BEYOND THE PALE VOL. 12: “FIRST AND LAST AND ALWAYS” SPECIAL

18 Μαρτίου, 2019 - 17:00

Όποτε υπάρχει απουσία του “Beyond the pale” από τα εβδομαδιαία πεπραγμένα, πάντα υπάρχει κι ένας λόγος. Όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, είναι πραγματικά επίπονη η διαδικασία για να ξεχωρίσεις αυτά που αξίζουν μέσα από τον σωρό. Γι’ αυτόν τον λόγο λοιπόν, ναι μεν η στήλη απουσίαζε από το μέσο έκφρασής της, αλλά υπήρξε πολλή μουσική αυτές τις δύο εβδομάδες. Θα το διαπιστώσετε από την επόμενη εβδομάδα κιόλας.
Μέχρι όμως να μπούμε στη συνηθισμένη θεματολογία μας, αυτή την εβδομάδα έχουμε ένα πολύ ειδικό “From the graves” και αυτό δεν θα αφορά κάποιο τυχαίο album. Ήταν 11 Μαρτίου 1985 όταν κυκλοφόρησε το “First and last and always” των THE SISTERS OF MERCY, το album που κυριολεκτικά όρισε το gothic rock ως μουσικό κίνημα. Ένα album που κανείς δεν αμφισβητεί τη μουσική και διαχρονική του αξία.
Με το δεδομένο του άκρατου οπαδισμού που με διακατέχει για όλες ανεξαιρέτως τις κυκλοφορίες του Andrew Eldritch και της εκάστοτε παρέας του, προτίμησα και αυτή τη φορά να δώσω τον λόγο σε τέσσερις εξαιρετικές πένες, με τις οποίες συνυπάρχουμε στο Rock Hard. Οι Κώστας Αλατάς, Γιάννης Παπαευθυμίου, Φραγκίσκος Σαμοΐλης και Γιώργος Δρογγίτης προσφέρθηκαν με μεγάλη χαρά να γράψουν μερικά λόγια για το ντεμπούτο των THE SISTERS OF MERCY, τους οποίους και ευχαριστώ πολύ.    
Μέχρι την επόμενη εβδομάδα, καλή ανάγνωση!   

FROM THE GRAVES

THE SISTERS OF MERCY – “First and last and always” (Merciful Release/WEA/Elektra)


