BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP

5 Φεβρουαρίου, 2019 - 14:15

BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP

“Easy livin’”, “Lady in black”, “Sympathy”, “The wizard”, “July morning”, “Gypsy”… Τόσοι μα τόσοι ύμνοι. Κοινό τους σημείο; Μα φυσικά η μπάντα της εβδομάδας μας, που δεν είναι άλλη από τους θρυλικούς URIAH HEEP, οι οποίοι έρχονται για συναυλίες αυτήν την εβδομάδα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η συντακτική ομάδα του Rock Hard κλήθηκε να μιλήσει για το τεράστιο και σημαντικότατο αυτό σχήμα κι όλοι εσείς να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο τους.

Αλήθεια, τι μπορεί να πει κανείς για τους URIAH HEEP; Ένα γκρουπ που τη δεκαετία του ’70 έβγαζε τη μία δισκάρα μετά την άλλη, αλλά και αργότερα, παρά τα όποια δισκογραφικά σκαμπανεβάσματα, διατήρησε ένα υψηλό επίπεδο σε γενικές γραμμές; Μονάχα κοιτάζοντας τους μουσικούς που έχουν περάσει από τις τάξεις τους, σε πιάνει ένα δέος. David Byron, John Lawton, Ken Hensley, Lee Kerslake, John Wetton και τόσοι άλλοι. Μνημειώδη τραγούδια, στα όρια των ύμνων, αλλά και ζωντανές εμφανίσεις που βάζουν τα γυαλιά σε πολλά νεότερα –ηλικιακά- γκρουπ. Δεν είναι τυχαίο πως οι HEEP είναι από τα συγκροτήματα που λατρεύονται στην Ελλάδα και όποιος έχει πάει σε συναυλία τους, δεν χάνει ευκαιρία να τους ξαναδεί όσες φορές και να έρθουν. Το ίδιο –λογικά- θα συμβεί και με τις τωρινές τους εμφανίσεις. Και όσο οι γερόλυκοι θα δίνουν μαθήματα live, θα πρέπει τα υπόλοιπα γκρουπ να παραδειγματίζονται και να μην περιμένουν απλά να βγουν οι υπόλοιποι στην σύνταξη. Ας ακούσω τώρα το αγαπημένο μου τραγούδι…

Σάκης Φράγκος

 

