Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους για επετειακούς λόγους;

17 Φεβρουαρίου, 2017 - 01:15

Αυτόν τον μήνα, το ερώτημα που τέθηκε στους συντάκτες του ROCK HARD για το One Way Or Another ήταν το ακόλουθο: «Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους για επετειακούς λόγους;» Υπό προϋποθέσεις ή χωρίς προϋποθέσεις, σχεδόν ομόφωνα, η συντακτική ομάδα τέθηκε υπέρ του να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους… Διαβάστε όμως αναλυτικά τις απόψεις μας, που παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον και πείτε μας κι εσείς τη γνώμη σας…

ΥΠΕΡ ο Σάκης Φράγκος

Δεν καθόμαστε να το συζητήσουμε. Θα ήθελα πολύ να ήμουν στο Las Vegas να παρακολουθήσω όλο το “Hysteria”, να ήμουν μαζί με τον Λευτέρη Τσουρέα να έβλεπα όλο το “Images and words”, να έβλεπα το “Master of puppets”, το “Never neverland”, το “Awake”, το “Black album” και τόσους σπουδαίους δίσκους που έχουν παιχτεί καθ’ ολοκληρία για επετειακούς λόγους. Είτε one-off, είτε σε μορφή περιοδείας. Ακόμα κι αν είχα ζήσει real time τις εποχές εκείνες, ακόμη κι αν είχα δει τα σχήματα αυτά να περιοδεύουν για τους εν λόγω δίσκους.

Αυτά που ΔΕΝ θα ήθελα να δω, είναι συγκροτήματα με ελάχιστα αυθεντικά μέλη να παίζουν παλαιότερους δίσκους. ΔΕΝ θα ήθελα να γίνονται οι επετειακές αυτές περιοδείες για δεύτερη και για τρίτη φορά, καθώς μία είναι αρκετή, ενώ η δεύτερη είναι cash out!!! Θα ήθελα τα συγκροτήματα που κάνουν κάτι τέτοιο, να είναι ενεργά ΚΑΙ συναυλιακά και στουντιακά κι όχι να επανασυνδέονται μόνο και μόνο για να θυμηθούν τα παλιά και να βγάλουν μερικά χρήματα παραπάνω και μετά να ξαναδιαλυθούν. Σιχαίνομαι που μπάντες που γουστάρω, όπως οι TWISTED SISTER αλλά και οι SACRED REICH, περιοδεύουν χωρίς συγκεκριμένο λόγο, έχοντας να βγάλουν δίσκο 25 χρόνια και πλέον, παρά εκμεταλλεύονται το όποιο όνομά τους, όσο καλές και να είναι οι συναυλίες τους.

Ναι, να βγάλουν χρήματα τα συγκροτήματα και από αυτές τις περιοδείες (επαγγελματίες είναι άλλωστε και πρέπει να ζήσουν απ’ αυτό), αλλά έχει σημασία και το στυλ. Αυτό που τελικά μας πλασάρουν, να μην είναι φτηνιάρικο, αρπαχτή του κερατά. 
Σάκης Φράγκος

 

ΥΠΕΡ ο Λευτέρης Τσουρέας

Είμαι ο τελευταίος που θα αρχίσει να γκρινιάζει ότι οι συναυλίες παρουσίασης ενός σημαντικού δίσκου έχουν ως αυτοσκοπό το χρήμα ή την ματαιοδοξία της υστεροφημίας – «Ελάτε να καμαρώσετε τι ωραίο δίσκο είχαμε βγάλει πριν Χ χρόνια»! Και το λέω γιατί κανένας μουσικός δεν κάνει συναυλίες για την ψυχή της μάνας του, γεγονός που ισχύει για όλους μας που εργαζόμαστε σε κάποιον τομέα. Με το δεύτερο, όμως, τι γίνεται;

Το θέμα, όμως, είναι το πώς γίνεται η παρουσίαση αυτού του δίσκου! Έχω πάει ήδη δύο φορές στο εξωτερικό για να δω τέτοια συναυλία. Η πρώτη ήταν το 2012 για τα 20 χρόνια του αγαπημένου μου “Always” των THE GATHERING, που τους είδα στο Χρόνιγκεν και στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας. Η δεύτερη ήταν φέτος στις 30 Ιανουαρίου, για να δω τους DREAM THEATER να παρουσιάζουν το “Images and words”. Οι δυο αυτές περιπτώσεις είναι ενδεικτικές: Οι Ολλανδοί παρουσίασαν μόνο το album με ανακατεμένη τη σειρά τους στο setlist, ενώ οι Αμερικανοί έπαιξαν και ξεχωριστό set με κομμάτια από όλη τους τη δισκογραφία και στο τέλος κερασάκι στην τούρτα ένα 25λεπτο κομμάτι! Πώς να συγκρίνεις 45 λεπτά με 3 ώρες; Θα μου πει κάποιος με τον ίδιο τρόπο που συγκρίνονται τα 15 ευρώ με τα 50 ευρώ…δεκτόν! Αλλά η ουσία είναι ότι οι DREAM THEATER θα μπορούσαν κάλλιστα να βγουν και να παίξουν μόνο το “Images and words” και να φύγουν κύριοι, χωρίς να πει κανείς τίποτα! Οι THE GATHERING δεν έπαιξαν καθόλου υλικό από το επόμενο δίσκο τους, “Almost a dance”, στο οποίο αρκετά κομμάτια είχαν ηχογραφηθεί σε demo με τον πρώτο τους τραγουδιστή, Bart Smits. Σε ερώτηση μου στη συνέντευξη που έκανα μαζί του πριν τη συναυλία της Ουτρέχτης, απλώς μου απάντησαν λακωνικά ότι παίζουν μόνο το “Always” και κανένα άλλο κομμάτι εκείνης της εποχής… Τι να πει κανείς;
Θεωρώ μέγιστη αρπαχτή και αρπακολλιά να παρουσιάζει κανείς μόνο το δίσκο και τίποτα παραπάνω. Όσο κι αν είμαι υπέρ της παρουσίασης εμβληματικών δίσκων, άλλο τόσο είμαι πολέμιος της στάσης των μουσικών να αρνούνται να παρουσιάσουν και επιπλέον κομμάτια! Τα παραδείγματα πολλά με πιο πρόσφατο το “Roots” των SEPULTURA από τα αδέρφια Cavalera!
Καταληκτικά θέλω να πω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι όποιος μουσικός μπαίνει και μόνο στη διαδικασία να κάνει μια τέτοια περιοδεία, έχει ως ένα βαθμό χάσει την επαφή του με τη σημερινή πραγματικότητα. Καθόλου τυχαία οι KREATOR για τα 25 χρόνια του “Coma of souls” το μόνο που έκαναν ήταν να βάλουν ψηφοφορία στο Internet για το ποιο κομμάτι του δίσκου να βάλουν στο setlist της περιοδείας τους! Και γιατί να παρουσιάσουν ολόκληρο δίσκο οι Γερμανοί; Με τέτοιους δίσκους που βγάζουν τα τελευταία χρόνια δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη να βαμπιρίσουν πάνω στο σκονισμένο και μακρινό παρελθόν τους!

