ήταν πρωτόγνωρες καταστάσεις για τον τότε δεκαπεντάχρονο Δημήτρη. Όλα όμως εξανεμίστηκαν όταν τους είδα επάνω στην σκηνή. Η φωνή του Kotipelto, οι εναλλαγές των solos μεταξύ του Johansson και του Tolkki, τα “Black diamond”, “Kiss of Judas” και “Hunting high and low”, είναι μερικές από τις στιγμές που μέχρι να κλείσω τα μάτια μου θα θυμάμαι για πάντα. Μπορεί να μην τους ακούω φανατικά πλέον, μπορεί να μην ακολουθώ το power όπως το ακολουθούσα παλιά, αλλά η δύναμη της μουσικής είναι αυτό ακριβώς φίλοι μου. Λίγες αναμνήσεις να σε κάνουν να ακούς ένα παλιό αγαπημένο συγκρότημα για μια ολόκληρη ημέρα. Και για τις αναμνήσεις αυτές θα τους ευχαριστώ για μια ζωή.

Δημήτρης Μπούκης

 

 

Από τις μεγάλες μου αγάπες όταν άρχισα τα πρώτα μου βήματα στον χώρο του παραμυθιού. Ήταν της μοδός τότε ετούτος ο ήχος και θέλοντας και μη δεν γινόταν να μην ακούσεις STRATOVARIUS. Θυμάμαι πόσο πολύ εντύπωση μου είχαν κάνει οι χαρούμενες μελωδίες, τα ψιλά φωνητικά, τα ωραία εξώφυλλα.  Μια μπάντα η οποία ταίριαζε απόλυτα στην ψυχοσύνθεσή μου εκείνο το διάστημα. Η αλήθεια είναι πως έχω χάσει τα βήματά τους αρκετά χρόνια τώρα. Δεν έχω άποψη τι κάνουν από το 2004 και μετά αλλά δεν με πειράζει. Υπάρχουν στη μνήμη μου, στην παιδική μου μνήμη, σαν ένα τεράστιο όνομα που έδωσε τον δικό του αέρα σε μία πολύ δύσκολη εποχή!

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Οι πρώτες αγάπες δεν πεθαίνουν εύκολα και η περίπτωση των STRATOVARIUS, είναι ιδιαίτερη για μένα, επειδή τους αγάπησα από το πρώτο άκουσμα του "Chasing shadows". Μια μπάντα ραμμένη στα μέτρα των ακουσμάτων μου στα μέσα της δεκαετίας του '90, που λάτρεψα και ακολουθώ πιστά έκτοτε. Αν και δεν είχα την δυνατότητα να τους δω στην πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα, τους θαύμασα πολλάκις σε Αγγλία, Γερμανία, Σουηδία, πριν τους δω και στην Ελλάδα. Ο γυαλισμένος, στούντιο-φτιαγμένος ήχος τους, ταίριαζε με το neoclassical power metal που γρήγορα μας έκανε να εκθειάσουμε τον Timo Tolkki. O ευαίσθητος Φιλανδός, μπορεί να ράγισε σε 1000 κομμάτια, να έφερε την μπάντα στα πρόθυρα της διάλυσης, αλλά από την άλλη αυτοεξορίστηκε ώστε να αναστηθούν. Από την αρχή αγαπήσαμε την μουσική του ιδιοφυία, αλλά και την φωνή του Kotipelto, την επαναδραστηριοποίηση του τρομερού πληκτρά Jens Johansson και τον οδοστρωτήρα Jorg Michael. Για μια δεκαετία οι STRATOVARIUS δεν έκαναν λάθη, δεν έβγαζαν μέτριος δίσκους, έπαιζαν πιστά στις συναυλίες τους, δεν απογοήτευαν κανέναν. Και μετά το "Elements pt. 2" που με ξενέρωσε, ήρθε και το ομώνυμο άλμπουμ τους, το οποίο πρωτογεύτηκα στο Ελσίνκι, μήνες πριν κυκλοφορήσει, βλέποντας από κοντά τους συντελεστές και προσπαθώντας να καταλάβω τι δεν πάει καλά. Με λίγα λόγια η αναμπουμπούλα κράτησε πολλά χρόνια, όμως η αναγέννησή τους έχει πλέον ολοκληρωθεί και από το "Nemesis" μας φανερώνουν το καλό τους πρόσωπο. Αν δεν το έχετε προσέξει, μιλάμε για έναν από τους καλύτερούς τους δίσκους. Επειδή τα παραπάνω πιστεύω ότι εξωτερικεύουν τον σεβασμό και την αγάπη μου για τους STRATO-μάστορες, καταλαβαίνετε πως ανυπομονώ να ακούσω και την επόμενή τους δουλειά. Είπαμε... οι πρώτες αγάπες δεν πεθαίνουν εύκολα!