Είναι κάποια συγκροτήματα που το δραστικό τους βεληνεκές ξεπερνά κατά πολύ το μουσικό ιδίωμα που τους ορίζει και οι THE SISTERS OF MERCY προφανέστατα είναι ένα από αυτά. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει με τους DEPECHE MODE και τους PRODIGY στο χώρο της pop και ηλεκτρονικής μουσικής και της αποδοχής που χαίρουν από οπαδούς ετερόκλητων μουσικών ιδιωμάτων. Ως έφηβος στις αρχές των 90’s ήταν δύσκολο να μην εκτεθείς στους ήχους τους, ιδιαίτερα μετά την κυκλοφορία των περίφημων συλλογών “Some girls wander by mistake” και “A slight case of overbombing” και φυσικά αν είχες περάσει έστω κι ένα βράδυ σε bar όπως η Οκτάνα, Next ή Μάγο του Οζ, εκτός φυσικά των πιο μυημένων που ξημεροβραδιάζονταν στη Rebound και στο Dark Sun. Όσο εμβάθυνα όμως στη δισκογραφία τους, η πραγματική αποκάλυψη ήρθε όταν άκουσα το ντεμπούτο τους “First and last and always”. Ως metalhead με ιντρίγκαρε το σκοτάδι που έβγαζε αυτό το άλμπουμ, το οποίο δύσκολα το συναντούσες σε metal συγκροτήματα και αυτό που με έλκυε ακόμα περισσότερο ήταν το γεγονός πως αυτό το στοιχείο δεν χρειαζόταν να επικαλυφθεί από ακραία μουσική για να ακουστεί επιβλητικό. Αυτός ο απογυμνωμένος ήχος που σε έσφαζε με το βαμβάκι, η βαθιά εκφραστική φωνή του Andrew Eldritch, οι μελωδικές γραμμές του Craig Adams και το συνθετικό ταλέντο των κιθαριστών Wayne Hussey και Gary Marx αποτέλεσαν στοιχεία ενός ευφάνταστου line-up, που δυστυχώς δεν άντεξε για μεγάλο διάστημα. Παρόλα αυτά κατάφεραν να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ όπως το “First and last and always” που προσωπικά αποτελεί το σημαντικότερο, καλύτερο και φυσικά επιδραστικότερο gothic rock άλμπουμ όλων των εποχών. Αναγνωρίζοντας τη δράση και την επιρροή συγκροτημάτων όπως οι BAUHAUS, THE CURE και JOY DIVISION και φυσικά τους τεράστιους FIELDS OF THE NEPHILIM και το death rock του “Only theatre of pain” των CHRISTIAN DEATH, ο όρος gothic rock στο ντεμπούτο των THE SISTERS OF MERCY παγιώνεται. Ποτέ δεν χρειάστηκα να απολογηθώ για τα ακούσματα τα οποία προέρχονταν εκτός του αυστηρού metal κύκλου, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως γούσταρα όταν πχ ο Kirk Hammett των METALLICA φόραγε t-shirt με το κλασικό τους λογότυπο στη VHS του “Live shit: Binge & Purge” ή στο matrix/runout του βινυλίου του “Gothic” των PARADISE LOST ήταν χαραγμένη η φράση “Is Nick Holmes the new Andrew Eldritch οr just the new messiah?”, επισφραγίζοντας την επιρροή των SISTERS OF MERCY στο metal ιδίωμα, με συγκροτήματα όπως οι MOONSPELL, TIAMAT και THEATRE OF TRAGEDY εποχής “Aegis” να ακολουθούν και να αναπτύσσεται το λεγόμενο gothic metal παρακλάδι, το οποίο δεν θα έλεγα πως με ενθουσιάζει, παρότι λατρεύω άλμπουμ με εμβόλιμες gothic/dark wave επιρροές, όπως αυτά των SAMHAIN, TYPE O NEGATIVE και IN SOLITUDE ή το “Into the pandemonium” των CELTIC FROST. Δύο singles του άλμπουμ, τα “Walk away” και “No time to cry” διασκευάστηκαν από τους PARADISE LOST και CRADLE OF FILTH αντίστοιχα και θυμάμαι την εμφάνισή των PARADISE LOST στο Rock Of Gods το 1996, οι οποίοι βγήκαν μετά τους DEAD MOON και πριν τους BAD RELIGION, με τους JESUS AND MARY CHAIN και VIOLENT FEMMES να ακολουθούν, κερδίζοντας το ανομοιογενές κοινό με την επιλογή τους να προσθέσουν στο set-list το “Walk away”. Η ψυχρότητα και η συναισθηματική μαυρίλα του “First and last and always” μπορεί να εξελίχθηκε στα δύο άλμπουμ που ακολούθησαν, με τους SISTERS OF MERCY να γνωρίζουν μεγαλύτερη επιτυχία και τους Adams/Hussey να δραστηριοποιούνται με τους THE MISSION, αλλά η χημεία που υπήρχε στο εν λόγω άλμπουμ και στα single που είχαν προηγηθεί δεν τη συναντάμε συχνά. Το μούδιασμα από την ερμηνεία του Eldritch στο “Marian”, το video clip του “Black planet”, με τον Eldritch να οδηγάει τη Pontiac GTO “MonkeeMobile” στο ηλιόλουστο Los Angeles, τραγουδώντας για έναν δυστοπικό κόσμο μολυσμένο από ραδιενεργή ακτινοβολία και όξινη βροχή, με τους Wayne Hussey και Craig Adams να αράζουν στα πίσω καθίσματα, οι δωδεκάχορδες, το drum machine a.k.a. Doktor Avalanche, η απαξίωση του Eldritch για το αν παίζουν gothic ή όχι και οι δηλωθείσες επιρροές από STOOGES, ROLLING STONES και PINK FLOYD, όλα αυτά θέλοντας ή μη είναι αυτά που οριοθέτησαν το gothic rock σε όλες του τις εκφάνσεις. Ψάξτε στο YouTube για στιγμιότυπα από την VHS του “Wake”, που περιλαμβάνει την αποχαιρετιστήρια εμφάνιση των THE SISTERS OF MERCY με το συγκεκριμένο line-up στο Royal Albert Hall του Λονδίνου τον Ιούνιο του 1985 και απολαύστε αρχετυπικό gothic στήσιμο και καθηλωτική απόδοση. Το “First and last and always” ήταν και παραμένει γνώμονας για μένα το πως θέλω να ακούγεται το gothic rock και αποτελεί χρυσή τομή του ιδιώματος μέχρι και σήμερα.