Όσοι είστε ενάντιοι σε αυτές τις συναυλίες, κοιταχτείτε στον καθρέφτη και πείτε πραγματικά: Δε θα θέλατε να είστε παρόντες σε μια συναυλία-παρουσίαση του αγαπημένου σας album από ένα αγαπημένο σας group; Αν μπορείτε να αντισταθείτε στον πειρασμό, πραγματικά όσο σας θαυμάζω για την εγκράτειά σας, αλλά άλλο τόσο σας λυπάμαι που δεν υποκύπτετε σε πειρασμούς που είναι το αλατοπίπερο των συναυλιακών εμπειριών μας! Και όσο κι αν έχω ενδοιασμούς για το σημερινό line up των MAYHEM, θέλω να είμαι παρών την Μεγάλη Πέμπτη στο live παρουσίαση του “De mysteriis dom sathanas” των MAYHEM! Όπως και ανυπομονώ να ξαναδώ τους EMPEROR τον Αύγουστο στο Brutal Assault να παρουσιάζουν το κολοσσιαίο “Anthems to the welkin at dusk”! Είμαι θύμα της νοσταλγίας των αγαπημένων μου δίσκων; Μάλλον ναι…

Λευτέρης Τσουρέας

 

ΥΠΕΡ ο Γιώργος Καραγιάννης

Στο κρίσιμο αυτό ερώτημα θα ψηφίσω υπέρ ακόμη και αν όλοι ξέρουμε ότι ο κύριος λόγος που γίνονται αυτές οι περιοδείες είναι κατά ένα 90% για οικονομικός . Τώρα το αν θα πάει η δεν θα πάει κάποιος εξαρτάται από το πόσο βρωμάει η έχει μπαγιατέψει το ψάρι. Αλλιώς, κατά πόσο κάνει «μπαμ» από μακριά ότι η όλη φάση είναι μια καλοστημένη κομπίνα για να μπορέσει ο αγαπημένος μας καλλιτέχνης να πληρώσει τον φροντιστή της πισίνας στο σπίτι του. 

Θα φέρω την περίπτωση των WASP ως παράδειγμα. Έχουν ήδη κάνει περιοδεία γιορτάζοντας το “Crimson Idol” και οι εμπειρίες μας σχεδόν εδώ και μια δεκαετία περίπου δεν είναι και οι καλύτερες. Έχοντας δει το όλο show στο παρελθόν, δεν έχω κάποιο λόγο να πάω να δώσω τα χρήματα μου στον “money hungry” Blackie. Eνα παιδί όμως που δεν τους έχει δει ποτέ, η είναι όνειρο ζωής του να δει μια φορά το “Crimson Idol” live, είναι λογικό να πάει και να ζήσει το όνειρο του. Οπότε ακόμη και σε μια τέτοια ακραία περίπτωση που γνωρίζουμε την χρηματοθηρία του Blackie, βρίσκουμε μια θετική πλευρά. 

Υπάρχουν περιπτώσεις όπως οι METALLICA, που έχουν παίξει ολόκληρα άλμπουμ σε μεμονωμένες συναυλίες πιο πολύ σαν δώρο και σαν έκπληξη προς τους οπαδούς τους. Αλλά και πάλι μια ολόκληρη παγκόσμια περιοδεία για ένα άλμπουμ που στιγμάτισε την μουσική, την μπάντα και τους οπαδούς με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, ακόμη και αν το χρήμα είναι σίγουρο και ζεστό στην τσέπη των καλλιτεχνών. 

Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για μεγαθήρια όπως οι IRON MAIDEN, που κανείς φυσικά δεν παραπονέθηκε για την εορταστική περιοδεία με παλιά κομμάτια. Θυμάστε φαντάζομαι τι έγινε στη Μαλακάσα. Να σας πω την αλήθεια, θα προτιμούσα κάποιες μπάντες να είχαν σταματήσει δισκογραφικά και να συνέχιζαν μονό κάνοντας περιοδείες τιμώντας το ένδοξο παρελθόν, στην περίπτωση που ακόμη μπορούν ζωντανά να αποδώσουν σωστά και με σεβασμό τα κομμάτια τους. 

Εν κατακλείδι… Φέρτε τον King Diamond να ακούσουμε το “Abigail”!

Γιώργος Καραγιάννης

 

ΥΠΕΡ ο Σάκης Νίκας

Έχω γράψει πολλές φορές και είναι πάγια η θέση μου όλα αυτά τα χρόνια ότι η μουσική ήταν, είναι και θα είναι ένα εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών στο χωροχρόνο. Είναι μία μόνιμη ανάγκη και ασφαλής επιλογή για να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο και να ανασύρουμε από το “black box” του μυαλού μας μνήμες από μία εποχή που ήταν (ή νομίζαμε ότι ήταν) καλύτερη. Αλήθεια, όλοι δεν κρατάμε μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας για ορισμένα άλμπουμ που σημάδεψαν την εφηβεία μας, τότε που ξεκινούσαμε το μαγικό ταξίδι στον ατέρμονο κόσμο της μουσικής; Όλοι δεν έχουμε βρεθεί σε ένα εκφραστικό αδιέξοδο όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε στους ...μη μυημένους τι σημαίνει π.χ. το “Hysteria”, το “Somewhere in time”, το “Master of puppets” κτλ.; Έτσι είναι...

