ALICE IN CHAINS 90’s vs ALICE IN CHAINS 00’s

18 Ιουνίου, 2019 - 03:15

Η πρώτη συναυλία των σπουδαίων ALICE IN CHAINS, βρίσκεται προ των θυρών (24 Ιουνίου) στα πλαίσια του Release Festival και οι συντάκτες του Rock Hard κλήθηκαν να απαντήσουν στο εξής δίλημμα: ALICE IN CHAINS των 90’s με τον Layne Staley στα φωνητικά ή επανασυνδεδεμένοι ALICE IN CHAINS των 00’s με τον William DuVall και τον Jerry Cantrell στα φωνητικά; Όπως πάντα, μπορείτε να ψηφίσετε στο τέλος, την δική σας εκδοχή του διλήμματος!

ALICE IN CHAINS 00’s ο Σάκης Φράγκος
Το πιο metal συγκρότημα του grunge κινήματος μας απασχολεί στο One way… και στο δίλημμα που τέθηκε, πιθανώς να είμαι αιρετικός. Να μην παρεξηγηθώ, θεωρώ τον Layne Staley ως μία από τις κορυφαίες φωνές που έχουν εμφανιστεί στη rock μουσική γενικότερα. Οι ALICE IN CHAINS έβγαλαν τρεις δίσκους με τον Staley στα φωνητικά στα 90’s, εκ των οποίων τους δύο πρώτους τους θεωρώ εξαιρετικούς και με τρομερή επιρροή στην μουσική. Μετά τον θάνατο του frontman και τη χειμερία νάρκη όμως που έπεσαν, πιστεύω ότι η επιστροφή τους ήταν πιο δυναμική απ’ όσο θα περίμενε και ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους. Όταν 14 χρόνια μετά το ομώνυμο άλμπουμ τους, μπόρεσαν να κυκλοφορήσουν έναν από τους πιο ωραίους δίσκους των 00’s (ναι, για το “Black gives way to blue” μιλάω), τότε μιλάμε για κατόρθωμα!!! Ο δε Cantrell, ανέκαθεν υπήρξε ο σχεδόν αποκλειστικός συνθέτης του σχήματος κι έκανε τα χαρακτηριστικά δεύτερα φωνητικά, όμως ουδείς πίστευε ότι θα απέδιδε τόσο καλά ως lead τραγουδιστής και θα μας έκανε να ξεχάσουμε τον χαρισματικό προκάτοχό του. Επιπλέον, ο William DuVall που κλήθηκε να μπει κι αυτός στα παπούτσια του Staley, στέκεται με εκπληκτικό τρόπο, συνθέτοντας ένα τρομερό ντουέτο φωνητικών, όντας παράλληλα και μία εντελώς αντισυμβατική επιλογή, απ’ όλες τις απόψεις. Και τα τρία άλμπουμ της επανασύνδεσης είναι από καλά έως πολύ καλά, ενώ στα 90’s, το ομώνυμο άλμπουμ τους, μου είχε φανεί πολύ μέτριο. Δεν παραγνωρίζω το πόσο σημαντικοί υπήρξαν στα 90’s, που το κίνημα ήταν στο φόρτε του, μου φαίνεται όμως απείρως πιο σημαντικό αυτό που έκαναν χωρίς να έχουν όλους τους προβολείς πάνω τους τα τελευταία χρόνια και τους βγάζω το καπέλο γι’ αυτό…