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα που πάντα θα μου φέρνουν στο μυαλό πολύ έντονες αναμνήσεις θυμούμενος τα. Οι STRATOVARIUS θα είναι ένα από αυτά. Βλέπετε είναι πολύ διαφορετικό όταν «μεγαλώνεις» με ένα σχήμα και «βιώνεις» στο παρόν την μουσική τους όταν εκείνη κυκλοφορεί. Θυμάμαι σαν σήμερα το μακρινό 1994 όταν «έσκασε σαν βόμβα» το “Dreamspace” στις ζωές όλων των μεταλλάδων. Τότε τα συγκροτήματα και τα είδη ήταν πολύ λιγότερα από το τώρα. Ένα group τότε είχε πιο πολλές ευκαιρίες να ακουστεί ευρέως. Οι STRATOVARIUS πέρα από το αναμφισβήτητο ταλέντο τους, ήταν και τυχεροί υπογράφοντας σε μια μεγάλη εκείνα τα χρόνια εταιρία, η οποία μάλλον προβλέποντας την επιτυχία, πόνταρε πάνω τους. Και όπως αποδείχτηκε  δεν έκανε λάθος. Το group ήταν τότε το next big thing στο power metal. Και πώς να μην ήταν  βέβαια όταν ότι κυκλοφόρησαν μέχρι και το 2003 ήταν αψεγάδιαστα καλό. Τραγούδια με τρομερά κολλητικές μελωδίες, ρεφραίν που σε ξεσήκωναν άμεσα και ένα line up που συνεργαζόταν με τα μάτια, με μουσικούς που νόμιζες ότι ήταν συγγενείς και όχι συνεργάτες. Δίσκοι που πάταγες το repeat στην cdιέρα ή ξαναέβαζες την βελόνα από την αρχή στο πικάπ σου. Μου είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να περιγράψω το πώς νοιώθω ακόμα και σήμερα με όλα τα albums τους από το 1989 μέχρι και το 2003. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να διαλέξω ακόμα και το παρακάτω τραγούδι αφού δεν υπάρχει ένα μόνο τραγούδι από τους STRATOVARIUS που να είναι έστω και 1% καλύτερο από τα άλλα εκείνη την περίοδο. Απλά ήταν ένα από τα πρώτα που άκουσα και έμεινα πολλά λεπτά αποσβολωμένος. Όλα ήταν «ρόδινα» όμως μέχρι το 2005. 
Δυστυχώς από το 2008, και μετά και την αποχώρηση του mainman Timo Tolkki, το group έχασε την τόσο μεγάλη αίγλη που είχε. Ότι έχει κυκλοφορήσει από τότε άσχημο δεν το λες αλλά δεν έχει καμία σχέση με την πρώτη χρυσή περίοδο σε σύνολο τραγουδιών. Από κει που ήταν ένα από τα κορυφαία σχήματα στο Ευρωπαϊκό power metal, έχει καταντήσει να είναι άλλο ένα group που αρέσκεται σε αυτό το είδος και απλά βγάζει αξιόλογες κυκλοφορίες. Και για να μην παρεξηγηθώ, και οι 4 τελευταίες δουλειές τους είναι καλές απλά δεν έχουν αυτό το κάτι «μαγικό» που υπήρχε κάποτε. Δεν πειράζει όμως, νομίζω ότι είναι τόσο μεγάλη η κληρονομιά που αφήνουν σε όλες τις μελλοντικές metal γενιές, που ότι έγινε, έγινε. Οι STRATOVARIUS νομίζω ότι θα είναι για όλους τους σκεπτόμενους οπαδούς ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά σχήματα στην ιστορία του heavy metal. Και αυτό δεν αμφισβητείται.                 

