IN FLAMES vs DARK TRANQUILLITY

29 Νοεμβρίου, 2016 - 00:30

Αυτόν το μήνα, το δίλημμα που κλήθηκαν να απαντήσουν οι συντάκτες του ROCK HARD για τη στήλη One Way Or Another είναι IN FLAMES ή DARK TRANQUILLITY; DARK TRANQUILLITY ή IN FLAMES; Ένα δίλημμα στο οποίο μπορείτε να απαντήσετε κι εσείς στο τέλος...

IN FLAMES ο Σάκης Φράγκος
Δεν καθόμαστε να αναλύσουμε αν μου αρέσουν οι 2-3 τελευταίοι δίσκοι των IN FLAMES, για τους οποίους έχω δημόσια εκπεφρασμένη άποψη, αφού άλλωστε το ερώτημα είναι διαχρονικό κι όχι ποιος μου αρέσει περισσότερο το έτος 2016. Ξεκινώντας την καριέρα τους στα 90's, για εμένα ήταν σαφές ότι οι DARK TRANQUILLITY ήταν ένα συγκρότημα με πιο σπουδαία μουσική παιδεία, με ευρύτερη γκάμα επιρροών κι ως εκ τούτου μεγαλύτερη διάθεση πειραματισμού. Κάτι που εκφράστηκε με το καταπληκτικό "Projector", το οποίο όμως, όπως φάνηκε, ξένισε τον κόσμο τους και ξαναγύρισαν σε πιο ασφαλή μονοπάτια, βγάζοντας μεν αξιόλογους δίσκους (άλλους πιο πολύ, άλλους λιγότερο).
Από την άλλη, οι IN FLAMES, πάτησαν για αρκετούς δίσκους στο μοτίβο "οι IRON MAIDEN του μελωδικού death metal", άρχισαν όμως να απογαλακτίζονται με το "Reroute to remain" και πιο πολύ με το "Soundtrack to your escape". Αν ακούσει κανείς τους IN FLAMES των 2-3 τελευταίων δίσκων, είναι σαν να ακούει μια εντελώς διαφορετική μπάντα, που πατά σε κάποια σημεία πάνω στο παρελθόν της, αλλά έχει ξεφύγει εντελώς. Από εμπορικής άποψης οι ΙΝ FLAMES είναι μίλια μπροστά από τις υπόλοιπες μπάντες με τις οποίες ξεκίνησαν μαζί. Ναι, συμφωνώ ότι δεν παίζουν τα ίδια που έπαιζαν στο παρελθόν, αλλά who cares που λένε και στο χωριό μου; Εγώ βλέπω μία μπάντα, με σαφώς λιγότερο ταλέντο και δυνατότητες (τουλάχιστον στο ξεκίνημά τους), που δεν φοβήθηκε να δοκιμάσει πολλά καινούργια πράγματα και τελικά να δικαιωθεί σε πολλά απ' αυτά, όπως εκ των πραγμάτων είναι σαφές. Σε αντίθεση με τους DARK TRANQUILLITY που όσο και να μου αρέσουν, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι οι τελευταίοι τους αρκετοί δίσκοι, μου φαίνονται πολύ ίδιοι μεταξύ τους (ασχέτως αν μου αρέσουν ή όχι). Με μία πιο σφαιρική ματιά λοιπόν κι ασχέτως των στραβοπατημάτων των IN FLAMES τα τελευταία χρόνια, ψηφίζω Anders Friden και την παρέα του.

