“Piece of mind” VS “Somewhere in time”

12 Ιουνίου, 2018 - 19:00

Με το Rockwave προ των πυλών και τους IRON MAIDEN να ετοιμάζονται να εμφανιστούν στη Μαλακάσα μετά από πολλά χρόνια, είπαμε το δίλημμα αυτού του μήνα για τους συντάκτες και τους αναγνώστες του Rock Hard, να είναι δύο άλμπουμ των θρύλων του metal.
“Piece of mind” λοιπόν, ή “Somewhere in time”; Οι MAIDEN παίζουν στην περιοδεία “Legacy of the beast”, τέσσερα τραγούδια από το “POM” και κανένα από το “SIT”. Εσείς τι γνώμη έχετε; Ψηφίστε στο poll που ακολουθεί στο τέλος του κειμένου των συντακτών μας!!!

 

“Somewhere in time” ο Σάκης Φράγκος
Εντάξει τώρα. Είναι σαν να σε βάζουν να διαλέξεις ανάμεσα σε πίτσα και σουβλάκι… Από τη μία “The trooper”, “Where eagles dare”, Revelations”, “To tame a land”, “Flight of Icarus” και όλα τα υπόλοιπα κι από την άλλη “Wasted years”, “Stranger in a strange land”, “Alexander the Great”, “Caught somewhere in time”, “The loneliness of a long distance runner” και –φυσικά- όλα τα υπόλοιπα… Μιλάμε για δύο δίσκους, για δεκάρι. Το “Piece of mind”, κάργα επιδραστικό, ανέβασε επίπεδο τους MAIDEN και τους έκανε super stars κι από την άλλη το νεωτεριστικό “Somewhere in time”, με τις πιο «προοδευτικές» συνθέσεις και τη φουτουριστική ατμόσφαιρα.
Έχοντας ζήσει τουλάχιστον την εποχή του “SOT”, ακόμα θυμάμαι τη χλεύη και τις κακές κριτικές που είχε πάρει, έλα όμως που άντεξε στο χρόνο. Και μάλιστα, πλέον, με το έτερο άλμπουμ που είχε δεχτεί κριτική για τον ήχο του, τη χρυσή οχταετία με τους δίσκους – «δεκάρια» (ναι, για το “7th son…” μιλάω για εσένα που δεν καταλαβαίνεις), έχουν φτάσει να θεωρούνται από πολλούς Μεηντενάδες κι όχι μόνο, ως οι κορυφαίοι δίσκοι του σχήματος. 
Αν με ρωτήσει κάποιος αύριο, μπορεί να ψηφίσω άλλο άλμπουμ, αυτή τη στιγμή όμως, η καρδιά μου λέει “Somewhere in time”. Το “Piece…” έχει ένα από τα πιο κλασικά τραγούδια των MAIDEN, το “The trooper”, που το γεγονός ότι μπορεί να μην το ακούω ποτέ πλέον, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει, απλά πως έχει χιλιοακουστεί. Αυτό δεν αφαιρεί την αδιαμφισβήτητη αξία του. Όπως και την αντίστοιχη του “The number of the beast” ή του “Run to the hills”, του “Hallowed be thy name” και τόσων άλλων διαχρονικών τραγουδιών. Στο “SOT” όμως, βρίσκω συνεχώς πράγματα μέσα στα τραγούδια. Μου φαίνεται ότι έχουν γραφτεί για να αντέξουν πιο πολύ στο χρόνο, εξ ου και το γεγονός ότι δέχτηκαν κριτική όταν βγήκε το άλμπουμ. Για να πάμε τη σύγκριση σε άλλο επίπεδο, θα βάλω και τα b’ sides στο παιχνίδι, διότι τα “Reach out” και “That girl”, άνετα έμπαιναν σε οποιοδήποτε άλμπουμ των MAIDEN της περιόδου 1980 – 1988. Συν το γεγονός πως με το “Alexander the Great”, έχω ένα προσωπικό, συναισθηματικό και ιδιαίτερο δέσιμο, κλίνω προς το “Somewhere…”.

 


“Somewhere in time” o Θανάσης Μπόγρης
Ο Ιούλιος πλησιάζει, όπως επίσης κι η ώρα να απολαύσουμε ξανά επί ελληνικού εδάφους τους IRON MAIDEN μετά από εφτά χρόνια. H "Legacy of the Beast" περιοδεία τρέχει ήδη εδώ και κάτι παραπάνω από δύο εβδομάδες και η setlist της φιγουράρει παντού στο διαδίκτυο. Με το που μαθεύτηκε ποια κομμάτια έπαιξε η μπάντα στην πρώτη στάση της περιοδείας, το Ταλίν της Εσθονίας, όλοι πήραμε τα κομπιουτεράκια κι αρχίσαμε τους υπολογισμούς: "τόσα κομμάτια από αυτό το δίσκο, τόσα από τον άλλο" και μόλις κάναμε τη σούμα, μετρήσαμε 4 από το "Piece of Mind" και κανένα από το "Somewhere in Time"...
Διάολε!!! Μα ούτε ένα κομμάτι από το "Somewhere in Time";;; Το δίσκο με τον οποίο η Σιδηρά Παρθένος άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού και τον ρου των πραγμάτων στο κλασσικό heavy metal; Το δίσκο με τον οποίο όλοι είδαν με διαφορετικό μάτι τη χρήση synths (άσχετα αν ήταν guitar synths); Αυτόν που έστρωσε το χαλί για να περπατήσει πάνω του το ευρωπαϊκό power metal στερέωμα; Ούτε ένα από το album που η μελωδία αποθεώνεται και αποτελεί το όχημα για ένα γεμάτο μαγεία ταξίδι στο χωροχρόνο (παρά την έλλειψη πρόθεσης από την πλευρά της μπάντας να καταπιαστεί με αυτό το concept); Το album που όλη η μπάντα καταπίνει πλανήτες εκτελεστικά, με τον Adrian Smith και τον αρχηγό να κάνουν μνημειώδη δουλειά στο συνθετικό κομμάτι, γράφοντας τραγούδια άφθαρτα στο χρόνο; Το δισκο που και μόνο το "Caught Somewhere in Time" να είχε στο tracklisting, θα έφτανε; 
Όλα τα παραπάνω δεν μειώνουν επ' ουδενί την αξία και τη διαχρονικότητα του "Piece of Mind", το οποίο περιέχει επίσης κομματάρες, είναι ο δίσκος που ξεκλείδωσε τις πόρτες της Αμερικής για τη μπάντα κι αυτός μέσω του οποίου μας συστήθηκε ο απίστευτος Nicko McBrain ως ο καινούργιος drummer των IRON MAIDEN. Τα "The Trooper", "Revelations" ή "Where Eagles Dare" είναι all-time-classics και προκαλούν ανατριχίλες σε κάθε τους ακρόαση. Και μπορεί το τελευταίο, μαζί με το "Flight of Icarus" να μην τα έχω ακούσει live κι ενδεχομένως να μην έχω την ευκαιρία ξανά, αλλά θα παραμείνω με τον καημό να ακούσω τα "Caught Somewhere in Time" ή "The Loneliness Of The Long Distance Runner". Αφελής; Αναμφισβήτητα όχι! Ονειροπόλος όμως; Ίσως... Ειδικά μόλις ανακοινώθηκε πως η περιοδεία "Legacy of the Beast" θα καλύπτει ευρέως υλικό από τα 80’s, η φαντασία μου άρχιζε να καλπάζει στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να ακούσω το εναρκτήριο κομμάτι του πιο αγαπημένου μου ίσως δίσκου σε όλο το meta φάσμα. Φευ! Ούτε ένα κομμάτι από το "Somewhere in Time". Ακόμα κι έτσι όμως, δε χωρεί αμφισβήτηση που θα βρίσκομαι 20 Ιουλίου... Up the Irons!!!