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Άγγελος Κατσούρας
ALICE IN CHAINS στο one way or another λοιπόν… Μόνο που όσο ΜΠΑΝΤΑΡΑ και να είναι ΑΚΟΜΑ, υπάρχει μόνο one way και όχι another. Ας πάρουμε αυτή τη φορά τα πράγματα ανάποδα. Το 2009 και 7 χρόνια μετά την ανείπωτη πίκρα του χαμού του αδερφικού τους φίλου και αναπόσπαστου μέλους της μπάντας Layne Staley, αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να ξαναβγούν στο προσκήνιο αρχικά για να βγάλουν έναν δίσκο για να τον τιμήσουν και να κλείσει ένας κύκλος. Το “Black gives way to blue” όχι απλά είναι ο καλύτερος δίσκος της δεύτερης εποχής τους, όχι απλά έκανε τους πάντες να υποκλιθούν στην ανθεκτικότητά τους στο χρόνο, αλλά αποτελεί χαλαρουίτα ένα από τα πλέον κορυφαία άλμπουμ των τελευταίων 10 ετών. Πλέον ο φίλος τους μπορούσε να αναπαυθεί τελείως, το κομμάτι του παζλ που είχε χαθεί με την αδράνεια του συγχωρεμένου λόγω των καταχρήσεών του και του διαστήματος που πέρασε λίγο πριν και πολύ μετά το θάνατο του, σταμάτησε να έχει κενά και τα κομμάτια ενώθηκαν ιδανικά για να σχηματίσουν τη νέα τους σύσταση.
Και μάλλον μιλάμε για Όσκαρ αντικατάστασης του Layne, παρότι ο William DuVall δεν έχει ούτε το φωνητικό του εύρος, ούτε το σκηνικό του εκτόπισμα. Είναι όμως τόσο μορφάρα και αντισυμβατική η επιλογή του (ακόμα και αντιρατσιστική αν το θέλετε), που τους βγάζεις το καπέλο. Φωνητικά δε καμία σχέση με τον προκάτοχο του, μία πιο διακριτική παρουσία με πολύ όμορφο χρώμα φωνής και με πολύ ενέργεια επί σκηνής. Και έχοντας τη χαρά (και τιμή θα έλεγα) να τον έχω δει ιδίοις όμασι, όχι απλά μπαίνει στα παπούτσια του Layne αλλά λέει και τα παλιά κομμάτια υπέροχα, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν τον περίμενε έτσι κανείς. Για τα επόμενα 10 χρόνια μέχρι σήμερα, περιόδευσαν αρκετά και κατά την προσφιλή τους συνήθεια, έκαναν μεγάλα διαστήματα να βγάλουν δίσκους, με το “The devil put dinosaurs here” να έρχεται το 2013 και το περσινό φοβερό “Rainier fog” να ισοφαρίζει την ποσότητα δίσκων της δεύτερης εποχής τους με την πρώτη στο 3-3. Γενικώς με την προφανέστατη αξία τους κέρδισαν το δικαίωμα να χαρακτηρίζονται ως η μπάντα με το τιμιότερο, ποιοτικότερο και ουσιαστικότερο reunion των τελευταίων… πολλών ετών (ίσως και όλων των εποχών κατά την ταπεινή μου άποψη). Και είναι κάτι που δε μπορεί κανείς και ποτέ να τους το πάρει.
ΑΛΛΑ… (πάντα ακόμα και στην πιο τέλεια στιγμή, υπάρχει το μαμημένο το αλλά που τα χαλάει όλα…) μερικά πράγματα όσο ωραία και να εξελίσσονται, δεν ξεπερνούν ποτέ το αρχικό σοκ. Αυτό που προσωπικά βίωσα όταν τους έμαθα στο ξεκίνημα τους στο “Facelift” στην τρυφερή ηλικία των 10. Έγινα οπαδός τους άμεσα, φανατικός και όχι ιδιαίτερα διαλλακτικός, έβλεπα με χαρά να παίζουν στην Clash Of The Titans περιοδεία ως το next big thing όλου του σκληρού ήχου και το χαιρόταν η ψυχή μου. Τους βάζανε ένα με όλες τις grunge μπάντες λόγω καταγωγής και προσωπικά χλεύαζα μέχρι και μεγαλύτερούς μου που έκαναν λες και πονούσαν με την ολοένα και αυξανόμενη δημοτικότητα τους. Το “Dirt” ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να ισιώσει τα βουνά και να αποτελέσει ένα από τα (βάλτε ότι αριθμό θέλετε πολύ διψήφιο και πολύ προς τα κάτω) καλύτερα και σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής. Θες τα riff και οι σολάρες του μέγιστου παιχταρά Jerry Cantrell, θες η παρουσία και η φωνή του Layne Staley, θες το “Them Bones”, το “Rooster”, το “Would?”, όλος ο κόσμος έστρεψε την προσοχή του πάνω τους και για πολλούς δεν είχαν αντίπαλο ανεξαρτήτως είδους πλην ίσως των PANTERA.
Έφτασαν μέχρι και να γίνουν νούμερο 1 με ακουστικό ΕΡ (“Jar of flies” λέτε και κλαίτε), το οποίο ακολούθησε το δρόμο του “SAP”. Το ομότιτλο “Alice in chains” δεν έκανε τον πάταγο των δύο πρώτων άλμπουμ, αλλά τους κράτησε στο προσκήνιο και το θρυλικό unplugged στο MTV θεωρείται ουσιαστικά το κύκνειο άσμα τους. Για πολλούς από τους παραπάνω λόγους, για το γεγονός ότι αν οι παθήσεις και εξαρτήσεις του Layne δεν τους κρατούσαν πίσω, για την απόλυτη στήριξη των υπολοίπων στο πρόσωπο του και την άρνηση να κάνουν οτιδήποτε χωρίς αυτόν και να έχουν… φορτώσει εκατομμύρια των εκατομμυρίων (άνετα), για την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι ο άνθρωπος άνοιγε το στόμα του και από τη μία χωρούσε όλο τον κόσμο και την αγάπη του και από την άλλη σπάραζε την άβυσσο που τον παρέσερνε μέσα της όλο και περισσότερο, η πρώτη εποχή των AIC είναι καλύτερη, επιδραστικότερη και πολύ πιο επίκαιρη, ακόμα και με την τωρινή αψεγάδιαστη παρουσία τους. Γουστάρω κάργα τον DuVall και θεωρώ ότι το όνομα ALICE IN CHAINS είναι ΙΔΕΑ και πάνω από πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά δε μπορώ να παραβλέψω τα νιάτα μου και βιώματα 28 πλέον ετών. Το ’πες και έγινε μπαγάσα, πέθανες και έριξε καρέκλες τη μέρα της κηδείας σου!

