BAND OF THE WEEK: W.A.S.P.

13 Φεβρουαρίου, 2018 - 00:45

Ένα ακόμα θρυλικό κι αγαπημένο σχήμα για Band of the week στο Rock Hard. Ο λόγος για τους W.A.S.P. που κυκλοφορούν το “ReIdolized”, που ουσιαστικά είναι επανηχογράφηση του κλασικού αριστουργήματός τους, “The crimson idol”. Οι συντάκτες του Rock Hard, κλήθηκαν να εκφέρουν τη γνώμη τους για το συγκρότημα και όπως πάντα, όλοι εσείς, να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο τους!!!

Εκτιμάω πολύ τη συνεισφορά του Blackie Lawless και των W.A.S.P. στην μουσική που μου αρέσει. Το “Crimson idol”, το θεωρώ ως έναν από τους 20 καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει στη ζωή μου, για παράδειγμα, ενώ άλμπουμ όπως το ομώνυμο ή το “Headless children”, είναι εξαιρετικά. Δεν παραλείπω να τονίσω ότι μετά την κάμψη τους στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και της αρχές της επόμενης δεκαετίας, τουλάχιστον τα τρία τελευταία τους άλμπουμ, στέκονται σε αξιοπρεπέστατο επίπεδο, κάτι όχι πολύ σύνηθες για γκρουπ που υφίσταται για 35 και πλέον χρόνια. ΟΜΩΣ, υπάρχει και κάτι που λειτουργεί απωθητικά στη σχέση μου με το συγκρότημα. Δεν συνηθίζω να αφήνω προσωπικές συμπεριφορές να επηρεάζουν το γούστο μου στη μουσική, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω την αλητεία του Blackie στο τελευταίο –προφανώς- show που ΔΕΝ έδωσαν στην Αθήνα, αλλά και απίθανα σκηνικά στα Χανιά, που δείχνουν έναν άνθρωπο που έχει χάσει τη μπάλα… Επίσης, έχοντας παρακολουθήσει στα κρυφά ένα soundcheck τους, παλαιότερα, δεν μπορώ να πω ότι το τελικό αποτέλεσμα που βλέπουμε επί σκηνής είναι και ότι πιο «ζωντανό» μπορούμε να παρακολουθήσουμε (από την άλλη, από το να πληρώνεις και να βλέπεις μάπα αποτέλεσμα δεν είναι και το καλύτερο, λένε οι θιασώτες της αντίθετης άποψης!!!). Και φτάνουμε στο πρόσφατο “ReIdolized”… Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, όπου έχουμε επανηχογράφηση ενός κλασικού δίσκου, a priori είμαι αντίθετος. Τώρα, φτάσαμε στο σημείο, ως γνήσιος born again Christian, ο Blackie να αλλάζει και τους στίχους του concept, ώστε να μην ακούγονται βρισιές!!! Ποιος; Ο άνθρωπος που τον κρέμασε στα περίπτερα η PMRC, έγινε πιο συντηρητικός και από αυτούς που πριν 30 χρόνια τον κυνηγούσαν αδυσώπητα!!! Αίσθησή μου είναι, ότι έφτασε η ώρα για ένα farewell tour, που είναι και της μόδας μάλιστα, γιατί ο κύκλος του δείχνει να έχει κλείσει και να θυμόμαστε τους W.A.S.P. για τις καλές τους στιγμές, αφού ο Blackie μου δίνει την εντύπωση πως κάνει ότι περνά από το χέρι του για να καταρριφθεί ο μύθος τους…

Σάκης Φράγκος

 

 

Θυμάστε τις μέρες του MTV; Τότε που άνοιγες την τηλεόραση και έπαιζε εκτός από Madonna & Rick Astley, πληθώρα hard rock & heavy metal video clips; Ωραίες εποχές, δεν ήταν; Οι W.A.S.P. μπορεί να ήταν ακραίοι στα shows τους, οι στίχοι τους να ήταν κάτι παραπάνω από αιχμηροί και καυστικοί και το όλο τους image να μην ήταν αυτό που θα χαρακτήριζε η πουριτανική, αμερικανική κοινωνία των 80’s ως "politically correct", αλλά έβρισκαν το δρόμο προς τις μάζες (κυρίως μέσω του MTV). Τόσο ο Blackie σαν guest VJ όσο και ο Chris Holmes μέσω του περίφημου πλέον documentary της Penelope Spheeris "Decline of the Western Civilization, Part II, The Metal Years" (αλλά και του γάμου του με τη Lita Ford) βρίσκονταν πάντα στην επικαιρότητα, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές των 90’s. Μετά τα πράγματα άλλαξαν, όπως συνέβη άλλωστε και για τη συντριπτική πλειοψηφία των heavy metal συγκροτημάτων στα δύσκολα 90’s. Το "L.O.V.E. Machine" είναι το κομμάτι μέσα από το οποίο γνώρισα τους W.A.S.P. Μπορεί να μην είναι συνθετικά η αρτιότερη τους στιγμή αλλά σίγουρα προβάλλει την ενέργεια ενός group που σημάδεψε την αγαπημένη μας μουσική. Το video-clip είναι, επίσης, φανταστικό, έτσι; 