Στην εποχή μας, η μουσική βιομηχανία προχωράει μπροστά κοιτάζοντας πίσω. Τα νέα groups προσπαθούν να βρουν τρόπους διάθεσης και αναγνώρισης της μουσικής τους ενώ τα παλιά έχουν την πολυτέλεια μίας (υγιούς ή μη) πολύχρονης καριέρας. Τα συγκροτήματα και τα management agencies ανά τον κόσμο ξέρουν πολύ καλά που να επενδύσουν. Και η μαγική λέξη εν προκειμένω είναι η «νοσταλγία». Δεν είμαι από αυτούς που αφορίζουν τη συγκεκριμένη λέξη... Το αντίθετο, μάλιστα! Ναι, είμαι υπέρμαχος της παραγωγής νέου υλικού αλλιώς η μουσική έτσι όπως την ξέρουμε είναι καταδικασμένη σε έναν σίγουρο αφανισμό. Ωστόσο, η νέα γενιά δεν είναι δυνατόν να έχει το ίδιο δέσιμο με τα κλασικά εκείνα άλμπουμ αφού απλούστατα όταν κυκλοφόρησαν δεν είχαν γεννηθεί οι  σημερινοί εικοσάρηδες. Επιπλέον, στον πολιτισμένο κόσμο (και όχι στο Ελλαδιστάν του ΔΝΤ και των θεσμών), οι σημερινοί σαραντάρηδες βρίσκουν ένα επιπλέον κίνητρο να πάνε να τσεκάρουν ένα αγαπημένο τους συγκρότημα και να θυμηθούν την εφηβεία τους. Μάλιστα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αγοράσουν και το αντίστοιχο merchandise με αποτέλεσμα όλοι να κερδίζουν συγκροτήματα, managers, promoters, οπαδοί.

Οπότε, ναι, είμαι υπέρ του να πηγαίνω σε μία συναυλία και να βλέπω ένα συγκρότημα να παίζει ολόκληρο ένα κλασικό άλμπουμ για επετειακούς λόγους. Άλλωστε, ξέρετε σήμερα πολλές τέτοιες διεξόδους για την παλιότερη γενιά; Τώρα που είπα όλα αυτά, φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την κυκλοφορία του καλύτερου δίσκου όλων των εποχών και ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί η επετειακή περιοδεία... Ελπίζω τα παιδιά από το Sheffield να ανακοινώσουν κάτι πολύ σύντομα!

Σάκης Νίκας

ΥΠΕΡ ο Γιάννης Παπαευθυμίου

Στο ερώτημα που τέθηκε αυτήν την εβδομάδα, σαφώς και δεν μπορώ να είμαι αρνητικός. Λόγω της προσωπικής αγάπης και μανίας που έχω για λίστες και επετείους, δεν με χαλάει καθόλου που κάποιο από τα αγαπημένα μου σχήματα θα βγει σε περιοδεία και θα παίξει έναν δίσκο ολόκληρο που ενδεχομένως την εποχή που κυκλοφόρησε να μην είχα την δυνατότητα να παρακολουθήσω την μπάντα live ή να μην παρακολουθούσα την μουσική τότε η να είχαν συμβεί δεκάδες άλλοι λόγοι.

Επιπλέον την σημερινή εποχή και με το γεγονός της ραγδαίας ανόδου του βινυλίου, βλέπουμε μια μεγάλη μερίδα νεαρών οπαδών του metal να ψάχνονται και να ακούν σχήματα της δεκαετίας του ‘80 κυρίως, μιας εποχής που δεν έζησαν και δυστυχώς δεν πρόλαβαν. Οπότε δεν βλέπω κάτι το αρνητικό στο έχει την δυνατότητα ο οπαδός να ακούσει π.χ  το “Master of puppets“ από την αγαπημένη του μπάντα. Είμαι κατά της επαναηχογράφησης των αυθεντικών έργων και γενικώς στο “πείραγμα” των αρχικών ηχογραφήσεων, γιατί πολύ απλά δεν μου αρέσει η διαστρέβλωση της μουσικής ιστορίας. 
Οποιοδήποτε σχήμα που για τον δικό του λόγο θελήσει και έχει τα κότσια να παρουσιάσει αξιοπρεπώς ένα έργο που είχε βγάλει είκοσι ή τριάντα χρόνια πριν, πολλές φορές βρίσκω και να με ενθουσιάζει η ιδέα. Οπότε γιατί όχι. Στις επετείους λέμε ΝΑΙ (και στις λίστες λέμε ΝΑΙ). 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

ΚΑΤΑ ο Δημήτρης Μπούκης

Μας τέθηκε λοιπόν το ερώτημα εάν συμφωνούμε ή διαφωνούμε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρα album για επετειακούς λόγους και μπορώ να πω πως είμαι διχασμένος στον αν συμφωνώ ή διαφωνώ. 

Για να εξηγούμαι, κυρίως διαφωνώ γιατί πιστεύω πως όταν ένα συγκρότημα αποφασίζει να περιοδεύσει για ένα album που έχει κυκλοφορήσει 10, 15 ή 30 χρόνια πριν, το κάνει διότι τα τελευταία χρόνια οι δίσκοι που έχει κυκλοφορήσει αποκαλύπτουν μία σκιά του παλιού του εαυτού και για να ξαναζεστάνει η μπάντα το κοινό της περιοδεύει παίζοντας το album που ήταν η μεγαλύτερή του εμπορική επιτυχία, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κερδίσει πολύ μεγάλα οικονομικά deal που συνοδεύονται από τέτοιου είδους περιοδείες. Τρανταχτό παράδειγμα τα αδέρφια Cavalera που οι τελευταίες τους δισκογραφικές δουλειές είναι κακές και οι ίδιοι επιλέγουν να περιοδεύουν εδώ και ένα χρόνο για το “Roots”.

