QUEENSRYCHE vs FATES WARNING

31 Μαρτίου, 2020 - 08:30

Είχε περάσει πολύς καιρός χωρίς One way or another και ξέρουμε ότι το γουστάρετε, οπότε το επαναφέραμε μ’ ένα ερώτημα διαχρονικό, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως αφορμή!!! QUEENSRYCHE ή FATES WARNING; Δύο από τις μεγαλύτερες progressive metal μπάντες που αμφότερες ξεκίνησαν από πιο US Metal μονοπάτια. Η μία κατάφερε στο απόγειό της να γεμίζει αρένες και η άλλη να έχει λίγους αλλά πολύ πιστούς οπαδούς διαχρονικά. Θα διαβάσετε τη γνώμη των συντακτών μας και στο τέλος θα ψηφίσετε εσείς ποιο από τα δύο γκρουπ προτιμάτε. Τι λέτε, προχωράμε στο ζουμί της υπόθεσης;


FATES WARNING ο Σάκης Φράγκος

Πάμε εν συντομία να δούμε δύο συγκροτήματα που έχουν έκαστο από έναν δίσκο που βρίσκεται στα πέντε αγαπημένα μου άλμπουμ όλων των εποχών, αν διάλεγα μόνο ένα από κάθε συγκρότημα. Για την ιστορία μιλάω για το “Rage for order” και το “Parallels”. Άρα μιλάμε για μεγάλες αγάπες. Συνολικά, με μέλη τους, πρέπει να έχω κάνει πάνω από 25-30 συνεντεύξεις όλα αυτά τα χρόνια και να τους έχω δει πάνω από 15. Πέρα από τους προαναφερθέντες δίσκους, πάρα πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου, είναι τουλάχιστον 4 ακόμα από αμφότερα τα σχήματα. Άρα, πως ξεχωρίζεις ποιο είναι καλύτερο;  Στην περίπτωσή μας, η λύση έχει να κάνει με τα χειρότερα άλμπουμ!!! Όσο και να αγαπάω τους QUEENSRYCHE, από το “Hear in the now frontier” μέχρι το απόλυτο σκουπίδι, “Dedicated to chaos”, που είναι ότι χειρότερο έχω ακούσει στη ζωή μου από αγαπημένο μου γκρουπ, αν εξαιρέσει κανείς το “Operation: Mindcrime II”, όλοι οι υπόλοιποι δίσκοι είναι από μέτριοι έως κακοί… Από την άλλη, δεν θα έλεγα ότι οι FATES έχουν κακό δίσκο. Έχουν δίσκους που να μου αρέσουν λιγότερο, όπως οι δύο πρώτοι ή το “Darkness in a different light”, όλα τα ενδιάμεσα όμως είναι σχεδόν μαγικά στα αυτιά μου. Να συμπληρώσω ότι δεν μου αρέσουν τα δράματα κι αυτή η βραζιλιάνικη σαπουνόπερα με τον Geoff Tate ήταν too much για εμένα… Οπότε, οι FATES, νικούν για εμένα σ’ αυτό το μπρα ντε φερ. Και για συναισθηματικούς λόγους, αφού ως Rock Hard, είχαμε διοργανώσει και συναυλία τους!

 