DARK TRANQUILLITY ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης
DARK TRANQUILLITY!!! Όσο και αν αγαπάω τους IN FLAMES από το ντεμπούτο τους, “Lunar strain” και μέχρι και το “Clayman”, όσο και αν παραδέχομαι τους δίσκους τους μέχρι και το “A sense of purpose” (ασχέτως αν δε μου αρέσουν όλοι τόσο), μετά από εκεί απλά δε μπορώ να τους ακολουθήσω με τίποτα. Όσο και αν είχαν κοινή αρχή με DARK TRANQUILLITY, όσο και αν είχαν σχέσεις σαν μπάντες, αφού στο πρώτο DT τραγουδάει ο Anders των IN FLAMES και αντιστρόφως στο πρώτο IN FLAMES ο Stanne των DT, οι DARK TRANQUILLITY ήταν και θα είναι για εμένα η τεράστια αδυναμία της σκηνής. Και πραγματικά θεωρώ ότι είναι καλύτερη μπάντα και πιο σταθερή από όλες τις απόψεις, παρά τη δυσθεώρητα μεγαλύτερη εμπορικά επιτυχία των IN FLAMES. Ναι, και οι DARK TRANQUILLITY πειραματίστηκαν (και ακόμα το κάνουν άλλωστε), ναι και αυτοί έφυγαν από το πρώιμο melodic death ήχο τους, όπως και οι IN FLAMES, όμως κράτησαν πολλά στοιχεία τους αμετάβλητα και στο σύνολό τους, θεωρώ ότι οι δουλειές τους είναι ανώτερες ποιοτικά των IN FLAMES. Άλλωστε όταν μία μπάντα έχει φτάσει τους 11 δίσκους και εκεί βρίσκεις μόλις έναν (“We are the void”) που χωρίς να είναι κακός, λες ότι είναι εμφανώς κατώτερος των υπολοίπων, κάτι κάνει πολύ καλά. Συν ότι οι DT ξέρουν να εκμεταλλεύονται καλύτερα τα προτερήματά τους και δεν πάνε σε μονοπάτια που δεν το έχουν. Όπως για παράδειγμα τον Stanne, που τα «καθαρά» φωνητικά του με τον χρόνο γίνονται ακόμα καλύτερα και υπάρχουν όπου και όπως πρέπει, ενώ του Anders πάνε από το κακό στο χειρότερο και δυστυχώς γίνονται και περισσότερα! Και οι δύο έχουν βγάλει δισκάρες, όμως η ποσότητα αυτών των DARK TRANQUILLITY είναι μεγαλύτερη. Περισσότερη εμπορική επιτυχία οι IN FLAMES, αλλά περισσότερη ποιότητα και συνέπεια οι DARK TRANQUILLITY. Στο χαλαρό DT για εμένα. Ασχέτως που μιλάμε για δύο μεγαθήρια και πρωτεργάτες του Σουηδικού melodic death metal ήχου (και οι AT THE GATES να κλείνουν την τριάδα) και πως μέχρι ένα σημείο τους είχα στην ίδια θέση. 


DARK TRANQUILLITY η Ειρήνη Τάτση
Νομίζω ότι ή επιλογή είναι τυφλά πάνω στους DARK TRANQUILLITY. Ο κύριος Friden ευτυχώς μας έκανε ιδιαίτερα νωρίς την τιμή να εγκαταλείψει τα χωράφια τους, και να δημιουργήσει ένα συγκρότημα ιδιαίτερα αξιόλογο μεν στο πρόσωπο των IN FLAMES, που αδυνάτισε δε να φτάσει σε ποιότητα και ατμόσφαιρα το παλιό του συγκρότημα που τα φωνητικά πλέον αναλαμβάνει από τότε ως σήμερα το ιδρυτικό μέλος της μπάντας, Mikael Stanne. Αποδεδειγμένα αποτυχημένη συνταγή που ακολουθήθηκε και από τον Dave Mustaine περίπου μία δεκαετία πίσω. Αν και δε θα κρύψω ότι εκτιμώ ιδιαίτερα το δίσκο "Come clarity", για μένα οι DARK TRANQUILLITY δεν θέτουν καν ζήτημα μουσικής ανωτερότητας. Και σίγουρα έμαθα να τους αγαπώ ακούγοντας αλλεπάλληλα το "Mundane and the magic" στο αυτοκίνητο ενός εκ των αγαπημένων ανθρώπων. 

DARK TRANQUILLITY ο Θάνος Κολοκυθάς
DARK TRANQUILLITY δαγκωτό. Για καμία από τις δύο μπάντες δεν μπορείς να πεις ότι ήμουν ποτέ fan, παρόλα αυτά οι DARK TRANQUILLITY είχαν δίσκους που μου τράβηξαν την προσοχή όπως το “The Gallery”, το “The Minds I” ακόμα και το “Projector”. 
Οπότε…Dark Tranquility!!!

