ARCH ENEMY vs AMON AMARTH

23 Νοεμβρίου, 2020 - 16:45

Νέο διλημματάκι λοιπόν στη στήλη μας!!! Ας μπούμε για μία ακόμη φορά στη διαδικασία να χαλαρώσουμε και να ψηφίσουμε, ποιο από τα δύο Σουηδικά σχήματα του μελωδικού death metal γουστάρουμε περισσότερο: Τους ARCH ENEMY του Michael Amott ή τους Βίκινγκς AMON AMARTH; Αμφότερα σχήματα που οι πιο παραδοσιακοί death metallers, εκτιμούσαν περισσότερο στο ξεκίνημά τους, στην πορεία έγιναν πιο μελωδικοί και οι δύο και προσέλκυσαν πολύ μεγαλύτερο κοινό. Ότι πρέπει για το δίλημμά μας, δηλαδή!!!


ARCH ENEMY ο Σάκης Φράγκος
Πραγματικά, τα επιχειρήματα όλων όσων δεν γουστάρουν πια στους AMON AMARTH ή τους ARCH ENEMY, μου προκαλούν γέλιο. Κατά βάση εκπορεύονται από το γεγονός ότι πλέον τους ακούει ΠΟΛΥΣ περισσότερος κόσμος, κάτι που πειράζει τους απανταχού πιουρίστες, που θέλουν τις μπάντες τους να τις βλέπουν 50-100 άτομα maximum. Επίσης, δεν δικαιούται η νέα γενιά να ακούει heavy metal, παρά μόνο οι άνω των 35-40 και ότι ακούνε οι πιτσιρικάδες, το αφορίζουμε, χωρίς να θυμόμαστε ότι κάποτε τα ίδια μας έκαναν και οι μεγαλύτεροι που ήθελαν να ακούμε μόνο τα γκρουπ που άκουγαν εκείνοι… Γουστάρω και τα δύο σχήματα και για τον επιπλέον λόγο, ότι έχουν καταφέρει να συγκεντρώνουν αδιανόητα πολύ κόσμο στις συναυλίες τους για ακραία metal σχήματα και να φέρνουν κόσμο στο heavy metal, κάτι που η μουσική που ακούμε έχει άμεση ανάγκη. Εντάξει, ομολογώ ότι οι τελευταίοι δίσκοι και των δύο, έχουν πέσει σε μία διαδικασία επανάληψης και ότι πάνε με αυτόματο πιλότο, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως ότι κάνουν, το κάνουν με υψηλή ποιότητα και επαγγελματισμό. Επιλέγω ARCH ENEMY. Πιο κοντά στα γούστα μου, πιο μελωδικοί, με εκπληκτικές κιθάρες από τον Michael Amott και όποιον άλλο είναι δίπλα του (πόσο μάλλον τώρα με τον Jeff Loomis), δεν μπορώ να ξεχάσω όσους είχαν εντυπωσιαστεί από την Angela Gossow και πήγαιναν να τη θαυμάσουν στην πρώτη της συναυλία, μετά όμως θυμήθηκαν όλοι, ότι με τον Liiva ήταν πιο true. Της κωλοτούμπας το ανάγνωσμα. Το ίδιο εντυπωσιακοί και οι δύο στις συναυλίες τους, όλα όμως στη ζωή είναι θέμα γούστου, οπότε πάω με τους ARCH ENEMY, οι οποίοι είναι από τα λίγα σχήματα που έχοντας παρακολουθήσει συναυλίες τους τόσες φορές, στην τελευταία τους εμφάνιση, με κέρδισαν πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο…

 


