"Hail to England" vs "Kings of metal"

8 Ιουνίου, 2019 - 20:30
Επικό το δίλημμα της στήλης μας, One way or another, αυτή τη φορά. ΠΟΛΥ επικό, κυριολεκτικά, αφού με την αφορμή της επερχόμενης συναυλίας των MANOWAR, οι συντάκτες του Rock Hard κλήθηκαν να απαντήσουν στο δίλημμα: “Hail to England” ή “Kings of metal”; Κάτι από την υπέροχη πρώτη τετράδα δηλαδή ή το άλμπουμ που θεωρείται από πολλούς ότι είναι το τελευταίο κλασικό του σχήματος; Στο τέλος του κειμένου, μπορείτε να ψηφίσετε, αφού πρώτα διαβάσετε τι έγραψε η συντακτική μας ομάδα…
 
 
“Hail to England” ο Σάκης Φράγκος
Ηλικιακά, είμαι πιο κοντά στο “Kings of metal”, που ήταν ο δεύτερος δίσκος MANOWAR που άκουσα και πρόλαβα real time, μετά το “Fighting the world”. Από το μπάσιμο του “Wheels of fire” μέχρι το “Blood of the kings” (εξαιρώ το “Pleasure slaves” για πλείστους όσους λόγους και το “Warrior’s prayer” που απλά δεν…), είναι ένας πολύ καλός δίσκος. “Hail to England” όμως για πολλούς λόγους. Βασικότερος; Την ίδια χρονιά είχαν κυκλοφορήσει το “Into glory ride” και βρήκαν την έμπνευση να κυκλοφορήσουν έναν ακόμη κλασικό δίσκο κάνοντας κάτι που φαντάζει εξωγήινο στις μέρες μας. Με τραγούδια που είναι καταδικασμένα να μείνουν κλασικά, έχει το αγαπημένο μου τραγούδι από το σχήμα, το “Blood of my enemies” και μία σειρά άλλων τραγουδιών που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Ο μόνος λόγος που θα αμφιταλαντευόμουν να μη βάλω το “Hail…”, είναι αυτή η χιλιοφορεμένη ατάκα: «Manowar μόνο τα 4 πρώτα», που στην πλειοψηφία των γκρουπ που ακούω κάτι παρόμοιο, μου έρχεται να ξεράσω. Δεν με απασχολεί αν κάποιος μπορεί να με θεωρήσει «χατζημεταλλά» ή οτιδήποτε άλλο (ποτέ δεν με είχε απασχολήσει κάτι τέτοιο, άλλωστε), βγάζοντας έξω οποιαδήποτε αναφορά σε δηλώσεις, πράξεις ή συναυλίες του σχήματος (εκεί μπορεί να μην διάλεγα κανέναν δίσκο), με το χέρι στην καρδιά, αφού διανύουμε και προεκλογική περίοδο, η ψήφος πάει «δαγκωτό» στο “Hail to England”…
 
 
“Hail to England” ο Δημήτρης Τσέλλος
“Hail to England” vs “Kings of metal”. Από την μία η τρίτη και σημαντικότερη κυκλοφορία της μπάντας ως τότε, το άλμπουμ της καθιέρωσης, και από την άλλη το τελευταίο τους με το line up που θεωρείται (και είναι) το κλασσικό τους. Αφού λοιπόν εδώ πρέπει ο καθένας να πει την άποψή του και ποιο προτιμά, εννοείται πως θα μιλήσω βάσει προσωπικών αναμνήσεων. Εγώ τους MANOWAR τους έμαθα με δύο τραγούδια: το “Black wind, fire and steel” και το “Heart of steel”. Λόγω αυτού, ζήτησα να μου γράψουν σε κασσέτα διάφορα κομμάτια τους. Και έτσι ξεκίνησε η διαδρομή μου στην υπέροχη (κάποτε) μουσική τους. To “Kings of metal” το «έλιωσα» στο γυμνάσιο. Έμαθα απ’έξω μέχρι και την τελευταία του λεπτομέρεια. Μοιραία, δέθηκα στα νιάτα μου μαζί του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον δίσκο τους. Όσο μεγάλωνα όμως, έχανε έδαφος στα μάτια μου σε σχέση με την πρώτη τους περίοδο. Ναι, έχει εξαιρετικά κομμάτια. Έχει όμως και μια υπέρμετρη «παντόφλα», που ονομάζεται “Pleasure slave”. Επίσης έχει και το “The warrior’s prayer” το οποίο συγγνώμη, αλλά δεν με κέρδισε ούτε όταν ήμουν 13 ετών. Ενώ το “Hail to England” είναι ένα αψεγάδιαστο έπος. Ακόμη και το ανούσιο solo μπάσο του DeMaio το παραβλέπεις ρε παιδί μου, πως το λένε. Άσε που το «Αίμα των εχθρών μου» έχει το απόλυτο επικό riff, την απόλυτη επική δομή, την απόλυτη επική ερμηνεία. Ποιο να ξεχωρίσεις όμως, πέραν αυτού; Τον «βάζω κάτω ολόκληρο το black metal σε μοχθηρία» ύμνο “Each dawn I die”; Το σαρωτικό “Kill with power”; Τα ανθεμικά “Army of the immortals” και “Hail to England”; Ή το επικό έρεβος του θεάρεστου “Bridge of death”; Απλά δεν γίνεται. Ακούσαμε και την πρόσφατη επανακυκλοφορία του, με νέο, σύγχρονο ήχο, αντάμα με το “Into glory ride”. Αντικειμενικά, η βελτίωση είναι μεγάλη. Υποκειμενικά όμως, σε κάποιες στιγμές, χάνεται αυτό το σχεδόν μαγευτικό πρωτόγονο feeling του πρωτοτύπου. Τέλος πάντων, ψύλλους στ’άχυρα ψάχνουμε τώρα… Πολύ εύκολη η επιλογή τελικά. “Kings of metal” σε ευχαριστώ για όλα. Ειδικά εσάς “Heart of steel” και “Hail and kill”. Αλλά…“Only I know why…Each dawn I die!”
 