 

“Somewhere in time” ο Δημήτρης Μπούκης
Όπως έχουμε πει πολλές φορές, η μουσική είναι και βιώματα. Στην περίπτωση των IRON MAIDEN, όλοι τους οι δίσκοι είναι ένα ξεχωριστό βίωμα για εμένα. Οι MAIDEN είναι το συγκρότημα που με έβαλε στο heavy metal και από τα 12 μέχρι σήμερα στα 30 μου, είναι και θα παραμείνουν το αγαπημένο μου συγκρότημα. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως ένα παιδί, που βρίσκεται στην αρχή της εφηβείας του και αγοράζει το πρώτο του studio άλμπουμ, να δεθεί με αυτό ξεχωριστά, όπως φυσικά και με όλα τα υπόλοιπα γιατί για τουλάχιστον ενάμιση χρόνο από την στιγμή που ξεκίνησα να ακούω MAIDEN, άκουγα ΜΟΝΟ MAIDEN. Άρα όλα τα άλμπουμ των MAIDEN, που τα αγόρασα εκείνη την περίοδο, μιλούν ιδιαίτερα και ξεχωριστά το καθένα στην καρδιά μου. Παρόλα αυτά, υπάρχει ένας δίσκος που δεν μπορώ να τον συγκρίνω με κανέναν. Γιατί είναι ο αγαπημένος μου δίσκος και δεν υπάρχει αντίπαλος για το φουτουριστικό αυτό άλμπουμ. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό δεν είναι άλλο από το “Somewhere in time”. Το “Piece of mind” είναι το πρώτο studio άλμπουμ που αγόρασα και αλίμονο είναι έπος. “Trooper”, “Revelations”, “Flight of Icarus”, “Where eagles dare” (AEK και τα μυαλά στα μπλέντερ). Τι να πεις για όλα αυτά και για όλα τα υπόλοιπα διαμάντια που περιέχει ο δίσκος; Μία μπάντα αν βγάλει άλμπουμ που έχει την μισή ποιότητα του “Piece of mind” θα κάνει επιτυχία για τα επόμενα 15 χρόνια. Είναι όμως το άτιμο το “Somewhere in time” τόσο ξεχωριστό.. Αυτός ο ήχος με τα synths που είναι λες και βγήκαν πραγματικά από άλλη εποχή, αυτά τα τραγούδια που δεν τα έχουν τιμήσει σχεδόν ποτέ και είναι όλα τους ύμνοι (“The loneliness of the long distance runner”, “Deja vu”, “Stranger in a strange land”, “Caught somewhere in time”), οι ανατριχιαστικές ερμηνείες του Bruce, οι κιθάρες να κεντούν, πραγματικά ένας δίσκος όπου η μαγεία των MAIDEN σε καθηλώνει! Ενώ δεν είναι ο καλύτερος συνθετικά δίσκος των MAIDEN, αυτός κατά την γνώμη μου είναι το “Seventh son of a seventh son”, το “Somewhere in time” είναι ο αγαπημένος μου και οποιαδήποτε σύγκριση μαζί του βγάζει μόνο έναν νικητή.

 


“Piece of mind” o Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης
Υπάρχουν κάποια πράγματα μέσα στο μυαλό μου τα οποία τα θεωρώ δεδομένα. Μερικά από αυτά είναι πως οι IRON MAIDEN είναι η μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών και πως δεν έχουν κακό δίσκο, σύμφωνα πάντα με τα δικά μου δεδομένα. Το να μπω σε σύγκριση ανάμεσα σε δύο δίσκους MAIDEN είναι σα να μου βάζεις το μαχαίρι στο λαιμό. Και αυτό συμβαίνει γιατί κάθε τους άλμπουμ μου μιλάει στην καρδιά. Η κάθε τους κυκλοφορία αποτελεί βάλσαμο στην ψυχή μου και πάντα περιμένω στα νέα της εβδομάδας την ανακοίνωση ότι οι Βρετανοί Θεοί θα βγάλουν νέο δίσκο. Το δίλημμα ανάμεσα στο “Piece of mind” και στο “Somewhere in time” είναι από αυτά που μου βασανίζουν το μυαλό. Από τη μία το πρώτο άλμπουμ της πιο ονειρεμένης MAIDEN σύνθεσης και από την άλλη η τεράστια αλλαγή και ανακατεύθυνση του heavy metal ήχου που οριοθέτησαν με μία και μόνο τους κυκλοφορία οι Θεοί του metal.
“Piece of mind”: Και μόνο που έχει μέσα το “The trooper” είναι ικανό να διαλύσει οποιαδήποτε κυκλοφορία τολμήσει να σταθεί δίπλα της. Είναι, όμως, μόνο αυτό; Φυσικά και όχι. Μιλάμε για μία από της πληρέστερες κυκλοφορίες των MAIDEN, οι οποίοι καταθέτουν μέσα σε εννέα τραγούδια όλη τους την έμπνευση. Τα τύμπανα του Nicko McBrain στο “Where eagles dare” δίνουν το έναυσμα ώστε να πάρεις τα μυαλά στο χέρι μόλις στα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν θα κάνω track by track ανάλυση σε καμία περίπτωση. Αλλά με τραγούδια όπως τα  “Revelations”, “Flight of Icarus”, “To tame a land”, “Die with your boots on” με το απίστευτα πωρωτικό σημείο στο μέσο του τραγουδιού, το αγαπημένο μου “Still life”, το πρωτόγονο “Quest for fire” και φυσικά τα τελευταία δείγματα του NWOBHM του “Sun and steel”, είναι τα στοιχεία του παζλ που συμπληρώνουν έναν από τους πιο πετυχημένους και πληρέστερους δίσκους της δεκαετίας το 1980. Πάμε και στον αντίποδα. 
 “Somewhere in time”: 1986… H μπάντα έχει τελειώσει την μεγαλύτερη της περιοδεία έως τότε, την “World slavery tour”. Η παγκόσμια αναγνώριση είναι απλά δεδομένη, οι αρένες γεμίζουν ασφυκτικά, τα άλμπουμ πουλάνε σαν ζεστά καρβέλια και o Steve Harris μετά το πέρας της περιοδείας ζητάει από τους υπόλοιπους να μπουν απευθείας στο στούντιο προκειμένου να εκμεταλλευτούν το hype που είχε το συγκρότημα. Η μπάντα ζητάει απελπισμένα διακοπές με τον Dickinson να έχει «καεί» στην κυριολεξία και να σκέφτεται ακόμα και την αποχώρηση. Μετά από 6 μήνες μαζεύονται στο στούντιο, ο  Dickinson φέρνει εξ ολοκλήρου ακουστικά τραγούδια λέγοντας από τους υπόλοιπους ότι πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους “Led Zeppelin III” και τρώει μια μεγαλοπρεπέστατη χυλόπιτα από τον Steve Harris. Ο Αρχηγός μαζί με τον Smith αναλαμβάνουν το άλμπουμ και το αποτέλεσμα γαζώνει. Δεν είναι μόνο οι τρομακτικές συνθέσεις που έχει ο δίσκος αλλά το ηχητικό αποτέλεσμα που τόλμησαν να παράγουν οι MAIDEN. Οι synth κιθάρες και τα μπάσα έχουν δημιουργήσει έναν ήχο που δεν είχε ακουστεί ποτέ άλλοτε στον χώρο και που αυτόματα τους ανήγαγε σαν το πρώτο συγκρότημα όλων των εποχών που τόλμησε να βάλει σε δίσκο του κάποια τεχνική εκτός των κλασσικών metal στερεοτύπων. Και είμαι σίγουρος πως τα “Wasted years”, “Alexander the Great”, “The loneliness of the long distance runner”, “Deja –vu”, “Sea of madness” κτλ, δεν θα ηχούσαν καλά στο αυτί σου/μου με μια τυπικά παραγωγή. Γιατί δεν είναι μόνο η σύνθεση που μετράει αλλά και το συνολικό πακέτο (εξώφυλλο, τραγούδια, παραγωγή, ήχος) που έδωσαν στο κοινό οι Βρετανοί εκείνη την εποχή. 
Αποτέλεσμα:  Και φτάσαμε στο δια ταύτα. Θα παρατηρήσετε ότι η παράγραφος που ανήκει στο “Somewhere in time” είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του “Piece of mind”. Είναι ο δίσκος που περιέχει το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών και δεν είναι άλλο από το “Stranger in a strange land”. Από την άλλη υπάρχει το άλμπουμ που πάντα έχει έστω και ένα τραγούδι του σε κάθε set list των MAIDEN. Από την μία υπάρχει το άλμπουμ που για πρώτη φορά υπήρχαν τριγμοί στο στρατόπεδο της μπάντας. Από την άλλη, ο δίσκος που η μπάντα μπήκε στο στούντιο και έκανε τη δουλειά της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Από την μία, έχουμε το άλμπουμ, πραγματική επανάσταση στο heavy metal και από την άλλη τον δίσκο που είναι πιο κοντά στα χνώτα του αρχηγού, ηχητικά πάντα. Και τέλος, από την μία έχουμε έναν δίσκο που στην ουσία δεν έχει αντίπαλο, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό και από την άλλη την αγαπημένη δισκογραφική δουλειά του Steve Harris (Τα άλλα δύο είναι τα “Seventh son of a seventh son” και “X-Factor”). Όσο και να αγαπάω και να λατρεύω το “Somewhere in time”, αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω…
Και ο Steve Harris μίλησε και είπε: “Piece of mind”.