Κώστας Αλατάς 

Ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος των SISTERS OF MERCY που έβαλα στην δισκοθήκη μου ήταν το “Vision thing”, ενώ είχα ακούσει πιο πριν και κομμάτια από το “Floodland”. Αρκετά αργότερα άκουσα και το ντεμπούτο τους, οπότε η σειρά για εμένα με τη δισκογραφία των SISTERS πήγε κάπως ανάποδα. 
Από πολύ μικρός, κυρίως λόγω των εκπομπών του Γιάννη Πετρίδη και ανάλογων άρθρων στο περιοδικό Ποπ + Ροκ, είχα ακούσματα από σχήματα όπως οι THE CURE, BAUHAUS, JOY DIVISION, THE BIRTHDAY PARTY. Πάντα με γοήτευε αυτή η σκοτεινή ατμόσφαιρα που είχαν αυτά τα σχήματα και οι SISTERS αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα μου σε αυτό το είδος. 
Τριάντα τέσσερα χρόνια λοιπόν από το “First and last and always”, ένα album επιτομή του τι αποκαλούμε με την φράση gothic rock. Αρκεί να ακούσει κάποιος κομμάτια σαν τα “Walk away”, “No time to cry”, “Marian”, “Nine while nine” και “Amphetamine logic” για να μπορέσει να αφουγκραστεί το είδος και να γυρίσει πίσω στην Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, την εποχή της πρωθυπουργίας της Margaret Thatcher, της τεράστιας ανεργίας που έπληττε το νησί για αρκετά χρόνια και της μεγάλης αποκρατικοποίησης που ακολούθησε. 
Δίσκος απαραίτητος για όποιον θέλει να ακούσει και να καταλάβει πως εκφραζόταν αυτή η γενιά που μετά την πτώση του punk έψαχνε νέους μουσικούς δρόμους για να εκφραστεί. Η Βρετανία είναι η πατρίδα του gothic rock και οι ΤΗΕ SISTERS OF MERCY είναι από τους πιο χαρακτηριστικούς και πιο σημαντικούς εκφραστές του.