Να ξεκινήσουμε απλά για να λήξει εύκολα η όποια αμφιβολία για το μουσικό μέγεθος των URIAH HEEP: Βρείτε μου παρακαλώ πόσες άλλες μπάντες που έχουν καταφέρει σε 2 μόλις χρόνια (1971 και 1972) να κυκλοφορήσουν 4 (!!!) δισκάρες μαζεμένες. Όχι «καλό άλμπουμ μωρέ», όχι «πολύ καλό, είχε 3-4 τραγούδια μέσα», όχι ημίμετρα. Δισκάρες! Όσο και να ψαχτούμε, εκτός των UH, ελάχιστα μπορεί να είναι τα αντίστοιχα ονόματα και πάλι όμως, είναι ένα γεγονός που δείχνει ποιότητα από άλλο γαλαξιακό σύστημα.
Πλέον, οι URIAH HEEP αριθμούν 25 άλμπουμ στην τεράστια αυτή καριέρα τους, τραγούδια που θα συνοδεύουν τον rock ήχο στους αιώνες των αιώνων και το καλύτερο από όλα, είναι ότι συγκριτικά με τόσες μπάντες «δεινοσαύρων» (με την καλή έννοια), είναι από τις απειροελάχιστες που δεν έκαναν έκπτωση στη μουσική τους και δεν συνεχίζουν απλά για να συνεχίζουν και να φουσκώνουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, αλλά το κάνουν από πάθος και αυτό φαίνεται στο πόσο καλοί είναι ΚΑΙ οι νέοι δίσκοι τους. Μία μπάντα που δεν έδωσε δικαιώματα και δεν έκανε όνομα λόγω του πόσο καβλ***ηδες ήταν, πόσες groupies πήραν, πόσα ναρκωτικά έκαναν, πόσα και πόσα άσχετα με την μουσική καθ’ αυτή πράγματα, παρά μόνο με τις νότες, τις μελωδίες, τα grooves και ξεκάθαρα τη μουσική τους. 
Αδικημένοι ή όχι εμπορικά, δεν το γνωρίζω. Μπορεί στα προσωπικά γούστα πολλών από εμάς να είναι, όμως γενικότερα πιστεύω ότι οι περισσότερες μπάντες, στο τέλος της ημέρας, παίρνουν αυτό που τους άξιζε σε αυτό το κομμάτι, γιατί και οι ίδιες θα έκαναν κάποτε λάθος επιλογές ή δε θα εκμεταλλεύτηκαν ίσως αυτή τη «μία ευκαιρία» που μπορεί να είχαν. Άλλωστε την τετραετία ’72-’76 ήταν έτοιμοι για τεράστια πράγματα. Πολλά παίζουν ρόλο. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν ποτέ (για πολλούς και διάφορους λόγους) να κρατήσουν ένα σταθερό lineup, σαφώς και έπαιξε και αυτό το ρόλο του. Σίγουρα όμως, αδικημένοι δεν είναι ιστορικά, αφού δικαίως θεωρούνται και είναι από τις σημαντικότερες και πιο ιδιαίτερες rock μπάντες που πέρασαν ποτέ. Τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά, όταν έκανα τον fantasy στίχο προσιτό στο rock κοινό.
Σπουδαία μπάντα, σπουδαίοι μουσικοί κατά καιρούς, rock ιστορία, γραμμένη με χρυσά και ανεξίτηλα γράμματα.
Τραγούδι τώρα, τρέχα γύρευε. Σήμερα το παρακάτω. Αύριο θα είναι κάποιο άλλο λογικά.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Οι URIAH HEEP είναι από τις μπάντες εκείνες που επηρέασαν αναπόδραστα πολλά και διαφορετικά συγκροτήματα αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα τους στη rock δισκογραφία και ιστορία. Αρκεί να ρωτήσετε μουσικούς όπως οι Kai Hansen, David DeFeis, Blackie Lawless, Rick Medlocke, Hansi Kursch κ.α. για να διαπιστώσετε πόσο μεγάλη υπήρξε η επιρροή των Βρετανών στις αντίστοιχες μπάντες. Ναι, είναι αλήθεια πως οι HEEP δεν κατάφεραν να πετύχουν την εμπορική επιτυχία συγγενικών και σύγχρονων με αυτούς συγκροτημάτων (π.χ. DEEP PURPLE, LED ZEPPELIN), αλλά η κληρονομιά και η παρακαταθήκη που αφήνουν πίσω τους είναι τεράστια. 
Η πρώτη περίοδος έχει αφήσει κλασικά διαμάντια που παίζονται μέχρι και σήμερα στα ραδιόφωνα. Με κύριο χαρακτηριστικό την απίστευτη φωνή του μακαρίτη Byron, την χαρακτηριστική κιθάρα του Mick Box αλλά και το απαράμιλλο συνθετικό ταλέντο του Ken Hensley, οι URIAH HEEP θα μνημονεύονται στο διηνεκές σαν ένα σημείο αναφοράς για το classic rock.
Μπορεί να φανώ αιρετικός αλλά η ύστερη περίοδος του συγκροτήματος με τον John Lawton, Peter Goalby & Bernie Shaw πίσω από το μικρόφωνο είναι πιο κοντά στα μουσικά μου γούστα και αξίζει πραγματικά να τσεκάρετε και αυτή την -παραγνωρισμένη συχνά- εποχή. Πολυαγαπημένο μου κομμάτι -αν και όχι γραμμένο από τους ίδιους- είναι το "Love is blind" μέσα από το AOR διαμαντάκι "Head first" του 1983.

