BRUTAL ASSAULT FESTIVAL @ Φρούριο Josofev - Jaromer (Τσεχία) 9-12/8/2017

24 Αυγούστου, 2017 - 10:30

Όταν ανακοινώθηκε ότι ενεργοποιούνται συναυλιακά οι MASTER’S HAMMER, άρχισα να ψάχνω που θα πάω να τους δω. Με το που αποφάσισαν να παίξουν στο Brutal Assault, ξεκίνησα τις διαδικασίες για να είμαι παρών και να τους απολαύσω μαζί  με τους EMPEROR και με τους ROOT, που ανακοινώθηκαν 1,5 μήνα μετά. Τι καλύτερο να δει κανείς 3 απωθημένα του από την εφηβεία; Βλέποντας το bill του φεστιβάλ μέτρησα πάνω από 15 μπάντες που καιγόμουν να δω, κάτι που με χαροποίησε δεόντως.

Το τετραήμερο φεστιβάλ είχε τα πάντα: Απογοητεύσεις (TIAMAT, MAYHEM), Εκπλήξεις (OPETH), αρχηγικές εμφανίσεις (DEVIN TOWNSEND PROJECT, OVERKILL, EMPEROR, MADBALL). Είχε ιδανικό συναυλιακό καιρό την πρώτη και την τέταρτη μέρα, βροχή στο τέλος της δεύτερης και πολύ δυνατή καταιγίδα που έφτασε να δημιουργήσει πρόβλημα στη ροή των εμφανίσεων στις δύο κεντρικές του σκηνές. Σαν γενικό αποτέλεσμα το φετινό Brutal Assault ήταν υπερπλήρες έχοντας μπάντες από όλο το φάσμα του extreme metal και όχι μόνο – ποιος έβαλε τους METAL CHURCH και τους FRONT LINE ASSEMBLY;

Η σειρά παρουσίασης σε αυτή την ανταπόκριση γίνεται σύμφωνα με τη σειρά εμφάνισης τους.

μέρα

Την πρώτη μέρα του festival ο καιρός ήταν πολύ καλός με τον ήλιο να μας καίει, μιας και δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα σύννεφα στον ουρανό. Νικητές της βραδιάς ήταν σίγουρα οι OVERKILL, ενώ όλα τα υπόλοιπα group της ημέρας δεν άφησαν τους οπαδούς τους παραπονεμένους εκτός από τους άτυχους MADDER MORTEM…

THE LURKING FEAR

Η ολοκαίνουρια μπάντα του Thomas Lindberg κατάφερε στο, σχεδόν, μισάωρο που είχε στη διάθεση της, να ξεσηκώσει τον κόσμο που 3 το μεσημέρι είχε αρχίσει δειλά δειλά να γεμίζει τον χώρο μπροστά από τις δύο κεντρικές σκηνές του φεστιβάλ. Όπως ήταν αναμενόμενο έπαιξαν 8 από τα 12 κομμάτια από το “Out of the voiceless grave” , έχοντας καλό ήχο – κάπως μπουκωμένο όμως. Τα κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα  “Vortex Spawn”, “The Starving Golds of Old”, “The Infernal Dread”, “Tongued With Foul Flames”, “With Death Engraved In Their Bone”, “Beneath Menacing Sands”, “Winged Death” και “Upon Black Winds”.

 Το σουηδικό  death metal τους ήταν πειστικό όσο και το ακριβές παίξιμο στα drums από τον συνοδοιπόρο του στους AT THE GATES, Adrian Erlandsson. Ο,τι καλύτερο λοιπόν για εναρκτήρια επαφή μας με το φεστιβάλ!

GORGUTS

Υπερτεχνικοί όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά δεν τους χάρηκα όσο θα ήθελα λόγω των συνθέσεων τους που μου φέρνουν περισσότερο σε ασκήσεις πάνω στο πεντάγραμμο, παρά σε κανονικές συνθέσεις. Το σίγουρο είναι ότι έπαιξαν καλά και όσοι είναι στο πνεύμα τους έδειχναν να ευχαριστιούνται το 45λεπτο σετ τους και τα 7 κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα “From Wisdom to Hate”, “Obscura”, “Nostalgia”, “The carnal state”, “Inverted”, “An Ocean of Wisdom" και “Forgotten Arrows”.

ROOT

Απωθημένο 25 χρόνων να τους δω live και επιτέλους το κατάφερα. Οι Τσέχοι ήταν καθηλωτικοί με εκπληκτικό ήχο και άρτια εκτελεσμένα και τα 11 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν στα 45 λεπτά που βρέθηκαν στην δεξιά κεντρική σκηνή του festival. Ο Big Boss έχει καβατζαρει τα 65 χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτος να δίνει συναυλίες μαζί τους. Είχε το αναλόγιο του το οποίο ελάχιστες φορές χρειάστηκε να κοιτάξει, αλλά μετά από ένα 20λεπτο ορθοστασίας, ζήτησε να έρθει το σκαμπώ του για να ξεκουραστεί.  Οσο ήταν όρθιος δεν σταματούσε  να βγάζει τη γλώσσα του σα δαίμονας και να κινείται αργά γύρω από το μικρόφωνο. Τα φωνητικά του τα απέδωσε μια χαρά, αλλά είχε βοήθεια κυρίως από τον μπασίστα τους, Igor Hubik.  Το κιθαριστικό δίδυμο του «παλιού» Alesh A.D. και του «νέου» Jan Konečný ήταν απλά άψογο και βοηθούσε και στα φωνητικά όποτε έπρεπε. Ο drummer τους, Pavel Kubát, είναι απλά απίστευτος σε δύναμη και ένταση! Απογείωσε την εμφάνιση τους στο μέγιστο βαθμό με το σταθερό και δυνατό παίξιμο του!

Highlight δε θα μπορούσε να ήταν άλλο από το κλείσιμο με το “666”, στο οποίο έκαναν φωνητικά οι κιθαρίστες και ο μπασίστας και ο Big Boss τους κατεύθυνε με το μπαστούνι του σαν διευθυντής ορχήστρας. Αν και στο πρώτο τους 7ιντσο και στο πρώτο τους album είναι μόλις 3 λεπτά, εδώ το ξεχείλωσαν δίνοντας το έναυσμα στο κοινό να τραγουδήσει μαζί τους το ρεφραίν.

 Από το φοβερό περσινό τους album, “Kärgeräs - Return from Oblivion”, επέλεξαν τα “Moment of Fright” και “Black Iris”. Από τους προηγούμενους δίσκους τους επέλεξαν τα “The Festival of Destruction” (εναρκτήριο του σετ), “Høbitov”, “Rulbräh”, “Leviathan”, “Casilda's Song”, “The Old Ones”, “The Oath” και “Píseň pro Satana”.

Μοναδικό παράπονο ότι ο Big Boss επικοινωνούσε με το κοινό μόνο στα τσέχικα και οι οπαδοί του που δεν ήταν Τσέχοι απλώς δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε ανάμεσα στα κομμάτια. Δηλαδή όταν πηγαίνει σε live εκτός Τσεχίας, συνεχίζει να μιλάει στα τσέχικα; Αυτό θα έπρεπε να το κοιτάξουν αν θέλουν να λένε ότι σέβονται όλους τους οπαδούς τους. Σε ένα φεστιβάλ δεν είναι παρόντες μόνο οι αυτόχθονες, αλλά και άνθρωποι από όλο τον κόσμο που επικοινωνούν κυρίως με την αγγλική γλώσσα!

WINTERSUN

Οι Φινλανδοί κατάφεραν αν και ήταν 7 το απόγευμα και ο ήλιος έκαιγε, να μεταφέρουν την ατμόσφαιρα της μουσικής τους, τόσο με τα σκηνικά, όσο και με τις πειστικές εκτελέσεις των 6 κομματιών που επέλεξαν για το 55λεπτο σετ τους. Επέλεξαν τα “Awaken From The Dark Slumber (Spring)”, “Winter Madness”, “Beyond the Dark Sun”, “Starchild”, “Sons of Winter and Stars” και “Time”. O Jari Mäenpää τα πήγε περίφημα στα φωνητικά του και η συνολική εμφάνιση τους επιβεβαίωσε γιατί έχουν απήχηση την εποχή αυτή.

MADDER MORTEM

Όταν ανακοινώθηκε ότι θα εμφανιστούν σε αυτό το festival, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ν πάω να τους δω όποιος κι αν είναι στην κεντρική σκηνή. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν οι MADBALL, τους οποίους επίσης καιγόμουν να δω. Πήγα όμως στη μικρή σκηνή να χαρώ όλο το σετ των Νορβηγών. Η απόδοση τους ήταν άψογη και η Agnete M. Kirkevaag  απλώς επιβεβαίωσε γιατί είναι μια από τις ελάχιστες πραγματικά καλές τραγουδίστριες στον σκληρό ήχο με τη συνολική της παρουσία. Απογοητεύτηκα, όμως, από τον ήχο που ήταν εντελώς παραμορφωμένος και ενοχλητικός σε σημείο που να μη μπορείς να χαρείς ακόμα και πιο αδύναμα σε ένταση κομμάτια όπως το “The Whole Where Your Heart Belongs”. Για την ιστορία έπαιξαν 7 κομμάτια, τα οποία ήταν “If I Could”, “The Little Things”, “Jigsaw”, “M for Malice”, “Fallow Season” και “Underdogs”. Κρίμα…

MADBALL

Απλά έσπειραν τον πανικό με το επιμεταλωμένο νεουρκέζικο hardcore τους. Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει; Απόδοση; Άψογη! Επικοινωνία με το κοινό; Φοβερή με το frontman τους, Freddy Cricien, να έχει ιδρώσει την μπλούζα του όσο κανένας άλλος τραγουδιστής σε όλη τη διάρκεια του festival, μιας και όργωνε τη σκηνή συνέχεια και χτυπιόταν χωρίς σταματημό! Δέσιμο στο rhythm section από τον μπασίστα  Jorge "Hoya Roc" Guerra και τον τρομερό νεότερο drummer τους, Mike Justian. Ο Brian "Mitts" Daniels στην κιθάρα έδινε με το παίξιμο του το συμπαγή ήχο που έχουν και κατάφεραν στα 55 λεπτά που ήταν στη σκηνή να αναδείξουν το γιατί είναι μια από τις κορυφαίες live μπάντες  στον ήχο που ανήκουν!

