BEYOND THE PALE VOL. 18 (THE CURE)

22 Ιουλίου, 2019 - 21:15

Επιστροφή στο “Beyond the pale”, με μια χορταστική ανταπόκριση από τα τεκταινόμενα του φετινού Ejekt Festival. Η καθηλωτική εμφάνιση των THE CURE άξιζε ειδικής μνείας και δεν αφήνει πολλά περιθώρα για το υπόλοιπα sections που σας έχουμε συνηθίσει όλο αυτόν τον καιρό. Μην ανησυχείτε όμως. Όλο αυτό τον καιρό διαλέγουμε μόνο τα καλύτερα νέα albums και να είσαστε σίγουρα ότι θα μας βλέπετε σε πολύ τακτική βάση, σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. 
Μέχρι να τα ξαναπούμε, η επικοινωνία σας σταθερά με το sakis@rockhard.gr για εσάς που ενδιαφέρεστε να ακούσουμε και να παρουσιάσουμε τη δουλειά σας μέσω της στήλης. Εις το επανειδείν!  

LIVE REPORT
EJEKT FESTIVAL VOL. 15, 17/07/2019, Πλατεία Νερού


Η μέρα ήταν όπως έπρεπε για την παρακολούθηση συναυλίας. Είχε μια τόσο διακριτική δροσιά που ήταν κατάλληλη για να αντέξεις 6+ ώρες ζωντανής μουσικής. Δυστυχώς όσο και να ήθελα να ξαναδώ ολόκληρο set από τους THE STEAMS (το είχα ξανακάνει πριν μερικούς μήνες στη συναυλία του Peter Murphy), δεν μπόρεσα να το πετύχω, παρά μόνο τα δύο τελευταία τραγούδια τους. Ήταν βέβαια λίγο άχαρος ο ρόλος τους, μιας και εκείνη την ώρα πήγαινε μαζικά ο κόσμος στην Πλατεία Νερού, αλλά ίδρωσαν πολύ τίμια τις φανέλες τους.


Συνέχεια με τους KHRUANGBIN. Οι οποίοι είχαν το ενδιαφέρον τους και την πλάκα τους. Την παράσταση βέβαια έκλεψε η frontwoman Laura Lee, η οποία φορώντας ένα βυσσινί φόρεμα, ίδρωνε, έλιωνε, αλλά δεν έχανε καθόλου το κέφι της. Το ταξιδιάρικο surf rock/funk των KHRUANGBIN, είναι κατά βάση instrumental και σε ταξιδεύει σε κάποιο νησί ή μπορεί να είναι και το κατάλληλο συνοδευτικό για μια παγωμένη μπυρίτσα. Στο τέλος ένα medley με διάφορα γνωστά κινηματογραφικά θέματα μας ξεσήκωσε και πήραν δίκαια ένα ζεστό χειροκρότημα. Θα τους δοκιμάσω σίγουρα στις διακοπές μου τις επόμενες ημέρες και θα επανέλθω.
Γιώργος Κόης 

 
Με την ψυχή στο στόμα προλάβαμε τους RIDE, έναν από τους εκπροσώπους του “Shoegazing”, ένα είδος μουσικής που άκμασε την δεκαετία του ’90 και αν δεν ξέρετε τι είναι, μιλάμε για μια πιο ψυχεδελική μορφή με παραμορφωμένες κιθάρες του indie με το alternative rock. Τα πήγαν τέλεια, παίζοντας τραγούδια από όλα τα άλμπουμ τους αλλά έδωσαν έμφαση, όπως ήταν λογικό, στο ντεμπούτο τους, το τρομερό “Nowhere” .Έπαιξαν με το ζόρι μια ώρα και με άφησαν με την αίσθηση ότι θα ήθελα αρκετά περισσότερο. Ακόμη και η πλειοψηφία του κοινού, που μάλλον δεν ήξερε και πάρα πολλά για τους RIDE, τους αντιμετώπισε αρκετά θετικά και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα ψαχτούν με το συγκεκριμένο γκρουπ από την Οξφόρδη. Είναι απορίας άξιο γιατί δεν έπαιξαν πριν από τους THE CURE, μιας και θα ταίριαζαν τέλεια με την μυσταγωγία που προσφέρει στις συναυλίες της η ομάδα του Robert Smith. Οι φόβοι μας δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν…