Σάκης Νίκας

 

Ειλικρινά, τι να πω για μια τόσο τεράστια και αγαπημένη μπάντα όπως τους URIAH HEEP. Από τότε μέχρι σήμερα, η ιστορία έχει μιλήσει για το μεγαλείο της μπάντας και, εκ μέρους του περιοδικού, το πρόσφατο best of μαρτυρά και με το παραπάνω πως σ’ ένα χρονικό πλαίσιο 40 χρόνων, η μπάντα έχει προσφέρει εκπληκτική μουσική που καλύπτει όλο το φάσμα της ροκ μουσικής – από το κλασικό ροκ στο AOR και progressive.  Αυτό που μένει για μένα να πω είναι πως οι URIAH HEEP είναι μια από τις πιο αδικημένες και παραγνωρισμένες μπάντες του χώρου που θα μπορούσε άνετα να είχε το κύρος (και φυσικά την εμπορική απήχηση) των DEEP PURPLE, RAINBOW, LED ZEPPELIN, BLACK SABBATH και πάει λέγοντας. Και μάλιστα βρίσκω πως τραγούδια-ύμνοι όπως “Look at yourself”, “Salisbury” και “The magician’s birthday” θα μπορούσαν να βρίσκονται δίπλα στα “Child in time”, “Stargazer”, “Stairway to heaven”, “Iron man” και πάει λέγοντας. Λατρεύω όλες τις περιόδους της μπάντας αλλά τίποτα δεν ξεπερνάει αυτό που βίωσα τη πρώτη φορά που άκουσα το “Salisbury” και ειδικά το κομμάτι “The park” και αυτό διότι είχα αρχίσει παράλληλα να ακούω CAMEL, EMERSON LAKE & PALMER, GENESIS και άλλα progressive μεγαθήρια και πραγματικά εξεπλάγην που η μπάντα που αρχικά νόμιζα πως ήταν κλασικό ροκ (ένεκα και των κλασσικών compact disc συλλογών που διαφημίζονταν στη τηλεόραση τη δεκαετία του ‘90) είχε τέτοια progressive μούσκουλα να επιδείξει. Πραγματικά τεράστια μπάντα οι URIAH HEEP. Ευθύνονται, όσο οι προαναφερθείσες μπάντες, για την εμφάνιση του heavy metal (από τους DREAM THEATER σε όλο σχεδόν το φάσμα του power metal). 

Φίλιππος Φίλης

 

Από τους θεμελιωτές του σκληρού ήχου, οι Βρετανοί URIAH HEEP συνεχίζουν εδώ και μισό αιώνα να μαγεύουν με τη μουσική τους. Με μοναδικό εναπομείναντα από την αρχική τους σύνθεση τον κιθαρίστα Mick Box και με απίστευτους μουσικούς να έχουν περάσει κατά καιρόυς από τη σύνθεση τους, οι HEEP στέκονται ακόμα αξιοπρεπέστατα και εξακολουθούν να δίνουν πολύ δυνατά live, κάτι που θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε για μια ακόμα φορά σε λίγες μέρες από κοντά. Λάθη σε τόσα χρόνια καριέρας είναι φυσικό να έχουν γίνει (έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα να χωνέψω εκείνο το “Equator”…) αλλά από την άλλη έχουν ηχογραφήσει τόσους ύμνους που δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος. Ένα από αυτά τα έπη είναι και το κομμάτι που παραθέτω εδώ.