DARK TRANQUILLITY ο Ντίνος Γανίτης
Σκανδιναβική μάχη αποφάσισε γι' αυτό το μήνα το boss. Τη μάχη δηλαδή... Σαν να βάλεις σε αγώνα μία Ferrari και ένα Yugo. Οι IN FLAMES ήταν μία μπάντα που μου κέντρισε το ενδιαφέρον πριν από καμιά 15αριά χρόνια. Έφηβος τότε, έψαχνα διέξοδο σε πιο ''σκληρά'' μονοπάτια του ήχου. Δίσκοι όπως οι ''The Jester Race'', ''Colony'' και ''Clayman'', με είχαν κάνει να εκτιμήσω ιδιαίτερα το Σουηδικό μελωδικό death metal. Μέχρι την κυκλοφορία του ''Reroute to Remain''. Από το σημείο εκείνο, που έλαβα την απογοήτευση σαν ακροατής αλλά και με τις επόμενες κυκλοφορίες τους, άρχισα να απομακρύνομαι από τη μπάντα. Κάτι η ''πρόοδος'' , λίγο η αλλαγή του ήχου τους, ήταν αρκετά ώστε να με αποτρέψουν να βλέπω μα καλό μάτι την κάθε κυκλοφορία των Σουηδών. Σε αντίθεση, βέβαια, με τους DARK TRANQUILLITY. Οι έτεροι Σουηδοί με κατέκτησαν από το πρώτο άκουσμα του ''ThereIn''. H σκοτεινή ατμόσφαιρα του video, τα σύννεφα που ''τρέχουν'' και φυσικά το riff του τραγουδιού, με σημάδεψαν το μαγικό έτος 1999. Έκτοτε απολαμβάνω με πολύ χαρά την εκάστοτε νέα δουλειά τους, όντας ένα συγκρότημα το οποίο κινείται ως επί το πλείστον με καλές έως πολύ καλές κυκλοφορίες από το ξεκίνημα της καριέρας του. Οπότε δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. DARK TRANQUILLITY for the win!

DARK TRANQUILLITY ο Θοδωρής Κλώνης
Τι έχουμε εδώ; Δυο μπάντες που, μαζί με τους AT THE GATES θεωρούνται από τους πρωτοπόρους του μελωδικού death metal. Δυστυχώς για μένα δεν τίθεται καν ερώτημα σε αυτό το VS. Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία, πραγματικά. Το ερώτημα θα είχε νόημα αν μιλάγαμε για τους IN FLAMES του “The Jester Race”. Του “Clayman” έστω. Από τη μία έχουμε τους DARK TRANQUILLITY που, μπορεί να μην προσεγγίζουν τα μεγαλεία του παρελθόντος όπως το “The Mind’s I” ή το “Projector” αλλά παραμένουν πιστοί στις ρίζες τους και από την άλλη μια post indie metal μπάντα που χρησιμοποιεί κατ’ ευφημισμόν το όνομα IN FLAMES. Θεωρώ περιττή κάθε επιπλέον ανάλυση γιατί πολύ απλά πλέον δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση. Μια γερή κλωτσιά στα πισινά για τους IN FLAMES και… στην πυρά μήπως και βάλουν μυαλό.

DARK TRANQUILLITY ο Γιώργος Δρογγίτης
DARK TRANQUILLITY και IN FLAMES! Τόσα κοινά, μα και τόσες διαφορές. Σουηδοί, από το Γκέτεμποργκ, πάνω από 25 χρόνια ύπαρξης η καθεμία μπάντα, ο Anders Fridén μέλος και στους δύο (φωνητικά στο “Skydancer” του 1993), μα το κυριότερο… πρωτοστάτες του melodic death metal. Χάραξαν κοινή πορεία όλη τη δεκαετία του ’90, μα μετά το 2000 οι IN FLAMES άλλαξαν ρότα, για να γίνουν πιο εμπορικοί, καθαρά και ξάστερα. Ποτέ δε πίστεψα ότι απλά αυτό ήθελαν να παίζουν. Οι DARK TRANQUILLITY, επίσης έκαναν αλλαγές, ιδιαίτερα μετά το θεσπέσιο “Projector”, το οποίο η πλειονότητα τότε έκραζε, αλλά λίγα χρόνια μετά πολλοί το θεωρούν το κορυφαίο τους πόνημα (εγώ από τότε το πίστευα αυτό). Οι IN FLAMES μετά το “Clayman” για μένα είναι ανύπαρκτοι. Σαν ένας πλανήτης που σύνθλιψε το Death Star στο  Star Wars ένα πράγμα! Προσπάθησα να ακούσω, δίνοντας τους ευκαιρίες, αφού μιλάμε για εφηβική αγάπη, αλλά όλα με άφηναν παγερά αδιάφορο. Το “Colony” μέχρι και σήμερα (σιγά μην αλλάξει) παραμένει ο αγαπημένος μου δίσκος. Από την άλλη πλευρά η δισκογραφία των DARK TRANQUILLITY, πέρα από τα “Character” και “Fiction”, τα οποία δε με τρέλαναν, μου αρέσει στην ολότητα της. Οι αλλαγές, η εξέλιξη, το «μαλάκωμα», τα samples… όλα! Με κορώνα στο κεφάλι μου το “Projector” και από κοντά το “The gallery”. Πέρα από τη μουσική, οι DARK TRANQUILLITY για μένα έχουν έναν από τους καλύτερους frontman που υπήρξαν ποτέ, τον Mikael Stanne!