Σάκης Νίκας

 

 

Σχέση λατρείας που εξελίχθηκε σε αποστασιοποίηση για τον γράφοντα όσο περνούσαν τα χρόνια. Ναι, φίλε αναγνώστη, δεν γινόταν να μην αγαπήσω τον Blackie και την παρέα του με τους δίσκους που κυκλοφόρησε, την αλητεία που εξέπεμπε στα πρώτα του άλμπουμ, την μαεστρία του “Crimson idol” και την τέλεια μετάβαση του “The headless children”. Δεν θέλω να αναφερθώ στα πράγματα που έχουν χαλάσει την εικόνα του ίδιου αλλά και του συγκροτήματος. Δεν μου αρέσει να γράφω πολλά ούτως ή άλλως. Το μόνο που θα πω είναι πως κάθε φορά που ακούω τα πλήκτρα στο “The headless children”, την στιγμή που «σκάει» το riff και την στιγμή που ο Blackie τραγουδάει “Father come save us from this madness we’re under…” μου σηκώνεται… η τρίχα κάγκελο!

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

 

Είμαι πάρα πολύ εκνευρισμένος με τον μπαρμπα-Blackie. Ο τύπος έχει κυκλοφορήσει δισκάρες, έχει πάει κόντρα ανοιχτά με το κατεστημένο, τα έχει βάλει με PMRC και δεν ξέρω και εγώ ποιους άλλους συντηρητικούς. Και ξαφνικά τι; Ελλείψει έμπνευσης αποφασίζει να ακουμπήσει το “Crimson Idol” και να το επανηχογραφήσει. Είμαι της γνώμης ότι κάποιους δίσκους δεν πρέπει να τους ακουμπάς ούτε για αστείο. Για αυτό τσαντίστηκα με τις επανηχογραφήσεις των MANOWAR, γι’ αυτό ξενέρωσα με την επανηχογράφηση του “No Place…” από τους FLOTSAM. Εδώ όμως πραγματικά εξοργίστηκα.  Να ακούω μια politically correct επανέκδοση ενός δίσκου που πραγματικά έκανε πάταγο (και δικαιολογημένα) όταν κυκλοφόρησε, ενός δίσκου που δεν είναι υπερβολή αν τον χαρακτηρίσει ως αριστούργημα, είναι πραγματικά ένα ανοσιούργημα.  Ένα τερατούργημα χωρίς ίχνος σεβασμού του πάλαι ποτέ επαναστάτη ηγέτη τους απέναντι στους μουσικούς που τον πλαισίωναν τότε, απέναντι στους οπαδούς του και κυρίως απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Για μένα οι W.A.S.P. με τα καραγκιοζιλίκια του Blackie είχαν τελειώσει προ πολλού.  Απλά τώρα  μπήκε και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο. Κρίμα γιατί κομμάτια σαν το παρακάτω δεν βγαίνουν πλέον σήμερα. Δυστυχώς ούτε και από τους ίδιους.

Θοδωρής Κλώνης

 

 

Hard rock; Heavy metal; Glam; Ποζεράδες; Ανώμαλοι; Συντηρητικοί που απλά κάνουν χαβαλέ; W(e) A(re) S(exual) P(erverts) ή W(hite) A(nglo) S(axo) P(rotestants); Ποσώς με ενδιαφέρει. Για μένα είναι ένα συγκρότημα - σταθμός, όσο ιδιαίτερη περίπτωση και να είναι ο Blackie Lawless, όσο παρασκήνιο και αν υπάρχει πίσω από κάθε κυκλοφορία, κάθε κίνησή τους. Άλλωστε, μιλώ για ένα καλλιτεχνικό φαινόμενο το οποίο και γνώρισα στα πολύ «μικράτα» μου, ακούγοντας για πρώτη φορά το δίσκο - συλλογή “First Blood... Last Cuts”. Μετά το αρχικό σοκ, θέλησα να αγοράσω τον πρώτο μου δίσκο και κατόπιν προτάσεως («πάρε να ακούσεις κάτι καλό μικρέ και μη λες πολλά») του υπαλλήλου στο δισκάδικο της γειτονιάς μου, ήρθε στα χέρια μου το “The crimson idol”. Αυτό ήταν. Λογικό είναι λοιπόν, να με έχει στιγματίσει τούτη δω η αλητοπαρέα. Τους αγαπώ σε όλες τους τις εκφάνσεις. Φαντάσου τους έχω δικαιολογήσει ακόμη και το εμετικό “Kill fuck die”, κάνω λες και δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Τους συγχωρώ και τα ατοπήματά τους σε κάποιες από τις εδώ συναυλίες τους. Αλλά για το “Re-Idolized” δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια. Μια κίνηση που αποσκοπεί μόνο σε οικονομικά οφέλη. Κάποια πράγματα ηχογραφούνται άπαξ και έκτοτε δεν αγγίζονται ξανά φίλε Blackie. Προσωπικό αγαπημένο δίσκο δεν έχω, καθώς μέσα μου μονομαχούν το θρασύτατο ντεμπούτο “W.A.S.P” και το θεάρεστο “The crimson idol”. Ούτε αγαπημένο κομμάτι έχω για να σου προτείνω. Είναι πολλά αυτά που με κάνουν να ανατριχιάζω. Ένα από αυτά είναι και αυτή η υπέροχη μπαλάντα, που φαντάζει (και είναι) ο διάδοχος του “Sleeping in the fire”.