FATES WARNING ο Δημήτρης Τσέλλος

Αρχικά το δίλημμα αυτό μου έφερε πανικό και ταραχή που λέει και ο μέγας ΛΕ.ΠΑ (καλύτερος και από τους δύο «μονομάχους» μας εννοείται), αλλά κάνοντας μια πολύ γρήγορα αναδρομή πεπραγμένων, γεγονότων, καταστάσεων και μια ακόμη πιο γρήγορη βόλτα στην δισκοθήκη μου, ψηφίζω ευκολότερα απ’ όσο περίμενα, FATES WARNING. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως. Καταρχάς τόσο οι FATES WARNING όσο και οι QUEENSRYCHE, όταν και για όσο έπαιζαν power metal, ήταν απλησίαστοι. Οι μεν στην απόλυτη ακμή τους έδωσαν το “The spectre within” και το “Awaken the Guardian”, οι δε το “Queen of the Ryche” ep και το “The Warning”, το - για πολλούς - καλύτερο US power metal album και το καλύτερό τους γενικά. Οι μεν έπαιξαν όπως κανείς δεν είχε παίξει έτσι ως τότε, και κανείς δεν μπόρεσε να παίξει στη συνέχεια, με ιδιαίτερα μουσικά θέματα, αλληγορικούς, υπέροχους στίχους και τις Maiden-ικές μελωδίες τους να κοντράρουν και τελικά να κερδίζουν οι ακροβασίες του John Arch, που καταργεί το όποιο μάθημα σολφέζ. Οι δε βρήκαν αρκετούς συνεχιστές μιμητές όσον αφορά τον ήχο, αλλά ποτέ κανείς δεν τους έφτασε σε ποιότητα συνθέσεων. Και εδώ η φωνή κλέβει την παράσταση, με τον Geoff Tate να διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιστή στο άπαν σύμπαν. Η συνέχεια τους θέλει να κάνουν πιο progressive το στυλ τους και να μαγεύουν αμφότεροι (“No Exit” - “Rage for order”, ειδικά το δεύτερο που μοιάζει να ήρθε από το έτος 2090 μ.Χ), θέλει τους FATES WARNING να παραμένουν σε αυτό (“Perfect symmetry”, “Parallels”), τους QUEENSRYCHE να συγκλονίζουν με μελωδικό heavy metal (“Operation: Mindcrime”, “Empire”) και ταυτόχρονα τους δυο τους να καταθέτουν εσωστρεφή progressive αριστουργήματα (“Inside out” - “Promised land”). Ως εδώ, μιλάμε για ισάξια συγκροτήματα. Από εκεί και μετά οι FATES WARNING συνέχισαν σε υψηλό επίπεδο, έδωσαν πολύ καλούς δίσκους και μεταξύ αυτών ένα μνημειώδες άλμπουμ σαν το “A pleasant shade of grey”, αλλά οι QUEENSRYCHE βούλιαξαν στον πάτο της παρακμής, τόσο ως μπάντα όσο και ως μουσική… έπρεπε να έρθει το απλά αξιόλογο περυσινό τους “The verdict” για να δούμε λίγο φως. Επομένως, όσο και να γονατίζω μπροστά στο μεγαλείο της ‘Ryche περιόδου 1983-1994, η Μοίρα που «γερνά» πολύ καλύτερα, είναι για μένα η μεγάλη νικήτρια. Σεβασμός όμως και στους δύο, όπως και να’χει. “Far away from the sea of the setting sun…masters of nations revealed!”.


FATES WARNING ο Θοδωρής Κλώνης

Να ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα. Λατρεύω τους QUEENSRYCHE. Ιδίως μέχρι το “Promised land” δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί την ποιότητα των δίσκων τους, έχοντας στη φαρέτρα τους, μεταξύ άλλων ένα από τα καλύτερα E.P. που κυκλοφόρησαν στην ιστορία του U.S. Metal αλλά και ,ίσως, το καλύτερο concept άλμπουμ όλων των εποχών, και μιλάω φυσικά, όχι για αυτό που νομίζετε, αλλά για το “Rage for order”.  Από εκεί και πέρα όμως άρχισε η κατρακύλα με προβλήματα ανάμεσα στα μέλη της μπάντας και με δίσκους που απλά αποτελούν ντροπή για το όνομα των RYCHE. Οι τελευταίοι τρεις δίσκοι, χωρίς τον Tate στα φωνητικά, δείχνουν ότι η μπάντα προσπαθεί να βρει τα πατήματα της και να επιστρέψει στο σωστό δρόμο, κάτι που το εύχομαι ολόψυχα. Από την άλλη έχουμε τους FATES WARNING. Παρόμοια περίπτωση με τους ‘RYCHE, με τους δίσκους τους μέχρι το “No exit”να αποτελούν διαμάντια για το U.S. Power. Η διαφορά με τους ‘RYCHE είναι ότι μπορεί από εκεί και πέρα να άλλαξαν ήχο και να έγιναν πιο progressive, αλλά συνέχισαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν δισκάρες και πραγματικά προκαλώ τον οποιοδήποτε να μου βρει έναν κακό τους δίσκο. Η επιλογή μου λοιπόν, έγινε με γνώμονα την συνολική διάρκεια απόδοσης και ποιότητας της κάθε μπάντας και με βάση αυτό η πλάστιγγα γέρνει σαφέστατα υπέρ των FATES.