 


ALICE IN CHAINS 90’s ο Γιάννης Παπαευθυμίου
“Facelift” και “Dirt”. Δυο από τους πιο σημαντικούς δίσκους όχι μόνο για την δισκογραφία του σχήματος, αλλά τόσο επιδραστικοί  όσο λίγοι σε όλο το metal φάσμα από την κυκλοφορία τους και έπειτα. Έφτιαξαν τον ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ήχο, επηρέασαν τόσα πολλά και διαφορετικά συγκροτήματα από διαφορετικές κατηγορίες του σκληρού ήχου και πλέον όλοι τους παραδέχονται αν και στην εποχή του grunge δεν είχαν αποκτήσει την καθολική αποδοχή που χαίρουν τώρα. Οι λόγοι είναι πια  γνωστοί, όσοι τους παρακολουθούσαμε και τους ακούγαμε φανατικά στην εποχή τους, νοιώθουμε πλέον και μια κάποια δικαίωση…  για τα αυτονόητα. 
Η επανεμφάνισή τους  το 2009 με το “The black gives way to blue” έσκασε σαν σοκ στην μεταλλική κοινότητα,  δεκατρία χρόνια από την ανεπίσημη διάλυση τους και μετά από τον θάνατο του Layne Staley το 2002, ούτε και ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους δεν πίστευε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα κρατούσε στα χέρια του άλλον ένα δίσκο των ALICE IN CHAINS. Με τον William DuVall στα φωνητικά και επιπλέον ότι για δυο χρόνια έδιναν συναυλίες μαζί του χωρίς να υπάρχει πλάνο για δίσκο, τους βγήκε σε καλό τελικά, αφού ο νέος τραγουδιστής  κατάφερε να ενταχθεί πλήρως στο δυναμικό του σχήματος και είχε σαν αποτέλεσμα έναν εξαιρετικό δίσκο  που εκείνη την χρονιά έπιασε κορυφή στις top κυκλοφορίες όλων των εντύπων ανά τον κόσμο. 
Καλλιτεχνικός και εμπορικός θρίαμβος για τους ΑLICE IN CHAINS.  O οποίος συνεχίστηκε και τέσσερα χρόνια μετά (2013) με το δεύτερο album της επανασύνδεσης “The devil put dinosaurs here” και το σερί συνεχίσθηκε και με το περσινό “Rainier Fog”. Νομίζω, ότι ακόμα και ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους δεν περίμενε ένα τέτοιο –αναπάντεχα- εξαιρετικό σερί κυκλοφοριών, από μια μπάντα που η σφραγίδα του Layne Staley στον χαρακτήρα του ήχου τους ήταν πιο βαριά και από βουλοκέρι σε επιστολή. 
Το έχουμε πει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια, θα το επαναλάβουμε:   H επανασύνδεση των ALICE IN CHAINS ανήκει στις πιο τίμιες που έχουμε συναντήσει στον metal χώρο. τουλάχιστον τα τελευταία  χρόνια. Η μπάντα αποφεύγει τις βαρύγδουπες δηλώσεις και αφήνει τα τραγούδια της να μιλήσουν  τόσο για την αξία της μουσικής τους όσο και το ποιόν της καλλιτεχνικής τους υπόστασης.
Για το δίλλημα που καλούμαστε να απαντήσουμε.  Είναι τόσο βαρύ το αποτύπωμα που μου έχουν αφήσει οι ακροάσεις των “Facelift” και “Dirt”στην διαμόρφωση των προσωπικών μου ακουσμάτων που δεν θα μπορούσαν να απαντούσα κάτι άλλο. Είμαι σε αναμονή όμως για τις 24 του Ιουνίου, όσο λίγες φορές από τότε που ξεκίνησα να παρακολουθώ συναυλίες. 