Και τώρα έρχεται η αγαπημένη μου ώρα. Η ώρα του φτυαριού. Αυτόν τον Michael Kiwanuka δεν τον ήξερα πριν μου πουν ότι θα γράψω γι’ αυτόν. Άκουσα λίγο σπίτι και συνειδητοποίησα σε λίγα μόλις λεπτά, ότι καταλαβαίνω γιατί ποτέ μου δεν τον ήξερα. Και το σημαντικότερο. Δεν θα ήθελα ποτέ να τον μάθω. Ειδικά μετά από το show που έδωσε στην Πλατεία Νερού. Επί 70 λεπτά με ταλαιπώρησε μια οικτρή επανάληψη indie/folk ρυθμών, τα οποία κύλησαν ως τα βασανιστικότερα του τελευταίου μήνα για μένα μακράν. Ευτυχώς δηλαδή που είχαμε και τις ουρές στις τουαλέτες και στις μάρκες και κάπως καταφέραμε να σκοτώσουμε την ώρα μας. Όχι, δεν έχω πρόβλημα με το indie, αντιθέτως υπάρχουν εκπρόσωποι του είδους που ανά καιρούς με έχουν συγκινήσει. Αυτό όμως που μας παρουσίασε ο κύριος Michael Kiwanuka, εκτός του ότι ήταν άψυχο και άνευρο, δεν δικαιολογούσε με τίποτα τα τόσα βραβεία που του έχουν δώσει ανά καιρούς, όπως τα BBC Music Awards, MTV Europe music awards, Brit Music Awards κ.α. και με κάνουν για μια ακόμη φορά να απορώ για το τι ρόλο βαράνε, μιας και είναι ικανοί εκεί πάνω για το καλύτερο και το χειρότερο. Δεν θέλω να πω πολλά εκτός του ότι τελικά ήταν μάλλον το ιδανικό support πριν τους THE CURE, γιατί μόλις βγήκαν οι άρχοντες πάνω στην σκηνή το όνομα τους απέκτησε μια ρεαλιστική πραγματικότητα.  Ουσιαστική θεραπεία των αυτιών μας. 

Υ.Γ. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που πάει στις συναυλίες με σκοπό να περάσει καλά. Δεν κρίνω ποτέ τον άλλoν που παρευρίσκεται σε μια συναυλία από τις γνώσεις του πάνω στην οποιαδήποτε μπάντα. Αλλά προσωπικά θεώρησα τραγικό αυτό που συνέβη, με ανθρώπους «φασαίους» να φωνάζουν λες και είναι στο καφενείο της γειτονιάς τους, να γίνονται μπροστά μου οικογενειακές συζητήσεις για το αν θα κάτσουν τελικά μέχρι το τέλος γιατί αύριο φεύγουν για διακοπές και μια τύπισσα να κοιτά σαγιονάρες με τον άντρα της στο internet και να σχολιάζουν ποια να αγοράσουν, την ώρα που οι THE CURE παίζουν το “From the edge of the deep green sea”.
Γιώργος Καραγιάννης


Όπως είπε και ο Γιώργος, αυτός ο χαβαλές ο Kiwanuka μας κούρασε απίστευτα. Αφού έφαγα κι εγώ μια ωραιότατη ουρά για τα ποτά και αφού η συναυλία έγινε sold out λίγο μετά τις 8 το βράδυ, πήγα να πιάσω το καλύτερο σημείο για να απολαύσω τους αγαπημένους μου THE CURE. Οι οποίοι με μια μικρή καθυστέρηση δέκα λεπτών ανέβηκαν στη σκηνή και για δυόμιση ώρες πραγματοποίησαν μια ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εμφάνιση. Καλά διαβάζετε.