AMON AMARTH ο Δημήτρης Μπούκης

Μπορώ να πω πως από όλα τα διλήμματα αυτής εδώ της στήλης, από όλες τις αγαπημένες μπάντες που είχα κάθε φορά να επιλέξω, αυτή η φορά είναι η πιο εύκολη. Και οι δύο μπάντες είναι από αυτές που αγαπώ πολύ, του δικού μου γούστου, αυτό που γουστάρω να ακούω περισσότερο. Όσο και να μου αρέσουν οι ARCH ENEMY, τους οποίους παρεμπιπτόντως τους ακούω περισσότερα χρόνια από τους AMON AMARTH, οι Vikings είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Τα έχω γράψει ξανά όταν οι ΑΜΟΝ ΑΜΑΡΤΗ ήταν band of the week. Είναι αυτό που λέμε κεραυνοβόλος έρωτας. Γουστάρω τόσο πολύ την θεματολογία τους, είναι τόσο χαρακτηριστική η μουσική τους, που ταιριάζει γάντι σε αυτό που παρουσιάζουν στιχουργικά αλλά και στην σκηνική τους παρουσία, που δίπλα τους δεν μπορώ να βάλω πολλούς. Είναι πολύ συγκεκριμένα τα συγκροτήματα του είδους αυτού που θα έμπαιναν σε σύγκριση με τους AMON AMARTH και θα κέρδιζαν την ψήφο μου. Ακόμα και το μούσι μου ρε διάολε το φύτρωσα έχοντας την εικόνα του Johan στο μυαλό μου. Για να  ξεφύγω όμως από το οπαδικό συναίσθημα, ας μιλήσουμε και λίγο για μουσική. Μπορώ να αναφέρω πολύ ωραία λόγια για την δισκογραφία των ARCH ENEMY, για την πρώιμη εποχή με τον Liiva, την αναγνώριση που έλαβε η μπάντα με την Angela και την εκτόξευση τους με την Alissa και θα είναι όλα αλήθεια. Τα “Wages of sin”, “Anthems of rebellion”, “Doomsday machine” και “Will to power” τα λατρεύω. Όταν όμως είναι να γράψω για τους AMON AMARTH, θα μπορούσα να συντάξω βιβλίο. Τι να συγκρίνω; Αν εξαιρέσω τις τελευταίες δύο δουλειές των AMON AMARTH, που δεν είναι κακές αλλά με ενοχλεί που τόσο επιτηδευμένα προσπαθούν να γίνουν μία heavy metal μπάντα με brutal φωνητικά, για να κερδίσουν ακόμα περισσότερο ακροατήριο, ότι έχουν βγάλει προηγουμένως είναι έπος! Δεν ξέρω σε τι να αναφερθώ πρώτα; Στο “Once sent from the golden hall” και το “The avenger” ή στα “Versus the world”, “With Oden on our side” και “Twilight of the thunder God”; Μιλάμε για άλμπουμ που ακόμα και τα τραγούδια που δεν έχουν προωθηθεί όπως τα hits, είναι κομματάρες. Εκτός και αν μου πει κανείς ότι για παράδειγμα τα “Under the northern star”, “Across the rainbow bridge”, “A fury divine”, “Friends of the suncross” και “Live for the kill” δεν του λένε τίποτα. Δεν έχω να προσθέσω κάτι παρά μόνο ότι σε αυτές τις στιγμές, που είμαστε τόσο περιορισμένοι και η ζωή μας έχει πάρει άλλη ρότα, σκέφτομαι την στιγμή που όλα θα γίνουν όπως πριν και που θα μπορώ με τα φιλαράκια μου να είμαστε ξανά μαζί στα μαγαζιά και στις συναυλίες και θα ακούμε την μουσικάρα μας. Ένα από τα συγκροτήματα που σκέφτομαι πως θα αντιδράσω όταν το δω ξανά από κοντά είναι οι AMON AMARTH. Μα τον Thor τι λύτρωση θα είναι αυτή…