Θοδωρής Μηνιάτης

 

 

Στο άκουσμα του ονόματος των STRATOVARIUS το μυαλό μου ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω… Την εποχή που η σχέση μου με τη metal μουσική βρισκόταν ακόμα στο ξεκίνημά της και το αυτί μου, απαίδευτο ακόμα, γοητευόταν από πιο soft ήχους. Σε εκείνα τα πρώτα χρόνια ήταν που άκουσα και το περισσότερο power metal της ζωής μου, με τους Φιλανδούς να κατακτούν μια σημαντική θέση μέσα μου. Όλα τα άλμπουμ τους στη δεκαετία του ’90, με σημάδεψαν έντονα, ορισμένα δε από αυτά εξακολουθούν να ενθουσιάζουν ακόμα και σήμερα, που όσο και να το πεις η σχέση μου με το power έχει ξεθυμάνει αρκετά. 
Αμέτρητα τραγούδια, απόλυτοι ύμνοι, αξέχαστα ρεφρέν που πάντα σε κάνουν να θες να τα τραγουδήσεις με όλη σου την ψυχή. Όπως ήταν αναμενόμενο η ανατροπή των δεδομένων στο στρατόπεδο της μπάντας, το 2004, η αλλαγή του ήχου τους, η γενικότερη κατρακύλα στην οποία υπέπεσαν, σηματοδότησε για μένα όπως και για πολύ κόσμο ακόμα την ουσιαστική διακοπή του ενδιαφέροντος μου για αυτούς και θα χρειαζόταν να περάσει σχεδόν μια δεκαετία προκειμένου να αισθανθώ ότι νέο υλικό τους μπορούσε να με ελκύσει και πάλι. 
Προφανώς ο ενθουσιασμός που μου γέννησαν άλμπουμ όπως τα: “Twilight time”, “Dreamspace”, “Episode”, “Destiny” και φυσικά το περισσότερο λατρεμένο όλων προσωπικά, “Visions”, είναι κάτι που δε θα μπορέσω να αισθανθώ ξανά. Όλα αυτά σε καμία περίπτωση δε σημαίνουν ότι οι STRATOVARIUS έχασαν τη θέση τους απ’ την καρδιά μου. Αντιθέτως. Η συγκίνηση μου, ιδίως όταν ακούω το all-time classic “Black Diamond” ή το αξέπεραστο “Abyss of your eyes” είναι μοναδική! 

Χαρά Νέτη 

 