Θα συμφωνούσα παραδείγματος χάριν εάν κατά την διάρκεια μίας περιοδείας ενός συγκροτήματος, την ημέρα που θα έπαιζε ένα προγραμματισμένο live της περιοδείας αυτής και αυτή η μέρα συνέπιπτε με την επέτειο της κυκλοφορίας ενός σπουδαίου album, τότε να έκανε ένα όμορφο επετειακό show ή κάτι παρόμοιο που η μπάντα να το παρουσίαζε με τέτοιο τρόπο ώστε όντως να δείχνει τον απαραίτητο σεβασμό στην δική της δημιουργία.

Αυτό που με διχάζει όμως είναι το συναισθηματικό κομμάτι. Είχα γράψει πως διαφωνώ έντονα με την επανακυκλοφορία του “Crimson idol” των W.A.S.P. και με την περιοδεία που ετοιμάζουν παίζοντας μόνο αυτό. Όσο και να αγαπάω τους W.A.S.P. εκτός ότι διαφωνώ στην επανηχογράφηση, βγει δεν βγει καλή, διαφωνώ με την λογική της περιοδείας που για τον ίδιο λόγο οι W.A.S.P. είχαν περιοδεύσει πριν πέντε χρόνια! Κάθε πέντε χρόνια να περιοδεύει ένα συγκρότημα για το ίδιο album είναι κοροϊδία αλλά θυμάμαι πόσο είχα χαρεί την πρώτη φορά που είχα ακούσει πως οι W.A.S.P. θα παίξουν όλο το “Crimson idol”. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου όταν στο Rockwave του 2005 οι QUEENSRYCHE είχαν παίξει ολόκληρο το “Operation mindcrime”. 

Υπάρχουν album που έχουν σημαδέψει ολόκληρη την μουσική σκηνή και για μένα τελικά παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το πως αποφασίζει το κάθε συγκρότημα να γιορτάσει αυτές τις κυκλοφορίες. Με τον τρόπο που επιλέγουν να το κάνουν όμως... Διαφωνώ.

Δημήτρης Μπούκης

 

KATA o Θοδωρής Μηνιάτης

Στο ερώτημα αυτής της εβδομάδας μετά απο πολύ ώριμη σκέψη νομίζω πως είμαι κάπου στην μέση. Από την μια ναι θα ήθελα ένα σχήμα για τα xxx χρόνια δημιουργίας του να περιοδεύει παίζοντας όλο το album. Το σχήμα όμως δεν πρέπει να περιμένει απλά να κλείσει ένα χρονικό διάστημα και να εμφανίζεται ξαφνικά, μόνο και μόνο για να κάνει την αρπαχτή του. Σαφώς είναι πολύ ωραίο να ακούς ολοκληρωμένους δίσκους  επί σκηνής απλά να υπάρχει ένας λόγος για αυτό. Για να έχουν γίνει ιστορικοί σημαίνει ότι το αξίζουν ή είχαν αυτό το κάτι μοναδικό που τους έδωσε την φήμη που τους αξίζει. Αν συνδυάζονται και με εικόνα όπως έχει κάνει πχ ο Roger Waters με την δική του εκδοχή στο “The Wall” τα τελευταία χρόνια, ε, τότε μιλάμε για κάτι άξιο προβολής και περιοδείας. Χάρμα οφθαλμών είναι -για μένα- κυρίως ένα concept album έτσι ώστε να απολαύσεις μια ολόκληρη ιστορία επί σκηνής. Απλά σκεφτείτε πόσο θα άξιζε να είσαι παρών σε ένα καλό οπτικοακουστικό live του King Diamond αρκεί να το κάνει ως οφείλει.   

Από την άλλη όμως το “The Wall” πχ, όταν κυκλοφόρησε είχε άλλο logo στο εξώφυλλο, αυτό των PINK FLOYD. Ο Waters λοιπόν μη έχοντας γράψει τίποτα από το 2005 μέχρι σήμερα (και γενικά δεν φημίζεται για την προσωπική του καριέρα) «καπηλεύτηκε» τα πνευματικά δικαιώματα που έχει στο δίσκο και θεωρητικά έβγαλε ένα σκασμό λεφτά γυρίζοντας ανά τον κόσμο και παίζοντας τον δίσκο. Ναι η παράγωγη ήταν πανάκριβη και ναι το αποτέλεσμα μοναδικό και «μαγικό». Δεν έβλεπες όμως στην σκηνή τους PINK FLOYD. Ούτε καν τα ¾ των μελών του album αφού ο Richard Wright (πλήκτρα) απεβίωσε το 2008. Πρόσφατα μάθαμε ότι ο Blackie Lawless mainman των W.A.S.P θα μεταφέρει επί σκηνής το “Crimson Idol”, κάτι που ξίνισε αλλά και εκνεύρισε σίγουρα πολλούς οπαδούς. Κάτι πολύ λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι είναι μια κίνηση χωρίς κανένα λόγο να γίνει. Για φανταστείτε να περιοδεύσουν οι QUEENSRYCHE για τα 30 χρόνια του “Operation: Mindcrime” χωρίς De Garmo και Tate! Για μένα ένα σχήμα πρέπει να τιμάει την ιστορία του όντας ακόμα ενεργό, με τα ίδια μέλη στα ¾ ή 3/5, και με πλήρη δισκογραφία και όχι να προσπαθεί να «κλέψει» τον όβολο των οπαδών με σίγουρες κινήσεις. Έτσι το μόνο που καταφέρνει είναι να σπιλώνει απλά το όνομα του και να το «μειώνει» στα μάτια των οπαδών. Και πιστέψτε με δεν είναι όλος ο κόσμος ευκολόπιστος και μπορεί άνετα ένα συγκρότημα να το κάνει από «δήμαρχο, κλητήρα».      