DARK TRANQUILLITY η Χαρά Νέτη 
Μπορεί για κάποιους το εν λόγω δίλημμα, να έχει προφανή και εύκολη απάντηση, για τη γράφουσα όμως δεν ισχύει το ίδιο. Ο λόγος είναι πως πολύ απλά μιλάμε για δυο απ’ τους σπουδαιότερους εκπροσώπους στο χώρο του μελωδικού death metal, για δυο συγκροτήματα που ξεκίνησαν από κοινή βάση, αδελφικά σωματεία θα έλεγε κανείς,  με τον Friden να τραγουδά στο ντεμπούτο των D.T. και τον Stanne σε αυτό των IN FLAMES. Αμφότεροι δε, έχουν προσφέρει άλμπουμ διαμάντια για το είδος και κομματάρες που όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, προκαλούν την ανατριχίλα της πρώτης ακρόασης… Για μένα λοιπόν, η ειδοποιός διαφορά, που είναι και σε θέση να κρίνει τον νικητή, εστιάζει στη μαγική λέξη που λέγεται συνέπεια. 
Οι IN FLAMES έκαναν ένα φοβερό ξεκίνημα και αν η πορεία και οι επιλογές τους, δεν άλλαζαν χάριν της εμπορικότητας μετά το 2002, ίσως για μένα να χρίζονταν νικητές. Μπορεί για τους ίδιους να αποτελεί επίτευγμα το ότι τη νέα χιλιετία διεύρυναν τη βάση των οπαδών τους έχοντας μια εντυπωσιακά ανοδική πορεία, κυρίως μέχρι και πριν λίγα χρόνια, προσωπικά όμως ανήκω στην κατηγορία των οπαδών τους, που αυτό το “pop metal” της μετέπειτα πορείας τους, τους ξενέρωσε… Όταν έχεις βγάλει ένα επικό “Jester Race”, ένα εκπληκτικό “Whoracle” και τα επίσης αγαπημένα μου, “Colony” και “Clayman”, ε, δεν μπορείς να μεταλλάσσεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο…. 
Στην αντίπερα όχθη, οι DARK TRANQUILLITY, αν μη τι άλλο μείνανε πιστοί στην ηχητική τους ταυτότητα και συνέχισαν να βγάζουν αλμπουμάρες, (βλ. “Haven”, “Damage Done”) σε μια εποχή που οι IN FLAMES είχαν αρχίσει να παίρνουν την κάτω βόλτα… Το μεγαλύτερο ατού όμως των D.T. είναι πως συνέχισαν και συνεχίζουν με ποιοτικές δουλειές, διατηρώντας τη φιλοσοφία και φυσικά τον ήχο που έκανε τον κόσμο να τους αγαπήσει.