QUEENSRYCHE ο Δημήτρης Μπούκης

Ρε αφεντικό, θες να μας τρελάνεις; Σαν να πρέπει να διαλέξω σουβλάκι η burger! Επειδή όμως είμαι πεινασμένος και καρβέλια ονειρεύομαι, πρέπει να επικεντρωθώ ανάμεσα σε αυτά τα δύο θηρία. Τους QUEENSRYCHE τους θεωρώ “μεγαλύτερους” εμπορικά. Κακά τα ψέματα, άλμπουμ σαν το “Operation: mindcrime”, άλλες μπάντες δεν βγάζουν ούτε σε 5 ζωές.  Και αναφέρομαι σε αυτό το άλμπουμ γιατί, κατά την άποψη μου πάντα, θεωρώ πως αυτός ο δίσκος αν δεν είναι ο καλύτερος στο heavy metal, είναι σίγουρα μέσα στην πεντάδα. Αν βάλουμε από δίπλα και τα υπόλοιπα αριστουργήματά τους και την εκτόξευση του ονόματός τους, τότε δεν χωράει αμφιβολία για την υπεροχή τους, τουλάχιστον στην εμπορικότητα που είχε κάποια στιγμή αυτή η μπάντα. Από την άλλη, οι FATES WARNING ενώ δεν απέκτησαν ποτέ την εμπορικότητα των ‘RYCHE, δεν μπορούν να πάνε πίσω και είναι ισάξιοι των ‘RYCHE. Ακόμα και αν δεν είμαι οπαδός της πρώτης τους περιόδου (“Night on brocken”, “The spectre within” και “Awaken the guardian”), η ποιοτική συνέχεια και συνέπεια τους είναι επίσης άνευ συγκρίσεως. Το “Parallels” είναι πολύ αγαπημένο μου άλμπουμ και τα “Perfect symmetry”, “No exit”, “A pleasant shade of grey”, “Disconnected” και το “Theories of flight”, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το τεράστιο επίπεδο τους ως μουσικοί. Οπότε σε αυτή την σύγκριση έχω να ζυγίσω δύο μεγάλες μπάντες, μία με ένα τεράστιο ιστορικό, με δύο άλμπουμ (“Rage for order” και “Operation: mindcrime”) που τα θεωρώ απλησίαστα σε οποιαδήποτε σύγκριση και από την άλλη, μία μπάντα που γουστάρω περισσότερους δίσκους της, που ναι μεν δεν έφτασε την εμπορική αξία της πρώτης, αλλά την ξεπέρασε ποιοτικά σε βάθος χρόνου, χωρίς να ήταν ουσιαστικά ποτέ πίσω της, παρά μόνο σε πωλήσεις. Να το πούμε ισοπαλία να τελειώνουμε; Όχι τίποτα, να έχω δικαιολογία στην επόμενη παραγγελία να πάρω και σουβλάκι και burger. (σ. Σάκη Φράγκου: Όχι, δεν την παίρνεις. Σου δίνω τους QUEENSRYCHE!!!)