Δημήτρης Τσέλλος

 

 

Σχέση αγάπης και μίσους με τους WASP. Σε παλαιότερα άρθρα είχα συχνά αναφερθεί στη σχέση μου με την μπάντα την λατρεία που μετά έγινε απέχθεια στην προσωπικότητα κυρίως του Blackie Lawless. Live αρπαχτές, ασέβεια στο κοινό και χρηματοθηρία ήταν οι λόγοι που με έφεραν στο σημείο αυτό. Προς Θεού όμως, η αγάπη για την μουσική πάντα παραμένει, η ανατριχίλα στη φωνή που πετσοκόβει όλο μας τον συναισθηματικό κόσμο με μια κραυγή είναι ακόμη εδώ. 
Band of the week λοιπόν οι WASP, με την επανακυκλοφορία του “Crimson Idol” και την δεύτερη κατά σειρά, επετειακή περιοδεία για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Αχ βρε Blackie, μυαλό δεν βάζεις με τίποτα. Πραγματικά στο όλο πακέτο το μόνο που αξίζει και είναι εδώ που τα λέμε και το “money maker” της υπόθεσης, είναι η ταινία η αλλιώς η οπτική παρουσιάση του “The Crimson Idol” που περιμέναμε να δούμε από το 1992. Ωραιότατο όλο αυτό, αλλά τι πας και μου το επανηχογραφείς κιόλας; ΠΑΛΙ αυτά τα ηλίθια τερτίπια για να γλυτώσουμε χρήματα από τα δικαιώματα; 
…και ναι οφείλω να παραδεχτώ ότι η επανηχογράφηση είναι πολύ καλή και δεδομένου ότι πέρασαν 25 χρόνια από τότε, η φωνή σου παραμένει σε τρομερά επίπεδα. Αλλά όταν ένας οπαδός λατρεύει ένα άλμπουμ και το έχει ακούσει 42.000 φορές, ξέρει και την κάθε ανάσα αλλά και τα τσικ ανάμεσα στα αυλάκια του βινυλίου. Τι πας και το κάνεις αυτό και καταστρέφεις ΟΛΟΚΛΗΡΟ το συναίσθημα του αυθεντικού έργου; 
Τελικά οι μεγαλύτερες μας αγάπες είναι και αυτές που μας πληγώνουν περισσότερο…
Υ.Γ. Η ταινία είναι αρκετά καλή. 

Γιώργος Καραγιάννης

 

 

O Blackie Lawless αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες στο χώρο. Έχει κυκλοφορήσει δισκάρες και για μεγάλο χρονικό διάστημα δήλωνα οπαδός των W.A.S.P. Η συμπεριφορά του στην προ 4-5 ετών συναυλία στο Gagarin, που φέρθηκε … (να το πω ευγενικά) μη επαγγελματικά, με πάγωσαν όσον αφορά τον άνθρωπο Blackie Lawless με αποτέλεσμα να δείξω αδιαφορία για τις δουλειές του από εκεί και μετά. Η κυκλοφορία του “Re-idolized” ενίσχυσε την άποψη μου, ότι αυτός ο άνθρωπος κάνει το παν για να απομυθοποιηθεί και στα μάτια των τελευταίων που τον στηρίζουν- γουστάρουν ακόμα. Όπως και να έχει κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις ικανότητες του ως καλλιτέχνη αλλά και τα κορυφαία δημιουργήματα που έχει προσφέρει, με το “The Crimson Idol” να είναι μακράν το κορυφαίο του και ένα από τα κορυφαία στο χώρο. Όμως η απαράδεκτη συμπεριφορά προς όλους όσους ήμασταν τότε παρόντες στην συναυλία εκείνη, επισκίασε ότι καλό έχει προσφέρει και την αγάπη μου για την μουσική των W.A.S.P.