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Σάκης Νίκας
Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τα διάφορα κείμενα που μου δίνεται η ευκαιρία να γράψω, να υπογραμμίσω το δυναμικό χαρακτήρα της μουσικής. Ένας δίσκος ηχογραφείται, κυκλοφορεί και εν τέλει αποτιμάται από τον τύπο και τους οπαδούς. Αυτό που συχνά παραγνωρίζεται είναι το γεγονός ότι όσο μεγαλώνουμε αλλάζουμε και σαν άτομα και σίγουρα βλέπουμε με άλλο μάτι πράγματα και καταστάσεις. Προσοχή... δεν συμβαίνει πάντα. Όταν, όμως, συμβαίνει πρέπει να το σημειώνουμε. Για μένα, προσωπικά, πίσω στο μακρινό 1991 το grunge αποτελούσε τον αδιαμφισβήτητο εχθρό της αγαπημένης μου μουσικής. Οι εκπρόσωποί του ευθύνονταν δίχως άλλο για την εξαφάνιση του hard rock και του παραδοσιακού heavy metal και έτσι αρνιόμουν πεισματικά να δώσω μία ευκαιρία στο ιδίωμα... Όχι σε κάθε συγκρότημα αλλά σε αυτά που ήταν κοντά στα μουσικά μου γούστα. Ένα από αυτά τα συγκροτήματα ήταν οι ALICE IN CHAINS. Βλέπετε ακόμη και στην ηλικία των 17 χρονών, όταν βγήκε το "Dirt", μπορούσα να διακρίνω ότι αυτοί εδώ οι τύποι δεν αστειεύονταν. Είχαν καταφέρει να διυλίσουν της SABBATH-ικές επιρροές τους και ταυτόχρονα να διαμορφώσουν τη δική τους ηχητική ταυτότητα με τις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες του Cantrell, τα trademark διπλά φωνητικά των Staley & Cantrell, τις σκοτεινές (και συνάμα ειλικρινείς) στιχουργικές αναζητήσεις τους και τις εκπληκτικές παραγωγές τους. Το MTV έπαιζε συνέχεια τα video-clips τους και δίχως αμφιβολία ήταν το πρώτο συγκρότημα που με κέρδισε από το κίνημα...και ευτυχώς όχι το τελευταίο. 
Θέλω να πω κάτι όμως. Το να επιλέξω την πρώτη τριάδα δίσκων (με τον αδικοχαμένο Layne πίσω από το μικρόφωνο) έναντι των τριών νεότερων μουσικών πονημάτων τους είναι τόσο αυτονόητο όσο με το να πει κάποιος ότι το "Master of puppets" είναι καλύτερο από το "Lulu". Το θέμα ξέρετε ποιο είναι όμως; Ότι οι τρεις δίσκοι που έχουν κυκλοφορήσει οι ALICE IN CHAINS με τον Duvall είναι πραγματικά εξαιρετικοί. Προσέξτε, δεν το λέω για λόγους εντυπωσιασμού και δεν εμπεριέχεται κανέναν ίχνος υπερβολής στην άποψη μου. Ειλικρινά το πιστεύω. Και είναι κατόρθωμα στην εποχή μας να βγαίνουν τόσο εντυπωσιακοί δίσκοι από μία μπάντα που αναγεννήθηκε από τις στάχτες της (να είναι πάντα καλά ο τεράστιος Jerry Cantrell). Που θέλω να καταλήξω; Ναι, επιλέγω την πρώτη τριάδα για ευνόητους λόγους αλλά θα μπορούσα κάλλιστα να είχα βάλει στη θέση της την πιο πρόσφατη συγκομιδή του κουαρτέτου από το Seattle. Ωστόσο ο πιτσιρικάς μέσα μου οφείλει να αξιολογήσει βάσει συναισθήματος και όχι λογικής. Αυτό άλλωστε δεν είναι και η μουσική; 
Σάκης Νίκας