QUEENSRYCHE ο Ντίνος Γανίτης

To αφεντικό εν μέσω καραντίνας έχει κέφια και όρεξη για σπαζοκεφαλιές. Θα πρέπει, λέει, να αποφασίσουμε ποια από τα δύο συγκροτήματα μας κάνουν κλικ περισσότερο. Και ο αθεόφοβος, μας έχωσε το μαχαίρι στο λαιμό για να διαλέξουμε ανάμεσα στους FATES WARNING και τους QUEENSRYCHE. Οι QUEENSRYCHE μέχρι το “Promised land” είναι μία μπάντα που για δέκα χρόνια τρυπάει τα σύννεφα και δεν έχει ταβάνι. Το μέτρο σύγκρισης των concept άλμπουμ μεταξύ αυτών και των MAIDEN είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της μπάντας. Προσωπικά, το “Rage for order” το θεωρώ μέσα σε αυτά τα 5-10 άλμπουμ που άλλαξαν την ροή της μουσικής. Δεν το λες και λίγο! Η μπάντα μετά το έχασε το παιχνίδι, σταμάτησα να ακολουθάω και υπάρχουν και δίσκοι που ούτε καν πήρα πρέφα ότι κυκλοφόρησαν. Από την άλλη οι FATES WARNING ξεκίνησαν έχοντας τους MAIDEN εικόνισμα για τρεις δίσκους. Ο Μαθιός δεν έμεινε εκεί και για μία δεκαετία, και αυτός, εξερευνεί τα prog μονοπάτια χαρίζοντας μυθικές δισκάρες. Υπάρχει νόημα να αραδιάσω τι σημαίνουν τα “Parallels” και “Perfect symmetry”; Απολύτως κανένα! Βέβαια, ο γίγαντας μας σέρβιρε στη μούρη το καταπληκτικό “Theories of the flight” πριν τέσσερα χρόνια και μας έστειλε για βρούβες. 
Η απόφαση: Μάλλον πάμε για τους QUEENSRYCHE. Αύριο μπορεί να είναι οι FATES WARNING. Με τους ‘RYCHE υπάρχει μεγάλο δέσιμο, από μικρή ηλικία. Τους άλλους τους ανακάλυπτα μεγαλώνοντας. Αλλά ποτέ δε θα ξεχάσω τον όλεθρο που γινόταν στο «Αγκάθι» όταν ακουγόταν το “Queen of the reich” και η πίστα γέμιζε ιδρώτα και σωλήνες! ‘RYCHE for the win! 


FATES WARNING ο Σάκης Νίκας

Δύσκολο δίλημμα. Πολύ δύσκολη απόφαση να διαλέξεις μία από δύο πολυαγαπημένες σου μπάντες. Από τη μία πλευρά, έχουμε τους QUEENSRYCHE οι οποίοι για πάνω από 10 χρόνια έβγαλαν μόνο αριστουργήματα και σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μουσική μας και από την άλλη έχουμε τους FATES, μία μπάντα που μου"μιλάει" με έναν πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί συμμερίζονται την ίδια αγάπη για τους FATES αφού είναι γνωστή η σχέση αγάπης των Αμερικανών με το ελληνικό κοινό. Η αλήθεια είναι όμως πως η πρώτη περίοδος των QUEENSRYCHE (δηλαδή ως και το "Promised land") είναι πραγματικά εκτός συναγωνισμού. Από το καθαρόαιμο αμερικάνικο metal του EP και του "The Warning", το καινοτόμο αριστούργημα του "Rage for order", το αψεγάδιαστο "Mindcrime" μέχρι και το πιο εμπορικό "Empire" και τον progressive ογκόλιθο του "Promised land", οι ‘RYCHE φάνταζαν και ήταν άτρωτοι! Προσωπικά, γουστάρω πολύ και το "Hear in the now frontier" αλλά η φθίνουσα πορεία είχε ήδη ξεκινήσει. 
Από την άλλη οι FATES έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να βγάζουν μόνο αξιοπρεπείς δίσκους. Δίσκους που κάνουν περήφανους όλους τους οπαδούς τους και οι οποίοι διακρίνονται από μία αδιαμφισβήτητη ποιότητα. Θα σας πω κάτι... δεν ακούω progressive. Κι όμως οι FATES είναι ένα συγκρότημα που όχι μόνο με "αναγκάζει" να αγοράσω και να ακούσω φανατικά τους δίσκους του αλλά ταυτόχρονα να "δεθώ" απίστευτα μαζί του. Η κιθάρα και η μελαγχολική διάθεση του Matheos, τα φανταστικά περάσματα του Aresti, η τόσο χαρακτηριστική φωνή του Alder, ο τρόπος που παίζει τύμπανα ο Zonder, το πάντα ταιριαστό μπάσο του DiBiase...τα πάντα όλα! Δεν ξεχνώ τα υπόλοιπα μέλη φυσικά. Αυτοί είναι όμως για μένα οι κλασικοί FATES. Η σύνθεση που μας έδωσε τα "Perfect symmetry", "Parallels", "Inside Out" και θα ήθελα να μας είχε δώσει και το "No exit" (τι ΕΠΟΣ, Θεέ μου!!!). Αυτονόητα δεν έκανα ιδιαίτερη αναφορά στο αριστούργημα "Awaken the guardian"...ίσως ο πιο επιδραστικός δίσκος των FATES που σημάδεψε ανεξίτηλα την πρώτη περίοδο της μπάντας. 
Οπότε στο δίλημμα αυτό, θα βρεθώ οριακά στην πλευρά των FATES και ελπίζω σύντομα να επιστρέψουν στη χώρα με το πιο φανατικό κοινό τους σε όλο τον κόσμο!