 
“Hail to England” ο Θοδωρής Κλώνης
Θα είμαι όσο το δυνατόν ειλικρινής γίνεται. Μην με παρεξηγείτε, αγαπώ πολύ το “ Kings of metal”και το γεγονός ότι είναι ο τελευταίος δίσκος με τον Ross The Boss και κατά συνέπεια ο τελευταίος με το κλασικό line up, είναι ένας δίσκος που για μένα, κλείνει το πιο ένδοξο κεφάλαιο των MANOWAR με τον καλύτερο τρόπο. Από την άλλη όμως, έχουμε το “Hail to England”. Έναν δίσκο ΟΡΙΣΜΟ της λέξης ΕΠΟΥΣ. Έναν δίσκο που είναι μάλλον ο μοναδικός στην καριέρα τους που δεν περιέχει ούτε ένα “εμπορικό” κομμάτι.  Είναι ένας δίσκος που σφυρηλατήθηκε από φωτιά και ατσάλι και μυρίζει αίμα, θειάφι και θάνατο. Είναι το συναίσθημα της ψυχικής ανάτασης που δημιουργεί το άκουσμα του “Blood of my enemies”. Είναι η οργή που σε κατακλύζει απέναντι στις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις ακούγοντας το “Kill with power”. Είναι το δέος που νιώθεις ακούγοντας ένα από τα πιο σκοτεινά κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ, το “Each dawn I die”. Είναι η συγκίνηση που νιώθεις ακούγοντας την αγαπημένη σου μπάντα να αφιερώνει κομμάτια στους οπαδούς της με τόσο υπέροχο τρόπο όπως το ομώνυμο κομμάτι και το “Army of the immortals”. Είναι τα “Black arrows” που είναι έτοιμα να τρυπήσουν την καρδιά όλων των αλλόθρησκων που ακούνε false metal. Είναι, τέλος, η αγέρωχη, περιφρονητική ματιά, στον Σατανά και στον Θάνατο καθώς στέκεσαι επάνω στην “Bridge of death” έτοιμος να αντιμετωπίσεις το πεπρωμένο σου σε ένα κομμάτι που, δικαίως συμπεριλαμβάνεται στα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ. Το έχω ξαναπεί ότι το ένδοξο παρελθόν των MANOWAR αποτελείται μόνο από δισκάρες αλλά και μόνο το “Hail to England” να είχαν κυκλοφορήσει θα αρκούσε για να γραφτεί το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του metal. Και μπορεί η πορεία τους αργότερα να απογοήτευσε όλους εμάς τους πιστούς Ακόλουθους του Σφυριού, με δίσκους όμως σαν αυτόν οι MANOWAR κατέκτησαν την αθανασία.
 
 
 “Kings of metal” ο Σάκης Νίκας
Το δίλημμα που μας θέτει η αδίστακτη αρχισυνταξία μπορεί να φαντάζει ως ένα απροσπέλαστο εμπόδιο λόγω της σαφούς δυσκολίας επιλογής αλλά είναι κάτι που προσωπικά έχω σκεφτεί και καταλήξει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Βλέπετε, το “Kings of metal” θα είναι πάντα το αγαπημένο μου άλμπουμ των MANOWAR με το “Hail to England” να βρίσκεται στην περίοπτη δεύτερη θέση. Το 1987 αγόρασα το “Fighting the world” και έπαθα σοκ. Δεν περιγράφεται με λόγια τι έπαθα όταν άκουσα το…“The metal kings” (ναι, έτσι λεγόταν η κασέτα ελληνικής κοπής τότε) ένα χρόνο αργότερα. Το γεγονός ότι το πρώτο Σάββατο από την κυκλοφορία του δίσκου, στο Rock City έπαιζε στο repeat μόνο το νέο άλμπουμ των MANOWAR σίγουρα δείχνει πολλά…
1. Τραγούδια: Και μόνο η αναφορά κομματιών σαν τα “Heart of steel”, “Hail and kill”, “Blood of the kings” και φυσικά το ομώνυμο κομμάτι είναι από μόνη της αρκετή για να φανερώσει τη δυναμική του προτελευταίου κλασικού δίσκου των MANOWAR. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί γνώρισαν για πρώτη φορά τους απόλυτους βασιλιάδες του metal από το συγκεκριμένο δίσκο.
2. Παραγωγή: Κατά την ταπεινή μου γνώμη εδώ έχουμε την καλύτερη παραγωγή των MANOWAR από την κλασική δεκαετία 1982-1992. Τολμώ να πω μάλιστα ότι είναι ακόμη καλύτερη και από εκείνη του “Warriors of the world” (2002). Πάντως ακόμη θυμάμαι το σοκ που είχα πάθει όταν βγήκε ο δίσκος και άκουγα τη φωνή του Adams να εναλάσσεται αριστερά και δεξιά στα ηχεία με τους πρώτους κιόλας στίχους του “Wheels of fire”!
3. Εξώφυλλο: Ο κλασικός πολεμιστής των MANOWAR κάνει την εμφάνισή του και έρχεται για να...μείνει αφού το συγκεκριμένο artwork (Ken Kelly) κατέχει πιθανότατα της μερίδα του λέοντος στο merchandise των MANOWAR. Αν και πάντα το αγαπημένο μου cover artwork θα είναι αυτό του “Fighting The world”, το “Kings of metal” είναι το αμέσως επόμενο.
4. Αντοχή στο χρόνο: Σίγουρα τα “Into glory ride”, “Hail to England” & “Sign of the hammer” είναι υπερκλασικά αλλά δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν πολλοί fans εκεί έξω που θεωρούν το “Kings of Metal” σαν τον αγαπημένο τους MANOWAR δίσκο...και εγώ είμαι ένας από αυτούς. Δεν τίθεται καν θέμα περί αντοχής στο χρόνο αφού κάθε δουλειά των βασιλιάδων του metal από τη δεκαετία του ‘80 λατρεύεται με περίσσιο πάθος και αφοσίωση από τους οπαδούς τους.  
5. Ελλάδα: Το να πούμε ότι οι Έλληνες αγαπούν με πάθος τους MANOWAR είναι τόσο αυτονόητο όσο με το να πούμε ότι η μακαρονάδα με κιμά είναι νόστιμο φαγητό. Όλα αυτά τα χρόνια αυτή η σχέση παραμένει δυνατή και άρρηκτη (παρά τις συνεχόμενες δισκογραφικές απογοητεύσεις από το 2007 και μετά). Ο λόγος είναι πολύ απλός: other bands play, Manowar kill! Δεν περιγράφεται καν τι πρόκειται να γίνει τον Ιούνιο στην τελική μάχη...
 