DARK TRANQUILLITY ο Δημήτρης Μπούκης
Αν με ρωτούσαν να επιλέξω πριν από δέκα χρόνια ποια μπάντα έρχεται πρώτη στις προτιμήσεις μου μεταξύ των IN FLAMES και των DARK TRANQUILLITY, η απάντησή μου μπορεί να ήταν διαφορετική από αυτήν που δίνω τώρα και σίγουρα θα ήταν πιο δύσκολή επιλογή. Αυτήν την περίοδο όμως η επιλογή είναι μία, είναι ξεκάθαρη και δεν είναι άλλη από τους DARK TRANQUILLITY. 
Οι IN FLAMES είναι για μένα ένα από τα συγκροτήματα που κατάφερναν μετά από κάθε κυκλοφορία τους να ανεβάζουν την φήμη τους και την εμπορικότητα τους κατακόρυφα. Έχω ακούσει την άποψη πως οι IN FLAMES τελείωσαν στο “Colony” ή στο “Clayman” κάτι για το οποίο διαφωνώ. Οι IN FLAMES μέχρι το “Come Clarity” ήταν από άλλο πλανήτη κρατώντας, την ένταση και την μελωδικότητα του Σουηδικού ήχου προσθέτοντας σε αυτόν στοιχεία από τον Αμερικάνικο. Δυστυχώς όμως το “Come Clarity” ίσως ήταν και ο δίσκος που τους έκανε την μεγαλύτερη ζημιά καθώς με αυτό το album άρχισαν να προσελκύουν κόσμο από άλλες σκηνές και επηρεαζόμενοι από αυτό άρχισε η φθορά στον ήχο τους κυκλοφορώντας έτσι album που ολοένα άρχισαν να απομακρύνουν την μπάντα τόσο από τον ήχο του Gothenburg όσο και από τους οπαδούς που τους αγάπησαν για τα album που κυκλοφόρησαν μέχρι και εκείνη την εποχή. Στον αντίποδα οι DARK TRANQUILLITY, μία μπάντα που ξεκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα με τους IN FLAMES και μάλιστα κάνοντας και ανταλλαγή τραγουδιστών στο πρώιμο στάδιο τους, από το ξεκίνημα της πορείας τους έβγαζαν μία ταπεινοφροσύνη. Δεν έπιασαν ποτέ την εμπορικότητα των έτερων Σουηδών αλλά κυκλοφορούσαν album-διαμάντια για τον μελωδικό death ήχο και μέχρι σήμερα δεν φοβούνται να πειραματιστούν, άλλοτε με πιο gothic ήχους και άλλες φορές με ηλεκτρονικούς προσθέτοντας πολλές φορές “καθαρά” φωνητικά στις συνθέσεις τους, μένοντας πάντοτε όμως πιστοί στην melodic death φιλοσοφία και προσαρμόζοντας τον πρώιμο ήχο του Gothenburg στα σημερινά πρώτυπα.
Προσωπικά για εμένα το σύνθημα “IN FLAMES we trust” άλλαξε σε “IN FLAMES we don’t trust” και εδώ και πολλάχρόνια ο θρόνος του Gothenburg είναι αποκλειστικά για τους αγαπημένους DARK TRANQUILLITY.

IN FLAMES o Θοδωρής Μηνιάτης
Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη φορά που άκουσα το ομώνυμο τραγούδι του album “The Jester’s Race”. Αυτό ήταν. Άλλος ένας μεγάλος «έρωτας» με σχήμα δημιουργήθηκε. Αν και δεν δηλώνω μεγάλος φαν του μελωδικού death metal, οι IN FLAMES με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή. Τα albums που ακλούθησαν “Whoracle” (1997), “Colony” (1999), “Clayman” (2000), “Reroute To Remain” (2002) και “Soundtrack To Your Escape” (2004) απλά γιγάντωσαν την γνώμη μου για αυτούς. Τα τραγούδια τους μου «έκατσαν» αμέσως αφού η μελωδία και η δύναμη που έχουν είναι απλά «το κάτι» άλλο. Θεωρώ πως όλα τα σχήματα του τότε «κύματος» του Σουηδικού death είχαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Οι IN FLAMES όμως από όλους τότε μου είπαν την άποψη τους καλύτερα αφού ο ηχητικός τσαμπουκάς των τραγουδιών τους με «άγγιξε» περισσότερο και δεν με άφησε αφού σε σύνολο οι δουλειές τους υπερτερούσαν άλλων σχημάτων. Δυστυχώς εκείνη η χρυσή περίοδος τους έχει περάσει πια, αφού οι τελευταίες δουλειές τους απλά συντηρούν το όνομα τους στην σκηνή. Ειδικά η νέα τους προσπάθεια μάλλον οδεύει προς Καιάδα μεριά αφού δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Παρόλα αυτά οι αναμνήσεις δεν φεύγουν και όπως θα έλεγαν και οι Πυξ Λαξ παραφρασμένοι «Για τις παλιές αγάπες να μιλάς». Ίσως σε ακούσουν και τις ξαναερωτευτείς στο εγγύς μέλλον. 