Γιάννης Παπαευθυμίου 

Είναι κάποιοι δίσκοι που η αξία τους δεν μπορεί να μετρηθεί σε πωλήσεις και μόνο. Όπως επίσης είναι και κάποιοι δίσκοι που το πόσο σημαντικοί ήταν και είναι για τη μουσική, φάνηκε πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία τους και κυρίως με τον αντίκτυπο που είχαν και το κατά πόσο επηρέασαν και τρίγκαραν εξελίξεις στη μουσική. Ένας από αυτούς τους δίσκους, που καλύπτει εξίσου και τις δύο κατηγορίες, είναι το ντεμπούτο των THE SISTERS OF MERCY “First and last and always”.
Από μικρός μεταλλάκος γούσταρα τρελά τη σκοτεινή πλευρά του metal και όπως αυτή είχε συστηθεί τότε από δίσκους και μπάντες όπως οι SENTENCED, οι MOONSPELL, οι AMORPHIS (“Tales…”), οι PARADISE LOST μέχρι και το “Draconian times”, οι TYPE O NEGATIVE, οι TIAMAT, οι LAKE OF TEARS, οι KATATONIA, οι SAMAEL, οι ANATHEMA, οι CREMATORY των πρώτων δίσκων και τόσες άλλες, καθώς ταυτόχρονα και το «κίνημα» που ξεκινούσε με μπάντες όπως οι THE GATHERING, TRISTANIA, THEATRE OF TRAGEDY, THE 3rd AND THE MORTAL και σία. Γενικά είτε αυτό ήταν doom/death, είτε gothic metal, είτε “ατμοσφαιρικό metal” που το λέγαμε τότε, είχα σκάλωμα και κυρίως «ακολουθούσα» αυτά τα είδη από τα γεννοφάσκια του στην ουσία, 12 χρονών παιδάκι τότε, το 1993, και με τα περισσότερα μεγάλα άλμπουμ του να ετοιμάζονται να βγουν και να τα ακούω (όπως και πολλοί της γενιάς μου) real time που λέμε και στο Γουδή. Η επαφή μου όμως με το καθαρό gothic rock ήχο άργησε κάπως να έρθει. Παρόλο που πολλές μπάντες που γούσταρα και άκουγα τότε ήταν σαφέστατα επηρεασμένες από αυτόν τον ήχο, εγώ ούτε το ήξερα ακόμα και ούτε τον είχα γνωρίσει. Τα στεγανά δεν ήταν και λίγα κιόλας για να είμαι ειλικρινής. Το όνομα “THE SISTERS OF MERCY”, που στην ηλικία των 14 ετών μου είχε φανεί πολύ αστείο και για κάποιο λόγο το είχα λινκάρει με τους ARMY OF LOVERS (ναι, δεν ξέρω ούτε το γιατί, ούτε το πως... ασχολίαστο!!!), το έμαθα από τους PARADISE LOST και τη διασκευή στο “Walk away”. Τότε; Αδιαφορία. Μέχρι που το 1996, βγαίνει το “Velvet darkness they fear” των THEATRE OF TRAGEDY και μέσα στο χαμό και τις κλασικές κασέτες-συλλογές που περνάγανε από χέρι σε χέρι εκείνη την εποχή, να και ένα κομμάτι με τίτλο “Nine while nine” από το πουθενά. Ευχαριστώ, θα πάρω! Αναζήτηση από φίλο που ευτυχώς είχε μεγαλύτερο αδερφό και οπότε ακόμα περισσότερα ακούσματα τότε και να το “First and last and always” στα χέρια μου, που είχε και το κομμάτι που άκουσα και (ωχ) είχε και το “Walk away” που μου είχε περάσει αδιάφορο από PARADISE LOST. Απλά μαγεύτηκα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Θες η φωνή του Andrew Eldritch, που σε καθήλωνε με τη βαθιά χροιά του, θες οι κιθάρες των Marx και Hussey που έπαιζαν και συμπλήρωναν ο ένας τον άλλο με τέτοιο τρόπο που δημιουργούσαν τόσες και διαφορετικές αρμονίες, θες αυτό το απλοϊκό, αλλά σταθερό και που σε κάνει να χτυπάς το πόδι σου ρυθμικά drumming (OK… o Iάπωνας, αλλά πόσοι δεν τον είχαν ειδικά τότε;;), θες το μπάσο που δε σταμάταγε και έπαιζε ακριβώς ότι έπρεπε χωρίς να φεύγει από εκεί, αλλά υπηρετώντας πιστά τα κομμάτια, θες αυτή η ατμόσφαιρα; Ο συνδυασμός αυτός ήταν αρκετός τότε για μένα για να με κάνει να κολλήσω. Κομμάτια όπως τα “Black planet” (κλασικό βίντεο γεμάτο αντιξοότητα), “Marian”, “Some kind of stranger”, “Walk away”, “Poison door” (B-side που άνετα θα βρισκόταν στο κανονικό tracklist) και “Nine while nine” παραμένουν στα κορυφαία μου από αυτή τη μπάντα και πραγματικά αγαπημένα. Και μπορεί το πλέον αγαπημένο μου κομμάτι τους (και δεν παίζει να αλλάξει ποτέ καθώς ήταν έρωτας με την πρώτη αυτιά) να είναι το “When you don’t see me”, μπορεί οι μέγιστες χιτάρες τους να ήρθαν επίσης μετά, η ατμόσφαιρα όμως αυτού του δίσκου, αυτό το ιδιαίτερο πράγμα που έχει που δε σε αφήνει να πατήσεις το skip σε κανένα σημείο, σε συνδυασμό με τους στίχους του Eldritch και το «πρωτόλειο» του πράγματος, δε μπορούν να αναπαραχθούν, όσα χρόνια και να