Θοδωρής Μηνιάτης

 

ΥΠΕΡ ο Νίκος Ζέρης

Πέρασαν 3.650 μέρες, ας περιοδεύσουμε

Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο είναι μουσικό ή ψυχολογικό θέμα. Και αυτό γιατί η εκάστοτε απόφαση οποιασδήποτε μπάντας στοχεύει στο θυμικό παρά στο καλλιτεχνικό κομμάτι του εγκεφάλου των οπαδών. Γιατί κακά τα ψέματα, οι μεγάλοι δίσκοι ανδρώνονται μέσα καθώς τους συνδέουμε με γεγονότα και καταστάσεις. Αναμφισβήτητα η ποιότητα και η αξία ενός δίσκου καθορίζεται εν πολλοίς και από το ίδιο το συγκρότημα, ωστόσο αν αυτός δεν μεγαλώσει μέσα, θα είναι απλά μια ακόμα αξιοσέβαστη κυκλοφορία. Υπό αυτόν και μόνο τον όρο μπορώ να δεχτώ η περιοδεία ενός συγκροτήματος να στηρίζεται πάνω στην επέτειο ενός άλμπουμ. Όταν δηλαδή η μπάντα θέλει ειλικρινά να δώσει στους οπαδούς την δυνατότητα αναβίωσης των αναμνήσεων που ο αγαπημένος τους δίσκος προσέφερε. Για παράδειγμα όταν οι CULT OF LUNA, έπαιξαν πριν από ένα περίπου χρόνο όλο το “Somewhere along the highway” σε μια και μοναδική συναυλία, ε δεν μπορεί παρά να είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που τα μέλη του συγκροτήματος θέλουν να επιχειρήσουν αυτό ταξίδι στο χρόνο μαζί με καλούς φίλους και οπαδούς. Τώρα όταν θυμάται κανείς την μία και μοναδική επιτυχία που έγραψε κάποτε και του λείπουν μερικά ένσημα για να κολλήσει στην σύνταξη. Ε όχι, αυτό λέγεται αχαριστία. 

Νίκος Ζέρης

 

ΥΠΕΡ υπό προϋποθέσεις ο Θοδωρής Κλώνης

Food for thought το One Way or Another αυτού του μήνα που μας έθεσε ο λατρεμένος μας αρχισυντάκτης. Είναι γεγονός ότι στην εποχή μας, στην εποχή του internet και της πληροφόρησης αλλά και της μεγάλης οικονομικής κρίσης, το να βρει και να “κατεβάσει” κάποιος έναν δίσκο είναι και εύκολο και ανέξοδο. Πολύ περισσότερο για κάποιον που, όσο και συλλέκτης να είναι, αναγκάζεται πολλές φορές να καταφύγει στη λύση του downloading προκειμένου να εξοικονομήσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα μπορεί για να καλύψει τις βασικές του υποχρεώσεις. Άπαντες στη μουσική βιομηχανία το γνωρίζουν αυτό οπότε προσπαθούν να καλύψουν τις όποιες απώλειες έχουν με άλλους τρόπους. Ένας τρόπος είναι το official merchandise της μπάντας. Ο άλλος είναι τα live. Για να γίνει πολλές φορές ελκυστικό ένα live, πολλές φορές οι μπάντες ανακοινώνουν ότι θα περιοδεύσουν παίζοντας ένα ολόκληρο άλμπουμ για επετειακούς λόγους. Προσωπικά αυτό δεν με χαλάει καθόλου, το αντίθετο θα έλεγα.  Από τη μια δίνεται η δυνατότητα στον κόσμο να ακούσει live στην ολότητα του ένα κλασικό ή ακόμα και ιστορικό άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που έχει χαράξει τη δική του πορεία στον χώρο. Από την άλλη, η μπάντα έχει τη δυνατότητα αφενός μεν να βουτήξει στο παρελθόν της και παίξει κομμάτια που ενδεχομένως να μην έπαιζε ποτέ live και αφετέρου, ας μην κοροϊδευόμαστε, να βγάλει κάποια χρήματα παραπάνω, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό. Όλα αυτά υπό μία προϋπόθεση. Το όλο εγχείρημα να πραγματοποιείται με σεβασμό στο κοινό που θα καταθέσει τον (πολύτιμο) οβολό του για να παραστεί στο live γιατί διαφορετικά μιλάμε περί αρπαχτής. Τι εννοώ;  Καλύτερα να μιλήσω με παραδείγματα. Εξαιρετική περιοδεία ήταν των JUDAS PRIEST για την επέτειο του “British Steel”. Των SLAYER για το “Reign In Blood”. Αρπαχτή θεωρώ την περιοδεία των αδερφών Cavalera για το “Roots”. Την επερχόμενη των W.A.S.P. για το “Crimson Idol” (που συνοδεύεται, αν είναι δυνατόν, και από επανηχογράφηση του εν λόγου έπους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…)  Όσο η κάθε μπάντα σέβεται το κοινό της, η όλη φάση με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Όταν φτάσουμε στο επίπεδο της αρπαχτής, τα πράγματα αλλάζουν. Και όταν μια μπάντα πάψει να σέβεται το κοινό της, θα πάψει και το κοινό της να την σέβεται.