Με τους THE CURE ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις. Μια ομάδα ανθρώπων, που χωρίς καθόλου φανφάρες, σκύβουν το κεφάλι και παίζουν μουσική, χωρίς να κοιτούν τον δείκτη του ρολογιού και μέχρις ότου εξαντληθούν σωματικά. Γνώριζα εκ των προτέρων ότι δεν θα έπαιζαν ολόκληρο το πιο αγαπημένο μου album τους, το “Disintegration”, όπως έκαναν στην αρχή της χρονιάς, αλλά ήξερα ότι θα το τιμήσουν σε πολύ μεγάλο μέρος του. Και μόλις τελείωσε η συναυλία τους δικαιολόγησα απόλυτα.


Χωρίς υπερβολές, από τις τρεις συνολικά φορές που τους έχω δει (δεν είμαι ΤΟΣΟ μεγάλος σε ηλικία), αυτή η συναυλία ήταν η καλύτερή τους επί ελληνικού εδάφους. Και το ότι άνθρωποι μεγαλύτεροι σε ηλικία έφτασαν σε σημείο να τη συγκρίνουν με εκείνη τη θρυλική εμφάνιση το 1985, αυτό νομίζω λέει πάρα πολλά από μόνο του. Γνώριζα σαν spoiler freak, ότι στην καλοκαιρινή περιοδεία, o Robert Smith και η παρέα του έχουν ένα “καλό” setlist που ξεκινά με το “Plainsong” και ένα “λιγότερα καλό” που αρχίζει με το “Shake dog shake”. Άρα υπήρχε και μια μικρή αγωνία.

Ξεκίνημα λοιπόν με “Plainsong” και έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι εγώ και άλλοι 19.999 άνθρωποι θα ζήσουμε ανεπανάληπτες στιγμές. Ο Smith ανεβαίνει στη σκηνή με ταπεινότητα, κάνει ένα νεύμα, παίρνει την κιθάρα του και όλοι μαζί αφηνόμαστε στη μαγεία της μουσικής του. Το “Pictures of you” μου προσφέρει απλόχερα την πρώτη ανατριχίλα της βραδιάς, με τον ήχο να είναι επιπέδου CD player και τα visuals να κάνουν την ατμόσφαιρα ονειρεμένη. Όλο το συγκρότημα να έχει απίστευτη διάθεση και τον κόσμο, τουλάχιστον αυτόν που ήξερε για ποιο λόγο βρέθηκε στην Πλατεία Νερού, να αρχίζει να τραγουδάει όσο φωναχτά μπορεί. 


Υπάρχουν πολλά highlights τα οποία θα μπορούσα να αναφέρω. Την απόλυτη έκπληξη με το αριστουργηματικό “Burn”, το οποίο ακούγεται σε μια από τις απόλυτες goth ταινίες (τι σημαίνει σε ποια;). Τον ύμνο στον έρωτα “Lovesong” όπου όλοι αγκάλιαζαν το ταίρι τους. Το απόλυτο σκοτάδι του “Fascination street”. Τα uplifting “In between days” και “Just like heaven”. Το “A forest” στο οποίο επικράτησε ο πανικός ο ίδιος. Το ΑΠΟΛΥΤΟ τραγούδι των THE CURE, το ομώνυμο από το “Disintegration”. Τη larger-than-life εμπειρία να βλέπεις και να ακούς το creepy “Lullaby”. Το θριαμβευτικό τέλος με το “Boys don't cry” και τον Smith να μας αποχαιρετά αποκαμωμένο και βουρκωμένο.