AMON AMARTH ο Θοδωρής Κλώνης
Αυτό δεν είναι One Way, είναι σαν να κλέβεις εκκλησία. Πλάκα κάνουμε τώρα;  Όσο και αν γουστάρω τρομερά τον Michael Amott σαν κιθαρίστα, όσο και αν μου αρέσουν τα τρία πρώτα άλμπουμ των ARCH ENEMY, δεν μπορεί να τεθεί καμία σύγκριση. Την δισκογραφική σταθερότητα, την πώρωση και την βαρβαρότητα των AMON AMARTH, οι ARCH ENEMY δεν πρόκειται να την δουν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα. Να μην μιλήσουμε καν για σύγκριση σε απόδοση στο σανίδι γιατί θα αρχίσω να γελάω μέχρι δακρύων. Και είναι πραγματικά κρίμα επειδή οι ARCH ENEMY είχαν όλα τα φόντα να γίνουν επιτυχημένοι. Και δεν εννοώ σε πωλήσεις, αφού αυτό το έχουν καταφέρει αλλά σε μουσική ποιότητα, αφού η κατρακύλα τους δείχνει να μην έχει τέλος. Ανούσιο ψευτοdeath metal που για μένα δεν έχει κανένα νόημα ύπαρξης. Από την άλλη, οι AMON AMARTH ατενίζουν με αγέρωχο ύφος από την Mordor όλους όσους τολμούν να τους αμφισβητήσουν και τους περιλούζουν με καυτό ατσάλι. Με κάθε δίσκο τον έναν καλύτερο από τον άλλον, οι AMON AMARTH είναι πλέον ένα όνομα εγγύηση στο χώρο και είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσουν την ισοπεδωτική πορεία τους. Σύγκριση , είπατε, μεταξύ των δύο;  Ειλικρινά, είναι να γελάει κανείς…


AMON AMARTH η Έλενα Μιχαηλίδου
Άκου τώρα δίλλημα! ARCH ENEMY VS AMON AMARTH? Εντωμεταξύ θα μπορούσε να είναι δίλημμα ανάμεσα στους ARCH ENEMY με Angela και ARCH ENEMY με Alissa εκεί να δεις μαλλιοτράβηγμα ξανθών και μπλε μαλλιών, κανονικός γατοκαβγάς! Να πάρουμε τα πράγματα όμως από τεχνοκρατικής πλευράς και να δούμε ποιοι υπερτερούν; Ναι θα το παραδεχτώ. Παρόλο που οι AMON AMARTH είναι η αρρώστια μου και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κάποιες μελωδίες τους δίνουν ρυθμό στον τρόπο που λειτουργεί το κεφάλι μου, οι ARCH ENEMY είναι σίγουρα ανώτεροι τεχνικά. Δεν συγκρίνονται τα κιθαριστικά ντουέτα και οι μελωδίες ούτε η δεινή ικανότητα που έχει ο Amott στην κιθάρα με οποιονδήποτε και αν κάνει ντουέτο. Σοβαρά τώρα, δεν υπάρχει σύγκριση. Το παραδέχομαι. 
Επιπλέον τόσο η Angela όσο και η Alissa είναι από τις πιο badass γυναικείες παρουσίες στο metal. Εντάξει η Angela περισσότερο, επειδή η Alissa τα λέει πάνω στη σκηνή «αντρίκια» και κατεβαίνοντας αρχίζει να μιλάει για σκιουράκια και vegan φιλοσοφία και τέλος πάντων δείχνει μια τρυφερή κοριτσίστικη πλευρά που δαγκώνει και ματώνει, ενώ η Angela είναι σαν καουμπόης που φτύνει το ταμπάκο στο far west… 
Όμως τα one way or another είναι μια διαρκής πάλη με την αντικειμενικότητα και την υποκειμενικότητά μας. Θα μου πεις δεν είναι καλοί οι AMON AMARTH; Όποιος το πει αυτό να του καεί το καινούριο PS5 του! (Βαριά κατάρα εν τω μέσω καραντίνας). Γιατί μιλάμε για ένα συγκρότημα που έχει μεγαλώσει με πολύ σκληρή δουλειά, έχει «λιώσει παπούτσια» στις περιοδείες, έχει υπάρξει αδιαμφισβήτητα συνεπές στις κυκλοφορίες του και αποτελεί εγγύηση στις ζωντανές του εμφανίσεις. Ενώνει επικομεταλλάδες και deathmetalάδες, βάζει καθωσπρέπει κορίτσια να πίνουν μπύρα και να βρυχώνται σαν άγριοι Vikings και έχει αλλάξει επίπεδο στο τι σημαίνει θέαμα παρουσιάζοντας live παραγωγές με ηθοποιούς, σκηνικά και φωτιές. Hitάκια σε κάθε δίσκο και εμβληματικές θέσεις σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ για μια μπάντα που ξεκίνησε ταπεινά χωρίς το επιπλέον μαρκετινίστικο best seller μιας γυναικείας παρουσίας με brutal φωνητικά. (Είπαμε θεά η Angela αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είναι και λίγο selling point η γυναίκα που δεν είναι η συνηθισμένη νεραϊδούλα – βλέπε NIGHTWISH, EPICA etc). 
Ως υποκειμενικότατη, άρρωστη οπαδός τους όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι οι κιθάρες των AMON AMARTH μπροστά στις κιθάρες των ARCH ENEMY είναι γυμνασίου με καθηγητές πανεπιστημίου. Επιπλέον πρέπει να παραδεχτώ ότι o Daniel Erlandsson, είναι μια φονική μηχανή στα τύμπανα των ARCH ENEMY. Οπότε γιατί AMON AMARTH; Επειδή είναι κομμάτι μου, γιατί είναι συναίσθημα, γιατί η φωνή του Johan μοιάζει απόκοσμη και ανθρώπινη, γιατί οι μελωδίες τους είναι σκοτεινές, παγωμένες και φωτεινές και ζεστές ταυτόχρονα, γιατί το “Cry of the black birds” είναι σα να δίνει φωνή στις πιο κρυφές μου σκέψεις και γιατί το άκουσμά τους είναι οικείο, σαν να επιστρέφεις στο σπίτι μετά από χρόνια. ΑΜΟΝ ΑΜΑΡΤΗ αφού!