Θάνος “Thanoz” Κολοκυθάς

 

 

Οι W.A.S.P. θα είναι προσωπικά ένα από τα συγκροτήματα του heavy metal που πάντα θα μου δημιουργούν αντικρουόμενα συναισθήματα. Έχουν χαρακτηριστεί μεν σαν hair metal, glam metal κλπ αλλά στα δικά μου αυτιά τα τραγούδια τους θα είναι για πάντα δομημένα στην heavy metal κουλτούρα. Ενώ ξεκίνησαν καταπληκτικά αφού με τους αψεγάδιαστους δίσκους τους από την αρχή της καριέρας τους μέχρι και το 1995 και την κυκλοφορία του “Still Not Black Enough” μας χάρισαν απίστευτες στιγμές πώρωσης με άφθαρτα τραγούδια στο χρόνο, τα μετέπειτα χρόνια δεν ήταν το ίδιο παραγωγικοί σε ποσότητα τραγουδιών που να διεγείρουν κάθε ανθρωπινή αίσθηση, κάτι που παλιότερα συνέβαινε σωρηδόν σε κάθε σχεδόν σύνθεση. Το πιο άσχημο όμως από όλα είναι η πορεία και η γενικότερη εικόνα που έχουν τα τελευταία χρόνια. Ποιος υγιής οπαδός μπορεί να ξεχάσει το πόσο ξεφτιλίστηκαν και «έπεσαν» σε πολλών τα μάτια όταν πριν από μερικά χρόνια έπαιξαν στην χώρα μας playback; Ποιος μπορεί να αμελήσει ότι ο ιθύνων νους τους Blackie Lawless έχει «λαλήσει» ελαφρώς και συμπεριφέρεται ανά στιγμές σαν τον τρελό του χωριού; Επιτρέπεται για παράδειγμα, να επανακυκλοφορείς, ίσως για πολλούς, την καλύτερη δουλεία σου “The Crimson Idol” και να αλλάζεις στίχους με υβριστικές λέξεις λες και κάποτε έκανες κάτι κακό; Γιατί; 
Ίσως σκεφτείτε ότι «έλα μωρέ τι μας λες τώρα, η μουσική μετράει, ο Blackie είναι είδωλο» κλπ. Είμαι από αυτούς που δεν θέλουν να βλέπουν όσους έχουν βάλει πολλά τούβλα στο metal οικοδόμημα να γίνονται σκιές του εαυτού τους. Είναι κρίμα να αποτελείς ένα αναπόσπαστο κομμάτι σε ότι λογίζεται heavy metal μουσική και αντί να είσαι παράδειγμα προς μίμηση να είσαι προς αποφυγή. Συνάμα είναι πολύ στενάχωρο να ανακαλύπτεις μεγαλώνοντας ότι η μουσική βιομηχανία και ο αέρας που αναπνέουν μερικοί καλλιτέχνες, έχει «φθείρει» τόσο πολύ τους ήρωές σου. Αυτούς που μικρός έλεγες «Έχω το heavy metal τους στην καρδιά μου βαθιά ριζωμένο σαν ασπίδα σε κάθε τι που μου χαλάσει την διάθεση». Δυστυχώς ο Blackie «δεν μας τα λέει καλά» το τελευταίο διάστημα και δεν είναι ο μόνος. Τελικά η παρελθοντική ηχητική κληρονομία ενός σχήματος είναι αρκετή και δίνει άφεση αμαρτιών στα πιο σύγχρονα ή πρόσφατα ατοπήματα ή θα πρέπει να «ρίχνουμε» αυτά τα σχήματα στον Καιάδα; Νομίζω ότι το ερώτημα θα παραμείνει αιώνια αναπάντητο.....              

Θοδωρής Μηνιάτης 

 

 