FATES WARNING ο Φίλιππος Φίλης

Το δίλημμα αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου δύσκολο για μένα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρα FATES WARNING και αυτό διότι οι QUEENSRYCHE έπαψαν να βγάζουν ποιοτική μουσική για πολλά χρόνια σε σημείο που μιλούσαμε για αποτυχημένες κυκλοφορίες (“Hear in the now frontier”, “Q2K”). Θα μου πεις βέβαια, οι ‘RYCHE ευθύνονται για, ενδεχομένως, έναν από τους  δέκα σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του heavy metal, φυσικά το “Operation: Mindcrime” και, πέραν τούτου, το αριστούργημα “Rage for order”, τα εξαιρετικά πρώτα τους δισκογραφικά βήματα και για τα “Empire” και “Promised land” αν και, προσωπικά, δεν τα θεωρώ τόσο σπουδαία. Από κει και έπειτα, μετράω μόνο το πολύ καλό “The verdict” του 2019. Ανάμεσα σ’ αυτό και όσα ακολούθησαν το “Promised land” ισχύει η παρότρυνση στο μετρό: «προσοχή στο κενό». Οι FATES WARNING απ την άλλη όχι μόνο δεν έχουν κυκλοφορήσει ούτε μία πατάτα στα 36 χρόνια ύπαρξης τους, αλλά έχουν ανανεώσει τον ήχο τους, έχουν αλλάξει lineup χωρίς καταστροφικές συνέπειες, και ο τελευταίος δίσκος τους ήταν και ο καλύτερος της χρονιάς για πολλούς! Χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω; Οι QUEENSRYCHE, όσο και αν τους αγαπώ ακόμα, παραμένουν για μένα η μπάντα του “Operation: Mindcrime” ενώ οι FATES μου κατεβάζουν το σαγόνι με κάθε καινούργια τους κυκλοφορία. Δεν είναι απλά και μόνο η μπάντα του “Perfect symmetry” ή “Parallels” αλλά τόσων εκπληκτικών δίσκων μέχρι και το “Theories of flight” του 2016. 

 