 

“Somewhere In Time” ο Θοδωρής Κλώνης
Θα ήθελα πολύ να ψηφίσω το “Piece Of Mind” για πολλούς λόγους. Αρχικά διότι ήταν το πρώτο MAIDEN άλμπουμ που άκουσα κι ένα συναισθηματικό δέσιμο υπάρχει. Γιατί το “To Tame A Land” είναι το καλύτερο υποτιμημένο κομμάτι που έχουν γράψει οι Βρετανοί. Γιατί το “The Trooper” είναι το αγαπημένο τραγούδι της κόρης μου και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που το παιδί από 14 μηνών αρχίζει και αποκτά σωστές μουσικές βάσεις. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην ψηφίσω το “Somewhere In Time”. Γιατί; Επειδή όταν κυκλοφόρησε, οι MAIDEN εισέπραξαν απίστευτη χλεύη από στενόμυαλους που τους κατηγόρησαν για ξεπούλημα, αδυνατώντας να αντιληφθούν το μεγαλείο του δίσκου αυτού. Γιατί το “Caught Somewhere In Time” είναι το ιδανικότερο κομμάτι για να ανοίξει ένας δίσκος, αλλά και μία συναυλία, μαζί με το “Aces High”. Γιατί υπάρχει το συγκλονιστικό και ταυτόχρονα τόσο συγκινητικό “Wasted Years”. Γιατί υπάρχει το απίστευτο “The Loneliness of the Long Distance Runner”. Γιατί το “Stranger in a Strange Land” είναι ένα κομμάτι που μιλάει στην ψυχή του καθένα μας. Γιατί υπάρχει το “Alexander the Great”. Γιατί συνολικά αυτός ο δίσκος ήταν τόσα έτη φωτός μπροστά από την εποχή του που, ακόμη και σήμερα ακούγεται σαν να ηχογραφήθηκε μόλις χθες. Γιατί αποτελεί το magnum opus της καριέρας των MAIDEN. Και μπορεί στην περιοδεία τους να μην παίζουν κάτι από το συγκεκριμένο άλμπουμ (και εννοείται ότι με χαροποιεί αφάνταστα που παίζουν τέσσερα κομμάτια από το “Piece Of Mind”) αυτό όμως δεν μειώνει την αξία του ούτε στο ελάχιστο. Δίσκος-παρακαταθήκη για τις γενιές που θα ακολουθήσουν, και ελπίζω και για την κόρη μου!

 

“Somewhere in time” ο Γιώργος Κόης
Το “Somewhere in time” ήταν ο πρώτος δίσκος που άκουσα από τους MAIDEN. Κουφό μεν και σίγουρα όχι ο καλύτερος δυνατός τρόπος να ξεκινήσεις τη σχέση σου μαζί τους. Και ομολογώ ότι μου είχε ακουστεί κάπως περίεργο τότε στα γυμνασιακά χρόνια, όταν ψαχνόμουν με τη μουσική γενικότερα. Μετά ήρθαν τα “Piece of mind” και “Powerslave” (με αυτή τη σειρά) και πλέον έγινα κι εγώ ένας από τους αμέτρητους οπαδούς τους. Και δεν ησύχασα μέχρι να αποκτήσω τα άπαντα με Dickinson και DiAnno. Οπότε για εμένα το δίλημμα για εμένα είναι θεωρητικά υπαρκτό, ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο δίσκο που άκουσα ever από τη Σιδηρά Παρθένο.
Υπάρχει πάντα ένα ναι μεν αλλά και στην προκειμένη περίπτωση για εμένα είναι η διάρκεια, το κοινώς λεγόμενο λιώσιμο. Και μετά από πολλά χρόνια και αμέτρητες ακροάσεις των πεπραγμένων της πρώτης Bruce era, το “Somewhere in time” είναι για εμένα ο δίσκος που θα ανασύρω στην πρώτη σκέψη που θέλω να ακούσω κάτι από IRON MAIDEN γενικώς. Καταρχήν εδώ βρίσκεται το αγαπημένο μου τραγούδι τους όλων των εποχών, το “Stranger in a strange land”, άρα 1-0. Συνεχίζοντας, εδώ έχουμε οκτώ ισάξια στην τελειότητα τραγούδια, για να μην αρχίσω βέβαια να λέω και για τα 4 απίστευτα b-sides που βρίσκονται στα singles των “Wasted years” και του αγαπημένου μου τραγουδιού. Όσοι έχουν ακούσει έστω και μια φορά το “Reach out” ή το έπος του “That girl” πιστεύω να με καταλαβαίνουν.
Ας μη συνεχίσω να κατονομάζω όλα τα υπόλοιπα τραγούδια. Για εμένα το “Somewhere in time” είναι ο απόλυτα αγαπημένος μου MAIDEN δίσκος και δεν αλλάζει η άποψή μου αυτή με τίποτα. Παραβλέποντας τις όποιες απόψεις και εμπεριστατωμένες κριτικές συγκλίνουν υπέρ κάποιου άλλου δίσκου ως του καλύτερου, τα προβλήματα που είχε το ίδιο το συγκρότημα κατά την ηχογράφησή του ή ακόμα και το κράξιμο που είχε φάει εκείνη την εποχή. Και είναι πραγματικά αμαρτία που δεν ακούγεται ούτε νότα στην φετινή τους περιοδεία, αλλά θα δώσουμε και πάλι το παρόν. Up the irons!

 


“Piece of mind” o Θάνος “Thanoz” Κολοκυθάς
Είναι από τα διλήμματα που πραγματικά σου καίνε τον εγκέφαλο. Και οι δύο δίσκοι είναι μνημεία και πραγματικές αιτίες που η metal fan βάση μεγάλωνε με γεωμετρική πρόοδο την δεκαετία του '80. Προσωπικά, ο δίσκος που για εμένα είναι ο κορυφαίος των IRON MAIDEN είναι το “Piece of Mind”. Οπότε στο δίλημμα αυτό και στο όποιο δίλημμα σύγκρισης δίσκων των MAIDEN με το “Piece of Mind” μέσα, η απάντηση θα ήταν στανταράκι ….“Piece of Mind”. Οι προσωπικοί λόγοι είναι ότι ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασα σε ευαίσθητη ηλικία και ο πρώτος δίσκος που αγάπησα από αυτούς. Είναι ο πιο σκοτεινός τους, τα τραγούδια είναι “ένα και ένα” και είναι από τους δίσκους γενικότερα στο metal-rock, δεν τον βαριέμαι να τον ακούσω οποιαδήποτε στιγμή-ώρα και σε όποια κατάσταση βρίσκομαι . Είναι για εμένα ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ αυτός ο δίσκος από την δισκογραφία τους. Οι πιο αντικειμενικοί λόγοι είναι ότι τους οδήγησε στην παγκόσμια περιοδεία τους την “World Piece Tour” όπου σε αυτή κυριολεκτικά κατέκτησαν και τις Η.Π.Α. Η επιλογή-επιμονή του Bruce Dickinson να κυκλοφορήσει ως πρώτο single το “Flight of Icarus” αποδείχτηκε πάνσοφη και η περιοδεία αυτή ήρθε για να τους καθιερώσει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Μετά το μπαμ που έκαναν με τον “The Number of the Beast” θεωρώ ότι σε αυτό τον δίσκο καθιερώθηκαν για τα καλά στην συνείδηση του κόσμου ως μια τεράστια μπάντα. Τέλος όσοι λένε ότι η B' side του “Piece of Mind” είναι αδύναμη (Θου Κύριε)… ισχύουν δύο πράγματα: ή δεν την έχουν ακούσει ή έχουν γραφτεί και έχουν ακούσει πολλά “Trooper”, “To Tame A Land”, “Still Life” κτλ. γενικότερα σε B’Sides δίσκων… Ούτε καν!!!
“Piece of Mind” μέχρι … λοβοτομής.
UP THE IRONS.