Θυμάμαι ήταν το καλοκαίρι πριν πάω δευτέρα λυκείου που έπιασα κουβέντα με ένα συμμαθητή μου, που δεν κάναμε πολύ παρέα, με θέμα την μουσική. Metal εγώ, metal και αυτός και αναφέραμε τις μπάντες που γουστάραμε. Όταν ανέφερε τους W.A.S.P. εγώ τον κοίταξα περίεργα και αυτό διότι από αυτά που είχα ακούσει γι’ αυτούς (κρέατα στο κοινό, αίματα, πριονοκορδέλες), νόμιζα ότι έπαιζαν κάποιου είδους ακραίου metal. Όταν άκουσε τις σκέψεις μου, μου είπε να πάω σπίτι του να τους ακούσω. Από τις πρώτες νότες του άλμπουμ “The crimson idol”, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Από αυτό το σκηνικό γνώρισα τον καλύτερό μου φίλο κι έμαθα μία μπάντα την οποία αγαπώ πάρα πολύ. Για ποιο από όλα τα άλμπουμ τους να μιλήσω; Το “The headless children”; To “Last command”; Το “Still not black enough”; Ή μήπως για το έπος “The crimson idol”; Τα λόγια εδώ είναι περιττά. Δεν μπορώ όμως να αφήσω ασχολίαστη την αφορμή, για την οποία οι W.A.S.P. είναι η μπάντα της εβδομάδας. Είχα γράψει και ένα κείμενο γιατί διαφωνώ με την επανακυκλοφορία του “The crimson idol” και η άποψη μου δεν έχει αλλάξει. Σαφώς είναι δικαίωμα του Blackie Lawless να κάνει ότι γουστάρει. Εγώ όμως, ως ένας απλός ακροατής και οπαδός, δεν το δέχομαι. Είτε είναι είτε δεν είναι καλό το αποτέλεσμα, που τελικά δεν είναι, η επανηχογράφηση ενός δίσκου μνημείου που δεν είχε ούτε ένα ψεγάδι είναι εντελώς λάθος. Θα σταθώ σε κάτι που είχα διαβάσει από τον αγαπητό Δημήτρη Σειρηνάκη. “Τα τραγούδια έχουν ψυχή και την ψυχή δεν μπορείς να την αλλάξεις”. Και αυτό έπρεπε να το είχε καταλάβει πρώτος από όλους ο Blackie. Για εμένα προσωπικά είναι μία αρπαχτή και τίποτα παραπάνω και μακάρι κάποια στιγμή o Blackie Lawless να απαγκιστρωθεί από το “The crimson idol” και τις περιοδείες για την κάθε επέτειο του άλμπουμ αυτού.

Δημήτρης Μπούκης

 

 

Αυτό που έχει καταφέρει ο Blackie Lawless δεν έχει προηγούμενο. Από την πρώτη του κυκλοφορία με τους WASP, εδραιώθηκε και θεμελίωσε τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας του, που ελάχιστα έχει διαφοροποιηθεί εδώ και 35 χρόνια. Βέβαια, δεν είναι μόνο ο ήχος τους που έπαξε ρόλο, αφού η έμπνευση του κιθαρίστα-τραγουδιστή, δεν είχε πάντα την ίδια συνέπεια. Στην πάροδο του χρόνου, μας χάρισε τόσα καλά τραγούδια που μας έχει σημαδέψει βαθιά. Τόσο, που η κακή του φήμη, κάποιες κακές εμφανίσεις, αλλά και οι πρόχειρα φτιαγμένες προηχογραφήσεις του, να μην κλονίζουν την πίστη μας. Από το πρώτο, ιστορικό και ομώνυμο άλμπουμ, το 1984, μέχρι σήμερα δεν έχω χάσει ούτε μία κυκλοφορία τους. Μπορεί από 1995 και μετά να μην μας έχουν εντυπωσιάσει (αν και το πρώτο μέρος του "The neon God" το 2004 ήταν εξαιρετικό), έτσι η πρώτη τους δεκαετία θα παραμείνει αξεπέραστη. Δεν θέλω να σχολιάσω την κυκλοφορία του "Re-idolized" γιατί δεν έχω αποφασίσει αν τελικά έχει λόγο ύπαρξης. Πάντως το βίντεο που ακολουθεί την ιστορία, είναι απαράδεκτο και υποτιμητικό. Ευτυχώς που ο Charlie είναι ικανός να επιβιώσει μέσα από τις νότες της πρώτης κυκλοφορίας, με το πάθος και τον ενθουσιασμό που μας πρωτοσυστήθηκε. Από την στιγμή που οι WASP δεν μας έχουν δώσει νέο υλικό από το 2015 κάτι που έτσι κι αλλιώς κάνουν με το σταγονόμετρο, εγώ ξαναβάζω να ακούσω το "Black forever" από το παραγκωνισμένο "Still not black enough" που θεωρώ από τις καλύτερές τους στιγμές

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

 