AMON AMARTH η Χαρά Νέτη
Το πιο περίεργο δίλημμα της στήλης μέχρι σήμερα για μένα. AMON AMARTH – ARCH ENEMY. Σίγουρα είναι συγκροτήματα που μου αρέσουν αμφότερα και που έχω παρακολουθήσει live στο παρελθόν. Με το συγκεκριμένο δίλημμα όμως, συμβαίνει το εξής παράδοξο. Ενώ θεωρώ καλύτερη μπάντα τους ARCH ENEMY, με μεγαλύτερη μουσικότητα, σαφώς πιο τεχνικούς και γενικώς πιο υψηλού επιπέδου από τους AMON AMARTH, προτιμώ πολύ περισσότερο τους δεύτερους. Λατρεύω τον ήχο της κιθάρας του Michael Amott και πολλές μελωδίες των τραγουδιών των ARCH ENEMY με συναρπάζουν. Ο ερχομός δε, του σπουδαίου Jeff Loomis στις τάξεις τους, πιστεύω πως ανεβάζει ακόμα ψηλότερα τον πήχη γι’ αυτούς. Κι ενώ λοιπόν μπροστά σε όλα αυτά, οι AMON AMARTH φαίνονται μέτριοι μουσικά, διαθέτοντας πολύ πιο απλοϊκές συνθέσεις, τους γουστάρω μακράν παραπάνω. Ο λόγος προφανώς εντοπίζεται στο ακραίο στυλ των ENEMY και για να γίνω πιο ακριβής, στα πολύ extreme φωνητικά που τελικά καταλήγουν να μου χαλάνε την μελωδία στ’ αυτιά. Φαντάζομαι πως αν τα φωνητικά ήταν διαφορετικά, θα μπορούσαν να συγκαταλέγονται στα πιο top μου σχήματα.  Αναγκαστικά λοιπόν, στην σουηδική σημερινή αναμέτρηση, η δική μου ψήφος πάει στους αγαπημένους Vikings, από τους οποίους πάντως περιμένω να βελτιωθούν μετά τα δύο πολύ μέτρια τελευταία άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει. 