QUEENSRYCHE ο Θοδωρής Μηνιάτης 

FATES WARNING vs QUEENSRYCHE. Δυο συγκροτήματα που για πάντα θα μνημονεύονται στα κορυφαία που έχει αναδείξει η heavy metal μουσική. Καθένα από αυτά είναι λατρευτό στους οπαδούς για πολλούς λόγους. Οι QUEENSRYCHE ότι κυκλοφόρησαν μέχρι το “Promised land” του 1994 δεν χρήζει ιδιαίτερης κριτικής αφού αναφερόμαστε σε albums που θα μεγαλώσουν ακόμα πολλές γενιές μεταλλάδων. Είναι περιττό να γίνει η όποια ειδική αναφορά ή μνεία στα τραγούδια που εμπεριέχονται σε αυτές τις δουλειές αφού, σε κάθε metal club θα παίζεται ένα τραγούδι από αυτούς τους δίσκους. Νομίζω ότι αυτή η περίοδος της καριέρας τους, μας χάρισε τραγούδια που θα συντροφεύουν για πάρα πολλά χρόνια στιγμές της ζωής μας. Από το “Hear in the now frontier” το 1997 μέχρι και το “Dedicated to chaos” το 2011, δυστυχώς ότι ακούσαμε ήταν από παγερά αδιάφορο μέχρι μέτριο. Από κει και μετά όμως με τα 3 τελευταία albums τους “Queensryche” το 2013, “Condition human” το 2015 και το πιο πρόσφατο “The Verdict” το 2019, έχουν επανέλθει δυναμικά με δουλειές άξιες αναφοράς αφού η ποιότητα των συνθέσεων μετά από πολλά χρόνια είναι αδιαπραγμάτευτα εμφανής και αναμφισβήτητη. Ειδικά η τελευταία τους δισκογραφική κίνηση για αρκετούς είναι ίσως η κορυφαία μετά το 1994. 
Οι FATES WARNING ξεκίνησαν πολύ δυναμικά με 4 δουλειές, “Night on broken” το 1984, “The spectre within” το 1985, “Awaken the guardian” το 1986 και “No exit” το 1988 που θα ήθελαν πολλοί να είχαν κυκλοφορήσει, αφού αναφερόμαστε σε albums που όπου γίνεται μνεία για το Αμερικανικό power metal θα αποτελούν πάντα μουσικά παραδείγματα του ήχου και ύφους. 4 δίσκοι που για τον γράφοντα θα είναι η καλύτερη και πιο αγαπημένη περίοδος της καριέρας τους. Η επόμενη τριετία θα έμελε να δώσει, κατά την προσωπική μου άποψη, την ώθηση που χρειάζονταν για να «ανέβουν κατηγορία». «Κατεβάζουν ταχύτητα» και τα “Perfect symmetry” το 1989, “Parallels” το 1991, και “Inside out” το 1994, θα είναι για πάντα 3 μουσικά έργα τέχνης, ωδή στο progressive metal, με τραγούδια που θα ακούγονται πάντοτε «φρέσκα» λες και κυκλοφόρησαν φέτος. Από το 1997 και το “A pleasant shade of gray” μέχρι και σήμερα, οι δουλειές τους είναι πια ταγμένες στο progressive metal, ένα είδος που τουλάχιστον εμένα δεν με «γεμίζει» τόσο. Σαφώς και τα albums είναι πολύ καλά, με ωραίες συνθέσεις αλλά για μένα βάση γούστου δεν είναι πρώτης προτεραιότητας κυκλοφορίες. Σεβαστές προφανώς στο έπακρο, αλλά εμένα το εν λόγω είδος, λίγο με «κουράζει» στις ακροάσεις. 
Μου αρέσουν περισσότερο τα πιο ευθύ και metal ηχητικά τραγούδια, κάτι που σε σύνολο κυκλοφοριών οι QUEENSRYCHE, ασχέτως της μεγάλης δισκογραφικής κοιλιάς που έχουν κάνει, μου έχουν δώσει πιο πολλές στιγμές ηχητικής απόλαυσης σχετικά με τους FATES WARNING οπότε η ψήφος πάει δαγκωτό σε αυτούς.                      