METAL CHURCH

Η επιλογή τους μόνο ξεκάρφωτη μπορεί να θεωρηθεί. Σαν να θέλανε οι διοργανωτές να βάλουν κι ένα αμιγώς κλασικομεταλλάδικο σχήμα έτσι για τη διαφορά. Οι Αμερικανοί έπαιξαν σε λίγο κόσμο μπροστά στην αριστερά σκηνή και απέδωσαν άψογα το σετ των 10 κομματιών που επέλεξαν να παρουσιάσουν (“Fake healer”, “In mourning”, “Needle and suture”, “Start the fire”, “Gods of second chance”, “No friend of mine”, “Killing your time”, “The human factor”, “Badlands” και “Beyond the black”). Ο ήχος ήταν μια χαρά και η απόδοση του κιθαριστικού διδύμου Kurdt Vanderhoof/ Rick van Zandt καθήλωσε όσο και οι ερμηνείες του Mike Howe. Όσοι ήταν στο Κύτταρο στην πρόσφατη συναυλία τους επί αθηναϊκού εδάφους μπορούν να καταλάβουν τι μπορεί να κάνει αυτή η μπάντα στα live της. Κακό timing όμως η επιλογή των υπεύθυνων του φεστιβάλ να τους βάλουν ανάμεσα στους καταιγιστικούς MADBALL και στους ισοπεδωτικούς THE DILLINGER ESCAPE PLAN που ακολουθούσαν.

THE DILLINGER ESCAPE PLAN

Ήταν απλά ισοπεδωτικοί! Αν και με ξένισε κάπως ο ήχος τους – ήταν τελείως ξερός χωρίς βάθος στα τύμπανα και όγκο στις κιθάρες -  κατάφεραν στο έπακρο να μεταφέρουν την ένταση των κομματιών τους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το εκπληκτικό φωτιστικό σύστημα που εγκατέστησαν στη δεξιά κεντρική σκηνή, κατάφεραν να είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις του φεστιβαλ γενικότερα. Ο Greg Puciato παραμένει τρομερός frontman και ακόμα αναρωτιέμαι πως καταφέρνουν να χτυπιούνται σαν τρελοί οι Kevin Antreassian και Ben Weinman στις κιθάρες και όλα να ακούγονται τόσο άψογα εκτελεσμένα! Και μιλάμε για συνεχείς παύσεις σε κάθε κομμάτι, κι όμως δεν χάνονταν σε κανένα σημείο των κομματιών τους! Απλά φοβερό και το rhythm section των Liam Wilson και Billy Rymer σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα. Τρομερή εμφάνιση παρακαταθήκη στην υστεροφημία τους, μιας και αυτή ήταν – αν δεν κάνω λάθος – η πρωτελευταία τους εμφάνιση επί ευρωπαϊκού εδάφους!

MASTER’S HAMMER

Ο ηγέτη τους, Franta Storm, αποφάσισε αιφνιδιαστικά φέτος να ενεργοποιήσει μια συναυλιακή εκδοχή των Τσέχων θρύλων του black metal. Οι MASTER’S HAMMER επι σκηνής δεν έχουν δύο βασικά μέλη τους: Τον κιθαρίστα Tom Necrocock που έχει παίξει σε όλα τα full length album τους εκτός του “Slagry” και του πληκτρά Vlasta Voral που είναι υπεύθυνος για τα πιο ολοκληρωμένα πλήκτρα – κατά τη γνωμη μου - στην ιστορια του black metal για τα πρώτα τους album στα early 90s (“Ritual”, “ Jilemnický okultista”). Σε αυτή την εμφάνιση είχαν ενημερώσει ότι θα παίξουν υλικό από αυτά τα δύο κομβικά album για την ηχητική εξέλιξη του μαυρομεταλλικού ήχου συν δυο κομμάτια από το “ Vracejte konve na místo” του 2012 – συγκεκριμένα ήταν τα “Nordfrostkrampfland” και το ομότιτλο με το δίσκο κομμάτι . Επαιξαν - εκπληκτικά για δεύτερη συναυλία τους -  στη σειρά από την αρχή του set τους 8 από τα 10 κομμάτια του “Ritual” -  “Pád modly”, “Věčný návrat”, “ Géniové”, “Černá svatozář”, “Zapálili jsme onen svět”, “ Každý z nás...!” , “Utok” και “Jama pekel”.

Στην κιθάρα είναι πλέον ο Petr "Blackie" Hošek των BLACKOSH, που απέδωσε με εκπληκτική ακρίβεια τα απαιτητικά lead μέρη της κιθάρας, ενώ ο Franta Storm περισσότερο έπαιζε γραμμές και ρυθμικά μέρη με τη δική του. Ο νεοφερμένος στο μπάσο, Vlasta Henych, έδεσε άψογα με τον Honza Kapák, που πίσω από τα τύμπανα έπαιζε εκπληκτικά τα μέρη τους.

Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός, αλλά έλαμπαν με την απουσία τους τα μοναδικά πλήκτρα του Vlasta Voral, ειδικά στα 3 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν – “ Mezi kopci cesta je klikatá...”, “Já nechci mnoho trápiti”, “ Já mizérií osudu jsem pronásledován...” -  από τον πιο αγαπημένο μου δισκο από όλο το φάσμα της σκληρής μουσικής, το “ Jilemnický okultista” του 1992. Αν είχαν παίξει από αυτόν 7 κομμάτια και όχι από το “Ritual”, θα είχα χάσει τη μιλιά μου.

Όμως κάτι σημαντικό έλειπε από την τελική απόδοση τους και ήταν η εξαφάνιση των πλήκτρων και του ιδιότυπου timpani – κληρονομιά των CELTIC FROST - που έβαλαν μάλιστα στην πρώτη γραμμή. Ο Franta Storm στην αποκλειστική συνέντευξη που κάναμε μαζί του 6 μέρες μετά στο εξοχικό του, μας αποκάλυψε ότι τα πλήκτρα είναι μέρος σημαντικό του show τους και τα έχουν προηχογραφημένα. Περισσότερο εξήρε τη σημασία του timpani που το έβαλαν  στο μπροστινό μέρος της σκηνής μαζί με τα υπόλοιπα όργανα, αλλά ο διαχωρισμός ήταν ανεπαρκής και δεν ακούστηκε σε κανένα σημείο της εμφάνισης… «Αυτά έχουν τα ηχητικά των festivals» μας είπε στο τέλος! Περισσότερα στη συνέντευξη που θα είναι μια εκτενέστατη παρουσίαση των 30 χρόνων πορείας τους μέσα από το πρίσμα των βιωμάτων του 51χρονου ηγέτη τους.

Οπτικά όλο το σκηνικό ήταν ό,τι πρέπει για τη μουσική τους, έχοντας πολλούς σταυρούς, μετατρέποντας τη σκηνή σε νεκροταφείο. Εκατέρωθεν και πίσω από τη σκηνή ήταν δυο γυναίκες ημίγυμνες που στο κεφάλι τους είχαν φορέσει τεράστιες μαύρες μάσκες με προσωπείο τράγου.  Όλο αυτό εντεινόταν με τη συχνή χρήση των 4 συστημάτων που έβγαζαν φωτιές σε κάθε κομμάτι που έπαιζαν – καμμία σχέση με τους EMPEROR που μάλλον τσιγκουνεύτηκαν στη χρήση του την επόμενη μέρα!

Τελευταίο κομμάτι ήταν φυσικά το “Jama pekel”, στο οποίο επικράτησε το αδιαχώρητο και άφησε πίσω του μια γλυκόπικρη ανάμνηση σε εμένα. Θέλω πολύ να τους ξαναδώ και να ακούσω σωστά τα πλήκτρα και το timpani. Χωρίς αυτά είναι σαν να ακούσει κάποιος DREAM THEATER, βλέποντας τον Kevin Moore και να μην τον ακούει καθόλου! Ετσι κι εγώ τα ψιθύριζα για να μπορέσω να ακολουθήσω τις εκτελέσεις τους, που χωρίς τα πλήκτρα είναι εντελώς primitive αυτά που παίζουν οι κιθάρες. Επίσης όπως και στους ROOT και εδώ ο mastermind τους μιλούσε μόνο στα τσέχικα στο κοινό, αγνοώντας τους αλλόγλωσσους επιδεικτικά… Ας είναι… Μέχρι την επόμενη φορά που θα είναι ελπίζω σύντομα, εκπλήρωσα το εφηβικό μου απωθημένο!

OVERKILL

Θα έχουν να παινεύονται ότι ήταν η καλύτερη εμφάνιση της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Έχοντας ως σύμμαχο τον εκπληκτικό ήχο, ξεκίνησαν το ωριαίο σετ τους με το εναρκτήριο κομμάτι του φετινού φοβερού album τους. Πέρα από το “Mean, Green, Killing Machine” έπαιξαν και το “Goddamn Trouble” από το “The Grinding Wheel” μαζί με τα “Rotten to the Core”, “Electric Rattlesnake”, “Hello From the Gutter”, “In Union We Stand”, “Ironbound” και “Elimination”. Η απόδοση τους ήταν εκπληκτική με όλα τα μέλη τους να αποδίδουν τα 9 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν, με φοβερά πειστικό τρόπο. Ο Bobby "Blitz" Ellsworth ξεσήκωνε συνεχώς το κοινό μέχρι που στο τέλος έπαιξαν τη διασκευή τους στο “Fuck you” των THE SUBHUMANS. Όλο το κοινό εκστασιάστηκε από την εμφάνιση τους και φυσικά έκανε σύσσωμο την πασίγνωστη κίνηση με όρθιο με τον Μεσαίο από τα δάχτυλα του χεριού μας.