 

 

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Ντίνος Γανίτης
Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, με τους ALICE IN CHAINS ασχολήθηκα τα τελευταία χρόνια λόγω συνεχούς pressing του στρατηγού Σάκη Νίκα. Ένα απόγευμα με έβαλε κάτω για να ακούσουμε το “Dirt”. Μου έκανε μία καλή πλύση εγκεφάλου και η αλήθεια είναι πως έκατσα και άκουσα προσεχτικά τον συγκεκριμένο δίσκο. Στα 35 μου βρήκα πράγματα τα οποία αγνοούσα μέχρι τότε και η αλήθεια είναι πως  χάρηκα που ανακάλυψα, έστω και τώρα, ένα νέο μουσικό κεφάλαιο. Άκουσα όλη τη δισκογραφία του συγκροτήματος, πέρυσι έβγαλαν ένα πολύ καλό δίσκο που τον ευχαριστήθηκα. Ανάμεσα στις δύο περιόδους, προτιμώ την πρώτη λόγω του “Dirt”. Μουσικός ογκόλιθος, δίσκος που άφησε ιστορία και θα μείνει εσαεί στο μουσικό στερέωμα. Οπότε νομοτελειακά το ψηφαλάκι μου θα πάει στην πρώτη περίοδο του συγκροτήματος. 

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Γιάννης Σαββίδης
Οι ALICE IN CHAINS έκαναν την ωραιότερη επιστροφή τη τελευταία δεκαετία με τους απίστευτα ποιοτικούς δίσκους τους, ειδικά μετά το θάνατο του Layne Stanley το 2002. Παρόλα αυτά, η ιστορική σπουδαιότητα, το πρώτο σοκ και η υπεράνω κριτικής αρτιότητα του ομωνύμου, του “Dirt” και του “Facelift” καθιστούν τη πρώτη περίοδο των ηρώων εκ Seattle αξεπέραστη. Χώρια η συμμετοχή στην Clash Of The Titans tour με MEGADETH και SLAYER που προσδίδει άλλο ειδικό βάρος στην πρώτη περίοδο. 

 