Θοδωρής Κλώνης

 

ΥΠΕΡ η Χαρά Νέτη

Το δίλλημα του μήνα, είναι απ’ αυτά που προσωπικά δε δύνανται να με δυσκολέψουν. Βρίσκω πολύ λογικό και ορθό, να γίνονται περιοδείες επετειακού χαρακτήρα απ’ τα συγκροτήματα και ιδίως από αυτά που κουβαλάνε δεκαετίες καριέρας στις πλάτες τους. Η κάθε μπάντα έχει ένα ή και περισσότερα διαμάντια να επιδείξει στην πορεία της, άλμπουμ που την ανέδειξαν και για τα οποία οι οπαδοί της την λάτρεψαν. Επομένως, θεωρώ ότι κανέναν δε χαλάει να απολαύσει για μια ακόμα φορά κομμάτια από ιστορικής αξίας άλμπουμ, που σημάδεψαν την μπάντα και τους οπαδούς  της.  Απεναντίας, είναι πολλοί αυτοί που πιθανόν, πριν από δυο, τρεις ή και τέσσερις δεκαετίες, που το εκάστοτε άλμπουμ κυκλοφορούσε και παιζόταν σε περιοδεία, δεν είχαν την ευκαιρία να παραβρεθούν σε κάποια σχετική εμφάνιση, οπότε γι’ αυτούς είναι μια ευκαιρία ζωής να ζήσουν ένα όνειρο που δεν κατάφεραν να βιώσουν τότε. Δεδομένης κιόλας την εξέλιξης της τεχνολογίας, αποκτά μια άλλη μαγεία, να παιχτούν ζωντανά κομμάτια – ύμνοι σε πολλές περιπτώσεις, της metal μουσικής, που ο κάθε οπαδός θα ήθελε να απολαύσει για πρώτη ή πολλοστή φορά. Σε τελική ανάλυση, αν δεν προσελκούσαν  το ενδιαφέρον του κόσμου τέτοιου είδους περιοδείες, δεν θα ήταν τόσο συχνό φαινόμενο στις μέρες μας… 

Χαρά Νέτη

 

ΥΠΕΡ υπό προϋποθέσεις ο Θάνος Κολοκυθάς

Τα πάντα έχουν δύο όψεις, έτσι και στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι εξαρτάται. Εξαρτάται για ποιο σκοπό το κάνει. Σίγουρα καμία μπάντα δεν θα το έκανε αν ήξερε ότι θα ζημιωθεί οικονομικά. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό μία μπάντα που είναι ενεργή δισκογραφικά και περιοδεύει διαρκώς, να ξαναβγεί σε περιοδεία έχοντας ως κυρίως θέμα να παίξει έναν δίσκο-ορόσημο στην ολότητα του, για να τον τιμήσει. Όλοι οι οπαδοί θέλουν να δουν όλα τα τραγούδια ενός δίσκου-ορόσημου να αποδίδονται live (Black album, Seventh Son…Son, Master of Puppets κτλ) είτε γιατί δεν έχουν παιχτεί ποτέ live, είτε γιατί όταν ο δίσκος αυτός είχε κυκλοφορήσει και προωθούταν, οι οπαδοί πιθανότατα να ήταν πιτσιρίκια ή να μην είχαν γεννηθεί καν. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις που κάποιες μπάντες στο όνομα ενός δίσκου που λατρεύτηκε και πούλησε τρελά (W.A.S.P.-“The Crimson Idol” για παράδειγμα), κάνουν επετειακές περιοδείες για τα 20 χρόνια, τα 25 χρόνια, άντε πάλι τα 30 χρόνια και το τραβάνε τόσο πολύ που δεν σέβονται πλέον το όνομα τους ως μπάντα, τους ίδιους τους εαυτούς τους ως μουσικούς και φυσικά τους οπαδούς, που δεν είναι ηλίθιοι και απαιτούν σεβασμό. Επίσης μπάντες που είναι ανενεργές χρόνια και ξαφνικά θυμούνται ότι είχαν βγάλει ένα καλό δίσκο πριν 20 χρόνια (SISTERS OF MERCY) και βγαίνουν σε περιοδεία παίζοντας υλικό 20ετίας, χωρίς να έχουν σκοπό να προσφέρουν κάτι άλλο στην μουσική, είναι σκέτη κοροϊδία. Διότι ο σκοπός τους δεν είναι να τιμήσουν κάποιον δίσκο ή να τον μοιραστούν με το κοινό που τους είχε στηρίξει προ20ετίας, αλλά να βγάλουν εύκολα και ακούραστα φράγκα. Οπότε μία τέτοια κίνηση από μπάντες ξεχασμένες στην λήθη του χρόνου, ανενεργές και χωρίς να έχουν σκοπό να προσφέρουν κάτι καινούργιο στην μουσική, είμαι της άποψης … «όχι ευχαριστώ». Δεν μπορώ να δεχτώ πως ένας καλλιτέχνης δεν έχει την ανάγκη να εκφραστεί βγάζοντας νέα μουσική και τιμώντας παράλληλα και το παρελθόν του αλλά προτιμά να περιοδεύει μόνο, στο όνομα ενός δίσκου που είχε κυκλοφορήσει το πάλαι ποτέ. Αν σταματήσει ο κόσμος να στηρίζει αυτούς τους μουσικούς, θα σταματήσουν και οι αρπαχτές. Στήριξη ΜΟΝΟ στους μουσικούς που είναι ενεργοί μουσικά και επιλέγουν να τιμήσουν το παρελθόν τους παράλληλα με το να παίξουν ένα δίσκο στην ολότητα του.

Θάνος "Thanoz" Κολοκυθάς

 


ΥΠΕΡ ο Νίκος Ανδρέου

Είναι πλέον κάτι παραπάνω από trendy το να βλέπουμε συγκροτήματα να παίζουν ολόκληρα επετειακά albums στις συναυλίες τους. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το συγκεκριμένο αρκεί να τηρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις: 

α) Να είναι ένα album που σημάδεψε τον χώρο της μουσικής ή την ιστορία του συγκροτήματος. Στην πρώτη περίπτωση δίνεις τη δυνατότητα στο κοινό να αναβιώσει κάτι ιστορικό. Στη δεύτερη, το συγκρότημα ξαναζεί μια ιστορική στιγμή του και μπορεί να βγάλει συναίσθημα μεταφέροντας το και στο κοινό.

β) Να μην έχει σκοπό την αρπαχτή με οδηγό την εύκολη ξεπέτα. Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο είναι πολύ συχνό. Καλώς η κακώς, οι αναμνήσεις και το “καλό παλιό” πουλάει. Παίζουμε 45-60 λεπτά το παλιό σαν ρομπότ, τσοντάρουμε και 5-6 ακόμα από το ρεπερτόριο μας, “thanks for your money και άντε γεια”. Αν είναι να το πας έτσι, μην το κάνεις καθόλου. Αν το κάνεις όμως γιατί γουστάρεις, για εσένα και τους fans, μαγκιά σου.