BATUSHKA

Η τελετή στήθηκε αν και έσβησε τα κεριά ο λίγος αέρας που έπνεε στο κάστρο του Jaromer στις 1 τα ξημερώματα. Έπαιξαν όλο το μοναδικό full length album τους, “Litourgiya”, το οποίο για έναν αδιευκρίνιστο λόγο τους έχει εκτινάξει σε σημείο να παίζουν σε περίοπτη θέση όπως σε αυτό το festival.Και όλα αυτά με μόλις ένα δίσκο στη βραχύβεια πορεία τους στην τρέχουσα δεκαετία! Αν αυτό δεν είναι hype τότε τι είναι αναρωτιέμαι…

Αφήνοντας αυτές τις σκέψεις θα πρέπει να παραδεχτώ ότι στο κλείσιμο της πρώτης μέρας του Brutal Assault, οι Πολωνοί απέδωσαν το black metal τους με πειστικό τρόπο, ικανοποιώντας τους πολλούς που επέλεξαν να παραμείνουν μέχρι εκείνη την ώρα.

WOLVES IN THE THRONE ROOM

Η κούραση της ημέρας δε μας πτόησε και δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε τους Αμερικανούς post blacksters που για πάνω από μια ώρα έδωσαν τα ρέστα τους στη μικρή σκηνή! Υπήρχε πολύς κόσμος που κάθισε μέχρι τόσο αργά να τους δει, χαροποιώντας με διπλά για την προσπάθεια που έκανε η πεντάδα από την Ουάσιγκτον επί σκηνής. Χωρίς μπάσο, έχοντας 3 κιθάρες κατάφεραν να έχουν εκπληκτικό ήχο με φοβερό διαχωρισμό σε όλα τα όργανα – ακόμα και τα πλήκτρα της Brittany McConnell  ακούγονταν πίσω από το τείχος των Aaron Weaver, Nathan Weaver και του νεοφερμένου Kody Keyworth. Ο drummer τους στα live, Trevor Deschryver, κατάφερε να αποδώσει άψογα το ιδιότυπο ρυθμικό μέρος των WOLVES IN THE THRONE ROOM, για το οποίο είναι διάσημοι! Τα φωνητικά μέρη βοήθησαν στο έπακρο στην απόκοσμη ατμόσφαιρα της εμφάνισης τους, που οπτικά ήταν υποβλητική με το σταθερό κόκκινο και μπλε φωτισμό και τον καπνό που δεν έλειψε σε κανένα χρονικό σημείο του live τους. 

2η μέρα

Ήταν η μέρα των EMPEROR και των OPETH και όλα τα άλλα σχήματα απλώς επισκιαστήκανε… Ο καιρός ήταν καλός μέχρι που άνοιξαν οι ουρανοί στους SUFFOCATION.

CRYPTOPSY

Οι Καναδοί επέλεξαν να παρουσιάσουν ολόκληρο το δεύτερο album τους, “None So Vile”, που κυκλοφόρησε το 1996. Κατάφεραν μεσημεριάτικα με τον πλέον πειστικό τρόπο. Έχοντας εκπληκτικό ήχο στην αριστερή κεντρική σκηνή, οι CRYPTOPSY μας έδωσαν τα μυαλά στα χέρια. Ο Matt McGachy απέδωσε με το δικό του τρόπο τα αρχικά φωνητικά μέρη του Lord Worm, ενώ ο Christian Donaldson παίζει σαν βετεράνος, γεγονός απολύτως λογικό μιας και είναι 12 χρόνια στη μπάντα.

Ο Olivier Pinard με το μπάσο του γέμιζε όσο μπορούσε το εκπληκτικό παίξιμο στα drums του μοναδικού μέλους που έχει μείνει από τότε, του φοβερού και τρομερού Flo Mounier. Σίγουρα μέσα στους καλύτερους drummer του festival με το φοβερά τεχνικό και γρήγορο παίξιμο του!

HAVOK

Είναι από τις πιο διάσημες νέο-thrash μπάντες και με την εμφάνιση τους στο Brutal Assault φέτος, απλώς το επιβεβαίωσαν. Ο  Nick Schendzielos – είναι ομογενής μας;!;!; - έκλεψε την παράσταση με το φοβερό του παίξιμο και τον ήχο που έβγαζε με το μπάσο του! Πραγματικά απίστευτος!

Ανοίχτηκε όπως ήταν αναμενόμενο μεγάλο circle pit και γινόταν σε κάθε κομμάτι το έλα να δεις! Όμως κάπου εδώ θέλω να επισημάνω το γεγονός ότι σχεδόν το σύνολο του κοινού που επιδίδεται σε τέτοια «συναυλιακά αθλήματα», αγνοεί παντελώς τα κομμάτια του σχήματος που ακούει. Απόδειξη ήταν όταν ετοιμάστηκαν για wall of death και οι HAVOK έπαιξαν το “F.P.C.”  που δεν είχε κανένα ξέσπασμα. Το ξενέρωμα που είχαν στα πρόσωπα τους οι θαμώνες του circle pit απλά δεν μεταφέρεται με κανένα τρόπο – όσοι θέλετε το έχω τραβήξει σε video! Τα υπόλοιπα 8 κομμάτια που επέλεξαν από τα 4 full length album τους ήταν τα “Prepare for Attack”, “Point of No Return”, “Hang 'Em High”, “Claiming Certainty”, “Ingsoc”, “Covering Fire”, “Give Me Liberty...or Give Me Death”  και “Intention to Deceive”.

Κατά τα άλλα ήταν η πιο fun φάση της δεύτερης μέρας και σίγουρα μια μπάντα που αξίζει κανείς να δει live.

ARCONA

Ίσως η πιο αχταρμάς μπάντα του φεστιβάλ είναι οι Ρώσοι. Παίζουν κυριολεκτικά ό,τι ναναι από τον ακραίο ήχο και η τραγουδίστρια τους είναι απλά ανεπαρκής στα καθαρά φωνητικά – είναι φαινόμενο πλέον οι frontwomen να τα καταφέρνουν στα ακραία και να πατώνουν στα καθαρά; Στα 6 κομμάτια που επέλεξαν να παρουσιάσουν (“Pokrovy Nebesnogo Starca”, “Goi, Rode, Goi!”, “Zov Pustikh Dereven”, “Zakliatie”, “Stenka na Stenku”, “ Yarilo”) κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον κόσμο που είχε μαζευτεί να τους δει. Και αυτό έχει σημασία στο τέλος, άσχετα αν το στυλ τους είναι τόσο πολυδιάστατο που έχει ακόμα και folk κατευθείαν μετά από extreme σημείο… Τι να πω! Χάνω τα λόγια μου με κάτι τέτοια! Απορώ πως έχουν απήχηση κάτι τέτοια σχήματα! Μάλλον γερνάω και κάνω σαν τους γέρους του Muppet show με κάτι τέτοια σχήματα… Και έριξα το γέλιο της ζωής μου όταν σχολίασε ανάλογα ο φίλος μου ο Αντώνης: «Μας τρολάρουν! Είναι το Πλοκάμι του Καρχαρία της Ρωσίας! Δεν μπορεί να παίρνουν στα σοβαρά αυτό που κάνουν»!

NILE

Η αποχώρηση του Dallas Toler-Wade από τους NILE μετά από 20 ολόκληρα χρόνια παρουσίας, προξένησε μεγάλη ανησυχία στις τάξεις των οπαδών τους. Ο Γιώργος Κόλλιας στο περιθώριο μιας μικρής συζήτησης που είχαμε για τη συμμετοχή του στο τελευταίο album των SERENITY BROKEN, μου είχε πει ότι είναι καλύτεροι από ποτέ με την προσθήκη του Brian Kingsland. Η αγωνία μου ήταν μεγάλη…

Με σύμμαχο τον τρομερά καλό ήχο, που βοηθούσε να ακούγονται όλα τα όργανα με σαφή διαχωρισμό, οι Αμερικανοί έσπειραν τον πανικό για περίπου 50 λεπτά. Ο αντικαταστάτης του Dallas τα πήγε περίφημα και στα φωνητικά πέρα από την κιθάρα. Ο επίσης φρέσκος – μόλις 2 χρόνια στο group - Brad Parris πέρα από τα φωνητικά έφτιαξε ένα σφιχτοδεμένο rhythm section με το Γιώργο Κόλλια. Πραγματικά δεν μπορώ να χορτάσω να τον βλέπω live. Κάθε φορά είναι μια ακόμα αποκάλυψη για το πόσο καλός drummer είναι, παίζοντας με πολύ πάθος και ενέργεια, ακόμα κι αν το drumkit δεν είναι το δικό του – οι κάσες ήταν με το λογότυπο του Brutal Assault! Ο ηγέτης τους, Karl Sanders, απολάμβανε την παρουσία του στη σκηνή και έδειχνε πιο άνετος από τις 4 φορές που τους έχω δει live επί ελληνικού εδάφους.

Το κοινό ήταν αρκετά θερμό στις αντιδράσεις – ανοίχτηκε και moshpit -  απέναντι τους και μάλλον κανείς μας δεν έφυγε με το παραμικρό παράπονο από το setlist των 7 κομματιών που επέλεξαν: “Sacrifice Unto Sebek”, “Defiling the Gates of Ishtar”, “Kafir!”, “In the Name of Amun", "Sarcophagus”, “Unas Slayer of the Gods” και στο τέλος το “Black Seeds of Vengeance”, στο οποίο έγινε ο κακός χαμός! Μένει να δούμε πως θα είναι το επόμενο album τους με αυτή τη σύνθεση! Συναυλιακά πάντως πήραν άριστα!