Θοδωρής Κλώνης

 

Αν έπρεπε κάποια στιγμή να διαλέξω τα τρία αγαπημένα μου rock συγκροτήματα, οι URIAH HEEP ως και το “Firefly”, θα ήταν σίγουρα ένα από αυτά (το πρώτο θα ήταν σίγουρα οι RAINBOW, το τρίτο δεν ξέρω). Τους γνώρισα μαθητής ακόμη, όταν σε μια κασσετοσυλλογή με μπαλάντες, άκουσα το “Lady in black”. Το πολιτισμικό σοκ ήταν τεράστιο, άλλωστε μιλάμε για ένα από τα ομορφότερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής, στην ολότητά της. Έκτοτε, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, τους αγάπησα όλο και περισσότερο. Προσωπικά, πιστεύω πως το μεγαλύτερο ατού των Βρετανών είναι η οικουμενικότητά τους, όσον αφορά τη μουσική τους ταυτότητα. Θα ρωτήσει κάποιος απολύτως δικαιολογημένα, «μα καλά, αυτό πως γίνεται;». Είναι απλό. Οι URIAH HEEP είναι hard rock. Έπαιξαν proto - metal. Είχαν τη ψυχεδέλεια και τα blues μέσα τους. Ήταν επικοί όσο λίγα σχήματα. Διέπονταν από έναν αξιοθαύμαστο λυρισμό. Ο συναισθηματισμός στις συνθέσεις τους έπιανε «ταβάνι». Μοιραία, μπορούσε να τους ακούσει με την ίδια ζέση τόσο ο παραδοσιακός ροκάς, όσο και ο κλασσικός μεταλλάς, ο οπαδός του progressive, ο λάτρης του επικού ήχου, της πειραματικής ψυχεδέλειας… Λίγα συγκροτήματα, λίγους καλλιτέχνες μπορώ να βρω που να συνδυάζουν όλα αυτά τα στοιχεία. Συν ότι είχαν πάντα εξαιρετικούς μουσικούς στις τάξεις τους, με πρώτο για μένα τον οργανίστα/ κιθαρίστα/ τραγουδιστή/ συνθέτη/ στιχουργό Ken Hensley, υπεύθυνο για τον πιο «ζεστό» ήχο που ακούσαμε ποτέ σε πλήκτρα.
Οι εποχές τους, διαφορετικές. Σε καθεμιά από αυτές, έβρισκες πράγματα με τα οποία θα «κολλούσες», από τα οποία θα μαγευόσουν. Είναι κοινώς αποδεκτό βέβαια, πως η πρώτη, με τραγουδιστή τον αείμνηστο David Byron και η δεύτερη, με τον John Lawton πίσω από το μικρόφωνο, είναι αυτές που κατέχουν τη μερίδα του λέοντος στην αγάπη και στην αναγνώριση από πλευράς των οπαδών. Δίσκοι - κοσμήματα, τραγούδια που έγραψαν τη δική τους ιστορία με ολόχρυσα γράμματα στο υπερπολύτιμο βιβλίο του rock. Οι τωρινοί URIAH HEEP, με τον Bernie Shaw να είναι ο μακροβιότερος τραγουδιστής τους συμπληρώνοντας 30 (!) χρόνια στις επάλξεις, είναι μια μπάντα που με άξονα τον κιθαρίστα και αρχηγό Mike Box, περνά μια δεύτερη νιότη. Μην κάνετε το λάθος, αν δεν συντρέχει άλλος λόγος, να μη τους δείτε. Αγαπημένο δίσκο και κομμάτι; Δεν μπορώ να διαλέξω. Αδυνατώ. Οπότε, ας διαλέξω αυτό που είχα ως μουσικό χαλί, όταν έγραφα αυτές τις γραμμές. Λυρισμός είπαμε πιο πάνω; Level 10.000 κύριοι. Καληνύχτα σας.