 
 
“Hail to England” ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Δύο άλμπουμ από ένα σχήμα που αγαπώ για τα τραγούδια του και μισώ για τις κουραστικές, θεατρινίστικες και φαφλατάδικες συναυλίες του. Δύο άλμπουμ που σηματοδοτούν, την αρχή του έπους και το τέλος, κατ εμέ. Από την ανεξάρτητη εταιρία στην πολυεθνική, από τα κλαμπ στα στάδια, από το σκοτεινό ήχο στα σαλόνια του γαλβανισμένου μετάλλου των πολυεθνικών και της Αμερικάνικης αγοράς. 
Κάθε άλμπουμ τους έχει τα στοιχεία της εποχής που το διακρίνουν. Αλλά το αίσθημα της αγωνίας και του αγώνα για την καθιέρωση, του “Ηail Τo Εngland”, δεν θα το βρει κανείς στο “Κings Οf Μetal”. Από τα πολεμικά εμβατήρια του ΗΤΕ στους ύμνους για τις μηχανές, μια παραμόρφωση, δρόμος. Το επικό συναίσθημα του ΗΤΕ, αντικαθίσταται από μια πιο άμεση μεταλλική προσέγγιση, το Ευρωπαϊκό κοινό, γίνεται παρελθόν καθώς υπάρχει η ελπίδα να τους αγαπήσουν οι Η.Π.Α με την οικονομική εξασφάλιση που αυτό συνεπάγεται.
Μουσικά και συνθετικά το ΗΤΕ, είναι κατ’ εμέ ο δίσκος τους, που τα έχει όλα. Ακόμη και στο βασανιστικά αργό αλλά και τόσο σαγηνευτικό “Bridge of death”. Στο ΚΟΜ, τα “Kings of metal”, “Heart of steel”, “The crown and the ring” είναι τα τραγούδια που συνεχίζουν την παράδοση και συνεπαίρνουν με το συναίσθημα, αλλά δεν προσθέτουν στην πράξη τίποτα. Γιατί όλα έχουν γραφτεί και παιχτεί μέχρι το “Sign of the hammer”. “Hail to England”, “Blood of my enemies”, “Each dawn I die”, ‘Bridge of death”, το σάουντρακ για τις χαμένες μέρες της δόξας, όταν ο δικαστής ήταν η λεπίδα και η τιμή είχε όνομα. Οκ τραγούδια για την εποχή που το γυμναστήριο, έλυνε προβλήματα, αλλά ακόμη και έτσι, γουστάρουμε το ασυνείδητο, αταβιστικό, πρωτόγονο συναίσθημα κι ας κάνουμε εμετό απ τη ναυτία στη θέα του drakkar και ας μας ενοχλεί ο καπνός στο μπαρ. Το βλέμμα στραμμένο στη Γηραιά Αλβιόνα και μόνο. 
Αν υπήρχε μεταλόμετρο το ΗΤΕ θα το έσπαγε, ενώ το ΚΟΜ θα έπιανε ένα καλό 90άρι. Για τις ευαίσθητες ψυχές υπάρχει το “Heart of steel”, με τόσο έντονο όμως τον απόηχο του “Mountains”, υπάρχει το “Crown and the ring” αλλά μέχρις εκεί. Στους παιάνες με χορωδία του ΚΟΜ, προτάσσουμε τις βαρβαρικές κραυγές του ΗΤΕ και σηκώνουμε τη σημαία για μια τελευταία φορά, πριν ακουστεί η φωνή, «Σήκω να ανοίξεις, ρε ύπνε, ήρθε η παραγγελία σου και παράτα το playstation να δούμε Vikings.» Αν η φωνή συνοδευτεί με τον ήχο των νομισμάτων για την παραγγελία, θα ακούσουμε και την χορωδία του “The crown and the ring”, αν όχι, ας προσέχαμε.
 