SAMAEL

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που οι Ελβετοί θρύλοι της πρώτης γενιάς του black metal έχουν απήχηση στον κόσμο σε στουντιακό επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν αποτρέπει τους διοργανωτές των φεστιβάλ να τους συμπεριλάβουν στη λίστα των συγκροτημάτων τους. Η εμφάνιση τους απλώς επιβεβαίωσε την γενικότερη άποψη που έχω γι’αυτούς μετά : Live είναι ό,τι πρέπει για festival, έχοντας φοβερά ρυθμικό τέμπο σε όλα σχεδόν τα κομμάτια τους. Μεγάλη έκπληξη προξένησε να βασίσουν το set τους στα πολυαγαπημένα μου “Passage” και “Ceremony of opposites” από το οποίο έπαιξαν σερί τα “Baphomet’s throne”, “Crown”  και “Son of earth! Τα έκαναν αγνώριστα και ακούγονταν σαν πιο σύγχρονα SAMAEL κομμάτια, κερδίζοντας τους νεότερους οπαδούς τους και προβληματίζοντας ως ένα βαθμό κάποιον απαιτητικό παλιό οπαδό τους!

Ο Vorph έχει το χάρισμα του frontman και ο Xy είναι καταιγιστικός όποτε άφηνε τα keyboards του για να πιάσει τις μπακέτες και να θυμηθεί πόσο καλός drummer ήταν μέχρι και πριν 23 χρόνια, όταν και οι SAMAEL άλλαξαν ριζικά με το “Passage” album! Εντύπωση μας προκάλεσε ο δεύτερος κιθαρίστας τους, Makro, που είχε βάψει το μισό του πρόσωπο άσπρο και το άλλο μισό μαύρο. Και όχι μόνο αυτό αλλά έπαιζε κιθάρα με μαύρα γάντια! Ακόμα αναρωτιέμαι πως κατάφερνε και έπιανε τα τάστα τόσο άνετα…

Πέρα από τα παλιά “Shining Kingdom”,“Rain”, “ Slavocracy”, “Of war”, “ The Ones Who Came Before” παρουσίασαν και δύο καινούρια κομμάτια από το επερχόμενο νέο τους album, “Hegemony”. Πρώτο παρουσίασαν το “Rite of Renewal”  και μετά το “Angel of wrath”, για το οποίο έχουν ετοιμάσει και lyric video.

EMPEROR

Μεγάλη η αναμονή για την εμφάνιση των Νορβηγών – πλέον – superstars του extreme metal και όχι μόνο στα στενά όρια του black metal. Πραγματικά ό,τι έχουν καταφέρει οι Αυτοκράτορες είναι το λιγότερο αξιοθαύμαστο. Μετά την επανασύνδεση τους έχουν γίνει το πιο εμπορικό όνομα σε συναυλιακό επίπεδο στην ιστορία του μαυρομεταλλικού ήχου και η καθηλωτική τους εμφάνιση και στο Brutal Assault απλώς επιβεβαίωσε το γιατί.

Με σύμμαχο τον άψογο ήχο – μόνο τα πλήκτρα δεν ακούγονταν καλά κέντρο και δεύτερη σειρά που ήμουν – οι EMPEROR παρουσίασαν με καταιγιστικό τρόπο το δεύτερο full length album τους. Ανατριχίλα στο “Ye Entrancemperium” και οι φλόγες κάνουν τη σκηνή να φαντάζει εντυπωσιακή ειδικά σε όποιον τους έβλεπε πρώτη φορά! Και ήταν πολλοί που ήρθαν μόνο για να δουν EMPEROR εκείνη την ημέρα, όπως μια παρέα 20χρονων Ιταλών, που είχε μπαστακωθεί στο κάγκελο της αριστερά σκηνής από τις 11 το πρωί – είναι πολύ τυχεροί που δεν ακύρωσε κάποια μπάντα και δεν μεταφέρθηκε η εμφάνιση τους στην άλλη σκηνή! Αντίθετα ένα άλλο ζευγάρι που γνώρισα στο σπίτι που έμενα μαζί με την παρέα μου, ταξίδεψε από την Αυστραλία για να δουν από όλο το festival μόνο τους EMPEROR και μάλιστα από το λόφο που βρίσκεται πολύ μακριά από τη σκηνή!

Πώς να περιγράψει κανείς το χαμό του “Ensorcelled by Khaos”; Αποθέωση της σαφήνειας με μπόλικη πολυπλοκότητα! Στο συγκεκριμένο κομμάτι αποδεικνύεται η άρτια τεχνική κατάρτιση που έχουν σαν μονάδες ο Trym στα τύμπανα, ο Samoth στην κιθάρα και ειδικά ο Ihsahn που σε κάνει να νιώθεις αμήχανα με την άνεση που παίζει πλέον αυτά τα μέρη!

Συγκίνηση στο “With strength I burn” που τραγούδησαν και οι πέτρες το υμνικό μέρος στη μέση του κομματιού! Με έπιασαν λυγμοί στο outro του “The wanderer”, όταν συνειδητοποίησα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα live την πιο αγαπημένη μου μπάντα από τη νορβηγική σκηνή! Η εικόνα αυτή με στιγμάτισε και με το τέλος του αποφάσισα να φύγω από τη δεύτερη σειρά, που δεινοπάθησα λόγω του σπρωξίματος που έφαγα σε όλη τη διάρκεια παρουσίαση του “Anthems..” – θα είχα γυρίσει τον αστράγαλο μου αν είχα φορέσει αθλητικά! Πίσω από τις μπροστά σειρές είχε στηθεί ένα mini moshpit το οποίο έσπρωχνε διαρκώς τις μπροστά σειρές! Πραγματικά δεν περίμενα σε black metal συναυλία να αντιμετωπίσω κάτι ανάλογο, όπως και να βλέπω πολλούς να κάνουν crowdsurfing… Αλλάζουν τα πράγματα μου φαίνεται και γεροπαραξενεύω μάλλον…

Μετά την παρουσίαση του εμβληματικού album,  η τετράδα έμεινε στη σκηνή για να παρουσιάσει τα “Curse You All Men!”, “I am the black wizards” και “Inno a satana”, στο οποίο έγινε το αδιαχώρητο! Και στα τρία οι φλόγες επί σκηνής άναβαν συνεχώς, αλλά δυστυχώς είχα απομακρυνθεί λίγο από την σκηνή για να καταφέρω να το απαθανατίσω – πως τράβηξα αυτές που βλέπετε με τέτοιο σπρωξίδι είναι ένα θαύμα που μόνο αυτή η compact μηχανή που έχω μπορεί να εξηγήσει!

Με αμηχανία έμαθα ότι παίζουν και το 2018 την παρουσίαση αυτού του δίσκου και θα σχεδιάζω από τώρα να πάω να τους ξαναδώ στο Netherlands Deathfest τον Μάρτιο. Είναι πραγματική εμπειρία να βλέπεις αυτή τη μπάντα live, αν και στη ψυχή μου παραμένει σε περίοπτη θέση η εμφάνιση τους στο Inferno του 2006, που ήταν απλά μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω βιώσει στη ζωή μου! Κι αυτό γιατί η ατμόσφαιρα που βγάζουν σε κλειστό συναυλιακό χώρο απλά δε συγκρίνεται με το αντίστοιχο σε open air festival…

OPETH

Ήταν σίγουρα η έκπληξη όχι μόνο της δεύτερης μέρας, αλλά ολόκληρου του φεστιβάλ! Ήταν ανέλπιστα πολύ καλό, έχοντας τον mainman τους σε μεγάλα κέφια, τα οποία φάνηκαν τόσο από την φοβερή απόδοση των ακραίων φωνητικών του, όσο και από τη λογοδιάρροια που τον έπιασε ανάμεσα στα κομμάτια. Πραγματικά τους SUFFOCATION  τους γλωσσόφαγε λεγοντας με ειρωνία: «Ειμαστε οι OPETH από τη Σουηδία και παίζουν death metal. Όσοι όμως θέλουν ακούσουν πραγματικό death metal, ακολουθούν οι SUFFOCATION». Άλλα αμίμητα που είπε:

-Πριν ξεκινήσουν το “Demon of the Fall” πέταξε τα καρφιά του:  «Το 1997 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για την σκανδιναβική ακραία σκηνή. Δε θα έλεγα το ίδιο και για τους EUROPE και τους TNT».

-Όταν προλόγισε το “The Drapery Falls” είπε σχετικά για την ιστορία του τίτλου του  που το περιλαμβάνει (“”) ότι το πήρανε από μια παντελώς άσημη μπάντα, που ευτυχώς δεν τους μύνησε, παρά το γεγονός ότι ήταν το τους.

-Είδε μια αστραπή ενώ μιλούσε στο κοινό και είπε « Oh, thunder…not the band»!

Κανείς δεν περίμενε να έχουν τόσο πολύ ενέργεια και να επιλέξουν να παίξουν κομμάτια που έχουν να παρουσιάσουν χρόνια σε live τους. Συγκεκριμένα έπαιξαν 7 κομμάτια με μόνο ένα κομμάτι από το τελευταίο τους album – το ομότιτλo “Sorceress” στην αρχή της συναυλίας τους! Συνέχισαν με τα “Ghost of Perdition”, “Cusp of Eternity”, “Heir Apparent” και  “Deliverance”. Μάλλον οι OPETH στις εμφανίσεις τους στα φεστιβάλ αυτό το καλοκαίρι έπιασαν το νόημα και απέφυγαν  να παίξουν κομμάτια από τα πρόσφατα album τους, που είναι ως ένα βαθμό αντισυναυλιακά.

 

SUFFOCATION

Αφού τους γλωσσόφαγε ο Akkerfeld ενώ ψιλόβρεχε κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των OPETH, άνοιξαν οι ουρανοί από την αρχή που πάτησαν το πόδι τους στην αριστερή κεντρική σκηνή του festival. Ήταν φοβεροί όπως ήταν αναμενόμενο και αποζημίωσαν όσους δεν πτοήθηκαν από τη δυνατή βροχή. Frontman τους ήταν ο Kevin Muller που τα πήγε περίφημα στα 9 κομμάτια που επέλεξαν από  τη μεγάλη δισκογραφία τους: “Thrones of Blood”, “Pierced from Within”, “Return to the Abyss”, “Funeral Inception”, “Clarity Through Deprivation”, “Your Last Breaths”, “Liege of Inveracity”, “Catatonia” και “Infecting the Crypts”.