DARK TRANQUILITY ο Πάνος Δρόλιας
Κλασική περίπτωση διπλού από ημίχρονο με τουλάχιστον δυο γκολ από τα αποδυτήρια κιόλας. Σοβαρά μιλάμε τώρα; Οι IN FLAMES έχουν τον απεριόριστο σεβασμό μου επειδή έχουν κυκλοφορήσει δισκάρες-επιτομή του σουηδικού metal σαν τα “Jester Race” και “Clayman”. Από το (επιεικώς) αμφιλεγόμενο“Soundtrack to your escape” και μετά,όμως, θεωρώ πως βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν με χαλάει τόσο ο διάχυτος πειραματισμός τους ή το φλερτ τους με τα πιο alternative (για τα δεδομένα τους) μονοπάτια των τελευταίων δίσκων, όσο το γεγονός ότι δείχνουν να έχουν απολέσει έστω και την ελάχιστη προσωπικότητα που είχαν ως συγκρότημα στο παρελθόν. Στον αντίποδα, οι DARK TRANQUILLITY συνεχίζουν να έχουν και προσωπικότητα και ταυτότητα και πάνω απ’ όλα μια αξιοζήλευτη σταθερότητα. Ναι, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν ορισμένοι μεταλλωρύχοι-φανμπόηδες περί του αντιθέτου, η αλήθεια είναι πως έχουν καιρό να βγάλουν δίσκο που να κοιτάζει στα μάτια έπη του παρελθόντος όπως το “Damage Done”. Τουλάχιστον όμως έχουν διατηρήσει την καριέρα τους σε ένα αξιοπρεπέστατο και υπερτίμιο επίπεδο. Και το καλύτερο; Πάνω στο σανίδι συνεχίζουν να κάνουν θραύση με πρώτο καλύτερο τον αξιοσέβαστο κύριο Mikael Stanne. Αν αυτό δεν είναι αρκετό τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

IN FLAMES ο Νίκος Ζέρης
Κάτι μου λέει πως θα είμαι το μαύρο πρόβατο σε αυτή την ψηφοφορία. Στις συζητήσεις που προηγήθηκαν της σύγκρισης των δύο μεγάλων της σουηδικής σχολής, οι DARK TRANQUILLITY είχαν την τιμητική τους. Το σοβαρότερο επιχείρημα αυτής της πλευράς, είναι το γεγονός ότι ο Mikael Stanne και η παρέα του δεν έπαψαν ούτε στιγμή να βγάζουν δισκάρες, ενώ στην άλλη πλευρά οι τελευταίες κυκλοφορίες των IN FLAMES απογοήτευσαν το μεγαλύτερο μέρος του κοινού τους. Φυσικά και δεν μπορείς να διαφωνήσεις με την παραπάνω διατύπωση, αλλά διάολε μέχρι το 2006 και οι δύο μπάντες είχαν βίους παράλληλους. Δηλαδή πως μπορείς να συγκρίνεις το γιγάντιο “Come Clarity” με το τιτανοτεράστιο “Character”; Απλά δεν γίνεται. Προσωπικά από εκεί και πέρα έχασα την επαφή και με τις δύο μπάντες, μιας και ο αποκαλούμενος «σουηδικός» ήχος είχε ήδη μπει σε μια φάση ανακύκλωσης. Γι' αυτό λοιπόν τα δικά μου όρια σύγκρισης σταματάνε εκεί και μέχρι τότε τα ακουστικά καίγονταν με τους IN FLAMES. 

DARK TRANQUILLITY ο Λευτέρης Τσουρέας

Και τα δύο αυτά Σουηδικά σχήματα εντάχτηκαν στο λεγόμενο New Wave Of Swedish Death Metal (NWOSDM). Το “Skydancer” όταν κυκλοφόρησε το 1993 έκανε αίσθηση στο underground της εποχής, αλλά κανείς δεν περίμενε τη δραστική μετάλλαξη τους στο μυθικό “The Gallery”(1995). Τί να πρωτοπείς γι’αυτό το δίσκο; Σίγουρα βοήθησε πολύ το γεγονός ότι κυκλοφόρησε από τη γαλλική Osmose, που είχε στο ρόστερ της την αφρόκρεμα του ακραίου ήχου! Αντίστοιχα οι IN FLAMES στο ντεμπούτο τους “Lunar strain” είχαν όλα εκείνα τα στοιχεία, που θα τους έκαναν μεγάλους στο δεύτερο τους album, το θρυλικό πλέον “The jester race”. Η Nuclear Blast βοήθησε τα μέγιστα το 1996 για να γίνει αυτός ο δίσκος σημαντικός και για να αποκτήσει η πεντάδα από το Γκέτεμπόργκ μια θέση στις μεγάλες μπάντες του μελωδικού ακραίου ήχου.