Δημήτρης Τσέλλος

 

Είναι κάποιες φορές που δεν ξέρεις τι να πρώτο γράψεις για ένα συγκρότημα όπως οι URIAH HEEP, αφού η τεράστια καριέρα του και το γεγονός ότι έχει παραμείνει «φρέσκο» μέχρι και σήμερα, νομίζω «λέει πολλά». Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν στα εφηβικά μου χρόνια και από τότε τους παρακολουθώ ανελλιπώς. Τα πρώτα 9 albums τους με τον David Byron στα φωνητικά, νομίζω ότι σε σύνολο συνθέσεων είναι δουλειές για σεμινάριο και θα παραμείνουν τα αγαπημένα μου. Ευτυχώς η μετέπειτα πορεία τους απλά απέδειξε το λόγο που ένα μουσικό σχήμα λογίζεται ως «μεγάλο». Είναι από τα λίγα συγκροτήματα στην rock μουσική που σε κάνει με τις νότες του να «βλέπεις» τα τραγούδια του και να σου δημιουργούνται συνεχώς μόνο συναισθήματα ευμάρειας και χαράς. Είναι ένα από τα σχήματα που χαίρεσαι μέχρι και σήμερα να ακούς τις δουλειές του γιατί σφύζουν από ποιότητα και αξίζουν κάθε ευρώ του οπαδού. Κάθε δίσκος έχει «κάτι να προσφέρει» στο κοινό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχουν τόσες πολλές επιτυχίες και τραγούδια που ακούγονται ευχάριστα ακόμα και αν έχουν ημερομηνία παραγωγής 10, 20 ή 30 χρόνια πριν. Αν δεν τους έχετε δει ζωντανά σπεύστε στην επερχόμενη εμφάνιση τους γιατί είναι κάτι που δεν θα ξαναδείτε, αν φυσικά αρέσκεστε στην μουσική τους. Ακόμα όμως και αν δεν έχετε εντρυφήσει στις «μαγικές» τους μελωδίες είναι μια μοναδική εμπειρία ζωής σαν μουσικόφιλος από ένα σχήμα που είναι ζωντανός θρύλος της μουσικής.                      

Θοδωρής Μηνιάτης

 

Δεν υπάρχουν και πολλές λέξεις οι οποίες μπορούν να καλύψουν το μέγεθος και την αίγλη ενός συγκροτήματος. Πώς να περιγράψεις μέσα από φράσεις μία μπάντα σαν τους URIAH HEEP; Μπορεί κάποιος να γράψει για «Δαίμονες και Μάγους» χωρίς να είναι κάτι από τα δύο; Μπορεί να αλλάξει μία από τις μεγαλύτερες φωνές όλων των εποχών και να βγει αλώβητος; Μπορεί να είναι ένα «Αθώο Θύμα» ή «Έκπτωτος Άγγελος»; Να βγει για μία «Κατάκτηση» σε «Διάφορους Κόσμους» στις «Θάλασσες του φωτός» και να «Γιορτάσει».  Δεν μπορώ να περιγράψω τους URIAH HEEP. Μου είναι αδύνατο. Ας μιλήσει η μουσική. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης 

 