ROTTING CHRIST

Η βροχή συνεχιζόταν, αλλά με τα αδιάβροχα τους πάρα πολύς κόσμος περίμενε υπομονετικά για να δει τους συμπατριώτες μας, οι οποίοι τους αποζημίωσαν με μια φοβερή εμφάνιση. Ο Στέφανος και ο Αντώνης που βρίσκονταν κάτω από τη σκηνή μου είπαν ότι ο ήχος τους ήταν CD και εγώ που ήμουν πάνω στη σκηνή για να τους βιντεοσκοπήσω και φωτογραφίσω, άκουγα ευδιάκριτα όλα τα όργανα! Στο μέσο της εμφάνισης τους η βροχή σταμάτησε και στο “Societas satanas” άνοιξε ένα μεγάλο circle pit που προκάλεσε μεγάλη ικανοποίηση στον mastermind τους, Σάκη Τόλη.

Από τα 90s έπαιξαν μόνο το “The sign of evil existence” και το “Forest of N’Gai”! Επαιξαν μόλις 55 λεπτά και ήταν αναμενόμενο να μείνουν έξω κομμάτια που έχουν standard στο setlist τους όπως κομμάτια από το “Non serviam” και “Triarchy of the lost lovers” album. Αντ’αυτού παρουσίασαν από το τελευταίο τους album “Rituals”, τα “Απαγε Σατανά”, “Ze Nigmar” και“Ελθε Κύριε” . Απαραίτητα για το setlist τους θεωρούν προφανώς τα “Αθάνατοι εστέ”, “Κατά τον δαίμονα εαυτού” και “In Yumen-Xibalba”, κομμάτια που αντικατοπτρίζουν πλήρως την αναγέννηση του ονόματος τους, που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια με το “Theogonia”.

Με τον εθιστικό ρυθμό του “Grandis spiritus diavolos” και όχι με το “ΧΞΣ” όπως θα ήταν αναμενόμενο, αποχαιρέτησαν τους οπαδούς τους, που ήταν οι μόνοι άνθρωποι παρόντες σε όλους τους χώρους του φεστιβάλ. Και  έμειναν στη θέση τους για να χαρούν μια πειστική τους εμφάνιση για το πόσο σπουδαία live μπάντα είναι εν έτει 2017 οι ROTTING CHRIST. Και αυτό ισχύει έχουν δέσει σαν ναυτικός κόμπος οι  «παλιοί» Σάκης και Θέμης Τόλης με τους «νέους» και εδώ και 3 χρόνια, Γιώργο Εμμανουήλ στην κιθάρα και Βαγγέλη Καρζή στο μπάσο . Η ενέργεια τους τόσο σαν σκηνική παρουσία, όσο και σαν απόδοση πάνω στη σκηνή είναι η αιτία που οι CHRIST περνάνε – κατά τη γνώμη μου – την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους συναυλιακά. Και σε αυτό συνηγορούν η φοβερή απόδοση τους τόσο στο διήμερο στο Piraeus Academy στην αρχή της χρονιάς, όσο και στην εμφάνιση τους ως headliners στην πρώτη μέρα του Rockwave festival!

Η εμφάνιση στην Τσεχία ήταν ακόμα πιο πειστική όσο κι αν σας φαντάζει απίστευτο, κι ας μην είχαν τις εντυπωσιακές φλόγες, που είχαν στη Μαλακάσα. Και μας γέμισε με περηφάνια η συνολική τους παρουσία και για το γεγονός ότι τους επέλεξαν να κλείσουν τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ!

 

3η μέρα

Ηταν η πιο επεισοδιακή μέρα του φεστιβάλ! Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος από το πρωί και στους SACRED REICH ξεκίνησε μια πολύ δυνατή καταιγίδα, που δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα στο χώρο – για να μη λέμε ότι είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο τα προβλήματα στα φεστιβάλ λόγω κακών καιρικών συνθηκών!

WOLFHEART

Πολύ ανώτεροι από το αναμενόμενο ήταν η εμφάνιση των Φινλανδών. Τα πήγαν περίφημα και κέρδισαν το χειροκρότημα των αρκετών fans που βρίσκονταν στην δεξιά μεγάλη σκηνή στις 3 το μεσημέρι για να τους δουν. Σε 40 λεπτά έδωσαν ένα καλό δείγμα μελωδικού death metal από τους 3 full length δίσκους τους και είχαν πολύ καλό ήχο.

CROWBAR

Ήθελα πάρα πολύ να δω τις παλιοσειρές από τη Νέα Ορλεάνη και μας αποζημίωσαν με το στακάτο παίξιμο τους και τη, γεμάτη ενέργεια, εκτέλεση και των 11 κομματιών που επέλεξαν από την πλούσια δισκογραφία τους από το 1991! Μιλάμε για 11 δίσκους με τελευταίο το περσινό  “The Serpent Only Lies” από το οποίο έπαιξαν τα “I Am the Storm” και “Plasmic and Pure”. Εντύπωση προκάλεσε η επιλογή τους να παίξουν σερί 3 κομμάτια από το “Crowbar” album στην αρχή του σετ τους (“High Rate Extinction”,”Self-Inflicted”, “All I Had (I Gave)”), δίνοντας έναν old school προσανατολισμό στην εμφάνιση τους. Ο ήχος ήταν σύμμαχος τους και απέδωσαν πειστικά και τα “To Build A Mountain”, “The Cemetary Angels”, “Walk With Knowledge Wisely”, “Conquering”, “Planets Collide” και “Like Broken Glass”. Είναι ένα group ό,τι πρέπει για να απολαύσει κανείς με παγωμένη μπύρα σε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ!

ULCERATE

Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση του φεστιβάλ… και δεν έφταιγε η απόδοση τους, αλλά η παντελής απουσία της κιθάρας στον ήχο της μικρής σκηνής! Ακούσαμε ουσιαστικά τους Νεοζηλανδους τεχνικούς death metallers σε drum n’ bass έκδοση! Πραγματικά κρίμα να ακούγεται η κιθάρα μόνο όταν έπαυαν τα drums και το μπάσο και να εξαφανίζονται με το που έμπαιναν! Δεν καταλάβαμε κανένα από τα 5 κομμάτια που επέλεξαν και φύγαμε με βαριά καρδιά για την κεντρική σκηνή. Το μόνο που έμεινε σαν κρυφό χαμόγελο ήταν το μπλουζάκι που φορούσε ο frontman τους, Paul Kelland…

 SACRED REICH

Οι Αμερικανοί ήταν η πιο άτυχοι ολόκληρου του festival. Έπαιζαν καλά – όχι τίποτα τρομερό στο εναρκτήριο “Ignorance” - για περίπου 10 λεπτά, όταν πάνω από τη σκηνή τους ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα ένα κατάμαυρο σύννεφο, το οποίο προμήνυε ότι θα ερχόταν βροχή και μάλιστα δυνατή. Το μήνυμα ότι θα ερχόταν θεομηνία ήρθε από σκηνής όταν χάθηκε εντελώς ο ήχος της κιθάρας του Wiley Arnett, που τους ανάγκασε να διακόψουν το “One nation” αν θυμάμαι καλά! Μέσα σε 5 λεπτά έγινε ο κακός χαμός από τη βροχή που διέκοψε την εμφάνιση τους για 30 λεπτά, γιατί διακόπηκε το ρεύμα σε όλο το συναυλιακό χώρο! Μετά έμαθα ότι επανήλθαν στην αριστερή σκηνή και έπαιξαν τα υπόλοιπα κομμάτια του σετ τους, μεταθέτοντας τον χρονικό προγραμματισμό της κεντρικής σκηνής κατά περίπου 50 λεπτά – όσο χρόνο είχε ένα group το απόγευμα για να παρουσιάσει το υλικό του.

Μέσα στη θεομηνία αποφάσισα να τρέξω προς τη μικρή σκηνή και ευτυχώς το αδιάβροχο μου και τα παπούτσια μου με προφύλαξαν από το νερό, αλλά το παντελόνι μου είχε γίνει ένα με τα πόδια μου από το νερό που είχαν τραβήξει. Μετά κόπων και βασάνων καταφέρνω να φτάσω στην μικρή σκηνή που επικρατούσε το αδιαχώρητο. Για καλή μου τύχη ακολούθησα μια παρέα που πήγαινε προς τη σκηνή και είδα ότι ο χώρος από τη μέση και μπροστά ήταν μισοάδειος! Προφανώς με το που έμπαιναν στη μικρή σκηνή για να προφυλαχτούν από τη βροχή, δεν το κουνούσαν ρούπι, δημιουργώντας την εντύπωση ότι είμασταν υπεράριθμοι. Και όχι μόνο κατάφερα να ξεφύγω από το ασφυκτικό περιβάλλον, αλλά έπιασα και κάγκελο από το οποίο είδα όλες τις μπάντες της μικρής σκηνής μέχρι τις 23:30, γιατί ήθελα να δω διακαώς τους πολυαγαπημένους μου FRONT LINE ASSEMBLY! Μοναδικό πρόβλημα ότι δεν είχα τίποτα να πιω από τις 17:30 και το πρόβλημα που είχε το μικρόφωνο του παλιού μου κινητού λόγω της υγρασίας που πήρε από την νεροποντή.