Οπότε ναι, είμαι υπέρ αρκεί να μην το τραβάμε από τα μαλλιά ή για να φουσκώσουν οι τσέπες. 

Νίκος Ανδρέου

 

ΥΠΕΡ ο Ντίνος Γανίτης

Είμαι παιδί της δεκαετίας το ’90. Τότε μεγάλωσα, εκείνη την εποχή. Το 1995 άρχισα να ακούω τις πρώτες νότες του μεγαλείου που ονομάζεται heavy metal, μέσα από μία 46άρα κασέτα TDK που είχε ένα best of των IRON MAIDEN. Όπως είναι αντιληπτό και λόγω ηλικίας, οι συναυλίες που άρχισα να πηγαίνω συμβάδιζαν με την ηλικία μου. Έχοντας δει σχεδόν όλα τα μεγάλα συγκροτήματα, πάντα μου άρεσε η ιδέα μιας περιοδείας όπου θα παιζόταν ένας ολόκληρος, κλασικός δίσκος μιας μπάντας. Αν πάλι συνοδευόταν και από το line up της εποχής που γράφτηκε, ακόμα καλύτερα.

Είμαι υπέρ αυτής της κίνησης. Ο λόγος είναι ότι θα είχα την ευκαιρία να ακούσω έναν δίσκο που λατρεύω ζωντανά. Τι καλύτερο από αυτό; Αφού όπως έχουν γίνει τα πράγματα με το ‘’μηχάνημα του διαόλου’’, όπως λέει και ο συναγωνιστής Σάκης Νίκας, δεν υπάρχει η αγωνία του επόμενου τραγουδιού. Ξέρεις ήδη το set list από την αρχή της περιοδείας. Ένα είναι αυτό. Δεύτερον, δε νομίζω να ‘’χάλαγε’’ κάποιον να ακούσει πχ το ‘’Seventh son of a seventh son’’ παιγμένο από την αρχή μέχρι το τέλος ή και άλλα κλασσικά άλμπουμ όπως τα ‘’Painkiller’’, ‘’Heaven and hell’’ ή και από άλλα είδη του χώρου, πχ ‘’Alternative 4’’, ‘’Draconian times’’, ‘’Transylvanian hunger’’ και ούτω καθεξής. Είναι άλμπουμ που ο καθένας μας, πάνω στο είδος που λατρεύει τα έχει πραγματικά ‘’λιώσει’’. Γιατί, λοιπόν, να μην υπάρχει η δυνατότητα να τα ακούσει και ζωντανά; Οι METALLICA το έκαναν με τεράστια επιτυχία (‘’Μaster of puppets’’, ‘’Black album’’), ο Roger Waters το ίδιο (‘’The wall’’), είναι και οι δύο μερικά από τα ονόματα που μου έρχονται πρόχειρα κατά νου. 

Τρίτον, και το ίδιο το συγκρότημα θα (ξανα)ζήσει μία περίοδο της καριέρας του που τύχαινε τρομερής αποδοχής. Δεν θα έχει το ρίσκο του να βαρεθεί κάποιος το set list και κάνει ‘’κοιλιά’’ η συναυλία. Γιατί όσο safe επιλογή και αν είναι, το συγκρότημα θα λαμβάνει τρομερό feedback στο κλείσιμο του κάθε κομματιού, για τους λόγους που προανέφερα. 

Σε τελική ανάλυση βρε αδερφέ, δεν γίνεται και κάθε χρόνο το να γιορτάζει ένα συγκρότημα το καλύτερο του άλμπουμ παίζοντάς το χαρτί ζωντανά. Περιοδεύουν είτε για την προώθηση ενός δίσκου ή για best of περιοδείες.

Προσωπικά θα ήθελα να δω ένα αγαπημένο μου άλμπουμ παιγμένο ζωντανά είτε αυτό λέγεται ‘’Thrills of a life time’’ – KING KOBRA όπου μετά βίας θα είμαστε 100 νοματαίοι, είτε το  ‘’Seventh son of a seventh son’’ όπου θα πέσουν τα τσιμέντα!

Ντίνος Γανίτης

 

ΥΠΕΡ ο Θανάσης Μπόγρης

Παρά τον αντισυμβατικό και αντικομφορμιστικό χαρακτήρα του μεταλλικού ήχου, οι “μόδες” και οι τάσεις πάντα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν μέσα στα πλαίσιά του. Η εκτέλεση κλασικών albums στην ολότητά τους σε συναυλιακές συνθήκες, είναι κάτι που ξεκίνησε να "ξεπετάγεται" πριν μερικά χρόνια, αλλά είναι τα τελευταία που έχει γιγαντωθεί, δεδομένης και της κακής κατάστασης της μουσικής βιομηχανίας και της στενότητας που έχει προκύψει λόγω των πτώσεων των πωλήσεων, με αποτέλεσμα αυτού του είδους τα event από κάτι special να έχουν αναχθεί σε κάτι σχεδόν τετριμμένο. Οι μπάντες που ακολουθούν αυτή την τάση είναι όλο και περισσότερες και κάποιες αφού περιοδεύσουν εκτελώντας έναν κλασικό τους δίσκο, επαναλαμβάνουν το ίδιο “τροπάρι” μετά από 2-3 χρόνια, με ξανά-μανά επετειακή περιοδεία για τον επόμενο δίσκο (βλέπε EMPEROR). Θα μου πεις καλά ρε μεγάλε, αν σε χαλάει μην πας να τους δεις! Και θα έχετε και δίκιο… Οπότε ερχόμαστε στο σημείο αυτό στα ερωτήματα αν τα group καλώς πράττουν και δίνουν τέτοια live κι αν εμείς με τη σειρά μας θα πρέπει να υποστηρίζουμε τέτοιες ενέργειες. 