Οι URIAH HEΕP την πενταετία ‘70-’75, ήταν ασύλληπτοι. Ήταν η περίοδος με τον David Byron στα φωνητικά και η εποχή που έβγαζαν για κάποιο διάστημα (1971 και 1972) όχι έναν άλλα δύο studio δίσκους την κάθε χρονιά. Μαζί με τους LED ZEPPELIN, DEEP PURPLE και BLACK SABBATH αποτελούν για μένα την ιερή τετράδα που στάθηκε υπεύθυνη για την γέννηση του heavy metal στα 70’s. Οι URIAH HEEP μπορεί να αποτελούν το αγαπημένο μου σχήμα από αυτούς τους τέσσερις, αλλά η αλήθεια είναι ότι και τα τέσσερα αυτά σχήματα τα θεωρώ ισάξια. Το καθένα από αυτά μας χάρισε υπέροχες στιγμές μέσω των δίσκων τους και των τραγουδιών τους. Οι URIAH HEEP κυκλοφόρησαν εξίσου σπουδαίους δίσκους και με τον John Lawton (LUCIFER’S FRIEND)  που διαδέχτηκε τον Byron στα φωνητικά στην δεκαετία του ‘70. Η αυγή των 80’s στους βρίσκει στο πιο δύσκολο σημείο της πορείας τους, και η αποχώρηση του Ken Hensley τον Σεπτέμβριο του 1980 θα δυσκολέψει και άλλο τα πράγματα.
Έκτοτε ο Mick Box, o μόνος εναπομείναντας από τα παλιά μέλη, θα αναλάβει αρχηγικό ρόλο στο σχήμα και θα προσπαθήσει να κρατήσει την μπάντα στα πόδια της. Θα τα καταφέρει και από το 1986 και έπειτα, μετά το “Live In Moscow” το σχήμα θα αποκτήσει το πιο σταθερό line up στην ιστορία της (θα διατηρηθεί για τα επόμενα είκοσι χρόνια) μιας και τον Box θα πλαισιώσουν ο τραγουδιστής Bernie Shaw, ο πληκτράς Phil Lanzon, o Trevor Bolder στο μπάσο και θα ξαναέρθει στην μπάντα ο Lee Kerslake πίσω στα τύμπανα. Αυτό το line up θα υπήρχε μέχρι σήμερα, αν δεν αποχωρούσε ο Lee Kerslake το 2007 για λόγους υγείας και αν δεν ο καρκίνος δεν νικούσε τον Trevor Bolder το 2013.  
Επίσης από το 1987 και έπειτα η μπάντα κατάλαβε ότι το καλύτερο που είχε να κάνει είναι να περιοδεύει, και έκτοτε το πιο δυνατό τους ατού είναι οι live εμφανίσεις. Το 1989 στα πλαίσια της “Raging silence” περιοδείας θα περάσουν από την χώρα μας (η πρώτη φορά ήταν η επεισοδιακή συναυλία του 1983) κι έκτοτε θα μας επισκέπτονται συχνά πυκνά, σε sold out  χώρους. Από την εποχή που όλοι τους θεωρούσαν ξεγραμμένους (80’s) έφτασαν στην εποχή (από τα 90’s και έπειτα) του σεβασμού, όπου και οι νεότερες γενιές έδειχναν ενδιαφέρον να ακούσουν τα πολλά και σπουδαία κλασσικά τους τραγούδια. 
Το καλό με τους URIAH HEEP είναι ότι και μπορεί μεν την τελευταία εικοσαετία οι studio δίσκοι τους να μην είναι αρκετοί (για παράδειγμα από το “Sonic Origami” του 1998 μέχρι το επόμενο “Wake the sleeper” του 2008, πέρασαν μόλις δέκα χρόνια!), όμως ο κάθε δίσκος τους σε αυτήν την περίοδο διαθέτει μια δυναμική και μια φρεσκάδα που σε συνδυασμό με τις καλές συνθέσεις, σε κάνουν να αναρωτιέσαι  πως είναι δυνατόν μια μπάντα με 50 χρόνια ιστορίας να μπορεί να στέκεται με τέτοιο πάθος στο σήμερα. Ο πιο πρόσφατος  δίσκος τους “Living the dream”(2018) διαθέτει κάποιες συνθέσεις που βάζουν τα γυαλιά στους νεόκοπους ανά τον κόσμο hard rockers.  
Και στο σανίδι επίσης που πλέον είναι το δεύτερο σπίτι τους, τα παππούδια τα δίνουν όλα. Tην Παρασκευή δίνουμε ραντεβού στο Fuzz για να τους απολαύσουμε για άλλη μια φορά.  