 THE CROWN

Ήθελα πάρα πολύ να τους δω και δυστυχώς δεν αποζημιώθηκα. Η απόδοση και η ενέργεια τους ήταν μια χαρά, αλλά δεν έπαιξαν ούτε ένα κομμάτι από τα δύο θρυλικά πρώτα albums όταν και λέγονταν CROWN OF THORNS. Δυστυχώς επιδόθηκαν σε αυτή τη μίξη death metal και punk rock n’ roll. Από τα 7 albums τους ως THE CROWN επέλεξαν τα “1999-Revolution 666”, “Deathexplosion”, “Face of Destruction/Deep Hit of Death”, “Iron Crown”, “Crowned in Terror”, “Blitzkrieg Witchcraft”, “Total Satan”, “Natashead Overdrive” και “Zombiefied!”. Όσοι τους γουστάρανε σίγουρα πέρασαν καλά, αλλά προσωπικά περίμενα άλλα, οπότε οι προσδοκίες μου δεν εκπληρώθηκαν!

POSSESSED

Όσοι είσασταν παρόντες στην πρόσφατη εμφάνιση τους στο Κύτταρο γνωρίζετε τι κάνει live η μπάντα του Jeff Becerra. Ήταν πραγματικά αυτό που λέμε old school extreme metal σε όλο του το μεγαλείο. Το κιθαριστικό δίδυμο Daniel Gonzalez/Claudeous Creamer απέδωσε πειστικά τα κομμάτια που επέλεξαν από τη μικρή δισκογραφία τους.

Παρουσίασαν και ένα καινούριο κομμάτι από το νέο τους album, που θα κυκλοφορήσει εντός του έτους από τη Nuclear Blast. Ο Becerra ήταν μια χαρά στις φωνητικές του υποχρεώσεις και κέρδισε το πιο ζεστό χειροκρότημα από όλα τα σχήματα που εμφανίστηκαν εκείνη τη μέρα στη μικρή σκηνή του Brutal Assault.  

IGORRR

Η ανοιχτομυαλιά στα ακούσματα των ακραίων μεταλλάδων μεταφράστηκε σε συγκρότημα και είχε το όνομα τους, που είναι το project του Gau­tier Serre. Με έναν DJ που είχε ένα τείχος από ηλεκτρονικά συστήματα, έναν drummer και πλήρη απουσία κιθαρίστα και μπασίστα, οι Γάλλοι πάντρεψαν το beat της ηλεκτρονικής μουσικής, τους ρυθμούς των drums με τα γυναικεία καθαρά και τα αντρικά ακραία φωνητικά. Και προξενεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι το τελευταίο τους album, “Savage Sinusoid”, κυκλοφόρησε από τη Metal Blade! Στο τέλος κατέβηκαν από τη σκηνή ο drummer και οι τραγουδιστές και έγιναν ένα με τις πρώτες σειρές, που παραληρούσαν! Αυτή η μπάντα δίνει αυτό το καλοκαίρι 39 εμφανίσεις… Είπα τίποτα κακό; Να φάω τη γλώσσα μου!

SWALLOW THE SUN

Οι Φινλανδοί είναι μεγάλο όνομα στο χώρο του μελωδικού death metal και απλώς το απέδειξαν με την επαγγελματική εμφάνιση τους, ικανοποιώντας και τους πιο απαιτητικούς οπαδούς τους. Ο Mikko Kotamäki είναι από τα καλύτερα λαρύγγια του είδους και το κιθαριστικό δίδυμο Markus Jämsen/Juha Raivio είχε όλη την ενέργεια και το δέσιμο των 16 χρόνων που είναι μαζί στην μπάντα! Άξιοι!

FRONT LINE ASSEMBLY

Ο χρονικός προγραμματισμός των εμφανίσεων της μικρής σκηνής τινάχτηκε στον αέρα λόγω του στησίματος των drums και της αναλογικής ηλεκτρονικής κονσόλας μαζί με το laptop. Εκεί που είχε πραγματικά πλάκα ήταν η προσπάθεια των Τσέχων να ανέβουν ψηλά για να στήσουν έναν προτζέκτορα. Κινδύνεψε ο ένας τεχνικός να πέσει κάτω, γιατί κανείς δεν είχε φιλοτιμηθεί να κρατήσει σταθερά την σκάλα! Με μισή ώρα καθυστέρηση, ο Bill Leeb ανέβηκε στη σκηνή και το industrial πάρτι ξεκίνησε. Για 55 λεπτά οι Καναδοί μετέτρεψαν τη μικρή σκηνή σε club του Βερολίνου, παρασύροντας στους καταιγιστικούς ρυθμούς τους ακόμα και τους πιο κλειστόμυαλους. Ο drummer ήταν εντυπωσιακός, δίνοντας μια φοβερή ηχητική που δε θα μπορούσε να είναι ίδια με ένα προηχογραφημένο beat. Οι συνεχείς καπνοί στη σκηνή ενέτειναν την ατμόσφαιρα που είχε η μουσική τους και τα projections ίσα ισα που φαίνονταν – τσάμπα ο κόπος τους να στήσουν τον προτζέκτορα! Ηταν μια από τις πιο έντονες συναυλιακές στιγμές της ζωής μου και ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν σαν διάλειμμα από την κλασική ροκ ενορχήστρωση…

Ήλπιζα ότι θα δω CARCASS, αλλά δυστυχώς άλλαξαν θέση στο bill και τους έχασα. Ο Στέφανος μου είπε ότι έπαιξαν καταπληκτικά, αλλά η Κατερίνα μου είπε ότι δεν ήταν τόσο καλοί λόγω της κακής τεχνικής κατάρτισης του νέου τους drummer. Σίγουρα πάντως κάτι δεν πήγε καλά με τους Αγγλους, γιατί έπαιζαν αναγκαστικά και με εξοπλισμό που πήραν από τους SACRED REICH, ELUVEITIE και CLAWFINGER. Μετά από όλα αυτά το κινητό μου επανήλθε και το παντελόνι μου κατάφερε και στέγνωσε,  οπότε η πιο επεισοδιακή μέρα του φεστιβάλ είχε αίσιο τέλος. Δυστυχώς χάσαμε την ευκαιρία να δούμε τους Γερμανούς blacksters DER WEG EINER FREIHEIT, που έσπειραν τον τρόμο στη μικρή σκηνή στις 02:30 μετά τα μεσάνυχτα. Η μοναδική σοβαρή μου απώλεια από όλο το φεστιβάλ…

 

4η μέρα

Ο καιρός ήταν ιδανικός για φεστιβάλ – συννεφιά με πολύ καλή θερμοκρασία και ελαφρύ αεράκι. Ανακοινώθηκε μετατόπιση κατά 40 λεπτά των εμφανίσεων στις κεντρικές σκηνές, γεγονός που με χαροποίησε γιατί έπαιζαν με το παλιό πρόγραμμα οι VALLENFYRE την ίδια ώρα με τους DEVIN TOWNSEND PROJECT και κάποιον αναγκαστικά θα έχανα ή θα έβλεπα από μισό σετ του καθενός! Ο Devin Townsend έκανε την καλύτερη εμφάνιση όχι μόνο της ημέρας, αλλά και ολόκληρου του φεστιβάλ, ενώ οι TIAMAT συνολικά και οι MAYHEM σαν απόδοση απογοήτευσαν… Τα υπόλοιπα σχήματα της ημέρας ικανοποίησαν όσους είχαν έρθει για να τα δουν!

SIKTH

Άλλοι λένε ότι παίζουν mathcore, άλλοι djent και άλλοι prog metal. Ό,τι κι αν παίζουν από όλα αυτά οι Άγγλοι απλώς δεν το έχουν κατά τη γνώμη μου. Οι δύο frontmen δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο να ξεσηκώσουν το νωχελικό κοινό που μεσημεριάτικα κάθισε να τους δει. Κακό timing…

ARTILLERY

Οι γερόλυκοι thrashers συμπληρώνουν φέτος 35 χρόνια παρουσίας και το αξιοθαύμαστο είναι το γεγονός ότι από το 2009 έχουν κυκλοφορήσει 4 δίσκους, όσους κυκλοφόρησαν από τότε που ξεκίνησαν μέχρι το 2000 με μια παύση 7 ετών (1991-1998). Οι παλιοσειρές Morten και Michael Stützer σε μπάσο και κιθάρα αντίστοιχα έδιναν το σύνθημα για old school καταστάσεις, που δυστυχώς έφταναν σε εμάς χωρίς την ένταση που έπρεπε. Ο ήχος που είχανε είχε σκαμπανεβάσματα και ζήσαμε τον εφιάλτη των μικρών συγκροτημάτων στα φεστιβάλ που έχουν γίνει επί ελληνικού εδάφους. Ο «νέος» frontman τους, Michael Bastholm Dahl, είχε καλή επικοινωνία με το κοινό, που δεν είχε τον ίδιο ενθουσιασμό με σχήματα ανάλογου ύφους. Οι Δανοί έπαιξαν 8 τραγούδια: “In Defiance of Conformity”, “The Challenge”, “By Inheritance”, “Legions”, “Live by the Scythe”, “Khomaniac”, “Terror Squad” και “Into the Universe”. Κλου της εμφάνισης τους η αναφορά ότι μέσα στο κοινό ήταν ένας παλιός οπαδός τους που τους είχε δει live 60 φορές! Αλήθεια ξέρετε πολλές μπάντες να έχουν τόσο πιστούς οπαδούς;

PRONG

Είχα αγωνία να δω το Αμερικάνικο τρίο, κυρίως έχοντας στη μνήμη μου την απίστευτη εμφάνιση τους στο Hellfest το 2013. Με το “Zero days” στις αποσκευές τους, οι PRONG κατάφεραν να κερδίσουν και τον πλέον ανυποψίαστο για το κοφτό groovy στυλ τους. Από το album τους που κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν, έπαιξαν μόνο το “Divide and Conquer”. Τα υπόλοιπα 7 κομμάτια του σετ τους ήταν τα “Beg to Differ”, “Unconditional”, “Turnover”, “Cut and Dry”, “Broken Peace”, “Whose Fist Is This Anyway?” και “Snap Your Fingers, Snap Your Neck. O Tommy Victor είναι μετά από 31 χρόνια ένας χαρισματικός frontman και σίγουρα υποτιμημένος όσο και η μπάντα του! Θα μπορούσαν να ήταν ακόμα καλύτεροι, κυρίως λόγω του μπουκωμένου ήχου – στο Hellfest ήταν κρύσταλλο!