 
“Kings of metal” ο Ντίνος Γανίτης
“Kings of metal” χωρίς δεύτερη σκέψη. Ναι σε όλες τι απόψεις που μπορεί κάποιος να προτιμάει το “Hail to England”. Καμία αντίρρηση. Η ψήφος μου έχει να κάνει με αναμνήσεις και αναπόφευκτα αυτά τα πράγματα είναι βιώματα. Ήταν το πρώτο άλμπουμ που άκουσα, έχει ίσως το αγαπημένο μου τραγούδι τους, το “Blood of the kings”, έχει το ομώνυμο με ένα από τα καλύτερα μπασίματα που έχω ακούσει σε τραγούδι, το “Heart of steel”, το “Hail and kill”. Άσε που με το τελευταίο όταν ήμουν φοιτητής στο Μεσολόγγι γινόντουσαν μυθικά πράγματα. Το κομμάτι έμπαινε, άναβε καπνογόνο μέσα στο μεταλλάδικο που ονομαζόταν «ΓΙΑΦΚΑ», οι μπλούζες έβγαιναν και το πολεμικό σκηνικό που ακολουθούσε διέλυε την πόλη. Οπότε επειδή στη μουσική όλα είναι αναμνήσεις και συναισθήματα, τουλάχιστον για μένα,, δεν τίθεται θέμα που θα ρίξω το ψηφαλάκι μου. 
Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης
 
“Hail to England” ο Θοδωρής Μηνιάτης
Είναι πάντα δύσκολο το να προσπαθείς να συγκρίνεις δυο δουλειές ενός συγκροτήματος που μπορεί ναι μεν να απέχουν χρονικά αλλά και οι δυο έχουν αποτελέσει δείγμα γραφής ενός σχήματος που αν μη τι άλλο σε όποιο λεξικό αναφέρονται οι λέξεις “heavy metal” θα υπάρχει πάντα φωτογραφία τους. Είναι επίσης ακόμα πιο δύσκολο να διαλέξεις έναν δίσκο των MANOWAR, που φιλοξενούνται σήμερα στην στήλη, μέχρι το 1992, αφού ότι είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε το group νομίζω ότι δεν πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη. Το δίλλημα που μας τέθηκε αυτή την εβδομάδα είναι για δυο albums που παρόλο που έχουν μόνο τέσσερα χρόνια διαφορά σαν κυκλοφορίες, νομίζω όμως ότι αντιπροσωπεύουν δυο διαφορετικές περιόδους της μπάντας. Στο μεν “Hail To England” το σχήμα ήταν πιο «αγνό» και «αλήτικα ωμό» μουσικά, έχοντας ήδη κυκλοφορήσει ασύλητους δίσκους τα δυο προηγούμενα χρόνια. Το 1988 με την κυκλοφορία του “Kings Of Metal” οι MANOWAR είχαν γίνει ήδη πιο «μεγάλοι» ένα χρόνο πριν, κυκλοφόρησαν όμως έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας τους με πολλά τραγούδια που έχουν θέση σε κάθε best of του σχήματος.
Θεωρώ όμως πως το πόσο σε έχει «αγγίξει» ένα album είναι κάτι που μόνο ο καθένας που το νοιώθει μπορεί να το περιγράψει. Παρόλο που βίωσα ηλικιακά το “Kings Of Metal” όταν κυκλοφόρησε, εντούτοις το “Hail To England” θα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Καταρχάς από μουσικής άποψης νομίζω ότι είναι ένα από τα αρτιότερα δισκογραφικά δημιουργήματα, με τραγούδια που το ένα εναλλάσσει το άλλο με απόλυτα όμορφη σειρά, ροη και ηχητική αρμονία. Είναι από τα albums και του σχήματος αλλά και του ιδιώματος που δεν έχει κάτι περιττό (ακόμα και το εξώφυλλο είναι έργο τέχνης) και ότι εμπεριέχεται μουσικά σου δημιουργεί σε σύντομο χρονικά διάστημα τέτοια ποικιλία συναισθημάτων όσο λίγα. Για την ποιότητα κάθε μιας σύνθεσης ξεχωριστά, νομίζω ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος εκτενής αναφοράς αφού όλοι την γνωρίζουν. Ένα όμως τραγούδι θα υπερτερεί ένα κλικ σχετικά με τα αλλά πάντα για μένα, θυμίζοντας την εφηβεία μου όπου αντιμετώπιζα το metal «με άλλο μάτι». Ο λόγος για το “Blood Of My Enemies”, ένα από τα καλύτερα heavy metal τραγούδια όλων των ετών, παρελθοντικών και μελλοντικών. Θυμάμαι σαν τώρα ότι παιζόταν σε κάθε metal club, και ο κόσμος σπρωχνόταν για το ποιος θα έχει καλύτερη θέση στην πίστα. Όταν το πρωτοάκουσα ήταν λες και με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα. Εξαιτίας του έψαξα και αγόρασα το δίσκο, και μαζί με άλλες κυκλοφορίες της εποχής, έμαθα την δισκογραφική εταιρία Music For Nations που έμελε να είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου εξαιτίας φυσικά της πληθώρας των καλών albums που είχε στο roster της. Οι MANOWAR του τότε ήταν σαν ένα μικρό παΐδι να βλέπει γίγαντες και να εντυπωσιάζεται. Άκουγες τον Adams να τραγουδάκι και κράδαινες ψηλά την γροθιά σου υπερήφανος, «κατέβαζες» την βελόνα στο πικάπ και το δωμάτιο σου γέμιζε πεδία μάχης από τον τρόπο απόδοσης των συνθέσεων. Oι MANOWAR ήταν τότε από τα λίγα σχήματα που είχαν 3 σερί εκπληκτικές κυκλοφορίες γι’ αυτό και συγκαταλέγονται στους «μεγάλους». Το “Hail To England” σηματοδότησε για μένα μια εποχή, αρκετά χρόνια μετά την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, που δεν γίνεται να σβήσει. Οι τέχνες έχουν αυτή την μαγική ικανότητα να σου θυμίζουν βιωματικές καταστάσεις, έτσι το εν λόγω album παραμένει αξιομνημόνευτο μουσικό αντικείμενο.       
 