περάσουν. Και δεν το έκαναν ούτε οι ίδιοι άλλωστε στην τόσο σύντομη δισκογραφική καριέρα τους, αλλά και κανένα άλλο από τα μεγαθήρια του χώρου. Ενός χώρου που ποτέ δεν κατάφερε να με τραβήξει στο μέγιστο βαθμό, ασχέτως που έχει τόσο μπάντες, όσο και τραγούδια που γουστάρω πολύ. Ίσως, ένα μεγάλο «πρόβλημα» με το gothic rock, είναι ότι το “First and last and always”, το ΚΑΛΥΤΕΡΟ άλμπουμ του είδους που βγήκε ποτέ, είχε και έχει τόση επίδραση στο χώρο αυτό, που οι πάμπολλες προσπάθειες αναπαραγωγής της φόρμουλάς του, κατέληξαν να περιορίσουν σε ένα βαθμό τον ήχο και η επανάληψη να έχει γίνει μονόδρομος. Όμως αυτό είναι απλά μία άποψή μου, αφού ο χώρος με κέρδισε περισσότερο επιφανειακά και όχι τόσο σε βάθος.
Οι THE SISTERS OF MERCY είναι στην κατηγορία των συγκροτημάτων που η επίδρασή τους είναι τεράστια! Οι συγκεκριμένοι δεν επηρέασαν μόνο το gothic rock, αλλά επηρέασαν και το heavy metal, τη σκοτεινή πλευρά του και ήταν ένα συγκρότημα που κρυφά κρυφά κάποτε, πιο φανερά στις μέρες μας, γούσταραν και οι μεταλλάδες. Άλλωστε στα μαγαζιά της εποχής (αχ και βαχ), είτε μπαράκια, είτε καφέ, είτε club (στις  μεγάλες ώρες), θα άκουγες και THE SISTERS OF MERCY (και όχι μόνο βέβαια). Μήπως το “Temple of love” πχ ή το “More” δεν το ξέρει όποιος έχει πάει έστω και rock club στα 90’s ή έβλεπε MTV ή απλά μεγάλωσε σε αυτή τη δεκαετία; Και ακόμα περισσότεροι βασικά. Ή μήπως ακόμα και ακραίες metal μπάντες της εποχής δεν είχαν και τέτοια ακούσματα εκτός των άλλων; Εδώ οι EDGE OF SANITY έχουν το “Sacrificed” μέσα στο “The spectral sorrows” του 1993. Και μην αρχίσουμε τα παραδείγματα.
Οι μεγάλοι του χώρου είναι πολλοί. Οι FIELDS OF THE NEPHILIM, οι BAUHAUS, οι THE MISSION... Όμως ότι και να λέει ο καθένας, ακόμα και να μην του αρέσει ο ήχος ή η μπάντα, κάτι λογικό, αφού δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε όλοι τα ίδια και τα πάντα, οι THE SISTERS OF MERCY, με αυτόν το δίσκο ειδικά, έβαλαν μία τεράστια σφραγίδα που 34 χρόνια μετά δεν έχει ξεθωριάσει στο ελάχιστο. Αξεπέραστο και αδιαπραγμάτευτο μεγαλείο.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Είμαι αθεράπευτος metalhead, αλλά στα 25 χρόνια που ασχολούμαι φανατικά με τη μουσική, εκ των οποίων 20 με το metal, είχα πάντα κάποιες εξωμεταλλικές αδυναμίες. Μία από αυτές και ίσως η μεγαλύτερη, ήταν πάντα οι Βρετανοί THE SISTERS OF MERCY. Κλασικά, τους έμαθα από το διαχρονικότερο χιτ τους “Temple of love”, αλλά επειδή λάτρεψα τη χροιά της φωνής του Andrew Eldritch, αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο. Πρώτο άλμπουμ που αγόρασα (από το Aris records στο Μοναστηράκι αν θυμάμαι σωστά), χωρίς να έχω ακούσει νότα, ήταν το “First and last and always”, το οποίο είχαν κυκλοφορήσει όταν ήμουν 4 ετών, το 1985. Έρωτας με το πρώτο άκουσμα! Δε μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές είχα βάλει στο repeat τον δίσκο. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα του δίσκου με συνεπήρε, παρόλο που ήμουν σε μια φάση που ανακάλυπτα το extreme metal της εποχής. Η στοιχειωμένη φωνή του Eldritch, ο μοναδικός τρόπος που τραγουδούσε με μάγεψε. Το απλό μπάσο να δίνει έναν υποτονικό ρυθμό, τη στιγμή που οι κιθάρες των Hussey και Marx, είτε με παραμόρφωση, είτε χωρίς, με έκαναν να «χορεύω» με το γνωστό ιδιότυπο goth τρόπο. Οι στίχοι του Eldrich, ακόμα και σήμερα τριγυρίζουν στο μυαλό μου, ιδίως σε κομμάτια όπως τα “Black planet”, “Walk away”, “No time to cry” και “Some kind of stranger”, το οποίο είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια όλων των εποχών. Θεωρείται άλλωστε από τις πιο «δυνατές» μπαλάντες που γράφτηκαν ποτέ.
Το “First and last and always” είναι και θα είναι το καλύτερο goth rock άλμπουμ της μουσικής ιστορίας. Ότι και να έβγαλαν μετέπειτα, ποτέ δε ξεπέρασαν αυτό το άψογο σκοτεινό δημιούργημα. Μη ξεχνάμε, για εμάς τους μεταλλάδες, πως το συγκεκριμένο άλμπουμ επηρέασε το σκοτεινή πλευρά της metal μουσικής κατά πολύ. 