AMON AMARTH ο Δημήτρης Τσέλλος
Δεν είμαι αυτό που λένε «οπαδός», κανενός από τους δύο. Θεωρώ πως έχουν κάποιους καλούς δίσκους, αλλά ο χαμός που γίνεται γύρω από το όνομά τους δεν έχει καμία βάση και είναι υπερβολικότατος. Και οι δύο ξεκίνησαν πιο…βαρβάτα, και στην πορεία όσο περνούσε ο καιρός «υιοθετούσαν» όλο και πιο μελωδικές και ευκολάκουστες «φόρμες». Εμπορικά ονόματα αμφότεροι, οι επόμενοι μεγάλοι των απανταχού fests μαζί με κάποιες άλλες μπάντες, τους έχω δει και ζωντανά μία τον έναν, δύο τον άλλον. Πέρασα καλά στις συναυλίες τους, επαγγελματίες είναι, προσεγμένοι, αλλά ως εκεί. Είναι από τα συγκροτήματα εκείνα που οι δίσκοι τους δεν έχουν ιδιαίτερη άποψη, δεν έχουν ταυτότητα, δεν έχουν μαγεία και αν δεν υπήρχαν, δεν θα έχανε «η Βενετιά βελόνι». Αφού πρέπει όμως να ψηφίσω, θα στηρίξω τους AMON AMARTH, γιατί μπορώ να διαλέξω δέκα τραγούδια τους που να μου αρέσουν αρκετά, πιο εύκολα από αυτά των ARCH ENEMY. Επόμενη γραμμή. Ναι; Μας ακούει ο φίλος;


ARCH ENEMY ο Φίλιππος Φίλης
Άρχισα να ακούω και τις δύο μπάντες του σημερινού one way or another το 1998. Οι ARCH ENEMY είχαν κυκλοφορήσει τον καλύτερο κατ εμέ δίσκο της καριέρας τους, το “Stigmata”, και οι AMON AMARTH το θρυλικό “Once sent from the golden hall”. Το ενδιαφέρον μου και για τις δύο μπάντες, που αντιπροσώπευαν επάξια τον Σκανδιναβικό ήχο και το μελωδικό/επικό death metal, παρέμεινε αναλλοίωτο μέχρι το 2001 περίπου και αφού είχαν αντίστοιχα κυκλοφορήσει τα “Wages of sin” και “The crusher”. Το δεύτερο δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Του έλειπε το συναίσθημα και η ορμή των πρώτων δίσκων, εν ολίγοις μου φαινόταν σαν μια πιο ήμερη εκδοχή των AMON AMARTH του “Once sent…” και “The avenger”. Κάπως έτσι ένιωθα και για τους ARCH ENEMY σε σχέση με τα “Black earth”, “Stigmata” και “Burning bridges”. Όχι, δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως στο μικρόφωνο ήταν μια γυναίκα – ποσώς με ενδιέφερε το γένος του τραγουδιστή. Το ζήτημα ήταν πως η Gossow δεν τραγουδούσε αλλά, απεναντίας, ούρλιαζε τους στίχους χωρίς μελωδία και ευκρίνεια, σε αντίθεση με τον Johan Liiva ο οποίος δεν έκανε τόσο βάρβαρες κραυγές τέλος πάντων, αλλά τραγουδούσε (το ίδιο συμβαίνει και με την Alissa και σήμερα). Βάλε στη μίξη και το γεγονός πως οι όποιες αναφορές στους CARCASS στον ήχο και το παίξιμο άρχισαν να φθίνουν και οι ARCH ENEMY για τον νεαρό Φίλιππο ήταν πλέον μια σκιά του εαυτού τους, όπως συνέβη και με τους AMON AMARTH. Εννοείται φυσικά πως τα πρώιμα χρόνια της νέας χιλιετίας σηματοδότησαν το ξεκίνημα μιας εμπορικής νίκης και για τα δύο συγκροτήματα και πως η πλειοψηφία οπαδών σήμερα προτιμά τη πιο σύγχρονη εκδοχή των Σουηδών ARCH ENEMY και AMON AMARTH. Και γιατί να αδικήσεις και να διαφωνήσεις με εκατομμύρια οπαδών; Είναι ξεκάθαρα θέμα γούστου και όχι πωλήσεων (διαφορετικά αν είναι έτσι να σταματήσω να ακούω MAIDEN και METALLICA). Το δίλημμα επομένως έχει να κάνει με το ποιο συγκρότημα απ τα δύο προτιμώ στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα, και η απάντηση είναι ARCH ENEMY δαγκωτό ένεκα της αγάπης μου για τους CARCASS και την κιθάρα του Michael Amott. 