 
“Hail to England” ο Δημήτρης Μπούκης
Την άποψη μου για τους MANOWAR την έγραψα στο πιο πρόσφατο band of the week και είχα αναφέρει πως είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω έναν δίσκο τον MANOWAR της περιόδου “Battle hymns” - “Triumph of steel”. Και όμως, έρχεται το μεγάλο αφεντικό και θέτει το ερώτημα “Hail to England” ή “Kings of metal”. Δύσκολη απάντηση. Το “Kings of metal” ήταν ο πρώτος MANOWAR δίσκος που αγόρασα και το “Hail and kill” το πρώτο τραγούδι που άκουσα από την μπάντα. Άρα με αυτόν τον δίσκο υπάρχει το συναισθηματικό δέσιμο. Όμως ο αγαπημένος μου δίσκος των ΜΑΝΟWAR είναι το “Hail to England”. Στα αυτιά μου και στην ψυχή μου ο δίσκος αυτός μου βγάζει το απόλυτο επικό συναίσθημα. Μέσα σε 33 λεπτά και με μόλις έξι τραγούδια, το “Hail to England” αναδεικνύεται ως το τελειότερο δείγμα της απόλυτης επικότητας στο heavy metal. Είναι αυτός ο ήχος, η παραγωγή που είναι σαν μην έγινε μέσα σε ένα studio αλλά σαν να σφυρηλατήθηκε από αμόνι στην Asgard. Γραφικό; Ε ναι, αλλά δεν μπορώ να βρω καλύτερη παρομοίωση, ειδικά όταν αυτή την στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις τα ακουστικά πάνε να μου σπάσουν τα τύμπανα με το “Each dawn I die”. Σκεφτείτε να άκουγα και το “Bridge of death” τι θα έγραφα…
 
 
“Kings of metal” ο Γιώργος Κουκουλάκης
Αυτό είναι ένα μεγάλο δίλημμα. Μουσικά μιλάμε για το ζενίθ της δισκογραφίας των MANOWAR, αλλά σε δυο διαφορετικές χρονικές στιγμές. H μουσική πραγματικότητα ήταν διαφορετική το 1984 όταν κυκλοφόρησε το “Hail to England” και πολύ αλλαγμένη το 1989 που ακούσαμε το “Kings of metal”. Τα συναισθήματα είναι δυνατά από πλευράς μου και για τα δυο. Το πρώτο επειδή όρισε τα όρια αυτού του συγκροτήματος. Μια επίδειξη δύναμης και έμπνευσης που ξεχύνεται στα ηχεία μας με το απόλυτο “Blood of my enemies” και ολοκληρώνεται με το εννιάλεπτο έπος “Bridge of death”. Ενδιάμεσα από αυτά, στην πιο ποιοτική του φάση, ο Joey DeMaio χώρεσε το “Each dawn I die”, το “Kill with power”, το “Army of the immortals” και βέβαια το ομώνυμο “Hail to England”. Τραγούδια τεράστια, ασύγκριτα, επικά, πολεμικά. Σε μια εποχή που όλοι έψαχναν ήρωες οι Νεοϋορκέζοι έβγαιναν μπροστά ως σωτήρες του κλασικού heavy metal. Τα επόμενα δύο άλμπουμ τους, δεν θα ήταν τόσο πλήρη και μόνο το “Kings of metal” του 1989 θα μπορέσει να αναμετρηθεί μαζί του στην μάχη για την καλύτερη στιγμή και για την υστεροφημία τους. Το “Kings of metal” είναι το πρώτο τους άλμπουμ με 10 κομμάτια (συμπεριλαμβανομένου του “Pleasure slave” που υπήρχε μόνο στην έκδοση του CD), το πρώτο με την κρυστάλλινη παραγωγή, το πρώτο με ένα power metal ύμνο – “Wheels of fire” – και μια τόσο επική μπαλάντα – “Heart of steel” – λίγο πιο κάτω! Με χορωδίες, επικές αφηγήσεις με σπέσιαλ εφέ μάλιστα και τον αξεπέραστο Eric Adams σε απίθανη κατάσταση να τραγουδά με πάθος, βγάζοντας κορώνες επηρεασμένες από τα στενά δερμάτινα παντελόνια του. Για μένα όμως, αναλογιζόμενος πως αυτό το άλμπουμ με έκανε να κολλήσω με τους MANOWAR, αλλά και το μόνο άλμπουμ τους που έχω βάλει να ακούσω τόσες φορές, θα διαλέξω το “Kings of metal”. Δύσκολη επιλογή, αλλά είναι τόσες πολλές οι καλές στιγμές που ξεπερνούν τις λίγες αλλά τεράστιες εμπνεύσεις του “Hail to England”. Είναι πιο μεστό, καλογραμμένο, αντικειμενικά πιο καλοδουλεμένο και προσεγμένο από κάθε άποψη. Όμως και σε προσωπικό επίπεδο, με κάθε είδος συναισθηματισμού, πιστεύω πως το ΚΟΜ είναι και το αποκορύφωμα της δισκογραφίας τους.
 