Οι W.A.S.P. είναι από τις μπάντες που παρόλο που δεν έπιασαν ποτέ το στάτους άλλων ογκόλιθων του είδους, παραμένουν κορυφή στο είδος τους. Hard rock, heavy metal και ολίγον τι shock rock μαζί με μπόλικη αλητεία και ιδού. Όπως όλες οι μπάντες, είχαν τα σκαμπανεβάσματά τους καλλιτεχνικά, αλλά η σούμα είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Κάθε δίσκος τους, ειδικά στο πρώτο μισό της καριέρας τους, ήταν και ένα ορόσημο στο είδος. Κομματάρες όπως “L.O.V.E. machine”, “Sleeping (In the fire)”, “Wild child”, “Blind in Texas”, “The headless children”, “Chainsaw Charlie (Murders in the rue morgue)” και ένα σωρό άλλα (θα μπορούσα να αναφέρω σχεδόν τα μισά τους κομμάτια) δε γράφονται από τον κάθε τυχαίο. Ο κεντρικός άξονας των W.A.S.P. αποτελούμενος από τους Blackie Lawless (φωνητικά, κιθάρες) και Chris Holmes (κιθάρες) έκανε ασταμάτητη αυτή τη μηχανή παραγωγής πιασάρικων, συναισθηματικών και ανεβαστικών συνθέσεων. Οι συναυλίες τους ακόμη πιο εκρηκτικές, αντάξιες των στούντιο δουλειών τους και ονόματός τους. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχαν έρθει στην Ελλάδα, στο Rockwave Festival του 2004, είχε γίνει πανδαιμόνιο από τον κόσμο που θα έβλεπε για πρώτη φορά τον Blackie και την αλητοπαρέα του (χωρίς τον Holmes που είχε αποχωρήσει μερικά χρόνια νωρίτερα). Έκτοτε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι. Κάποιες πολύ δυνατές κυκλοφορίες (“Dominator”, “Babylon”), ένας Blackie που ανακάλυψε τον χριστιανισμό που για χρόνια κριτίκαρε και απεχθανόταν, καταλήγοντας να αποκηρύσσει τραγούδια όπως το “Animal (Fuck like a beast)” επειδή πλέον δε συνάδουν με τα πιστεύω και την ηθική του, συναυλίες που ο όρος live πιο πολύ σχετίζεται με το ότι δεν είναι ολογράμματα πάνω στη σκηνή και πλέον μία επανηχογράφηση ενός αριστουργήματος μπας και μπορέσει να κρατηθεί στην επικαιρότητα. Είναι λυπηρή η παρακμή, ειδικά όταν αυτή συνδέεται με αλλαξοπιστία, αλλά είναι κι αυτό ένα ενδεχόμενο της ζωής. Εμείς μπορούμε να κρατήσουμε τις καλές στιγμές και να ευελπιστούμε να έρθουν νέες που να συνδέονται με τους W.A.S.P.. Μέχρι τότε, αρκούμαστε να ακούμε τα αυθεντικά άλμπουμ που μας γαλούχησαν και μας εξίταραν. Απ’ όλες τις επιλογές που υπάρχουν από κομμάτια των W.A.S.P., θα προτιμήσω την κατακλείδα σύνθεση του αξεπέραστου concept άλμπουμ “The crimson idol”, “The great misconceptions of me” που είναι από τις πιο συναισθηματικές που έχουν γράψει κατ’ εμέ.

Κωνσταντίνος Βασιλάκος

 

 

Οι W.A.S.P.  Είναι από τις μπάντες που με έχουν συγκινήσει και συντροφέψει εδώ και πολλά χρόνια σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Η πρώτη μου γνωριμία μαζί τους ήταν σίγουρα 20 και πλέον χρόνια πριν μέσα από το εκπληκτικό ντεμπούτο τους που ''W.A.S.P.'' αρχικά και εν συνεχεία από το εκπληκτικό ''The crimson idol''. Φυσικά αμφότερα τα λάτρεψα κι εννοείται πως η σχέση μου με την μπάντα από τότε διατηρείται μέχρι σήμερα σε υψηλά επίπεδα ενδιαφέροντος. Έστω και αν στην πορεία τους μέχρι σήμερα έχουν καταφέρει να χαλάσουν ή και να ξενερώσουν κόσμο τόσο μέσα από άλμπουμ που δεν ήταν και πολύ καλά όσο και μέσα από τα διάφορα παλαβά που έχει κάνει και πει ο απόλυτος ηγέτης της μπάντας Blackie Lawless. Το τελευταίο του μεγάλο λάθος όπως έχω ακούσει πλέον με τα ίδια μου τα αυτιά είναι το ''Reidolized'' που κυκλοφορεί φέτος, κρίμα θα πω γιατί το ''Golgotha'' που είχε προηγηθεί το 2015 ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ. Γενικά  θα έλεγα πως θεωρώ ότι οι W.A.S.P.  έχουν προσφέρει πολλά μεγάλα άλμπουμ στο χώρο του heavy metal αλλά και αρκετή ίντριγκα. Εγώ από την πλευρά μου πάντως, επειδή δεν μπορώ παρά να κρατώ θετικό πρόσημο για την μπάντα θα συνεχίσω να συγχωρώ και να αδιαφορώ πολλές φορές της τρέλες και τις εμμονές του Blackie χωρίς να μπαίνω στην διαδικασία να αναιρέσω το τι έχουν προσφέρει οι W.A.S.P. Γιατί αυτό νομίζω πως είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο στα δικά μου δεδομένα. Για το καλό θα επιλέξω το κομμάτι ''The heretic (The lost children'') μέσα από το υπέροχο και λατρεμένο ''The headless children''. Όσο για άλμπουμ μολονότι θα μπορούσα να επιλέξω μέσα από τουλάχιστον 6 δίσκους άνετα, θα πάω στο ντεμπούτο της μπάντας ''W.A.S.P.'' αποκλειστικά και μόνο για συναισθηματικούς λόγους.