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

Πόσοι καλλιτέχνες έχουν προσφέρει μια καριέρα τόσο γεμάτη ποιότητα όσο οι βετεράνοι URIAH HEEP; Πραγματικά είναι άξιο αναφοράς το έργο των Βρετανών, που ενάντια σε μόδες, μακριά από εμπορικές κινήσεις, κατάφεραν όχι μόνο να επιζήσουν, να επηρεάσουν πολλούς, αλλά και να κάνουν μεγάλες επιτυχίες. Βέβαια, το ξεκίνημα της καριέρας τους ήταν μια γρήγορη αναρρίχηση σε μια εποχή που για να καταξιωθείς ως μουσικός, έπρεπε να δουλέψεις υπερβολικά, με περιοδείες και απανωτές κυκλοφορίες. Σ’ αυτόν τον πυρετώδη ρυθμό, οι HEEP κατάφεραν να χτίσουν τον μουσικό τους χαρακτήρα, αλλά και μια ολόκληρη καριέρα που φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια!!! Ναι, μπαίνουν στην 6η δεκαετία τους και περήφανα φορούν όλα τα παράσημα της μακροζωίας τους, με 25 άλμπουμ και ατελείωτες περιοδείες να έχουν σημαδέψει το πρόσωπό τους σαν ρυτίδες. Είναι και η μεγάλη λίστα με μουσικούς που έχουν συμβάλλει σε αυτή την πορεία, όμως η ταυτότητα των URIAH HEEP δεν έχει αλλοιωθεί. Όλοι έχετε συντροφευθεί από την μουσική τους, αλλά αν δεν έχετε ασχοληθεί με τους γίγαντες του κλασικού ροκ, τότε αξίζει να ακούσετε την λίστα που συνέταξαν οι συνάδελφοι εδώ. Μόνο σεβασμός!

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης 

 

Οι URIAH HEEP είναι το κλασικότερο παράδειγμα του πεισματάρικου αλλά σε γενικές γραμμές άτυχου σχήματος. Από την αρχή κατηγορήθηκαν, κύρια από τους μουσικούς δημοσιογράφους, άδικα, ως αντίγραφο των  DEEP PURPLE, παραγνωρίστηκαν ως μονάδες, ειδικά ο τρομερός συνθέτης και λιγότερο επιδειξίας κιθαρίστας  Mick Box , ο εκπληκτικός κι ελάχιστα κλασικότροπος πληκτράς Ken Hensley και βέβαια μια από τις μεγαλύτερες φωνές της μουσικής μας, ο άτυχος, David Byron. Κυκλοφόρησαν μια σειρά άλμπουμ που μέχρι το "High and mighty" συγκαταλέγονται στα διαμάντια του Βρετανικού hard rock. Η διαφορά τους με τους ομόλογους τους , της εποχής, ήταν μια και μοναδική. Η ταπεινοφροσύνη τους και η εσωστρέφειά τους μαζί με την "έλλειψη" εμφάνισης που να τους κάνει πιο αγαπητούς στο κοινό, μιας και ήταν περισσότερο οι τύποι που θα κερνούσες μπίρα στην pub, παρά οι γεμάτοι έπαρση rock star. Σε κάθε περίπτωση ακόμη και το "Live 1973" πιστοποίησε ό,τι γνώριζαν οι περισσότεροι. Οι HEEP είχαν το τσαγανό, τις συνθέσεις, την μελωδία αλλά και τον δυναμισμό, να  μείνουν στην ιστορία του hard rock και επιπλέον χάρη στον David Byron, έναν λυρισμό, ανεπανάληπτο. Σε αντίθεση με τους ομολόγους τους της εποχής, δεν τους ενδιέφερε μόνο η ταχύτητα και η επίδειξη των τεχνικών ικανοτήτων τους, αλλά είχαν μια έμφυτη τάση προς το "μελό" που άγγιζε και τον πιο σκληρό rocker. Μετά την αποχώρηση του Byron που σύντομα παραδόθηκε στους δαίμονες του αλκοόλ για να φύγει από τη ζωή νέος, οι URIAH HEEP συνέχισαν παρουσιάζοντας δουλειές που ήταν καλές "Firefly", "Innocent victim", μέτριες "Abominog", τραγικές "Equator" και με την έλευση του Bernie Shaw (ex-GRAND PRIX)  από το "Raging silence" καλές έως πολύ καλές.
Είχα την τύχη να τους δω στην λεωφόρο Αλεξάνδρας το ‘83 (αν θυμάμαι καλά) με τον Peter Goalby  στα φωνητικά, σε μια μέτρια συναυλία, με υπέροχους διαλόγους ανάμεσα στα φρικιά της εποχής και την αστυνομία με τα μακριά ξύλινα γκλομπ καταστολής ταραχών. Από τότε τους ξαναείδα με τον Shaw στο Ρόδον και θεωρώ, ότι για τους φίλους του κλασικού Βρετανικού hard rock, είναι ανάγκη να τους δουν έστω και μια φορά. Με έναν τραγουδιστή που αποδίδει άψογα, παλιά και νέα τραγούδια, ένα πολύ δυνατό πρόσφατο άλμπουμ και ένα  set list που απλά δεν αφήνει κανέναν δυσαρεστημένο, γιατί τιμούν την ιστορία τους αλλά και το παρόν τους. Τον Box  πλαισιώνουν νεότεροι μουσικοί αφού ο χρόνος έχει πάρει αρκετά από τα "κλασικά" μέλη των HEEP.  Αλλά ή ποιότητα των συνθέσεων και των μουσικών τους κρατά ακόμη στον αφρό. Άσε που δεν σταματάνε στα 70 λεπτά του συμβολαίου και ας είναι οι ίδιοι πλέον αρκετά κοντά στα 70. Αν δεν τους έχετε δει, κάντε το, αν δεν τους έχετε ψάξει δώστε τους την ευκαιρία στα πρώτα άλμπουμ... Άραγε πόσοι θυμάστε στην πρώτη συναυλία των GAMMA RAY στο πεδίο του Άρεως, ότι διασκεύασαν URIAH HEEP... Δεν άκουγε μόνο HOLOCAUST και JUDAS PRIEST ο Kai. Επίσης στα 80’s κάθε ροκάς είχε δύο  best of ..."Deepest purple' και το "The best of Uriah heep" και πιστέψτε με, το δεύτερο, ήταν κλάσεις ανώτερο του πρώτου.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: ARMORED SAINT