 
"Hail to England" ο Γιάννης Σαββίδης 
Το "Kings of metal" είναι υπέροχο, 10άρι και πιο rock n’ roll στο ύφος του, με τα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ "Wheels of fire", "Kings of metal" και "Pleasure slave" (ύμνος εις την κωλομπαρία!) να παίρνουν κεφάλια, τα "The crown and the ring", "Kingdom come" και "Heart of steel" (τι μπαλάντα διάολε....) να φανερώνουν την ευαίσθητη (μη γελάτε ρε!) πλευρά της μπάντας και το "Blood of the kings" να μας θυμίζει ότι μιλάμε για MANOWAR εδώ. Από την άλλη όμως, το "Hail to England", είναι το επικό metal προσωποποιημένο. "Blood of my enemies" και που είναι η ασπίδα, το κράνος και το σπαθί για να μακελέψω κόσμο και κοσμάκη; Βλέπεις, δε με νοιάζει γιατί "Each dawn I die" και για αυτό θα "Kill with power" ως περήφανος στρατιώτης του "Army of the immortals", ουρλιάζοντας "Hail to England" και εκτοξεύοντας "Black arrows" στη καρδιά του κάθε φλώρου. Για να φτάσω εν τέλει στην "Bridge of death" γιατί ξέρω ποιος περιμένει στο τέλος της, όρθιος, αγέρωχος, ανάμεσα στις φλόγες....
 
“Hail to England” ο Παναγιώτης Γιώτας
One way or another σου λέει τώρα ο Φράγκος, με MANOWAR και τι ερώτημα (?) ''Hail to England'' ή ''Kings of metal''. Νομίζω πως κατ' εμέ δεν υπάρχει καμία μα καμία αμφιβολία για το τι θα επιλέξω, απλά λιτά και απέριττα ''Hail to England''. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θεωρώ το ''Kings of metal'' μέτριο, κακό ή απλά ένα καλό δίσκο, τουναντίον τον θεωρώ έναν από τους κορυφαίους της καριέρας τους και πως να μην είναι άλλωστε όταν μέσα στον δίσκο υπάρχουν ''Blood of the kings'', ''Hail and kill'', ''Kingdom come'', ''Kings of metal'', ''Wheels of fire'', ''Heart of steel'', ''The crown and the ring (Lament of the kings)''. Όμως θεωρώ πως το ''Kings of metal'' δεν έχει την ίδια βαρύτητα και ιστορική σημασία με το ''Hail to England'', κινείται προφανέστατα σε πιο poser δεδομένα, συντηρεί με εξαιρετικό τρόπο το σερί της κορυφαίας τους περιόδου, κρατάει τον μύθο τους σε top επίπεδα και τους φέρνει σε πιο εμπορικά μονοπάτια όντως μια πολύ σωστή συνέχεια του εξαιρετικού ''Fighting the world''. Το ''Hail to England'' είναι αυτό που κραδαίνει το σπαθί, αυτό που ατσαλώνει τους MANOWAR και μέσα από μόλις τριάντα δυο φανταστικά λεπτά γίνεται δίσκος φάρος για πολλά συγκροτήματα και πολλές μετέπειτα γενιές που θα ασχοληθούν με τον κλασικό heavy/epic/power metal δρόμο. Είναι λοιπόν απλά ένας πολύ σημαντικός δίσκος μουσικά για την εποχή του και ορίζει ηχητικά μονοπάτια, οπότε αυτόματα αποκτά μια πιο γερή θέση στην ιστορία τόσο της μπάντας όσο και του ήχου. Στα επτά κομμάτια του δεν υπάρχει ψεγάδι είναι όλα άλλωστε στο απόλυτο επίπεδο, που να βρεις κάτι να χωλαίνει όταν δίσκος ξεκινάει με το υπερκλασικό ''Blood of my enemies'' , τον ορυμαγδό ''Each dawn I die'' συνεχίζει να σκοτώνει με την δύναμη του ''Kill with power'', δίνει τον τόνο χαιρετίζοντας το πεδίο της μάχης ''Hail to England'', επιστρατεύει τις στρατιές των Αθάνατων ''Army of immortals'', προλογίζει ορχηστρικά με τα μαύρα βέλη του ''Black Arrows'' το υπερέπος που κλείνει τον δίσκο ''Bridge of death'' που σε στέλνει να διασχίσεις την Bi frost για να βρεθείς στο τέλος της διαδρομής στις αίθουσες της Valhalla. Στα θετικά αποτιμάται και το γεγονός πως ευτυχώς το ''Hail to England'' έχει γλιτώσει από την μήνη του DeMaio και δεν έχει επανηχογραφηθεί. Κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσε να αποφύγει το έρμο το ''Kings of metal'' που έπρεπε σώνει και ντε για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε να υποστεί αυτόν το βιασμό. Λες και του είπε κανείς του Joey πως o μακαρίτης ο Scott Colombus δεν μαστίγωνε καλά τα τύμπανα και έπρεπε να τα ακούσουμε επανηχογραφημένα από τον Donnie Hamzik ή πως ο Ross ''The Boss'' Friedman δεν είχε κάνει σωστή δουλειά στις κιθάρες και έπρεπε να τις ξαναγράψει με την μαϊμού που βγήκε και ανωμαλάρα ως γνωστόν (φτού) Karl Logan, ο οποίος και δεν έστεκε ποτέ μπροστά στον Ross ως κιθαρίστας φυσικά ή στον David Shankle αλλά ας μην ξεμακρύνουμε περισσότερο τέτοια ώρα. ''Hail to England'' λοιπόν και πάλι από εμένα, αν και θα ομολογήσω ότι ίσως να τα έβρισκα μπαστούνια αν αντί για το ''Kings of metal'' βάζαμε στην κόντρα το ''Into glory ride'' ή το ''Sign of the Hammer''.
 