Πραγματικά όποιος δεν ήρθε, έχασε μια σπάνια οπτικοακουστική εμπειρία. Και σταματώ κάπου εδώ τους ύμνους για τους headliners. Ένα τελευταίο σχόλιο για την Πλατεία Νερού. Μπορεί να μην έχει την άπειρη χωρητικότητα, αλλά όσο περνούν τα χρόνια, μεταμορφώνεται στον απόλυτο φεστιβαλικό χώρο. Μηδενικές ταλαιπωρίες για να βρεις χώρο να παρκάρεις, facilities για όλα τα γούστα, πάρα πολύ προσιτές τιμές στα πάντα, τουαλέτες με νιπτήρες με καθαρό νερό, σαπούνι και χαρτί. Πράγματα αυτονόητα στο εξωτερικό, μη δεδομένα στην χώρα μας. Μακάρι, οι προσπάθειες τόσο του Ejekt (που γιόρτασε τα δεκαπέντε του χρόνια με πυροτεχνήματα), όσο και του Release να συνεχιστούν και στα επόμενα πολλά χρόνια. Το νόημα είναι να απολαμβάνεις τη συναυλία στην οποία πας σε κάθε παράμετρο κι εγώ αυτό το έλαβα στο 100%.

Γιώργος Κόης
Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου

VIDEO OF THE WEEK

Πάρτε και μια μικρή γεύση από το τι είχαμε την τύχη να βιώσουμε στην Πλατεία Νερού. Ζηλέψτε ελεύθερα. 

BEYOND THE PALE WEEKLY PLAYLIST

Γιώργος Κόης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

BEYOND THE PALE VOL. 16 (ROSETTA STONE – PRIEST – SIBERIA – CHILDREN OF THE STUN)

16 Μαίου, 2019 - 11:45 Γιώργος Κόης

Συνεχίζουμε ακάθεκτοι και αυτή την εβδομάδα με το “Beyond the pale” και έχουμε από όλα τα καλά. Και νέες, σημαντικές κυκλοφορίες και live review και μια πλούσια ατζέντα για το weekend που μας έρχεται...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 15: FIELDS OF THE NEPHILIM - “Dawnrazor” special

9 Μαίου, 2019 - 14:30 Γιώργος Κόης

Ήρθε η στιγμή για ένα ακόμη αφιέρωμα από τη στήλη μας. Αυτή τη φορά θα τα πούμε για το ντεμπούτο των FIELDS OF THE NEPHILIM “Dawnrazor”, το οποίο το Σάββατο συμπλήρωσε τριάντα δύο χρόνια από την...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 14 (STAR INDUSTRY, OOMPH!, AESTHETIC PERFECTION, UNDERTHESKIN, WISBORG, TRIPTIDON)

2 Μαίου, 2019 - 17:45 Γιώργος Κόης

Πολλά συνέβησαν από την τελευταία φορά που τα είπαμε. Ανακοίνωση διπλής συναυλίας των THE SISTERS OF MERCY, επικείμενη διπλή συναυλία και από τον Perturbator, ακουστικό live του Wayne Hussey (THE...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 13 (SUBWAY TO SALLY, NACHTMAHR, MEGA DRIVE, N.E.O., BROTHERHOOD)

4 Απριλίου, 2019 - 15:00 Γιώργος Κόης

Το ξεδιάλεγμα ανάμεσα στον ορυμαγδό κυκλοφοριών άρχισε να αποδίδει καρπούς και βρισκόμαστε πάλι εδώ και αυτή την εβδομάδα, με ότι σημαντικό συμβαίνει στην ευρύτερη σκοτεινή μουσική. Παράλληλα, μέχρι...

[περισσότερα]

BEYOND THE PALE VOL. 12: “FIRST AND LAST AND ALWAYS” SPECIAL

18 Μαρτίου, 2019 - 17:00 Γιώργος Κόης

Όποτε υπάρχει απουσία του “Beyond the pale” από τα εβδομαδιαία πεπραγμένα, πάντα υπάρχει κι ένας λόγος. Όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, είναι πραγματικά επίπονη η διαδικασία για να ξεχωρίσεις αυτά...

[περισσότερα]