Γιώργος Δρογγίτης

Υ.Γ. «Come here I think you're beautiful
I think you're beautiful, beautiful
Some kind of stranger… come inside»      

VIDEO OF THE WEEK

Εβδομάδα “First and last and always”, το οπτικό κομμάτι λοιπόν του “Beyond the pale” αυτονόητα θα έπαιρνε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το video clip του “Black planet” που ανέφεραν και πιο πάνω τα παιδιά, αποτελεί μια προφανή επιλογή, όπου η σκοτεινή πλευρά τους τσαλακώνεται για τα καλά με το καλημέρα. Απολαύστε υπεύθυνα.

AGENDA

Σάββατο 23 Μαρτίου


Goth Is What We Make It (The Sisters Of Mercy edition)
: 34 χρόνια από το album που όρισε το Gothic Rock. 34 χρόνια από το First And Last And Always των Sisters Of Mercy. Ο George Fakinos και ο Afterdark το τιμούν όπως του αξίζει (στο Main Floor μάλιστα και όχι στο Red Room) και ταυτόχρονα παίζουν άπαντα από Sisters Of Mercy (το έκαναν και πέρυσι σβήνοντας τίτλους track by track-θα το κάνουν και φέτος) . Θα ακούσεις βέβαια και όλο το family tree των Sisters , αλλά και αυτούς που επηρέασαν σε Gothic Rock , Metal και Indie σκηνή. And i'm waiting for the train... Starting time: 24:00 (Second Skin Club, Δαμοκλέους 8, Γκάζι) 