Οι απαντήσεις είναι σχετικές και στα δύο ερωτήματα. Στο πρώτο, καλό είναι να μην κρίνουμε αμέσως τις μπάντες, γιατί εδώ και πολλά χρόνια είναι ελάχιστες αυτές που μπορούν και κερδίζουν κάτι από τις πωλήσεις της μουσικής τους. Σε συνδυασμό μάλιστα με το ποσοστό των πωλήσεων γενικά, το οποίο έχει υποστεί καθίζηση λόγω internet, το σκηνικό καταντάει τραγικό. Έτσι λοιπόν οι συναυλίες και η πώληση merchandise είναι το μοναδικό πλέον ουσιαστικό έσοδο για τους μουσικούς. Και όταν έχεις έξοδα σαν άνθρωπος, όπως όλοι μας άλλωστε και έχεις να ζήσεις και την οικογένειά σου κι επιπροσθέτως έρχονται διοργανωτές κάνοντάς σου οικονομικές προσφορές, που πολλές φορές δύσκολα μπορείς να απορρίψεις, είναι πολύ δύσκολο λοιπόν σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος να πεις όχι σε μια τέτοια πρόταση. Οπότε απολύτως θεμιτό αυτό το κομμάτι κατά τη γνώμη μου από την πλευρά του καλλιτέχνη. Οπότε στο σημείο αυτό περνάμε στην πλευρά του οπαδού. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Αυτή που κάποιος τσινάει και νομίζει πως ο καλλιτέχνης και η μπάντα που αγαπά ξεπουλιέται, κάνοντας επετειακά lives αντί να παρουσιάζει καινούργιο υλικό, προσπαθώντας να απομυζήσει αυτόν και τους οπαδούς του κατά τον τρόπο αυτό. Υπάρχει όμως και η κατηγορία των οπαδών που είναι μικρότεροι ηλικιακά ή δεν είχαν την ευκαιρία να ακούσουν κάποια κομμάτια ζωντανά "στην ώρα" τους, αλλά και οι μεγαλύτεροι που θέλουν να τα ξανακούσουν ή και οι "πλεονέκτες" που θέλουν να ακούσουν περισσότερα από τότε που η μπάντα περιόδευε για το δίσκο. Και οι δύο έχουν δίκιο από την πλευρά τους! 

Εγώ προσωπικά ανήκω στην δεύτερη κατηγορία και πιστεύω πως αν δεν γουστάρεις (για τους λόγους σου) μια επετειακή περιοδεία από μια μπάντα, σταμάτα να γκρινιάζεις και μην υποστηρίζεις τα εν λόγω shows. Αν πιστεύεις ότι η μπάντα σε κοροϊδεύει κατ' αυτόν τον τρόπο, "τιμώρησέ" την και μην πας στο live. Τόσο απλά! Αν όμως γουστάρεις πραγματικά μια μπάντα και τη μουσική της πιστεύω πως είναι φυσιολογικό να εκμεταλλευτείς την ευκαιρία και να πας και να ακούσεις ζωντανά κομμάτια που υπό άλλες συνθήκες και σε μια άλλη περιοδεία δε θα άκουγες. Πάντα βέβαια υπό το πρίσμα ότι η μπάντα θα σεβαστεί αυτόν που δίνει τον οβολό του για να πάει να την δει ζωντανά, πράγμα που ισχύει φυσικά και σε μια μη επετειακή συναυλία. Για παράδειγμα, το περασμένο καλοκαίρι απόλαυσα στα Χανιά τους TYKETTO να παίζουν ολόκληρο το εκπληκτικό τους ντεμπούτο “Don’t Come Easy”. Το 2011 εν μέσω της θητείας μου στη Σάμο είχα βάλει δύο φορές άδεια, να ανέβω Αθήνα και να παρακολουθήσω τους PARADISE LOST να παίζουν ολόκληρο το "Draconian Times", σε μια από τις καλύτερες συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους και τους CANDLEMASS μερικούς μήνες αργότερα να παίζουν όλο το “Epicus Doomicus Metallicus” με τον «γνήσιο» τραγουδιστή του δίσκου, Johan Langqvist, στα φωνητικά. Σε όποια πλευρά και να κατατάσσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να μην παραδεχτείς πως τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα. Οπότε, γιατί να χαλιέσαι με διάφορες σκέψεις και να μην πας να απολαύσεις τη συναυλία;;;

Θανάσης Μπόγρης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

Το Heavy Metal πάει στον κινηματογράφο. Κουίζ με cameos metal καλλιτεχνών!!!

11 Μαρτίου, 2016 - 11:45 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή τα Όσκαρ που δόθηκαν πριν λίγες μέρες, κάνουμε μία αναδρομή σε διάφορες γνωστές ή λιγότερο γνωστές cameo εμφανίσεις heavy metal καλλιτεχνών σε κινηματογραφικές ταινίες. Για να δούμε, πόσο...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους ANTHRAX;

15 Φεβρουαρίου, 2016 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το 'For all kings" των ANTHRAX και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ακόμα κουίζ γνώσεων, όπως είχαμε κάνει και με τους MEGADETH, για να τεστάρουμε όλοι τις γνώσεις μας σχετικά με...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους MEGADETH;

1 Φεβρουαρίου, 2016 - 16:15 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή την κυκλοφορία του πολύ καλού "Dystopia" από τους MEGADETH, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα quiz γνώσεων σχετικά με το συγκρότημα, ώστε να δει ο καθένας πόσο μεγάλος οπαδός του Dave Mustaine και...

[περισσότερα]

MACHINE HEAD vs. SLIPKNOT

17 Νοεμβρίου, 2014 - 18:19 Σάκης Φράγκος

Εγκαίνια για τη νέα στήλη του ROCK HARD, με τίτλο "One way or another", όπου οι συντάκτες ψηφίζουν σχετικά με "αιώνια διλήμματα" που αφορούν τη metal μουσική και μπορείτε κι εσείς να ψηφίσετε στο...

[περισσότερα]