DECAPITATED

Το moshpit που δημιουργήθηκε ήταν από τα μεγαλύτερα του φεστιβάλ και είχε και ένα μεγάλο φουσκωτό στρώμα σε σχήμα κοχυλιού! Οι Πολωνοί ξεσήκωσαν τον κόσμο στη δεξιά κεντρική σκηνή και άφησαν άπαντες ικανοποιημένους μετά από μια ώρα καταιγιστικού old school death metal. Τα μισά κομμάτια του σετ τους ήταν από το φετινό, έβδομο κατά σειρά, full length album τους, “Anticult” – η μόνη μπάντα του φεστιβάλ που έκανε κάτι τέτοιο! Από αυτό έπαιξαν τα “Deathvaluation”, “Kill the Cult”, “Never” και “Earth scar”, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια που επέλεξαν ήταν τα “Post(?) Organic”, “Day 69”, “Spheres of Madness” και στο τέλος το “Homo Sum”.

OATHBREAKER

Black metal με γυναίκα τραγουδίστρια.. μάλιστα... Είχαν κάποιο ενδιαφέρον συνολικά οι Βέλγοι, αλλά η προβλέψιμη δομή των κομματιών τους απλά με κούρασε – ξέσπασμα και μετά ήρεμο μέρος και ξανά ξέσπασμα.  Η φωνή της όταν τραγουδούσε καθαρά απλώς δεν ακουγόταν, γεγονός που με έκανε να πιστεύω ότι την έθαψε ο ηχολήπτης. Ώσπου ξάφνου ακούγεται η κραυγή της και αντιλαμβάνομαι ότι πολύ απλά η Caro Tanghe δεν το έχει με τα καθαρά φωνητικά! Ο κόσμος χειροκροτούσε μουδιασμένα και η ομορφούλα frontwoman τους ήταν και ντροπαλή εκτός των άλλων! Τα μακροσκελή κομμάτια που έπαιξαν ήταν τα “10:56”, “Second Son of R.”, “Being Able to Feel Nothing” και “Glimpse of the Unseen”. Αν αυτή είναι μια ακόμα τάση του σύγχρονου μαυρομεταλλικού ήχου, καταλαβαίνω γιατί απέχω από το να παρακολουθώ μπάντες σαν και αυτούς…

DEMOLITION HAMMER

Ίσως η χειρότερη μπάντα του φεστιβάλ! Δεν είχαν συνθέσεις αξιόλογες να ασχοληθεί κανείς, ο ήχος τους ήταν ό,τι να’ναι και ο frontman τους ανάμεσα στα κομμάτια έλεγε ένα κάρο βλακείες – κάθε τρεις λέξεις έλεγε f#$k! Ο κόσμος έκανε το χαβαλέ του με το μπύροthrash τους με μπόλικη rock n roll χροιά και αναρωτιέμαι πραγματικά ποιος τους έβαλε τόσο ψηλά στο bill να παίζουν δυο θέσεις πάνω από τους DECAPITATED…

TIAMAT

Πήγα μπροστά στην αριστερά μεγάλη σκηνή με ακόμα πάρα πολύ κόσμο για να δω από περιέργεια τι θα κάνει ο ηγέτης τους, Johan Edlund.  Θα παρουσίαζαν το “WIldhoney”, έναν δίσκο κομβικό για την εξέλιξη του ατμοσφαιρικού metal των mid 90s, ο οποίος αποτέλεσε ηχητικά και τον οδηγό για τον λεγόμενο «ήχο Century media».  Ο δίσκος αυτός είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί τα πρώτα του κομμάτια είναι ό,τι πρέπει για live παρουσίαση τους, όμως από το “Kaleidoscope” και μετά, οι ρυθμοί πέφτουν και αν είναι υποτονικοί θα είμαστε μάρτυρες ενός καταστροφικού για την υστεροφημία τους live. Και δυστυχώς έγινε ακριβώς αυτό που περίμενα…

Με ένα καπέλο και γυαλιά ηλίου αν και είχε σκοτεινιάσει, ο – κάτοικος Θεσσαλονίκης  - Σουηδός ήταν απλώς επαρκής στο εναρκτήριο “             Whatever That Hurts”. Οι στίχοι του έφευγαν και η απόδοση της μπάντας ήταν το λιγότερο άνευρη. Κάπως έτσι συνεχίστηκε η εμφάνιση τους μέχρι που τον έπιασε το φιλότιμο να μιλήσει για το δίσκο: «Δε θυμάμαι πότε κυκλοφόρησε…πριν 15 χρόνια ή πριν 25; Τέλος πάντων… Συγγνώμη ας μη μιλάω καλύτερα! Ας παίξουμε μουσική». Μέχρι το “Gaia” ήταν υποφερτοί, αλλά ο 46χρονος mastermind τους ήταν φανερά στον κόσμο του. Μετά από αυτό έπεσε στο πάτωμα της σκηνής και ξεκίνησε να τραγουδάει τους στίχους από τις σημειώσεις του. Μετά πέταξε την κιθάρα του μπροστά στον εμβρόντητο κιθαρίστα της μπάντας (Johan Niemann), ο οποίος δεν ήξερε τι να κάνει… Όλη η μπάντα πλέον δεν ήξερε πότε να ξεκινήσει να παίζει το επόμενο κομμάτι, βλέποντας τον να είναι εκτός τόπου και χρόνου! Έβγαλε και τα γυαλιά και πήγαινε σε όλους τους μουσικούς του να «παίξει» μαζί τους. Κιθάρα δεν ξανάπιασε και είπε να φύγει ανακουφισμένος με το τέλος του “A Pocket Size Sun”. Όμως τον έπιασε ο drummer τους και πιο παλιός στην μπάντα, Johan Niemann, για να του υπενθυμίσει ότι έχουν να παρουσιάσουν άλλο ένα κομμάτι! Και πάλι δεν αξιώθηκε να πάρει την κιθάρα και κυριολεκτικά εκτέλεσε με τη φωνή του ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια στην ιστορία του ατμοσφαιρικού metal, το “The sleeping beauty” από το κολοσσιαίο “Clouds”.

Ηταν μια μαύρη στιγμή στην ιστορία τους και σίγουρα η χειρότερη εμφάνιση συνολικά του φεστιβάλ. Σε άλλες εποχές θα έτρωγαν μπουκάλια και αποδοκιμασίες! Αλλά φαίνεται ότι πλέον έχουμε γίνει ανεκτικοί ακόμα και στην προκλητική αδιαφορία ενός μουσικού. Δεν ήταν ότι δεν απέδωσε καλά τα φωνητικά του ή τα μέρη της κιθάρας του. Ήταν το γεγονός ότι αδιαφόρησε πλήρως για το κοινό που ήρθε να τους δει με προκλητικό τρόπο! Τραγικός και αδικαιολόγητος το λιγότερο…

VALLENFYRE

Ειχα χαρεί υπερβολικά όταν είδα ότι είναι στο bill του festival και έτρεξα στη μικρή σκηνή από νωρίς για να πιάσω καλή θέση και να απολαύσω την μπάντα του Greg Mackintosh.  Φαίνεται ότι στους PARADISE LOST περνάνε midlife crisis αν κρίνω από την επιλογή του 47χρονου κιθαρίστα τους, να ξυρίσει τα μαλλιά του και να αφήσει μοϊκάνα, αφού τα είχε κόψει και βάψει όταν ήρθε με τους PARADISE LOST στο φετινό Rockwave festival.  

Η απόδοση τους ήταν πολύ καλή για πρώτη τους συναυλία για το νέο δίσκο, αλλά ο ήχος τους ήταν κάπως παραμορφωμένος και με δυσκολία διέκρινε κανείς τις διαφορές που έχουν τα κομμάτια τους. O frontman τους περιφερόταν συνέχεια σκυφτός και άλλαζε τις σελίδες με τους στίχους όταν τελείωνε κάθε κομμάτι. Από το “Fear Those Who Fear Him” επέλεξαν 7 από τα 12 κομμάτια του (“Born to Decay“, “Messiah”, “Degeneration”, “An Apathetic Grave”, “Nihilist”, “The Merciless Tide”, “Kill All Your Masters”). Από τα προηγούμενα δύο albums τους επέλεξαν τα “Scabs”, “Instinct Slaughter”, “Cathedrals of Dread”, “Splinters” και “Desecration”. Θα μπορούσαν καλύτερα, αλλά δικαιολογούνται λόγω του γεγονότος ότι ήταν η πρώτη τους εμφάνιση για την προώθηση του φετινού τους album. Τουλάχιστον στα φωνητικά του ο Mackintosh ήταν επαρκής!

DEVIN TOWNSEND PROJECT

Ήταν απλά η κορυφαία εμφάνιση του φεστιβάλ! Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον τρομερά ισορροπημένο ήχο που ακούγονταν όλα τα όργανα ξεκάθαρα, αγγίζοντας τα όρια να τον αποκαλέσεις ήχο CD; Να εξάρει κανείς τη φωνή του Townsend που τόσο στα πιο ακραία και στα καθαρά ήταν αψεγάδιαστη – να τον ακούσετε πόσο διαφορετικό κάνει το “Hyperdrive” που πρωτοτραγούδησε η Anneke! Τι να πει κανείς για το setlist που είχε τα πάντα, ικανοποιώντας και τον πιο φανατικό οπαδό τους που ήθελε να ακούσει κομμάτια και εκτός του DEVIN TOWNSEND PROJECT;  Επέλεξε τα “Rejoice”, “Stormbending”, “Failure”, “Deadhead”, “Ziltoid Goes Home”, “Supercrush!”, “March of the Poozers”, “Kingdom” και “Higher”.