Οι STRATOVARIUS για μένα, άσχετα από τη πρωτοκαθεδρία των HELLOWEEN στο θρόνο του Ευρωπαϊκού power metal, αποτελούσαν τον ορισμό του Euro power και μπάντα που είχα γενικά συνδέσει με τη Noise records. Η Αμερική είχε τους VICIOUS RUMOURS, η Ευρώπη τους Φιλανδούς. Και μάλιστα, πολύ πριν ανακαλύψω τον MALMSTEEN και περάσω μια αναγκαία τρέλα με τον άλλο Σκανδιναβό, για μένα ο απόλυτος metal guitar hero ήταν ο Timo Tolkki. Ως μικρός και πωρωμένος μεταλλάς και κιθαρίστας, άκουγα στο repeat το riff του “Against the wind” και έπαιζα air guitar στο σόλο του κομματιού γιατί σιγά μη κατάφερνα να παίξω σαν τον Tolkki στη τελική. 
Μέχρι και το 2005 που βγήκε το άνισο μεν αλλά απολαυστικό και heavy, “Stratovarius”, ήμουν πιστός ακόλουθος της μπάντας και πρώτος στο δισκοπωλείο. Ομολογώ φυσικά πως η φάση με τα χιτάκια τύπου “Hunting high and low” και το “Destiny” που βγήκε αμέσως μετά τον ορυμαγδό του “Visions”, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Ούτε η τάση του Tolkki, στο συνθετικό κομμάτι τουλάχιστον, να αντιγράφει τον εαυτό του. Δείτε για παράδειγμα τη δομή του “Destiny” που πάει να μοιάσει στο “Episode” και στο “Visions” με κομμάτια που ακούγονται σαν το “Seasons of change” ή το “Paradise” αντίστοιχα. Ακόμα χειρότερα, το riff του “Anthem of the world” που κλείνει το “Destiny” είναι το μεσαίο riff του “Night time eclipse”, το δεκάλεπτο έπος του “Episode”. Κάπου εκεί βλέπει κανείς και την αρχή της πτώσης, η οποία συνεχίστηκε με τη ριζική αλλαγή του line-up μιας και σταδιακά την έκαναν ο μπασίστας Jari Kainulainen και ο θεός Jörg Michael στα τύμπανα. Τυχαίνει ο αντικαταστάτης του Tolkki να είναι ΑΡΙΣΤΟΣ παίχτης, αλλά στο συνθετικό κομμάτι βρίσκω πως η μπάντα είναι σχετικά ανέμπνευστη πλέον και η απουσία του Tolkki είναι αισθητή. Τι κρίμα που ο άνθρωπος αυτός πέρασε όχι μόνο τρομερή ταπείνωση και ξεφτίλα μένοντας στη μπάντα, αλλά που έγινε έρμαιο της μανιώδους κατάθλιψης (πάνω σε όλα αυτά μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη-εξομολόγηση που έδωσε ο Tolkki στο Σάκη Φράγκο πριν ένα χρόνο). Τι κρίμα που αυτή η μπάντα έπεσε στην υπόληψη μου. Απ την άλλη, έχει δώσει τόσα και τόσα για να θυμάμαι και να αγαπώ όπως και στη πλειονότητα των Ελλήνων οπαδών με τους οποίους οι STRATOVARIUS είχαν πάντοτε μια πολύ θερμή σχέση.  

Φίλιππος Φίλης

 

 

Εξαιτίας των STRATOVARIUS πάρα πολλοί ασχολήθηκαν επισταμένα με αυτό που λέγεται euro-power metal. Καθόλου άδικα θα έλεγα ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι κυκλοφόρησαν το “Dreamspace”, ένα album κολοσσιαίο για τα 90’s. Δυστυχώς, δεν αξιώθηκα να τους δω έστω και μια φορά σε κάποια από τις συναυλίες τους στο Ρόδον, ίσως γιατί τα κύρια ακούσματα μου ήταν διαφορετικά στα late 90’s και οι δίσκοι τους μετά το “Fourth dimension” δεν με άγγιξαν… Με έφτασαν στο σημείο να ασπάζομαι την άποψη περί στρουμφοmetal! Όπως και να έχει ο Timo Tolkki ήταν κορυφαίος κιθαρίστας και συνθέτης, κάτι σπάνιο να συναντηθεί στη σκληρή μουσική.

Λευτέρης Τσουρέας

 

 