ALICE IN CHAINS 00’s ο Λευτέρης Τσουρέας
Οι ALICE IN CHAINS είναι το πιο αγαπημένο μου συγκρότημα της σκηνής του grunge και όχι γιατί είναι το «πιο» metal σε ήχο. Μου άρεσαν εξαρχής γιατί είχαν τρομερό songwriting και τρομερό frontman. Το “Dirt” με στιγμάτισε στην εφηβεία μου και ακόμα και σήμερα νιώθω να είναι ένα μνημείο στη μουσική των 90’s. 
Όμως το σοκ που έπαθα όταν κυκλοφόρησε το “Black Gives Way to Blue” δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος να ακούσω τη συνέχεια τους χωρίς τον αδικοχαμένο Layne Staley και ίσως γι’ αυτό έπαθα σοκ! Τρομερές συνθέσεις, heavy ήχος και ατμόσφαιρα που απεικονίστηκε τέλεια στο video clip που το συνόδευσαν! Με το που άκουσα τον William DuVall πραγματικά ένιωσα ότι αναγεννήθηκαν και είναι πιο πλήρεις από ποτέ! Το επόμενο τους album, “The Devil Put Dinosaurs Here” δεν με ενθουσίασε εξίσου, αλλά το πρόσφατο “Rainier Fog” με έκανε να αναφωνήσω ότι μιλάμε για την καλύτερη stadium rock μπάντα σήμερα! Τί να πρωτοπείς γι’ αυτό το δίσκο που είναι ο πιο πολυδιάστατος της καριέρας τους, έχοντας όλες τις πλευρές του ήχου τους μεγεθυμένες!
Ναι, λοιπόν, είμαι αιρετικός και ψηφίζω τη σημερινή τους μορφή μιας και τα “Facelift” και “Alice in chains” δεν είναι για εμένα στο ίδιο επίπεδο με το “Dirt”. Μου αρέσουν πολύ αλλά δεν με ενθουσιάζουν! Οπότε από τα τρία albums με τον Staley είμαι τέρμα βαμμένος με το ένα και με τα αντίστοιχα τρία του DuVall είμαι βαμμένος στα δύο από τα τρία! Οπότε ψηφίζω την σημερινή τους μορφή κι ας καώ στην πυρά από τους οπαδούς του Staley!


ALICE IN CHAINS 90’s o Φίλιππος Φίλης 
Δεν είναι και το πιο εύκολο το σημερινό δίλημμα που γίνεται με αφορμή την επίσκεψη της καλύτερης κατ εμέ grunge μπάντας στη χώρα μας και αυτό διότι οι ALICE IN CHAINS κατάφεραν να κάνουν κάτι αδιανόητο που καμία από τις άλλες μπάντες της θρυλικής Seattle σκηνής μπόρεσε να φέρει εις πέρας: να αναγεννηθεί από τις στάχτες και να μην είναι απλά μια σκιά του ένδοξου παρελθόντος, αλλά κάτι που για πολλούς είναι αντάξιο του παρελθόντος και ενίοτε καλύτερο. Οι ALICE IN CHAINS βλέπετε χωρίς τον Layne Staley είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα που ακούγεται αυθεντικό, όπως τους είχαμε μάθει. Ο William DuVall είναι εξαιρετικός στα δικά του και στου προκατόχου του και ο Jerry Cantrell ανακάλυψε πως μπορεί να κάνει εξαιρετικές αρμονίες με τον DuVall. Προτού καταλήξω όμως στη προφανή επιλογή μου για σήμερα, να πως επίσης πως από το 2009 και το "Black gives way to blue" που με αφήνει και σήμερα με κατεβασμένο το σαγόνι, η μπάντα είναι σε τέτοια φόρμα και με τρεις εξαιρετικούς δίσκους που σε κάνουν σχεδόν να ξεχνάς το παρελθόν... Σχεδόν. Και έτσι ας καταλήξω πως για μένα οι ALICE IN CHAINS είναι (προς το παρόν) εκείνοι του "Dirt" διότι ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ο αγαπημένος μου Grunge δίσκος και ένας από τους τοπ 20 που έχουν βγει ποτέ ενδεχομένως. Ό,τι και αν βγάλουν οι ALICE IN CHAINS σήμερα, όσο καλό και να είναι, το "Dirt" το έχω κορώνα και ένας βασικός λόγος είναι το line-up, ο αυτοκαταστροφικός Staley, οι στίχοι του, το πάθος του η φωνάρα και το μένος του... τελεία και παύλα. 

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Νίκος Χασούρας
Αν και το “Black Gives Way to Blue” είναι σπουδαίος δίσκος, για την ακρίβεια από τους καλύτερους reunion δίσκους που μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο προφανώς και δεν αρκεί ώστε να υπάρξει πραγματικό δίλλημα στο ερώτημα. Για να είμαστε δίκαιοι βέβαια και τα τρία άλμπουμ με τον DuVall περιέχουν μεγάλες στιγμές, που δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι θα είχαν θέση σε οποιοδήποτε AiC, ενώ και η εξέλιξη του ήχου προς μια ακόμα πιο αργή, βαριά και στην τελική αντιεμπορική κατεύθυνση με βρίσκει σύμφωνο. Ωστόσο συγκριτικά υστερούν ως σύνολο, πόσο μάλλον μπροστά σε δύο από τα καλύτερα rock άλμπουμ στην ιστορία (“Dirt” & “Jar Of Flies”). Τα vibes και η αξία των πρώτων τους δίσκων ήταν κατά το ήμισυ ο Lane Staley, τόσο ερμηνευτικά όσο και στιχουργικά και κάτι αντίστοιχο δεν μπορεί να επαναληφθεί. Όπως επίσης και η αναπόσπαστη, “βλαχοπαρακμιακή” και τόσο ειλικρινής ατμόσφαιρα του 90’s grunge.