 
“Hail to England” ο Άγγελος Κατσούρας
“Hail to England” VS “Kings of metal”. Ντέρμπι μόνο στα χαρτιά που θα έλεγε μία ψυχή καθώς είναι σαν να μπαίνουν στο γήπεδο η Μπαρτσελόνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο. 95 στις 100 περιπτώσεις ξέρεις το νικητή και 5 φορές κοιμάται ο Θεός και το φαβορί υποτιμά το αουτσάϊντερ και δεν κερδίζει. Εδώ σ’ αυτή την άτυπη διαφωνία. Ο κλασσικά καλύτερος τρίτος δίσκος που βγάζει κάθε συγκρότημα ίσχυσε με το παραπάνω στην περίπτωση των MANOWAR, οι οποίοι σε μία χρονιά που κατά πολύ δόξασε τον μεταλλικό ήχο, βγάλανε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ συνολικά για το μεταλλικό ήχο. Ήταν πιο ώριμοι από ποτέ, είχαν σιγουριά, είχαν πειθώ στα τραγούδια τους και προσέφεραν ΤΑ καλύτερα τους δείγματα μέχρι στιγμής. Άνοιγμα με “Blood of my enemies” είναι απλά όνειρο, το αναζητάει κάθε μπάντα, το ονειρεύεται καθένας που θέλει ένα τραγούδι να τον συνοδεύει αιώνια. Κλείσιμο με “Bridge of death” εστί θέωση, θες και λόγω στιχουργικού concept με τον ηρωικό πολεμιστή που κατεβαίνει στην Κόλαση, κάτσε καλά.
Θες ομότιτλο “Hail to England”, θες “Kill with power” (κλισαρισμένος τίτλος, αχρείαστα αυτά τα “die, die” αλλά… ύμνος), θες “Army of the immortals” με την πολύ ωραία του γέφυρα και ρεφρέν, θες και το καλύτερο κομμάτι που γράψανε ποτέ κατά τον γράφοντα, το “Each dawn I die”, αυτό το έρπον χαιρέκακο αριστούργημα που έβγαζε μεγαλοσύνη και τόνιζε την ανάγκη τους τότε που το thrash ήταν στα πάνω του να παίξουν πιο mid-tempo. Εξωφυλλάρα και φόρος τιμής στην Αγγλία όπου και γεννήθηκε το συγκρότημα και για τους οπαδούς της χώρας που τόσο τους είχαν στηρίξει. Από την άλλη, “Kings of metal”. Το τελευταίο άλμπουμ των 80’s για το συγκρότημα, για πολλούς το τελευταίο αξιοπρεπές, ή το τελευταίο δεκάρι, ή το τελευταίο άλμπουμ γενικά γιατί δεν αναγνωρίζουν τίποτα πέραν αυτού. Τίμιο, υπερβολικό σε σημεία, τόσο-όσο πρέπει για να είναι λίιιιγο πιο εμπορικό και να τους περάσει σε μεγαλύτερες μάζες λαού. Και τα κατάφερε με το παραπάνω, καθώς είναι αναμφισβήτητα το peak της δημοτικότητάς τους. Έκλειναν ένα σερί 6 δίσκων μέσα σε 6 (!) χρόνια όπου και δημιούργησαν πραγματικά ορκισμένες στρατιές οπαδών, και θέλοντας και μη να το παραδεχτούμε, είναι κάτι που και το άξιζαν μεν, και δεν το επανέλαβαν ξανά με τον ίδιο τρόπο δε.
Έχει κι αυτό τις κομματάρες του προφανώς, με το thrashy “Wheels of fire” να ανοίγει το χορό, έχει το “Blood of the kings” που κλείνει το δίσκο, έχει τον πολιορκητικό κριό “Hail and kill” που είναι σίγουρα το καλύτερο κομμάτι, αλλά αδερφάκι μου έχει μέσα κάτι αχρείαστα “Pleasure slave”, κάτι «μπράτσο τίγκα στο λάδι» ομότιτλο κομμάτι και τις υμνικές στιγμές τύπου “The crown and the ring” (ανατριχίλα) και “Kingdom come” (νιάτα μου γλυκά μου νιάτα…) τα οποία οκ όπως και να ’χει, σου φέρνουν πολύ όμορφες εικόνες. Η διαφορά είναι ότι αυτό βγήκε το 1988, στην καλύτερη χρονιά της μουσικής μας όλων των εποχών και σε συνάρτηση με το τι δισκάρες βγαίνανε τότε, (ψιλο)πέρασε και δεν ακούμπησε. Έχουν και τα δύο τις αχρείαστες μπασοστιγμές τους (DeMaio γνήσιος απόγονος του Αυνάν όταν θέλει) και έχει μείνει το καθένα τους στην ιστορία με χρυσά γράμματα για τους δικούς του λόγους. Θεωρώ άτοπη και άνιση τη σύγκριση μεταξύ των δύο, ίσως γι’ αυτό και να διαλέχτηκε τελικά το “Kings of metal” αντί κάποια άλλης πιο ποιοτικής στιγμής τους, για να καταδείξει τη διαφορά έμπνευσης και την αλλαγή πορείας που είχαν αρχίσει να παίρνουν. Νομίζω συμφωνούμε όλοι ότι αν διέλυαν κάπου το ’89 δε θα είχε κανείς μας πρόβλημα και για τα επόμενα 30 χρόνια θα είχαμε μόνο θετικά να λέμε για πάρτη τους, αλλά δυστυχώς συνέχισαν με τις γνωστές σε όλους και όλες τραγικές συνέπειες, οπότε…
 