Η συνέχεια ήταν ανάλογη και για τις δύο πλευρές, βγάζοντας οι μεν το “The mind’s I” και οι δε το “Whoracle”, επεκτείνοντας τη φήμη τους. Μέχρι εκεί τους παρακολουθούσα και τους δύο. Μάλιστα είμαι τυχερός που έχω σαν “δίδυμα” τις εκδόσεις σε CD που έβγαλε η Osmose για τα “The Gallery” και “The mind’s I”, που ήταν σε θήκη 10’’ βινυλίου με εσωτερικό από χαρτόνι!

Από εκεί και πέρα απομακρύνομαι κι από τα δύο σχήματα και κυρίως από τους IN FLAMES, που με απογοήτευσαν με το “Colony” και απλώς δεν μπήκα στην καινούρια ηχητική τους με το “Reroute to remain”. Αναγνωρίζω πόσο επιδραστικός ήταν αυτός ο δίσκος για τη metalcore σκηνή, αλλά αυτό το ύφος όσο και να τους ταίριαζε, δε μου καθόταν καλά στα αυτιά. Το ίδιο ακριβώς έγινε  και με τους DARK TRANQUILLITY, που άλλαξαν δραστικά με το “Projector”, το οποίο σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Αλλά έγινε αυτό που φοβόμουν! Άλλαξαν ύφος και ήχο και από εκεί και πέρα δεν έκαναν καμιά ουσιαστική στροφή, παίζοντας σχεδόν τα ίδια σε κάθε δίσκο.

Καταληκτικά τους DARK TRANQUILLITY τους έχω στην καρδιά μου, γιατί έζησα το μπαμ του “The gallery” και γιατί συνέχισαν σε ανάλογο επίπεδο και δύο χρόνια μετά με το “The mind’s I”. Σαν γούστο τους προτιμώ χίλιες φορές περισσότερο από τους IN FLAMES, που μου αρέσουν μόνο τα “The jester race” και “Whoracle”. Όπως και να’χει και οι δύο μπάντες εκείνη την εποχή έφεραν επανάσταση στο μελωδικό death metal και συνολικά επέδρασαν καταλυτικά στην εξέλιξη του ακραίου ήχου και στα mid/late 90's, αλλά και στα 00's.

Όπως εύκολα διαπιστώνετε, με ψήφους 10-3 "νικητές" σ' αυτήν την αναμέτρηση για τη συντακτική ομάδα του ROCK HARD, ήταν οι DARK TRANQUILLITY. Εσείς όμως, τι λέτε;

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Το Heavy Metal πάει στον κινηματογράφο. Κουίζ με cameos metal καλλιτεχνών!!!

11 Μαρτίου, 2016 - 11:45 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή τα Όσκαρ που δόθηκαν πριν λίγες μέρες, κάνουμε μία αναδρομή σε διάφορες γνωστές ή λιγότερο γνωστές cameo εμφανίσεις heavy metal καλλιτεχνών σε κινηματογραφικές ταινίες. Για να δούμε, πόσο...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους ANTHRAX;

15 Φεβρουαρίου, 2016 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το 'For all kings" των ANTHRAX και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ακόμα κουίζ γνώσεων, όπως είχαμε κάνει και με τους MEGADETH, για να τεστάρουμε όλοι τις γνώσεις μας σχετικά με...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους MEGADETH;

1 Φεβρουαρίου, 2016 - 16:15 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή την κυκλοφορία του πολύ καλού "Dystopia" από τους MEGADETH, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα quiz γνώσεων σχετικά με το συγκρότημα, ώστε να δει ο καθένας πόσο μεγάλος οπαδός του Dave Mustaine και...

[περισσότερα]

MACHINE HEAD vs. SLIPKNOT

17 Νοεμβρίου, 2014 - 18:19 Σάκης Φράγκος

Εγκαίνια για τη νέα στήλη του ROCK HARD, με τίτλο "One way or another", όπου οι συντάκτες ψηφίζουν σχετικά με "αιώνια διλήμματα" που αφορούν τη metal μουσική και μπορείτε κι εσείς να ψηφίσετε στο...

[περισσότερα]