Το πακέτο Devin Townsend Project είναι απλά κάτι που οφείλει ένας οπαδός της σκληρής μουσικής να προσφέρει έστω μια φορά στη ζωή του σαν εμπειρία, που για εμένα έγινε βίωμα. Τον απόλαυσα όσο κανέναν άλλον ακόμα κι όταν με το φλεγματικό του χιούμορ τα έχωνε στην Katy Perry και σε όσους έχουν συγκεκριμένα πιστεύω για το τι είναι prog metal  και τι όχι! Και όλα αυτά ακόμα και κατά τη διάρκεια ενός κομματιού, όχι μόνο ανάμεσα τους! Είναι το λιγότερο ένας χαρισματικός frontman!

AMORPHIS

Οι Φινλανδοί τα πήγαν περίφημα και στο ωριαίο τους σετ χώρεσαν και κομμάτι από τα πολυαγαπημένα μου “Tales from the thousand lakes” (“Into hiding”) και “Elegy” (“My kantele”). Ο Tomi Joutsen είναι πλέον «παλιός» και τα πήγε περίφημα τόσο στα ακραία, όσο και στα καθαρά φωνητικά. Οι κιθαρίστες Esa Holopainen και Tomi Koivusaari είναι 27 χρόνια μαζί στο group και παίζουν τα μέρη τους πραγματικά με κλειστά τα μάτια.  Aπό το, προ διετίας, τελευταίο τους album έπαιξαν τα “Under the Red Cloud”, “Sacrifice”, “Bad Blood” και “Death of a King”, ενώ από τα υπόλοιπα προηγούμενα επέλεξαν τα “Silver Bride”, “Hopeless Days”, “The Smoke”, “House of Sleep”.

ΜΑΥΗΕΜ   

Ήμουν πολύ περίεργος να τους ξαναδώ και με αγωνία περίμενα να δω τι ήχο θα έχουν, μιας και έθαψαν τις κιθάρες στο Fuzz club της Αθήνας, καταστρέφοντας την ατμόσφαιρα που έχει το “De mysteriis dom. Sathanas”. Πίστευα, λοιπόν, μετά από αυτό που είδα ότι το κιθαριστικό δίδυμο Teloch/Ghul είναι ανεπαρκές τόσο ηχητικά, όσο και εκτελεστικά για να  παρουσιάσουν το πρώτο full length album τους με πειστικό τρόπο. Και στο Brutal Assault οι ισχυρισμοί μου απλώς επιβεβαιώθηκαν πλήρως…

Οι κιθάρες ακουγόντουσαν πεντακάθαρα και μπορούσε και ο πλέον άσχετος να καταλάβει ότι είχαν επιλέξει να βάλουν τέρμα το fuzz και να ακούγονται τραχιές όσο δεν πάει. Το “Funeral fog” απλώς δεν το καταλάβαμε και πάλι, το “Freezing moon” έχασε πλήρως σε ατμόσφαιρα, το “Cursed to eternity” θυσιάστηκε στο βωμό της ακρότητας που τους διακατέχει σαν μπάντα, τα “Pagan fears” και “Life eternal” ευνουχίστηκαν ακόμα και το κεντρικά τους riff, στο “Buried by time and dust” δεν παίχτηκε καν το lead θέμα που προστέθηκε στη στουντιακή έκδοση του album λες και επέλεξαν να το παίξουν στη μορφή που είχε όταν ήταν ο Dead πίσω από το μικρόφωνο! Το “From the dark past” ήταν κι αυτό μια απογοήτευση, ενώ παραδόξως το “De mysteriis dom. Sathanas” αποδόθηκε συνολικά επαρκώς και τα ιδιότυπα φωνητικά του Attila δεν έλαμψαν με την απουσία τους.

Και κάπου εδώ φαίνεται ότι δεν ήταν τυχαία η απαξίωση που δέχτηκαν οι MAYHEM μετά το live τους στην Αθήνα. Είναι επιλογή τους να παρουσιάζουν έτσι το album αυτό και τολμάνε και το κάνουν για 2 και πλέον χρόνια. Πραγματικά το live album που κυκλοφόρησαν για να το διαφημίσουν δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που θα δει κανείς σε live τους. Στο live album φαίνεται να παίζουν πιστά τα κομμάτια, γεγονός που με κάνει πλέον να πιστεύω ότι ή έχουν κορεστεί μετά από τόσες φορές που το έχουν παρουσιάσει ή απλά δεν είναι 100% live το “De Mysteriis Dom Sathanas Alive”.

Ο Attila δεν ήταν στα φωνητικά εντυπωσιακός, ενώ ο Hellhammer τα πήγε περίφημα, αλλά ο ήχος στα drums του ήταν εμφανώς μπουκωμένος και δε βοηθούσε στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Καταληκτικά πρέπει αυτή η παρουσίαση δίσκου να είναι η χειρότερη που έχει γίνει τόσο εκτεταμένα στην ιστορία του extreme metal και σίγουρα η μεγαλύτερη απογοήτευση όλου του φεστιβάλ…                  

 

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

ΜΠΥΡΟ-BASEBALL

Το «άθλημα» αυτό παιζόταν στο λόφο που είχε θέα τις δύο κεντρικές σκηνές του φεστιβάλ. Χωρίζονταν σε δυο ομάδες που είχε ο κάθε «αθλητής» μια γεμάτη μπύρα μπροστά από τα πόδια του. Ένας παίκτης από κάθε ομάδα με τη σειρά έπαιρνε μια πέτρα και προσπαθούσε να χτυπήσει ένα μεγάλο μπουκάλι νερό. Αν το κατάφερνε τότε έπρεπε κάποιος από την άλλη ομάδα να τρέξει και να σηκώσει το μπουκάλι. Στο χρονικό διάστημα από την πτώση του μπουκαλιού από την πέτρα μέχρι να επιστρέψει ο αντίπαλος παίκτης στη θέση του, η ομάδα που κατάφερε να ρίξει με την πέτρα το μπουκάλι μπορούσε να πιει μπύρα. Νικήτρια ομάδα είναι εκείνη που όλοι οι παίκτες της έχουν πιει ολόκληρη την μπύρα από το μισόλιτρο ποτήρι τους.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ LEMMY

Κείμενο-Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελένη και τον Αποστόλη που κανόνισαν τα πάντα για τη διαμονή και τις μετακινήσεις από και προς το Jaromer. Επίσης να ευχαριστήσω την Κατερίνα Φαλέκα και τον Αντώνη και Στέφανο για την παρέα που μου κράτησαν. Ευτυχώς καταργήθηκε πριν 2 μήνες το roaming και μπορούσαμε να επικοινωνούμε με μηνύματα και κλήσεις έχοντας χρεώσεις Ελλάδας, κάτι που με απομόνωσε στο Hellfest το 2013 από την παρέα που είχα πάει μαζί. Ήταν μακράν η πιο πλήρης συναυλιακή εμπειρία μου μέχρι τώρα και βλέπω με καλό μάτι την ιδέα να ξαναπάω αν ξαναπάνε ο Αποστόλης και η Ελένη, θαμώνες του φεστιβάλ από το 2009! Κι ας μην πήραμε τελικά το photo pass αν και ειχαν ενημερώσει το Σάκη Φράγκο ότι θα μας το δώσουν… Πιστεύω με τις 160 φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανταπόκριση να πήρατε μια εικόνα του τι έγινε στο φετινό Brutal Assault! Έλενα Βασιλάκη σε ευχαριστώ που μου «ίσιωσες» φωτογραφίες των MASTER’S HAMMER, EMPEROR και WINTERSUN, που τις τράβηξα στραβές…

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

THRESHOLD / THE SILENT WEDDING @ Κύτταρο, 12/11/2017

15 Νοεμβρίου, 2017 - 12:30 Γιώργος Κόης

Έχοντας ένα μόνιμα αποτυπωμένο χαμόγελο τις τελευταίες ώρες, ας προσπαθήσω να μεταφέρω όσα είδα και άκουσα εκείνο το βράδυ στο Κύτταρο. Αυτή τη βραδιά την περίμενα καρτερικά χρόνια. Από τότε που...

[περισσότερα]

DECEMBERANCE / RANDOMWALK / DREAMLONGDEAD / FINAL WORDS OF SORROW @ Modu, 10/11/2017

15 Νοεμβρίου, 2017 - 09:45 Γιώργος Δρογγίτης

Τη Παρασκευή το βράδυ, ο κόσμος να χαλούσε, είχα προγραμματίσει να βρεθώ στο MODU στο Μεταξουργείο, αφού επιτέλους θα είχα την ευκαιρία να δω live τους doom/deathsters DECEMBERANCE, μπάντα που...

[περισσότερα]

KAMELOT / SUNBURST @ Gagarin, 10/11/2017

14 Νοεμβρίου, 2017 - 01:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Παρασκευή βράδυ με καλό καιρό για βόλτα και «εμφύλιο» αιωνίων στην τηλεόραση. Δυο παράγοντες που θα μπορούσαν να είναι λόγοι αποχής του Ελληνικού κοινού στην συναυλία των KAMELOT/SUNBURST, δυο...

[περισσότερα]

UNDER THE PAGAN MOON (KAWIR / HORN / NECROHELL / SYNTELEIA / PRIMAL CULT) @ Gagarin205, 4-11-2017

7 Νοεμβρίου, 2017 - 12:45 Γιώργος Δρογγίτης

Είχα πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ σε αποκλειστικά black metal φεστιβάλ. Δε θα έχανα όμως την ευκαιρία να δω live τους KAWIR για 2 λόγους. Πρώτος και σημαντικότερος είναι ότι μετά από τον εκπληκτικό...

[περισσότερα]

WINTERSUN - WHISPERED @ Piraeus 117 Academy, 4-10-2017

8 Οκτωβρίου, 2017 - 11:00 Γιώργος Καραγιάννης

Δεν βρίσκω λόγια για να περιγράψω με λίγες λέξεις την εμπειρία που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στο Academy για την παρθενική εμφάνιση των WINTERSUN στην χώρα μας. Θα μπορούσες να πεις ότι...

[περισσότερα]