 


“Somewhere in time” ο Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης
Η περίοδος 1983 με 1986 είναι από τις πιο ποιοτικές στον χώρο μας. Λίγα χρόνια που μας έδωσαν τόσα κλασικά άλμπουμ, κάτι που πολύ δύσκολα θα ξανα-υπάρξει. Στις τάξεις των IRON MAIDEN, αυτές οι χρονιές είναι υπερβολικά γεμάτες από συναυλίες, ηχογραφήσεις και απανωτές κυκλοφορίες. Μια ματιά στα στατιστικά τους, ζαλίζουν. Η μπάντα είναι πραγματικά ασταμάτητη και τα 3 άλμπουμ τους σε αυτά τα 4 χρόνια, είναι από τα κορυφαία τους. Ίσως να μην υπάρχει λόγος σύγκρισης, ίσως απλά να δίνει τροφή για συζητήσεις, αλλά επειδή όλοι έχουν την δική τους προτίμηση, εγώ διαλέγω εύκολα το "Somewhere in time" στην σύγκριση με το "Piece of mind". 
Είναι ο δίσκος που έσπασε τα στεγανά των MAIDEN με τα πλήκτρα και τα guitar synths να προάγονται σε καθοριστικούς ρόλους και τόσο μουσικά, αλλά και στυλιστικά κοιτάζει στο μέλλον περισσότερο από το παρελθόν. Είναι ο δίσκος όπου η μελωδία είναι πιο έντονα χαραγμένη στα τραγούδια τους. Είναι αυτή η "εμπορική" χροιά που προσδίδει εθιστικές τάσεις σε κάθε σύνθεση. Κι επειδή η σύγκριση έχει πάντα έναν χαμένο, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι έχω λιώσει και το POM, όπως κάθε τους δίσκο. Πιστεύω ότι η σύγκριση θα βγάλει τα δύο άλμπουμ πολύ κοντά, αν και οι ίδιοι έχουν δείξει μεγαλύτερη προτίμηση στο να παίζουν από το ΡΟΜ ("The trooper" -1490 φορές, "Revelations" -519, "Die with your boots on" -346, "Flight of Icarus" - 337, "Where eagles dare" -209) έναντι του SIT ("Heaven can wait" - 779 φορές, "Wasted years"- 623, "Stranger in a strange land" - 156, "Caught somewhere in time" - 151). 
Ένας από τους λόγους που λάτρεψα το SIT είναι η καλλιτεχνική επιμέλεια του Derek Riggs. Ο φουτουριστικός Eddie, αλλά και η λεπτομέρεια που βρίσκουμε κρυμμένη σε εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, είναι στοιχεία που με απορρόφησαν για ώρες, ενώ άκουγα το άλμπουμ ξανά και ξανά. Επιπλέον το επικό "Alexander the great" που μας έκανε τόσο περήφανους (όσο κι αν μας ξενερώνει που δεν το παίζουν ποτέ), θα είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τους κομμάτια, για μένα καλύτερο από το "Rime...", ενώ το ομώνυμο που ανοίγει το άλμπουμ έχει ένα από τα πιο κολλητικά ρεφραίν ever. Από μόνο του ένα άλμπουμ είναι αρκετό για να πλατιάσουμε, πόσο μάλλον το δίλημμα αυτό. "Somewhere in time" λοιπόν.

 

 

“Somewhere in time” ο Θοδωρής Μηνιάτης
Η στήλη που διαβάζετε τώρα, κάποιες φορές θέλει από τους συντάκτες της, την άποψη τους για αέναα ερωτήματα. Λόγου χάρη αυτήν την εβδομάδα που καλούμαστε να ψηφήσουμε μεταξύ του “Somewhere In Time” και του “Piece Of Mind”, των IRON MAIDEN φυσικά. Δυο δίσκοι που αποτελούν ο καθένας σεμιναριακό μάθημα του πως παίζεται το κλασσικό heavy metal, απλά, απέριττα και όμορφα προς τέρψη των οπαδών. Δυο albums που μαζί με ότι άλλο έχει κυκλοφορήσει το συγκρότημα μέχρι και την επόμενη δουλειά του “Somewhere In Time”, δημιούργησαν τον μύθο του σχήματος και εξαιτίας της μουσικής αρτιότητας όλων των δίσκων, οι IRON MAIDEN έχουν γιγαντωθεί τόσο πολύ και είναι αυτοί που είναι στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη. Σκέφτομαι λοιπόν κάποιες φορές πως μπορείς να ξεχωρίσεις ένα album από ένα τέτοιο σχήμα σαν καλύτερο από τα άλλα. Και όμως. Πάντα θα σε κερδίζει στις λεπτομέρειες μια δουλειά σε σχέση με μια άλλη όπως στο ερώτημα αυτής της εβδομάδας που εγώ «κλίνω» προς το “Somewhere Of Time”. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί όπως η χρονική στιγμή που άκουσες τον δίσκο, πόσο σε έχει συντροφεύει στην καθημερινότητα σου και φυσικά οι συνθέσεις που εμπεριέχονται στην δουλειά.  
Όσοι δεν ακούνε μουσική επιδερμικά, ξέρουν πόσο μπορεί να σε συγκλονίσει ένα album, κάτι που έχει γίνει με έμενα και την συγκεκριμένη δουλειά. 8 εξωπραγματικά μαγευτικές συνθέσεις που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι όλες σε ένα best of του group αφού κάθε μια αλλά και συνολικά είναι κάτι παραπάνω από άρτιες. Κάθε τραγούδι είναι σαν μια ξεχωριστή μουσική ιστορία με κιθαριστικά ριφ και tempo που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι τα έχει συνθέσει και δημιουργήσει άνθρωπος. Τραγούδια που απλά τα ακούς και σταματάς να κάνεις οτιδήποτε άλλο παρά να τους δίνεις παραπάνω από την πρέπουσα σημασία. Συνθέσεις που σε κάνουν να βάλεις άμεσα την βελόνα πάλι απ’ την αρχή πολλάκις.  
Θεωρώ πως η τριάδα “Powerslave”, “Somewhere In Time” και “Seventh Son Of A Seventh Son” αποτέλεσε την καλύτερη και πιο δημιουργική περίοδο των IRON MAIDEN. Έπειτα, όπως προανέφερα κάποιες φορές έχει να κάνει και πως «σου κάθεται» κάθε album ή πόσο το έχεις ακούσει. Τα παραπάνω 3 είναι τα albums που έχω ακούσει πιο πολύ από τα άλλα οπότε δεν μπορώ να είμαι τόσο αντικειμενικός με αυτά. Οι συνθέσεις που υπάρχουν και στο “Somewhere In Time” ειλικρινά είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν λέξεις για τις περιγράψουν ή να παρουσιάσουν σε έναν άλλο ακροατή τι αισθάνεσαι βιώνοντας την ακρόαση. Όταν μέχρι και σήμερα τραγούδια όπως τα “Caught Somewhere in Time”, “The Loneliness Of The Long Distance Runner”, “Heaven Can Wait” και “Deja-Vu” (δεν αναφέρομαι στα άλλα γιατί κάποια πράγματα εννοούνται) σου προκαλούν ανατριχίλα μετά από όσες φορές και αν τα ακούς μάλλον «σημαίνουν» κάτι για σένα. Προσωπικά ήταν η εφηβεία μου, 3 από τα albums που με έκαναν να ακούω heavy metal μέχρι να φύγω από αυτόν τον μάταιο κόσμο, οι αναμνήσεις μου από πως ήταν να είσαι μεταλλάς πριν από πολλά χρόνια σε μια άκρως παρωπιδιασμένη κοινωνία και χώρα, η συνεχής μουσική συντροφιά μου για πολλά έτη που δεν υπήρχε η πληθώρα σχημάτων όπως σήμερα και «δενόσουν» με τα τραγούδια περισσότερο. Αυτά νομίζω αρκούν για να μείνει πάντα το «Somewhere In Time» στο κύριο ζωτικό όργανο ζωής ενός ανθρώπου και να «βγει» μόνο όταν σταματήσει αυτό να λειτουργεί.