ARCH ENEMY ο Γιάννης Σαββίδης
ARCH ENEMY εναντίον AMON AMARTH. Δύο μπάντες με τεράστια εμπορική επιτυχία, βαριά χαρτιά του Σουηδικού μελωδικού ακραίου ήχου. Σίγουρα, το μελωδικό death metal τους, σε σημεία ακούγεται σαν hard ‘n’ heavy με death metal φωνητικά. Αλλά εξακολουθούν να είναι βίαιοι και κάποτε, έδερναν και πολύ περισσότερο. Τούτα είναι τα κοινά σημεία επαφής των δύο συγκροτημάτων. Λατρεύω την εργατικότητα των AMON AMARTH και το πόσο οπαδάρες είναι ως και σήμερα. Λατρεύω πόσο μηχανές είναι στον τομέα live, και πόσο βελτιώσανε το οπτικό κομμάτι (τα σκηνικά στη περιοδεία του “Jomsviking” όλα τα λεφτά!). Από το “Fate of norns” / “With Odin on our side” γιγαντώθηκαν σε σημείο όπου όλοι ανεξαιρέτως ακούγανε AMON AMARTH, ακόμα κι αν δεν άκουγαν άλλη death metal μπάντα. Επίσης, έκαναν δημοφιλές το Viking στοιχείο που έφεραν στο death metal πρώτοι οι UNLEASHED (τα του Καίσαρος τω Καίσαρι), και στο Σουηδικό metal εν γένει, οι BATHORY. Επίσης αποδεικνύονται άκρως τολμηροί με τις διασκευές (SYSTEM OF A DOWN ρε αθεόφοβοι; Και το κάνατε και καλά;), κάτι στο οποίο οι ARCH ENEMY, πότε τους βγαίνει, πότε δεν τους βγαίνει.
Από την άλλη, είναι οι ARCH ENEMY. Ιδρυθέντες από τον Amott μετά τη διάλυση των CARCASS, χτίσανε ένα μοτίβο σαν η πιο thrash εκδοχή των ύστερων CARCASS, με καταπληκτικά άλμπουμ τουλάχιστον ως και το 2007 (“Rise of the tyrant”). Η αλλαγή τραγουδιστή (Johan Liiva) σε τραγουδίστρια (Angela Gossow) αποτελεί μια στιγμή κομβική για την εμπορική τους επιτυχία. Προς τιμήν της, δεν είναι από τις γυναίκες που θα γδυθούν για να τις προσέξεις στο σανίδι. Αντιθέτως, τόσο εκείνη όσο και η διάδοχός της (θα πούμε και γι’ αυτή), εκεί πάνω, δίνουν ρέστα! Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι έγινε ίνδαλμα για όσες κοπέλες ήθελαν να τραγουδήσουν έτσι, πατώντας στα χνάρια της έτερης μεγάλης κυρίας επ’ ονόματι Sabina Classen (HOLY MOSES). Από εκεί και πέρα, μια μέτρια στιγμή (“Khaos legions”) και μια αλλαγή φρουράς με την Alissa White-Gluz (THE AGONIST) να παίρνει τη θέση της Angela Gossow, η οποία πήγε στα του management. Η αναγέννηση της μπάντας πρωτίστως με το “War eternal” (2014), και δευτερευόντως με το ”Will to power” (2017), οφείλεται στην εκρηκτική αυτή frontwoman, κακά τα ψέματα. Το δεύτερο δε, περιέχει τον έτερο βιρτουόζο και μαέστρο της εξάχορδης Jeff Loomis. 
Για βιωματικούς λόγους, επομένως, θα επιλέξω ARCH ENEMY. Αλλά και γιατί, ενώ μου αρέσουν πολύ και οι δύο μπάντες, ο Michael Amott και η παρέα του είναι λίγο περισσότερο του γούστου μου. 