Ήταν μεγάλο το σοκ στις αρχές του 1993 όταν και ακούσαμε το “Twilight time“ στα ηχεία του cd player μας. Μια καινούργια και φρέσκια power metal μπάντα με άφθονο λυρισμό που μας ήρθε από το πουθενά (Φιλανδία) και μας έκανε να παραμιλάμε με κομμάτια σαν τα “Ηands of time”, “Out of the shadows”, “Τwilight time” και “Τhe Hills have ice”. Μπορεί σήμερα να την εύκολη πρόσβαση στην μουσική να μην το καταλαβαίνουν τα νέα παιδιά, αλλά εκείνη την εποχή ο δίσκος αυτός έσκασε σαν κεραμίδα στο κεφάλι μας και οι αντιδράσεις ήταν ανάλογες από την μεριά μας.
Όταν βγήκε το “Dreamspace” χρειάστηκε να ανταλλάξω τον δίσκο που είχα αγοράσει με το cd, μιας και στο τελευταίο υπήρχαν (αν υπάρχει Θεός δηλαδή! ) τέσσερα κομμάτια παραπάνω από τον δίσκο. Στο εξαιρετικό “Fourth dimension” με την προσθήκη πλέον του έτερου Timo στα φωνητικά φάνηκε ότι η μπάντα αυτή ήρθε για να μείνει και να κάνει σπουδαία πράγματα, όπως και έγινε. 
Η συνέχεια είναι γνωστή και τo σχήμα διένυσε μια πολύ επιτυχημένη πορεία για την επόμενη δεκαετία (1995-2005). Είναι πλέον γνωστά τα  προβλήματα υγείας του Timo Tolki, το φιάσκο με την Miss K και το πανηγύρι που ακολούθησε. Όλα αυτά είχαν σαν  αποτέλεσμα την αποχώρησή του από την ίδια του την μπάντα, αλλά δεδομένων των συνθηκών ήταν το καλύτερο που μπορούσε να πράξει εκείνη την περίοδο. Κατά την άποψή μου οι STRATOVARIUS μια χαρά τα κατάφεραν μετά την αποχώρηση του και με αξιοπρεπείς δίσκους αν μη τι άλλο. 
O ίδιος, κάτι πήγε να κάνει με τους REVOLUTION RENAISSANCE αλλά μετά το ωραίο ντεμπούτο τους δεν είχαμε ανάλογη συνέχεια. Οι SYMFONIA με τον Andre Matos δυστυχώς δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και μόλις θυμήθηκα ότι έχω χάσει 15 ευρώ παραγγέλλοντας το “Sanna- Warrior of light”, το οποίο δεν έφτασε ποτέ στα χέρια μου. 
Ας είναι, αν και έχω μια δεκαετία να ακούσω κάτι καλό από την πλευρά του, τον αγαπάω για αυτά που μας έχει προσφέρει με τους STRATOVARIUS. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SOULFLY

30 Οκτωβρίου, 2018 - 00:30 Rockhard

“Ritual” ονομάζεται το 11ο στούντιο άλμπουμ των SOULFLY, που μόλις κυκλοφόρησε και άφησε –αν μη τι άλλο- πολύ θετικές εντυπώσεις. Οι συντάκτες του Rock Hard, μαζεύτηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους για...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DISTURBED

23 Οκτωβρίου, 2018 - 01:00 Rockhard

Οι Αμερικάνοι DISTURBED έχουν ήδη κυκλοφορήσει πριν λίγες μέρες το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο “Evolution”, αναμένοντας μερικά εκατομμύρια πωλήσεις, για μία ακόμη φορά. Όπως είναι φυσικό, οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BEHEMOTH

16 Οκτωβρίου, 2018 - 01:30 Rockhard

Η μπάντα αυτής της εβδομάδας, ανήκει στον ακραίο ήχο και δεν είναι άλλη από τους Πολωνούς extreme metallers, BEHEMOTH. Με τον ηγέτη τους, Nergal, να είναι μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SLASH

8 Οκτωβρίου, 2018 - 23:45 Rockhard

Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε στη στήλη μας, Band Of The Week τους GUNS N’ ROSES. Τώρα ήρθε η ώρα του μυθικού κιθαρίστα τους, με το ημίψηλο καπέλο, του Slash, ο οποίος κυκλοφορεί νέο δίσκο με την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUNNING WILD

2 Οκτωβρίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Οι πειρατές του metal, οι RUNNING WILD, κυκλοφορούν ένα box set, με τον τίτλο “Pieces of eight” κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, αφορμή ψάχναμε, για να τους κάνουμε μπάντα της εβδομάδας!!! Οι συντάκτες...

[περισσότερα]