 


“Somewhere in time” ο Σάκης Νίκας  

Οι MAIDEN είναι το μοναδικό συγκρότημα στην ιστορία της μουσικής (όχι μόνο του σκληρού ήχου αλλά σε ένα ευρύτερο φάσμα ιδιωμάτων) το οποίο μπορεί να περηφανεύεται για 7 σερί studio άλμπουμ που χαίρουν καθολικής εκτιμήσεως! Μιλάμε για όλα τα studio άλμπουμ της δεκαετίας του ‘80 που αντικειμενικά θεωρούνται –το καθένα για διαφορετικούς λόγους- θεμέλιοι λίθοι στο heavy metal! Στο δίλημμα που μας θέτει η Αόρατος Αρχή (βλ. Αρχισυντάκτης), η απάντηση από μέρους μου είναι σχεδόν αυτονόητη αλλά και κατηγορηματική. Βλέπετε, το “Somewhere in time” είναι το αγαπημένο μου ever άλμπουμ της Σιδηράς Παρθένου αλλά ταυτόχρονα και μέσα στα τρεις (γενικότερα) αγαπημένους μου δίσκους. Δεν τίθεται καν θέμα φυσικά για την αψεγάδιαστη ποιότητα του “Piece of mind”. Ούτε βέβαια, για το υψηλότατο επίπεδο των συνθέσεων του. Αυτά είναι πράγματα που μαθαίνουμε στην πρώτη προκαταρκτική του heavy metal.
Ωστόσο, η φουτουριστική ατμόσφαιρα του “Somewhere in time”, η θεματική έμφαση στον χρόνο, η πρωτοποριακή χρήση των guitar synths που «απογειώνουν» τα κομμάτια, η (κλασικά) άψογη παραγωγή του Martin “Masa” Birch ακόμη, διάολε, και το intro του Graham Chapman στο “Alexander the great” είναι κομματάκια ενός παζλ που κοσμεί 100% κάθε δισκοθήκη (ενημερωμένη και μη) ενός metal fan σε ΟΛΟ τον κόσμο. Μην ψάχνετε για highlights… Ο δίσκος είναι από μόνος του ένα highlight. Μακάρι και το όραμα του Αρχηγού να το συμμεριζόταν τότε και ο Bruce ο οποίος παρουσίασε κάποια (ηχητικά) παράταιρα κομμάτια για το δίσκο. Η ακουστική πλευρά του τεράστιου τραγουδιστή θα έπρεπε να περιμένει λίγο ακόμη...
Στο διά ταύτα, ψηφίζω “Somewhere in time” αφού είμαι μόνιμα... εγκλωβισμένος στη χρονοδίνη αυτού του δίσκου! Εσείς;

 

"Somewhere in time" ο Φίλιππος Φίλης
Άντε τώρα να συγκρίνεις δύο δίσκους των MAIDEN από τη χρυσή δεκαετία του heavy metal και άντε να διαλέξεις το καλύτερο, για να μη πούμε για το αγαπημένο σου. Είναι σα να διαλέγεις από τα παιδιά σου το αγαπημένο, αν και είναι όλα παιδιά σου. 
Στη περίπτωση αυτή όμως μιλάμε για δύο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια και μετά από πολλή σκέψη και περισυλλογή, κατέληξα, και προς δική μου έκπληξη, στο "Somewhere in time". Όταν πρόκειται να διαλέξεις ανάμεσα σ' αυτό και το "Piece of mind" είναι σαν να ξεχωρίζεις ανάμεσα σ ' ένα τέλειο από κάθε άποψη παιδί και σ' ένα ιδιότροπο παιδί που ξεχωρίζει από τη μάζα όχι πάντοτε για τους καλύτερους λόγους. Το "Piece of mind" από τη μία είναι το heavy metal σύμφωνα με το ευαγγέλιο των IRON MAIDEN: Καλπάζον, γρήγορο, με ριφ και ρεφραίν που επικαλούνται τη μάχη και το μύθο, το μόχθο της κατάκτησης, της ζωής τόσο σε μουσικό όσο και στιχουργικό επίπεδο. Πρόκειται για το αειθαλές αριστούργημα με ύμνους που όλοι ξέρουν και στους οποίους πολλές μπάντες ανατρέχουν για έμπνευση. 
Έλα όμως που το άλλο ιδιότροπο παιδί, με τα πλήκτρα και το φουτουριστικό εξώφυλλο σου παρακινεί τη περιέργεια και μετά ακούς τα "Alexander the great", "Caught somewhere in time", "The loneliness of the long distance runner", "Heaven can wait" και καταλαβαίνεις τι εννοούμε όταν λέμε ότι ο Steve Harris έχει progressive rock επιρροές. Είμαι λοιπόν προγκρεσιβάς (εκ του μακαρονάς) τι να κάνω; Ήδη από τις διάρκειες και τους τίτλους (το "Loneliness" ειδικά είναι παρμένο από το κινηματογραφικό κίνημα του Βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού) λες κάτι γίνεται εδώ. Και μετά ακούς τα εν λόγω κομμάτια και λες μα ρε παιδί μου τα instrumental μέρη είναι πιο MAIDEN από ποτέ αλλά... Κάτι υπάρχει εδώ που δεν έχει συμβεί σε τέτοιο βαθμό στο παρελθόν. Στο "Piece of mind" φυσικά έχουμε το "To tame a land" που προγκρεσιβίζει κάργα αλλά στο "somewhere" πλέον το progressive ύφος έχει αναμιχθεί άψογα με όλα όσα είχαν συντελεστεί ήδη παλιότερα. Tο τελικό αποτέλεσμα λοιπόν είναι πέρα από γοητευτικό και γι’ αυτό και ανάμεσα στα δύο παιδιά, εκείνο του 1986 είναι το αγαπημένο μου. 
Φίλιππος Φίλης

 

“Piece of mind” ο Νίκος Ανδρέου 
Ομολογώ πως η επιλογή ενός εκ των “Piece of mind” και “Somewhere in time” με δυσκόλεψε αρκετά. Από την μία έχουμε το “Piece of mind” το οποίο είναι για εμένα στην τριάδα των καλύτερων album των MAIDEN (μαζί με το “Number of the beast” και ασφαλώς το κορυφαίο “Powerslave”) και από την άλλη το “Somewhere in time” που είναι συναισθηματικά δεμένο με τα εφηβικά χρόνια μου όταν και ψαχνόμουν με την metal μουσική. Νικητής στα σημεία το “Piece of mind” καθώς τα 9 άριστα και απόλυτα ισορροπημένα τραγούδια του κάνουν την ακρόαση του δίσκου μια μοναδική metal ηδονή. Το “Somewhere in time” ασφαλώς και αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πτυχή στην ιστορία του συγκροτήματος με μια αλλαγή στην μουσική του κατεύθυνση, όμως δεν διακρίνεται από την ίδια συνοχή καθώς κάποια τραγούδια της δεύτερης πλευράς του δίσκου (ναι συγχωρήστε με, κάποτε δεν υπήρχαν CD και MP3) δείχνουν μικρές αδυναμίες. Κάτι που επίσης απογοητεύει στο “Somewhere in time” είναι η μη συμμετοχή του Dickinson στην σύνθεση τραγουδιών καθώς τα υπόλοιπα μέλη απέρριψαν ότι είχε γράψει, κάτι που στο τέλος αφήνει μια πικρή γεύση. Από την άλλη, η γενικότερη αίσθηση που δίνει το “Piece of mind” είναι ότι το συγκρότημα είναι λιγότερο “καμένο” από τις συνεχείς τουρνέ, βγάζει μια ζωντάνια και φρεσκάδα χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε πειραματισμούς και μουσικά υπερτερεί του “Somewhere in time” με την δόξα όμως του ηττημένου να δίνει αξία στον νικητή. Ασχέτως βέβαια της προτίμησης μου στο “Piece of mind”, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο εξώφυλλο του “Somewhere in time” το οποίο θαρρώ πως είναι ένα εκ των κορυφαίων στον χώρο της μουσικής και χρίζει ενός αφιερώματος από μόνο του!