 


ARCH ENEMY ο Ντίνος Γανίτης

Το λιγότερο αγχώδες One way or another για τον γράφοντα. Δεν μου αρέσει το είδος που παίζουν τα συγκροτήματα, έχω δει ζωντανά και τα δύο συγκροτήματα για να δω τι γουστάρει ο κόσμος και τους ακούει, ομολογουμένως πέρασα καλά και στους δύο. Ψήφο θα πάρουν οι ARCH ENEMY λόγω του Amοtt το οποίο και γουστάρω τρελά από την καριέρα με του με τους SPIRITUAL BEGGARS. Δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι άλλο καθώς και οι δύο μπάντες μου περνάνε απαρατήρητες! Σάκη, πάμε για άλλα, φίλε! 

 

AMON AMARTH ο Θοδωρής Μηνιάτης 
ARCH ENEMY vs. AMON AMARTH, AMON AMARTH vs. ARCH ENEMY. Αυτή την φορά η στήλη έχει θέσει ένα ερώτημα που εκ προοιμίου για μένα είναι πολύ εύκολο ως στο που γέρνει η ζυγαριά. Σαφώς και τα δυο συγκροτήματα που «συγκρούονται» είναι από τα αντιπροσωπευτικότερα του μελωδικού death metal, και σαφώς πολύ αγαπητά στο Ελληνικό κοινό. Προσωπικά όμως με έχουν κερδίσει εδώ και χρόνια οι AMON AMARTH, παρόλο που δεν είμαι και ο μεγαλύτερος fan του συγκεκριμένου ιδιώματος. 
Οι ARCH ENEMY δεν με «άγγιξαν» ποτέ με τις συνθέσεις τους, ίσως και λόγω των φωνητικών. Θεωρώ πως μια γυναίκα όντας αφενός ένα αξιοσέβαστο και αφετέρου ένα πολύ ευαίσθητο πλάσμα, καλό θα είναι να σου βγάζει και έναν ερωτισμό όταν την βλέπεις και την ακούς. Δυστυχώς για μένα και οι δύο τραγουδίστριες που έχουν περάσει από το συγκρότημα, ακούγοντας τες μου θυμίζουν έναν φορτηγατζή που τσακώνεται στην εθνική, με άλλους οδηγούς (ας με συγχωρέσουν οι επαγγελματίες οδηγοί, δεν έχω κάτι με αυτούς) κι ουχί ένα πλάσμα που θέλει φροντίδα και πλήρη ένδειξη αφοσίωσης και αγάπης. Δεν μπορώ με τίποτα να ακούσω μια γυναίκα να κραυγάζει σε ένα group, αφού θεωρώ ότι υποτιμάται και αντίθετα προτιμώ μια γυναίκα να αναδεικνύει τον εαυτό και το ταλέντο της με πιο καθαρά φωνητικά όπως συμβαίνει σε όλα τα ιδιώματα πλην του death metal. Δεν της ταιριάζει η brutalαρία για μένα.
Οι AMON AMARTH μπήκαν στην ζωή μου περίπου πριν από 15 χρόνια, όταν άκουσα τυχαία το τραγούδι τους “The pursuit of Vikings” από την πέμπτη δουλειά τους “Fate of norns” του 2004. Αυτό ήταν. Συγκλονίστηκα τόσο πολύ λες και κάποιος με κλώτσησε στα αχαμνά. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι σήμερα, παρόλο που δεν ακολουθώ κατά πόδας το ιδίωμα, αντίθετα, με αυτούς όταν έχουν καινούργια κυκλοφορία θα κάνω σαν τρελός να την ακούσω. Και αν στο studio είναι άκρως επαγγελματίες, αφού έχουν καταφέρει να συνδυάζουν αρμονικά κιθαριστικές μελωδιάρες με έντονο ηχητικό δυναμισμό, με κέρδισαν ακόμα περισσότερο όταν τους είδα ζωντανά στην χώρα μας πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι η μουσική και η απόδοση τους επί σκηνής, ήταν σαν ένα ωστικό κύμα που ερχόταν καταπάνω σου σε κάθε λεπτό της εμφάνισης τους και σε συνέπαιρνε με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσες να το αποφύγεις. Το πολύ σημαντικό σε αυτό το group, είναι ότι πλην του τελευταίου album τους που ένα κλικ πιο κάτω συνθετικά, όλες οι προηγούμενες δισκογραφικές τους κινήσεις είναι πάρα πολύ καλές, εκπροσωπούν επάξια αυτό που εκφράζουν, και αν μη τι άλλο είναι και ένα group που υποστηρίζει στο 1000% ότι κάνει. Είναι κρίμα που κάποια στιγμή, εύχομαι να είναι σε πάρα πολλά χρόνια από τώρα, τα φώτα της δημοσιότητας θα σβήσουν για αυτούς. Raise your horns!