 

ALICE IN CHAINS 90’s ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης
ALICE IN CHAINS - Jerry Cantrell τελικά αυτός είναι ο κοινός συνδετικός κρίκος στο μεγαλύτερο Grunge σχήμα με metal επιρροές ή στο πιο metal σχήμα με τις πιο έντονες Grunge επιρροές. Δεν ξέρω και δεν απαντώ στο ποταπό αυτό ψευτοδίλημμα. Οι ALICE IN CHAINS είναι για εμένα το ταξίδι στους σκοτεινούς δρόμους των ημερών που ο ήλιος δεν φωτίζει αρκετά το σκοτάδι της ψυχής. Οι στίχοι του Layne αλλά και τα riff του Cantrell, το λιτό αλλά και λειτουργικό rhythm section, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που έχει τα πάντα, κλασικό rock, country, metal περασμένα μέσα από το ιδιόρρυθμο χαρμάνι της μπετονιέρας των ALICE IN CHAINS. Αν υπάρχει αντιστοιχία θα έλεγα ότι το να ακούς τα τριπαρίσματα των THE DOORS και τις μεταλλικές κραυγές των AIC είναι παρεμφερή σε ένταση και συναισθηματική δύναμη. Χωμένοι πολύ βαθύτερα στις ανθρώπινες αγωνίες και φόβους, έκαναν το  υπόλοιπο Seattle να ακούγεται σαν μπάντα σχολικού χορού με τις punk επιρροές των NIRVANA και τις BLACK SABBATH επιρροές των SOUNDGARDEN ή το STOOGES υπόβαθρο των MUDHONEY. Οι AIC στα τρία άλμπουμ τους και τα Ep τους με το Staley υπήρξαν η φωνή μιας δεκαετίας πολέμων, φόβου, ευμάρειας, που οδήγησε στην φούσκα των χρηματιστηρίων, την εξάπλωση της τεχνολογίας και της απώλειας της ιδιωτικότητας, της αποξένωσης κι της κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το τέλος ήταν σκληρό για την φωνή του σχήματος, αλλά και για τον μπασίστα, αλλά ο Jerry Cantrell συνέχισε, γιατί έπρεπε να συνεχίζει για να μας θυμίσει ο αυτονόητο. Η μουσική είναι η γιορτή των ζωντανών με τη φωνή πολλές φορές των πεθαμένων σε ένα κόσμο που αλλάζει μέχρι η σήψη να τον κακοφορμίσει σε βαθμό που δεν υπάρχουν κύτταρα για να συνεχίσου.
Έτσι ήρθε η συνέχεια αναπάντεχη με τον συνοδοιπόρο και φωνητικά άριστο συν καλλιτέχνη Will DuVall. Ήμουν όπως όλοι μας συντηρητικός, μαζεμένος, επιφυλακτικός στα πρώτα σχόλια μου, την αρχική μου προσέγγιση. Φοβόμουν ότι θα αλλοιωθεί ο ήχος, το αίσθημα, το συναίσθημα. Αλλά η γνώριμη μελωδία του Cantrell ήταν εκεί και η προσέγγιση, είχε κάτι από την γκρίζα ατμόσφαιρα της πόλης, το βρώμικο του ποταμού με τα βιομηχανικά λύματα, το αστικό περιβάλλον αλλά και μια αχτίδα φωτός. Το αύριο που επιμένει να συνεχίζει, αφήνοντας  τις αράχνες του χθες στον ιστό που ψάχνει θήραμα σε ένα νεκρό κόσμο, καθώς οι AIC διεκδικούσαν μουσικά μια θέση στην καρδιά νεότερων αλλά και παλιών οπαδών, χωρίς να αναμασάνε παλιές δόξες αλλά δημιουργώντας καινούργιες. Η τριπλέτα των άλμπουμ μετά την επανασύνδεση απλά εκπληκτική. Λιγότερο ζοφερή, εξίσου ροκ, κέρδισε τον κόσμο, και ειδικά το τελευταίο άλμπουμ τους όπως και το πρώτο, με κέρδισαν και εμένα προσωπικά. Ίσως από τις λίγες φορές που ένας «άγνωστος» αντικαθιστά τόσο επάξια ένα μεγάλο αν και τυραννισμένο τραγουδιστή. 
Θα πρέπει λοιπόν να επιλέξω, ανάμεσα στο τραγούδια που συνοδεύουν την σκοτεινιά μου, με τα τραγούδια που ήρθαν όταν όλα έχουν σκοτεινιάσει. Μικρά διλήμματα με εύκολη απάντηση. Δύο περίοδοι ισάξιες καλλιτεχνικά, αφού ο κινητήριος μοχλός είναι ο ίδιος, Jerry Cantrell, αλλά με την πλάστιγγα να γένει ελαφρά υπέρ του Layne Staley. Γιατί μεταξύ του χθες και του σήμερα, επιλέγω αυτά που με έκανα αυτό που είμαι σήμερα και απολαμβάνει την νέα τους περίοδο. Ραντεβού στην Πλατεία νερού, για ένα βράδυ, απόκοσμα μαγικό, με τη θάλασσα να μεταφέρει στον Staley τις φωνές ενός κόσμου, που δεν πρόλαβε να χαρεί, χαμένος στην άσπρη σκόνη.