 

“Piece of mind” ο Γιάννης Παπαευθυμίου 
Καταρχήν να δηλώσω ότι οι IRON MAIDEN αποτελούν το αγαπημένο μου συγκρότημα της δεκαετίας του ‘80. Το πιο αγαπημένο μου. Η περίοδος 1980-1988 δεν έχει ούτε ένα ψεγάδι και ήταν επίσης η δεκαετία που καθ’ όλη της διάρκεια της οι MΑΙDEN υπήρξαν η σημαία του metal.
Το δίλλημα που τίθεται σήμερα μόνο συναισθηματικά μπορεί να απαντηθεί, μιας και οι  δύο αυτοί δίσκοι έχουν ο καθένας τα δικά του χαρακτηριστικά που τα καθιστούν όχι μόνο σημαντικά για το ίδιο το σχήμα αλλά και για τον  metal ήχο από την γέννηση του μέχρι τις μέρες μας. 
Υπό αυτό το πρίσμα θα “διαλέξω”  το “Piece of mind” γιατί κάθε φορά που ακούω τα τύμπανα του “Where eagles dare “ του νεοφερμένου τότε Nicko McBrain είναι σαν να με χτυπά μια καταιγίδα που δεν μπορώ να την περιγράψω. Γιατί ο δίσκος κλείνει με ένα από τα πιο ωραία κομμάτια και από τα πιο αγαπημένα μου του σχήματος, και ας μην είναι ανάμεσα στα hit τους (“Το tame a land”). 
Για το “Revelations”, το “Quest for fire” και το “Sun and steel “ που και αυτά δεν είναι στην πρώτη γραμμή, αλλά έχοντας τα διασκορπισμένα στις πρώτες κασέτες επιλογές μου, ήταν και αυτά που μου έδειχναν την σπουδαιότητα του δίσκου που διαδέχθηκε τον πρώτο δίσκο που άκουσα ποτέ μου (Νumber of the beast-Ιανουάριος 1983).
Για το γνωστό και αγέρωχο “Flight of Icarus” που ακουγόταν και στα εβδομαδιαία charts του Άκη Εβενη (ήταν κάπως πρωτόγνωρο να ακούς τότε στο ραδιόφωνο metal και θυμάμαι ακόμα  αυτήν την αίσθηση με αυτό το κομμάτι). 
Για το “Τrooper” που όσες φορές και να το ακούσεις  διαθέτει μέσα του την άσβεστη φλόγα, την ενέργεια και την μοναδική ταυτότητα που διέθεταν οι MAIDEN την εποχή που είχαν ξεκινήσει να κατακτούν τον κόσμο. 
Γιατί το “Piece of mind” μπορεί να αδικείται βρισκόμενο ανάμεσα στα “Νumber of the beast”  και “Powerslave”, αλλά δεν χρειάζεται καμιά  υποστήριξη από κανέναν για να αποδείξει την αξία του. Αρκεί μια ακρόαση του και μόνο. Up the Irons.  

 

“Somewhere in time” ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Μεγάλες δισκάρες και τα δύο, αποτελούμενες από διαχρονικά άσματα, όμως για μένα δεν υπάρχει καν η σκέψη της σύγκρισης μεταξύ του “Piece of mind” και του “Somewhere in time”. Δαγκωτό διπλό από το ημίχρονο!
Ο τέταρτος δίσκος των IRON MAIDEN και δεύτερος με τον Βρασίδα στα φωνητικά, έναντι του έκτου δίσκου της μπάντας και εκείνου που έχει το μεγαλύτερο (και μάλλον και αιώνιο) απωθημένο του Έλληνα οπαδού, το “Alexander the great”.
Ναι, το “Piece of mind” έχει μέσα το “The trooper”, έχει το “Where eagles dare”, έχει το “Flight of icarus”, το αγαπημένο “Still life”, έχει το “To tame a land”, είναι δισκάρα, όμως το “Somewhere in time” είναι σαν την κορύφωση μίας χρυσής εποχής για τη μπάντα, πριν τα «χοντρά» (για τα δεδομένα τους) πειράματα. Και τα 8 κομμάτια είναι άσματα, το ένα καλύτερο από το άλλο και με όλους να έχουμε διαφορετικά αγαπημένα. Έχει ένα “Wasted years” που το ξέρει και ο περιπτεράς της γειτονιάς μου, έχει το “Sea of madness” (αλήθεια, πόσο μοιάζει το intro riff με το αντίστοιχο του “Domination” των Pantera;;), έχει τα “Φιλάκια στη Μπι-Μπι-Μπο”, έχει τον “Aλέξανδρο” (όχι αυτόν που κρύβεται πίσω από τις λέξεις), έχει το “Stranger in a strange land”, έχει αυτή τη ρεφρενάρα του “Caught somewhere in time”, τι δεν έχει ρε γαμώτο. Είναι ο πιο δύσκολος εκτελεστικά δίσκος των MAIDEN, φωνητικά ο Dickinson φτάνει σε ύψη που αρχίζεις και αναρωτιέσαι αν είναι cyborg ή άνθρωπος τελικά, ενώ είναι και ο πρώτος που αρχίζουν τα «αιρετικά» και πειραματίζονται με synthesized μπάσο και κιθάρα, κάτι που θα πάνε ακόμα πιο πέρα με το επόμενο άλμπουμ και προσωπικό Νο 1, το “Seventh son of a seventh son”, όπου θα χρησιμοποιήσουν για πρώτη φορά πλήκτρα. Είναι ένας δίσκος που η συνθετική ωριμότητα της μπάντας ξεχειλίζει και από ότι φαίνεται ήταν τόση που κράτησε και για έναν ακόμη δίσκο σε δυσθεώρητα επίπεδα.
Και επειδή σε αυτή τη στήλη μιλάμε υποκειμενικά και μόνο, προσωπικά, το “Somewhere in time” είναι ο δεύτερος καλύτερος δίσκος των MAIDEN, πίσω από το “Seventh son” και επομένως πάνω από το “Piece of mind” που είναι κάπου στις θέσεις 4-5-6 της προσωπικής μου λίστας. Caught somewhere in tiiiiiime…

 

“Piece of mind” ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Δύο άλμπουμ-σταθμοί, για τους παλιούς φίλους των IRON MAIDEN, όπως εγώ. Ακόμη θυμάμαι το πόσο αγωνιούσα να αγοράσω την συνέχεια του αξεπέραστου “Number of the beast”. Πώς έκανα όταν το είδα στη βιτρίνα του δισκάδικου στην πλατεία του Αγ. Νικόλαου, στην Αθήνα και πώς ζορίστηκα όταν το έβαλα στο πικάπ. Όταν οι προσδοκίες είναι μεγάλες, ένα γρήγορο κομμάτι, όπως  “Where eagles dare” με ύμνους σε μια ταινία μούφα και μια επιχείρηση των «ηρώων» κομάντο των Συμμάχων, δεν με απογειώνει. Αλλά όταν μπαίνει η εισαγωγή του “Revelations”, όλα αλλάζουν και η ατμόσφαιρα που μας έμαθαν οι IRON MAIDEN είναι εκεί, σε ένα τραγούδι που σε καθηλώνει με τον όγκο του, ακόμη τραγουδάω την εισαγωγή στα δύσκολα της δουλειάς, για να εμψυχώνομαι. Το βίντεο του “Flight of the Icarus” χαοτικό και τραγικό  ως σύλληψη, ήταν όαση στο Μουσικόραμα του Γκούτη, έστω και στους τίτλους, ενώ το “Die with your boots on” ένα ακόμα γρήγορο, ψιλογέμισμα αλλά με ρεφρέν που κολλάει. Η δεύτερη πλευρά τελειώνει την σχέση των IRON MAIDEN με την ιστορία και τους κατατάσσει στα ονόματα που όλοι θα μιλούν για αυτούς. Η Νέα Φιλαδέλφεια το Σεπτέμβριο του ‘88, στέρησε στον Dickinson το δικαίωμα να τραγουδήσει τον ύμνο “The trooper” κάθε λέξη την ξεσκίσαμε στα εξ ων συνετέθη, ουρλιάζοντάς τη, με τις φλέβες μας να έχουν γίνει σαν το τρέιλερ του Ράμπο 2... Και μόνο για αυτό το τραγούδι, το άλμπουμ αυτό, ανήκει στην χρυσή πεντάδα των κυκλοφοριών των  IRON MAIDEN. «Still life» και ένα ακόμη γέμισμα, το ίδιο και τα μέτρια “Quest for Fire" (κινηματογραφόφιλος ο Harris) και  “Sun and steel” , όσο και το μέτριο «To tame a land». Αλλά το heavy metal ήταν όπως έπρεπε να είναι χωρίς  φιοριτούρες και πολύ τεχνική. Ατόφιο ατσάλι από τα χαλυβουργεία της Αγγλίας, με ένα σχήμα διψασμένο να δώσει στον κόσμο τη μουσική που θα μεγάλωνε τους αστούς. 
Μερικά χρόνια αργότερα, οι IRON MAIDEN είναι πια όνομα, γεμίζουν αρένες και τα prog όνειρα του Harris αλλά και του Dickinson γίνονται πραγματικότητα. Το SIT έχει ξεχωριστά τραγούδια σαν τα “Wasted years”, ύμνος, το πιασάρικο “Sea of madness”, το χορωδιακό “Heaven can wait”. Αλλά η δεύτερη πλευρά του άλμπουμ είναι κατ’ εμέ ένας ύμνος στην μετριότητα, γιατί οι  MAIDEN δεν είναι YES, GENESIS και ότι άλλο ήθελαν να πιστέψουν πως είναι. Επίσης το “Alexander the Great”, ένα τραγούδι-ύμνος στην Ελλάδα, είναι ακόμη μια ένδειξη, ότι το στούντιο δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος, για αυτό άλλωστε αδυνατούν να το αναπαράγουν στη σκηνή. 
Συγκρίνοντας τα δύο άλμπουμ, έχοντας πια παρέα το γιο μου, που αρχίζει να επιλέγει, το σκίρτημα στην καρδιά έρχεται από το “The trooper” κι εκεί θα δώσω την ψήφο μου, στο “Piece of mind”. Γιατί το heavy metal γεννήθηκε για να μιλά στην καρδιά πρώτα. Στο “Piece of mind”, το εξώφυλλο, στοίχειωσε τον καθένα μας, αλλά και η μουσική του μας λύτρωσε από τις μαυρίλες της εφηβείας. Εν αναμονή της στιγμής που θα μας καλέσει ο Bruce στην τελική επέλαση ίσως για τελευταία φορά, με ένα τραγούδι που ο κάθε παραγωγός σε αθλητικά και μη ραδιόφωνα έκανε χαλάκι, αλλά για εμάς θα είναι πάντα η στιγμή που η Φιλαδέλφεια απέκτησε λόγω ύπαρξης, τότε το ‘88, όταν ήμασταν νέοι, χαχαχα... 