 

 

Επικράτηση στη συντακτική ομάδα του Rock Hard για τους AMON AMARTH με έξι ψήφους έναντι τεσσάρων. Εσείς τι προτιμάτε; ARCH ENEMY ή ΑΜΟΝ ΑMARTH; Οι απαντήσεις σας, από κάτω, στο poll που ακολουθεί:

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

KISS vs SCORPIONS

4 Μαίου, 2020 - 10:00 Rockhard

Και  τα διλήμματα συνεχίζονται!!! Τι θα λέγατε να πάμε σ’ ένα πιο hard rock δίλημμα αυτή τη φορά; Κάτι πιο μελωδικό; Από τη μία πλευρά οι KISS και από την άλλη οι SCORPIONS!!! Διαβάστε την άποψη...

[περισσότερα]

KREATOR vs SODOM

23 Απριλίου, 2020 - 19:30 Rockhard

Τελικά διασκεδάζουμε όλοι με αυτήν τη στήλη, τόσο που προσπαθούμε να την κάνουμε εβδομαδιαία, με τα διλήμματα να βάζουν έντονο προβληματισμό και πολύ ωραίες χαβαλεδιάρικες κουβέντες. «Σκληραίνουμε»...

[περισσότερα]

BLIND GUARDIAN vs ICED EARTH

15 Απριλίου, 2020 - 20:30 Rockhard

Αν νομίζατε ότι τα προηγούμενα διλήμματα ήταν δύσκολα, μάλλον δεν είχατε δει να έρχεται τούτο εδώ. Δύο από τα ΠΛΕΟΝ αγαπημένα σχήματα των Ελλήνων διαχρονικά, δύο κολλητοί φίλοι που έχουν δημιουργήσει...

[περισσότερα]

MEGADETH vs SLAYER

8 Απριλίου, 2020 - 17:45 Rockhard

Μπορεί να είχαμε καιρό να ανεβάσουμε κάποιο δίλημμα στη στήλη μας, One way or another, το QUEENSRYCHE vs FATES WARNING όμως, έκανε πάταγο, οπότε λέμε να καθιερώσουμε τη στήλη ως εβδομαδιαία και να...

[περισσότερα]

QUEENSRYCHE vs FATES WARNING

31 Μαρτίου, 2020 - 08:30 Rockhard

Είχε περάσει πολύς καιρός χωρίς One way or another και ξέρουμε ότι το γουστάρετε, οπότε το επαναφέραμε μ’ ένα ερώτημα διαχρονικό, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως αφορμή!!! QUEENSRYCHE ή FATES WARNING...

[περισσότερα]