Αν και η πρόσφατη περίοδος των ALICE IN CHAINS αρέσει σε όλη τη συντακτική ομάδα, η 90’s περίοδος του γκρουπ, με τον Layne Staley στα φωνητικά, υπήρξε ισοπεδωτική. 8-2 το τελικό σκορ και ώρα να δούμε ποια είναι η δική σας γνώμη, ψηφίζοντας ακριβώς από κάτω…

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

"Sad wings of destiny" vs "Defenders of the faith"

3 Ιουλίου, 2018 - 02:30 Rockhard

Στις 19 Ιουλίου, στα πλαίσια του Rockwave Festival, headliners στο Terra Vibe, θα είναι οι heavy metal Θεοί, JUDAS PRIEST και για τις «ανάγκες» της στήλης μας, είπαμε να συγκρίνουμε δύο από τους...

[περισσότερα]

“Piece of mind” VS “Somewhere in time”

12 Ιουνίου, 2018 - 19:00 Rockhard

Με το Rockwave προ των πυλών και τους IRON MAIDEN να ετοιμάζονται να εμφανιστούν στη Μαλακάσα μετά από πολλά χρόνια, είπαμε το δίλημμα αυτού του μήνα για τους συντάκτες και τους αναγνώστες του Rock...

[περισσότερα]

Ritchie Blackmore με Ian Gillan vs Ritchie Blackmore με Ronnie James Dio;

18 Μαίου, 2017 - 17:30 Rockhard

Εννοείται ότι τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αφού η συντριπτική πλειοψηφία, νομίζουμε ότι θεωρεί πως και οι δύο περιπτώσεις είναι εξίσου σπουδαίες, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε...

[περισσότερα]

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους για επετειακούς λόγους;

17 Φεβρουαρίου, 2017 - 01:15 Rockhard

Αυτόν τον μήνα, το ερώτημα που τέθηκε στους συντάκτες του ROCK HARD για το One Way Or Another ήταν το ακόλουθο: «Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους...

[περισσότερα]

SEPULTURA vs CAVALERA BROTHERS

17 Ιανουαρίου, 2017 - 16:15 Rockhard

Το δίλημμα αυτού του μήνα, είναι κι αυτό κλασικό στο χώρο του metal και με αφορμή την κυκλοφορία του νέου δίσκου των SEPULTURA, αλλά και της περιοδείας των αδερφών Cavalera για το “Roots”, είπαμε να...

[περισσότερα]