A night with Data Fragments and Ghostland + Death Disco Society
: H Death Disco το Σάββατο 23 Μαρτίου, φιλοξενεί την παρουσίαση δύο δίσκων από συγκροτήματα της Αθηναϊκής post punk σκηνής. Οι Ghostland θα παρουσιάσουν ζωντανά το πρώτο τους LP με τίτλο Dances on Walls που κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου 2018 από την Γαλλική ανεξάρτητη εταιρία Manic Depression Records & Events. Οι Data Fragments παρουσιάζουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους το οποίο κυκλοφορεί στις 12 Μαρτίου 2019 από την ελληνική ανεξάρτητη εταιρία Geheimnis Records. Στον χώρο της παρουσίασης θα υπάρχει διαθέσιμο merchandise και από τα δύο συγκροτήματα.
Κι αμέσως μετά, το Death Disco Society επιστρέφει με αυτό που ξέρει πολύ καλά να κάνει, δηλαδή παίζοντας τα καλύτερα dark wave, 80's, EBM, post punk, minimal, indie, gothic, electro τραγούδια από τα 80's μέχρι και σήμερα! Στα decks, ο resident dj Leo Skiadas με τον guest dj της βραδιάς Nick Drivas, διαλέγουν τα πιο αγαπημένα μας τραγούδια από συγκροτήματα όπως οι Cure, Smiths, Covenant, Diary of Dreams, Interpol, Depeche Mode, Sisters of Mercy, She Wants Revenge, She Wants Revenge, Cramps, Skinny Puppy, VNV Nation, Sound, Rammstein, Pulp, Siouxsie and the Banshees, Apoptygma Berzerk, Clan of Xymox κ.τ.λ. και φροντίζουν να διατηρούν το dancefloor συνεχώς γεμάτο. Step inside and join the Death Disco Society! Starting time: 21:00 (Death Disco, Ωγύγου 16, Ψυρρή)

 

BEYOND THE PALE WEEKLY PLAYLIST

Γιώργος Κόης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

BEYOND THE PALE VOL. 14 (STAR INDUSTRY, OOMPH!, AESTHETIC PERFECTION, UNDERTHESKIN, WISBORG, TRIPTIDON)

2 Μαίου, 2019 - 17:45 Γιώργος Κόης

Πολλά συνέβησαν από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Ανακοίνωση διπλής συναυλίας των THE SISTERS OF MERCY, επικείμενη διπλή συναυλία και από τον Perturbator, ακουστικό live του Wayne Hussey (THE...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 13 (SUBWAY TO SALLY, NACHTMAHR, MEGA DRIVE, N.E.O., BROTHERHOOD)

4 Απριλίου, 2019 - 15:00 Γιώργος Κόης

Το ξεδιάλεγμα ανάμεσα στον ορυμαγδό κυκλοφοριών άρχισε να αποδίδει καρπούς και βρισκόμαστε πάλι εδώ και αυτή την εβδομάδα, με ότι σημαντικό συμβαίνει στην ευρύτερη σκοτεινή μουσική. Παράλληλα, μέχρι...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 11 (KMFDM, SOPOR AETERNUS, SONSOMBRE, KILL SHELTER, MOLOCH)

28 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:45 Γιώργος Κόης

Το “Beyond the pale” συνεχίζει ακάθεκτο και αυτή την εβδομάδα με ένα ακόμη μάτσο από κυκλοφορίες που αφορούν την ευρύτερη σκοτεινή μουσική. Ίσως να γίνομαι κουραστικός, αλλά θα ήθελα να σας...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 10 (BLUTENGEL, HANTE., GLITCH BLACK, NEW ZERO GOD)

21 Φεβρουαρίου, 2019 - 15:30 Γιώργος Κόης

Η κανονικότητα στις κυκλοφορίες καινούργιων albums άρχισε να επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα, οπότε και η στήλη μας δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Θεωρώ ότι όλο και κάτι ενδιαφέρον θα υπάρχει για τα...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE 9 (FRONT LINE ASSEMBLY, DRYLAND, GRIMLIN + live reports)

13 Φεβρουαρίου, 2019 - 19:30 Γιώργος Κόης

Ήρθε η ώρα να πιάσουμε πάλι τους φυσιολογικούς μας ρυθμούς, μετά και την έντονη συναυλιακή δραστηριότητα των προηγουμένων ημερών. Όλα τα αγαπημένα σας sections είναι εδώ κι ευτυχώς για την ψυχική μας...

[περισσότερα]