 


“Somewhere in Time” ο Πάνος Δρόλιας
Διαβολεμένα δύσκολη περίπτωση σύγκρισης. Ειδικά όταν καθένα από τα άλμπουμ της χρυσής και θρυλικής περιόδου των MAIDEN (μέχρι το “Seventh Son of a Seventh Son” δηλαδή) κατέχει την δική του προσωπικότητα, το δικό του ειδικό βάρος στην μεταλλική ιστορία και φυσικά το δικό του διαχρονικό lover-hater δίπολο. 
Οφείλω να ομολογήσω ότι προτού στρωθώ για να γράψω ετούτες τις γραμμές, έκλινα περισσότερο προς την μεριά του “Piece of Mind”. Οι λόγοι πραγματικά ανεξάντλητοι. Αφήστε έξω το “The Trooper” που μόνο σε διαφήμιση για σερβιέτες δεν έχει παίξει ακόμα (αν και θα μπορούσε με τόσα τσισάκια που ακόμα προκαλεί). Διαθέτει ένα από τα καλύτερα openers όλων των εποχών και την πιο λαμπρή στιγμή του Nicko McBrain (“Where eagles dare”), έχει το ξελαρυγιαστικό “Revelations” που θα ξεσηκώνει στο πόδι μέχρι να σβήσει να ήλιος κάθε αρένα σε οποιαδήποτε άκρη του κόσμου, έχει και τα επικά “Flight of Icarus” και “Die with your boots on”, την τεχνοτροπία των οποίων έχει κοπιάρει μέχρι και η πιο τραχανοπλαγιάδικη power μπάντα της υφηλίου. Και για μην το ξεχάσω έχει και αυτό το ακατέργαστο διαμάντι του “Still Life” που κάθε άκουσμα του προσωπικά μου προκαλεί ανατριχίλα. Πως λοιπόν οι ίδιοι οι MAIDEN να μην συμπεριλάβουν μεγάλο μέρος του στην περιοδεία τους που θα περάσει από τα μέρη μας; 
Αλλά όχι. Το “Somewhere in Time” είναι στα σημεία ανώτερο. Και ας είμαστε λιγάκι ειλικρινείς. Ακόμα και σήμερα είναι σταμπαρισμένο ως «υποτιμημένο» επειδή όταν βγήκε οι περισσότεροι κόμπιαζαν να δουν κατάματα την μεγάλη εικόνα. Την ίδια χρονιά που οι JUDAS PRIEST έφαγαν πανηγυρικά τα μούτρα τους με το “Turbo” (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;), οι IRON MAIDEN τόλμησαν να γίνουν λίγο πιο «prog» και να προσθέσουν synths επιτυγχάνοντας να δώσουν ακόμα πιο επικές διαστάσεις στην μουσική τους και να συντρίψουν κάθε ταμπού χατζημεταλλίασης. Τόσο απλά! Οκ, συμφωνούμε πως η συγκεκριμένη προσέγγιση τελειοποιήθηκε το ένδοξο 1988, ωστόσο, δεν γίνεται να μην υποκλιθείς στο μεγαλείο αυτού του δίσκαρου. Τι να πρωτοσχολιάσεις και τι να αφήσεις στην απέξω; Την ανυπέρβλητη ερμηνεία του κυρίου Dickinson στο “Caught Somewhere in Time” (ή Κοτ Σάμγουερ ιν Τάϊμ σύμφωνα με το θαύμα της ελληνικής EMI) και στο “Heaven can wait” (δες το “Maiden England” και θα καταλάβεις το τεράστιο συναυλιακό του μέγεθος); Την συνθετική κορυφή που πιάνει ο Adrian Smith στα “Wasted Years” και “Stranger in a stranger land”; Η ερωτοτροπία δισολιών και synths στο “Deja-vu”; Το “The Loneliness of the Long distance runner” που είναι μια κατηγορία από μόνο του; Ή μήπως τον sing-along οργασμό που προκαλεί για πολλούς και διάφορους λόγους το “Alexander the Great”; Για το δε εξώφυλλο; Μακράν το καλύτερο artwork μαζί με το “Poweslave” στην ιστορία του συγκροτήματος.
Με λίγα λόγια: Άσος ημίχρονο, διπλό τελικό με ανατροπή. 

 

“Somewhere in time” ο Δημήτρης Τσέλλος
Το δίλημμα αυτό μπήκε, όπως λογικά ήδη γνωρίζετε, διότι στη παρούσα φάση της καριέρας τους οι IRON MAIDEN έχουν διαλέξει τέσσερα τραγούδια από το “Piece of Mind” και κανένα από το “Somewhere in Time”. Οπότε, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να συγκρίνουμε τα δύο αυτά άλμπουμ, καθώς ο Harris με τον Smallwood λογικά αυτό έκαναν και έβγαλαν νικητή το πρώτο. Τώρα πρέπει να πω και εγώ τη γνώμη μου, έτσι; Μάλιστα… Λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Αμφότερα τα “Piece…” και “Somewhere…” είναι αριστουργήματα. Άλμπουμ του “10”. Σε τέτοιες  περιπτώσεις, πρέπει να βάζουμε κάτω τα δεδομένα και να τα αναλύουμε όσο πιο διεξοδικά μπορούμε. Ας δούμε πρώτα το “Piece…”, ως πρώτο χρονολογικά.
Το εν λόγω άλμπουμ έχει τεράστια σημασία. Ξέρετε γιατί; Γιατί ήταν ο δίσκος ο οποίος έδωσε τη τελευταία (και ισχυρότερη) ώθηση στη μπάντα, ώστε να «σπάσει τα στεγανά» του NWOBHM και να γίνει ομάδα επιπέδου “Champions League”. Γιατί με αυτόν τον δίσκο, οι Βρετανοί επηρέασαν κατά 40% (ένα άλλο 40% ανήκει δικαιωματικά στους JUDAS PRIEST και το υπόλοιπο 20% οπουδήποτε αλλού) το metal των 80’s σε Ευρώπη και ειδικά Η.Π.Α (καταλαβαίνετε το μέγεθος τώρα;). Ως προς τις συνθέσεις που το απαρτίζουν, τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Από το χαρακτηριστικότερο riff στην ιστορία του group (“The Trooper”) ως μαγικές στιγμές σαν αυτές που ξετυλίγονται σε κομμάτια όπως το “To Tame a Land”, όλα μυρίζουν classic. Ακόμη και τα ας πούμε (ναι, πως το θες) fillers “Die with your Boots on”, “Sun and Steel” και “Quest for Fire”, είναι τραγούδια που οποιαδήποτε μπάντα από το 1984 και μετά θα πωλούσε σώμα και ψυχή για να έχει γράψει. Το “Piece…” έχει επίσης αναφορά σε δικά μας θέματα (“Flight of Icarus”), ντεμπούτο McBrain, τη πρώτη συνθετική συνεισφορά του Bruce και μια από τις καλύτερες παραγωγές του Birch.