“Hail to England” ο Λευτέρης Τσουρέας
Μιλάμε για δύο δίσκους που οι οπαδοί των MANOWAR λατρεύουν για διαφορετικούς λόγους. Προσωπικά δεν συζητάω καν τον ποιο διαλέγω κι ας απέκτησα στη εφηβεία μου το “Kings of metal” σε προσφορά από το Rock City. Εξαρχής θεώρησα ότι το straight forward heavy metal δεν τους ταιριάζει συγκριτικά με το “Hail to England”, το οποίο έχει τον ΑΠΟΛΥΤΟ ήχο των MANOWAR! Και έχει ένα σύνολο τραγουδιών ασυναγώνιστο για τη δισκογραφία τους, κάτι που δεν ισχύει για εμένα όσον αφορά τα fillers του “Kings of metal”! Πως να διαλέξεις τον άλλο δίσκο κι ας έχει το απόλυτο συναυλιακό “Hail and kill”, όταν υπάρχει το “Bridge of death”; Το “Hail to England” σε 33 λεπτά έχοντας το μπάσο να δεσπόζει, παρουσιάζει τον ορισμό του επικού heavy metal! Μακάρι στην επερχόμενη συναυλία τους να παίξουν όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια από αυτό και να τα δώσουν όλα στο μονοκόμματο “Kill with power”! Μακάρι να επιλέξουν το “Blood of my enemies”! Αλλά τι λέω τώρα; Παίξτε το ολόκληρο να προσκυνήσουμε όλοι!
 
 
Το αποτέλεσμα αναμενόμενο μεν, εκκωφαντικό δε. 10-3 υπέρ του “Hail to England”. Αλήθεια, εσείς τι πιστεύετε; Πάρτε θέση στο poll από κάτω!

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

“Piece of mind” VS “Somewhere in time”

12 Ιουνίου, 2018 - 19:00 Rockhard

Με το Rockwave προ των πυλών και τους IRON MAIDEN να ετοιμάζονται να εμφανιστούν στη Μαλακάσα μετά από πολλά χρόνια, είπαμε το δίλημμα αυτού του μήνα για τους συντάκτες και τους αναγνώστες του Rock...

[περισσότερα]

Ritchie Blackmore με Ian Gillan vs Ritchie Blackmore με Ronnie James Dio;

18 Μαίου, 2017 - 17:30 Rockhard

Εννοείται ότι τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αφού η συντριπτική πλειοψηφία, νομίζουμε ότι θεωρεί πως και οι δύο περιπτώσεις είναι εξίσου σπουδαίες, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε...

[περισσότερα]

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους για επετειακούς λόγους;

17 Φεβρουαρίου, 2017 - 01:15 Rockhard

Αυτόν τον μήνα, το ερώτημα που τέθηκε στους συντάκτες του ROCK HARD για το One Way Or Another ήταν το ακόλουθο: «Συμφωνείτε ή διαφωνείτε να περιοδεύουν τα συγκροτήματα παίζοντας ολόκληρους δίσκους...

[περισσότερα]

SEPULTURA vs CAVALERA BROTHERS

17 Ιανουαρίου, 2017 - 16:15 Rockhard

Το δίλημμα αυτού του μήνα, είναι κι αυτό κλασικό στο χώρο του metal και με αφορμή την κυκλοφορία του νέου δίσκου των SEPULTURA, αλλά και της περιοδείας των αδερφών Cavalera για το “Roots”, είπαμε να...

[περισσότερα]

IN FLAMES vs DARK TRANQUILLITY

29 Νοεμβρίου, 2016 - 00:30 Rockhard

Αυτόν το μήνα, το δίλημμα που κλήθηκαν να απαντήσουν οι συντάκτες του ROCK HARD για τη στήλη One Way Or Another είναι IN FLAMES ή DARK TRANQUILLITY; DARK TRANQUILLITY ή IN FLAMES; Ένα δίλημμα στο...

[περισσότερα]