Παναγιώτης “The unknown force” Γιώτας

 

 

 

Έχω ανάμικτα συναισθήματα για τους WASP. Μου είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση που έρχονταν συνεχώς για live στη χώρα μας και γέμιζαν τα venues που έπαιζαν, παίζοντας κυρίως τα κομμάτια που γουστάρουν οι οπαδοί τους ξανά και ξανά. Δεν ξέρω αν ήταν playback τα φωνητικά του Blackie, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν ήταν κάτι το τόσο φοβερό συναυλιακά που να μας αναγκάσει να πηγαίνουμε ξανά και ξανά να τους δούμε. Με τα γεγονότα που συνέβησαν στην τελευταία τους έλευση επί ελληνικού εδάφους, απλώς ξεχάστηκαν πλέον σαν «στανταράκι» για διοργανωτές και οπαδούς. Εγώ πάντως θα τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που ακύρωσαν την εμφάνιση τους στο Rockwave του 2006 και είδαμε CELTIC FROST με σωστό φωτισμό επειδή είχε πέσει το σούρουπο και εκστασιαστήκαμε στο τελικό “Synagoga satanae” όταν πλέον είχε πέσει η νύχτα! Δε θέλω να σκέφτομαι πως θα ήταν αυτή η μνημειώδης εμφάνιση – και για τους ίδιους σύμφωνα με τα λεγόμενα του Warrior- αν δεν είχαν ακυρώσει οι WASP.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορούν την επαναηχογράφηση του “The crimson idol”, με το οποίο κατάφεραν και μπήκαν στο billing του Monsters of Rock στο Donington Park το 1992! Σε πρώτη ακρόαση δεν ακούγεται κακό, αλλά η ιδέα βρωμάει από μακριά σαν έλλειψη έμπνευσης και οίστρου για νέο υλικό. Άλλη μια μπάντα που ζει με το παρελθόν της; Μπορεί για τους οπαδούς τους, σίγουρα για εμένα. Όπως και να έχει μυρίζομαι να έρθουν για να το παρουσιάσουν ολόκληρο…
Πάντως με το όλο τους image και ήχο, οι WASP ήταν για τα 80’s μια πολύ σημαντική μπάντα για το heavy metal. Και ο Blackie ένας performer που σε μαγνήτιζε με ό,τι έκανε τόσο με τη φωνή του όσο και με το παρουσιαστικό του και την κινησιολογία του…

Λευτέρης Τσουρέας

 

 

 

Μέχρι το 1992 οι W.A.S.P. ήταν μέσα στις 10 καλύτερες metal μπάντες στον κόσμο. Και δεν κάνω πλάκα. Οι δίσκοι τους ήταν πραγματικά κομψοτεχνήματα. Από εκείνη την πρωτόγονη δισκάρα με το όνομά τους μέχρι το υποδειγματικό concept του “The crimson idol”. Μετά ήρθε η ξενέρα με το “Still not black enough” και η πορεία ήταν μονίμως φθίνουσα, με μοναδικές αναλαμπές τα δύο “The neon God”. Για τις συναυλίες που έδωσαν στη χώρα μας ας μη μιλήσω.
Σε ότι αφορά το τραγούδι, πραγματικά είχα διλήμματα στο τι έπρεπε να διαλέξω από τον καλύτερο δίσκο τους. Ναι, για το “The headless children” μιλάω και έχω άπειρα επιχειρήματα γιατί είναι ένα album-ορισμός του ακατέβατου δεκαριού. Αλλά αυτή η γέφυρα στο 3:35 που ανασταίνει και νεκρούς και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, δεν ξεπερνιέται εύκολα. 