12 Μαρτίου, 2019 - 13:00 Rockhard

Συγκρότημα της εβδομάδας; Οι θρυλικοί ARMORED SAINT. Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για ένα από τα σημαντικότερα US Metal σχήματα όλων των εποχών, που συνεχίζουν και δισκογραφούν βγάζοντας...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: QUEENSRYCHE

5 Μαρτίου, 2019 - 01:15 Rockhard

Ευτυχής συγκυρία η κυκλοφορία με διαφορά μίας εβδομάδας των νέων δίσκων από τους DREAM THEATER και QUEENSRYCHE, οπότε με διαφορά μίας εβδομάδας, βρίσκονται και οι QUEENSRYCHE στo Band of the week!!!...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DREAM THEATER

26 Φεβρουαρίου, 2019 - 01:15 Rockhard

Το “Distance over time” του μεγαλύτερου prog metal σχήματος, των DREAM THEATER, είναι ήδη στα δισκοπωλεία έχοντας αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις. Καιρός δεν ήταν να γίνουν και οι σπουδαίοι αυτοί...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DESTRUCTION

19 Φεβρουαρίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, DESTRUCTION, έρχονται μετά από αρκετό καιρό στη χώρα μας εκ νέου, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη και την επόμενη μέρα στην Αθήνα, με εκλεκτά support σχήματα. Οι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: AVANTASIA

12 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:15 Rockhard

Το συγκρότημα που είναι Band of the Week γι’ αυτή την εβδομάδα, δεν είναι άλλο από τους AVANTASIA. Το all-star γκρουπ του mastermind, Tobias Sammet, που κυκλοφορεί το νέο του άλμπουμ, με τίτλο “...

[περισσότερα]