Το “Somewhere…” από την άλλη, όταν κυκλοφόρησε δίχασε. Δεν το κάνει πια. Ήταν νεωτεριστικό, με τα guitar synths να κυριαρχούν. Δεν επηρέασε όπως το “Piece…”, αλλά έχει άλλο ατού, εξίσου σημαντικό: είναι το μοναδικό άλμπουμ της μπάντας, που δεν πρόκειται ποτέ, μα ΠΟΤΕ, να ακουστεί παρωχημένο ως προς τον ήχο του. Είναι τόσο μπροστά από την εποχή του (και από τη δική μας), που δεν ξέρεις πότε θα σταματήσει να προηγείται και να κατέχει το ρόλο του «σκαπανέα». Έχει ένα υποτιθέμενο filler λιγότερο (“Sea of Madness”, “Deja-Vu”) σε σχέση με τον αντίπαλό του. Έχει και αυτό αναφορά στα του οίκου μας (“Alexander the Great”), έχει επίσης τα hits και τα underrated τραγούδια του, αλλά έχει τα εβδομήντα πιο πωρωτικά δευτερόλεπτα στην ιστορία των IRON MAIDEN εν τω συνόλω: “Wasted Years”, από το 02:32 ως το 03:42. Αρκετά για να δώσουν κούπα και να βγάλουν πρώτο σκόρερ, δεν νομίζετε;
Συνοψίζω, γιατί σας κούρασα. Με καθαρά ιστορικά κριτήρια, θα πρέπει να συμφωνήσω με τον Harris που θεωρεί καλύτερο και πλέον σημαντικό άλμπουμ του συγκροτήματος το “Piece of Mind” και να το ψηφίσω. Αλλά επειδή πάντα ήμουν με τα outsiders, επειδή θεωρώ το “Somewhere in Time” εγκληματικά ριγμένο από την ίδια τη μπάντα και επειδή έτσι κι αλλιώς έχω να διαλέξω μεταξύ αριστουργημάτων, θα ρίξω το ψηφαλάκι μου «Κάπου στον Χρόνο»… και ας άκουγα ποτ-πουρί από επιτυχίες του Di Anno καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές, χαχαχα!

 

“Somewhere in time” ο Λευτέρης Τσουρέας
Δηλώνω εξαρχής ότι είμαι MAIDENας! Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο για εμένα να ξεχωρίσω κάποιον από τους δίσκους των 80’s ως τον καλύτερο. Απλώς έχω μια μεγαλύτερη έξη προς την περίοδο που έβαλαν στον ήχο τους τα guitar synths, αποκτώντας κάτι διαστημικό στο τελικό αποτέλεσμα. Ναι, για εμένα στο “Somewhere in time” οι MAIDEN ηχητικά έπιασαν κάτι που κανείς άλλος από το 1986 μέχρι σήμερα δεν έχει τολμήσει να αντιγράψει. Επίσης εκείνη την περίοδο είχαν την πολυτέλεια να έχουν φοβερά b-sides, με αποκορύφωμα το “Reach out” με τον Adrian Smith να δείχνει πρώτη φορά και τις ικανότητες του σαν τραγουδιστής. Για το εξώφυλλο τι να πει κανείς; Είναι ο αγαπημένος μου Eddie και τυχερός που τον έχω πάρει σε μεγάλη μινιατούρα του και  τον έχω πάνω από το μίκτη μου στο χαοτικό δωμάτιο μου.
Εκεί, όμως, που είναι η ουσία αυτής της άτυπης «κόντρας» είναι στα τραγούδια. Ναι το “Piece of mind” έχει το πιο αγαπημένο μου τραγούδι τους, το “To tame a land”. Αλλά συνολικά ο δίσκος έχει αγγίξει περισσότερο όσους αρέσκονται στο κλασικό metal, μιας και οι ρυθμοί του ήταν μεγάλη επιρροή για το US heavy/power και όχι μόνο… Το “Somewhere in time” δεν επηρέασε σχεδόν καθόλου θα έλεγα, αλλά είναι πολυδιάστατο, έχοντας το “Alexander the great” μαζί με το διαμαντάκι “Déjà vu”. Και το κυριότερο: Είναι τίγκα στην 80ίλα: Υπερβολή μέχρι όσο δεν πάει σε όλα τα επίπεδα, μαζί με τα sci-fi σκηνικά που αγγίζουν το όριο του γελοίου! Ό,τι καλύτερο λοιπόν… Κρίμα που δεν παίζουν ούτε ένα “Wasted years” στην περιοδεία τους μέχρι τώρα…

 

“Somewhere in time” η Χαρά Νέτη
“Piece of Mind” ή “Somewhere in Time”; Η ερώτηση στο μυαλό μου φαντάζει τόσο αδιανόητο να απαντηθεί όσο και αν σε μία στιγμή φοβερής υπογλυκαιμίας με ρώταγαν αν στην κρέπα μου θα προτιμούσα  Merenda ή Nutella… Άμα αγαπάς την πραλίνα και θες να φας γλυκό, θα τις βρεις και τις δύο θεσπέσιες.
 Έτσι λοιπόν, κι όταν αγαπάς τους IRON MAIDEN, όπως συμβαίνει στην δική μου περίπτωση, λατρεύεις εξίσου και τα δύο άλμπουμ. Το εξωπραγματικό “Piece of Mind” με το πιο τεχνικό και progressive ύφος του, τις κορυφαίες συνθέσεις του η κάθε μια απ’ τις οποίες έχει μια δική της ταυτότητα και απ’ την άλλη το αριστουργηματικό “Somewhere in Time” με τα αμέτρητα ασύλληπτα κομμάτια του και τον ξεσηκωτικό του χαρακτήρα. Μιλάμε για δυο διαμάντια ανεκτίμητης αξίας στην metal δισκογραφία… Πώς να δοθεί απάντηση λοιπόν σε τέτοιο δίλλημα; 
Παρ’ όλα αυτά αν κάποιος μου έβαζε το πιστόλι στον κρόταφο για να του απαντήσω, θα αναγκαζόμουν να πω το “Somewhere in Time”, όχι γιατί  το θεωρώ καλύτερο, απλά γιατί λατρεύω περισσότερα σε αριθμό κομμάτια του, συν του ότι είμαι οπαδός της προόδου και θεωρώ ότι αγαπημένοι Βρετανοί έκαναν αρκετά πιο μοντέρνο τον ήχο τους με την έκτη δισκογραφική τους δουλειά. 

 

Οι συντάκτες του Rock Hard, με μεγάλη πλειοψηφία,14-5, αποφάσισαν ότι προτιμούν το “Somewhere in time” από το “Piece of mind”. Εσείς τι πιστεύετε; Ψηφίστε από κάτω!

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

IN FLAMES vs DARK TRANQUILLITY

29 Νοεμβρίου, 2016 - 00:30 Rockhard

Αυτόν το μήνα, το δίλημμα που κλήθηκαν να απαντήσουν οι συντάκτες του ROCK HARD για τη στήλη One Way Or Another είναι IN FLAMES ή DARK TRANQUILLITY; DARK TRANQUILLITY ή IN FLAMES; Ένα δίλημμα στο...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους METALLICA;

13 Νοεμβρίου, 2016 - 23:00 Rockhard

Την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου, κυκλοφορεί επιτέλους το δέκατο στούντιο άλμπουμ των METALLICA, το "Hardwired... to self-destruct", και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα κουίζ για πολύ δυνατούς λύτες,...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH with Ozzy Osbourne vs BLACK SABBATH with Ronnie James Dio

30 Σεπτεμβρίου, 2016 - 17:45 Rockhard

Αρκετό καιρό μετά το πρώτο "vs", που ήταν ανάμεσα στους MACHINE HEAD και τους SLIPKNOT, κλήθηκε η συντακτική ομάδα του ROCK HARD, να ψηφίζει το δίλημμα: "BLACK SABBATH με Ozzy Osbourne ή BLACK...

[περισσότερα]

Το Heavy Metal πάει στον κινηματογράφο. Κουίζ με cameos metal καλλιτεχνών!!!

11 Μαρτίου, 2016 - 11:45 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή τα Όσκαρ που δόθηκαν πριν λίγες μέρες, κάνουμε μία αναδρομή σε διάφορες γνωστές ή λιγότερο γνωστές cameo εμφανίσεις heavy metal καλλιτεχνών σε κινηματογραφικές ταινίες. Για να δούμε, πόσο...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους ANTHRAX;

15 Φεβρουαρίου, 2016 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το 'For all kings" των ANTHRAX και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ακόμα κουίζ γνώσεων, όπως είχαμε κάνει και με τους MEGADETH, για να τεστάρουμε όλοι τις γνώσεις μας σχετικά με...

[περισσότερα]