Γιώργος Κόης

 

 

 

Eίχα την τύχη, το πρώτο album των WASP να κυκλοφορήσει την εποχή που είχα μπει ως πιτσιρικάς στο heavy metal. Tα κομμάτια του δίσκου τα είχα σχεδόν όλα διάσπαρτα σε κασέτες με επιλογές και πρόκειται για ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα που έχει παρουσιαστεί ποτέ από heavy metal μπάντα.  
Το “The last command” το έχω ακόμα σε κασέτα εταιρίας  και θυμάμαι να περνάω  ώρες ατελείωτες ακούγοντάς το στο ηρωικό Toshiba κασετόφωνο. 
Από εκεί και έκτοτε κάθε δίσκος WASP ήταν απαραίτητος. Το “Ιnside the electric circus” έχω να το ακούσω από τότε με την διασκευή στους ΗΕΕP να σκάει μύτη και να εκπλήσσει θετικά.
Στο “Ηeadless children” συμμετέχει ο Ken  Hensley (URIAH HEEP) και δεν μας κάνει και  τόσο έκπληξη πλέον, μιας και ο Blackie δήλωνε οπαδός της μπάντας και μεγάλος θαυμαστής του Hensley. Μια ηχητική στροφή και ένα πιο ώριμο πρόσωπο, μακριά από το “Fuck like a beast” image που είχαν καλλιεργήσει και τους καθιέρωσε αλλά και στιγμάτισε ταυτόχρονα, επιχειρεί να εμφανίσει η μπάντα σε αυτόν το δίσκο και το αποτέλεσμα  τους δικαιώνει απόλυτα. Η κορύφωση θα έρθει όμως  τρία χρόνια μετά με το “Crimson Idol”,  το ζενίθ της μπάντας και το απόλυτο καλλιτεχνικό peak στην καριέρα τους και ας είναι κατά βάση αποκλειστικά δουλειά του ίδιου του mainman. Ένα album που είναι για τον Blackie (ως μεγάλος οπαδός των WHO που ήταν) το δικό του “Quadrophenia”.  Τόσο καλά τα κατάφερε και ο κόσμος τον αντάμειψε με το παραπάνω. 
Το “Still not black enough” ήταν  ο τελευταίος δίσκος που αγόρασα στα 90’s (το έχω σε βινύλιο το οποίο διαβάζω  ότι πιάνει  αστρονομικά ποσά……χμ!!!) από την μπάντα και μετά από μια μικρή αποχή θα τους ξανασυναντήσω στα “Neon God” albums το 2004.
 Ήταν η εποχή του Rock On και είχα την τύχη να συνομιλήσω και τηλεφωνικά με τον Blackie,  για μια συνέντευξη για το περιοδικό τότε. 
Aπό τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζω να παρακολουθώ την πορεία της μπάντας αλλά φέτος με το “ReIdolized (the soundtrack to the crimson idol)” δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ, μάλλον θα καθίσω από μαζοχισμό να το ακούσω κάποια στιγμή που ψυχολογικά θα είμαι χαλαρός.
Nομίζω ότι η απόσυρση και το κεφάλι ψηλά είναι καλύτερη από τον διασυρμό και καλά θα κάνει ο Blackie να σκεφτεί καλύτερα το επόμενο του βήμα… αν θα έχει απομείνει κάποιος που να ενδιαφέρεται ωστόσο. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: ALICE IN CHAINS

11 Σεπτεμβρίου, 2018 - 01:15 Rockhard

Η στήλη Band of the week, επέστρεψε από τις καλοκαιρινές διακοπές και παίρνει τη θέση της με μεγαλοπρέπεια στο Rock Hard για τη νέα σεζόν, με πρώτο συγκρότημα όπου οι συντάκτες του περιοδικού...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GUNS N’ ROSES

17 Ιουλίου, 2018 - 18:00 Rockhard

Μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα όλων των εποχών στη μουσική. Τόσο απλά. Οι GUNS N’ ROSES, επανακυκλοφόρησαν το θρυλικό “Appetite for destruction” και με συνοπτικές διαδικασίες έγιναν Band...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: Rockwave Festival

10 Ιουλίου, 2018 - 02:00 Rockhard

Ιδιότυπο το Band of the Week αυτής της εβδομάδας, αφού δεν έχει συγκρότημα, αλλά… φεστιβάλ. Rockwave Festival λοιπόν, με IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, VOLBEAT, SAXON, ACCEPT, SABATON και πολλές άλλες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: IMMORTAL

3 Ιουλίου, 2018 - 00:15 Rockhard

Καιρός ήταν να σκληρύνουμε λίγο τη στήλη μας, Band of the week λοιπόν, οι Νορβηγοί θρύλοι του black metal, IMMORTAL, οι οποίοι κυκλοφορούν το ένατο άλμπουμ τους, “Northern chaos Gods” σε λίγες μέρες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: MEGADETH

26 Ιουνίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Έφτασε και η ώρα να έχουμε τους MEGADETH ως “Band of the week”. Μόλις επανακυκλοφόρησαν –για μία ακόμη φορά- το ντεμπούτο τους, κάναμε μία συνέντευξη που διαδόθηκε από τα μεγαλύτερα sites του κόσμου...

[περισσότερα]