FATES WARNING ο Γιώργος Κόης

Αυτό είναι μάλλον το πιο δύσκολο δίλημμα που μας έχει βάλει ο Φράγκος, από τότε που εγκαινιάστηκε η συγκεκριμένη στήλη. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια (και αυτιά), το συγκεκριμένο δίλημμα φαντάζει βουνό. Κοινή συνισταμένη τους ότι συνυπήρξαν ως support των DREAM THEATER και μάλιστα στην ίδια περιοδεία σε κάποια φάση. Και ίσως στο ότι ανήκουν στο prog metal με μια πιο ευρεία έννοια. Πάμε λοιπόν για τις λεπτομέρειες!
Από τη μία έχω τους QUEENSRYCHE. Υπεύθυνοι για δίσκους που έχουν στιγματίσει τη νιότη μου. Μιλάω φυσικά για το “Operation: Mindcrime” και, κυρίως, για το “Rage for order”. Δύο δίσκους που θεωρούνται κλασικοί από τον οποιοδήποτε καταπιάνεται με την ιστορία της metal μουσικής και albums που επισκέπτονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα ηχεία του σπιτιού μου. Χωρίς βέβαια να αγνοώ και την ευρύτερη δισκογραφία τους, μέχρι και το σκοτεινό “Promised land” (άλλο ένα αριστούργημα που λίγοι κατάλαβαν). Μετά υπήρξε ένας απίστευτος κατήφορος και παρακμή, άρρηκτα δεμένη με την αδιαφορία και εν τέλει αποχώρηση του DeGarmo, όπως και με τις παράνοιες του Tate, μέχρι που ήρθε ο κοντός με την τεράστια φωνή Todd LaTore, για να μας αφήσει όλους παγωτά, συναυλιακά και δισκογραφικά (με αυτή τη σειρά). Υπεύθυνοι για εκείνη την απίστευτη συναυλία στη Μαλακάσα, όπου έπαιξαν ολόκληρο το “Operation: Mindcrime” και που στο “Suite Sister Mary” έχασα κυριολεκτικά τη γη κάτω από τα πόδια μου.
Από την άλλη έχω τους επίσης αγαπημένους μου FATES WARNING. Ένα από τα πιο αδικημένα συγκροτήματα στη metal σκηνή, έχοντας πάντα σαν δεδομένο ότι δεν είναι αναγνωρισμένοι στον βαθμό που έπρεπε. Και ας μη βλέπουμε τις εκδηλώσεις λατρείας που υπάρχουν στη χώρα μας, σε κάθε περιοδεία που διοργανώνουν, απλά για να περάσουν κάποια στιγμή και από εδώ. Κι αυτοί έχουν δύο δίσκους που έχουν στιγματίσει τη νιότη μου. Το “A pleasant shade of grey” και, κυρίως, το “Parallels”. Για το οποίο είχαν κάνει και σχετική συναυλία πριν μερικά χρόνια στο Fuzz, παίζοντας το ολόκληρο και με τον Βογιατζή να μην προλαβαίνει να μου δίνει χαρτομάντιλα (δεν είχα συνάχι).  Επίσης, άσχετα με το γεγονός ότι δεν μπορώ να ακούω τη φωνή του John Arch για περισσότερο από δέκα λεπτά συνεχόμενα, οι FATES WARNING αντικειμενικά δεν έχουν ούτε έναν κακό δίσκο, ούτε καν μέτριο. Δεν θα επέτρεπε άλλωστε κάτι τέτοιο ο Matheos.
Νομίζω ότι την πήρα την απόφαση. Επιλέγω FATES WARNING, με μοναδικό κριτήριο τη σταθερότητα που προσφέρουν σε κάθε δίσκο τους. Ξέρεις ότι δεν πρόκειται να απογοητευτείς, πριν καν πατήσεις το play. Δυστυχώς, έπρεπε να περιμένουμε κοντά είκοσι χρόνια για να ακούσουμε ένα δίσκο που να ανταποκρίνεται στα υψηλά standards των QUEENSRYCHE. Και οι πληγές της συνεχούς απογοήτευσης ακόμη δεν έχουν επουλωθεί.
FATES WARNING λοιπόν. Αλλά μη με ρωτήσετε πάλι αύριο, μπορεί και να αλλάξω γνώμη. 


FATES WARNING ο Γιώργος Κουκουλάκης

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω ανάμεσα σε δυο συγκροτήματα που έχω ακολουθήσει πιστά, εδώ και πολλά χρόνια. Η λατρεία με τους QUEENSRYCHE ξεκίνησε με το "Empire" για μένα, ένα διπλό βινύλιο που έλιωσα και μετέπειτα αγόρασα σε διαφορετικές εκδοχές σε CD. Γρήγορα κόλλησα με τα προηγούμενά τους και μόλις ξεπέρασα το αρχικό σοκ με το "Promised land", επίσης έγινε από τα αγαπημένα μου. Αυτό που ακολούθησε όμως από εκεί μέχρι την ρήξη με τον Geoff Tate, επηρεάζει αρκετά την απόφασή μου να προτιμήσω τους FATES WARNING εδώ. Διότι από πλευρά συνέπειας, ποιότητας και συναισθήματος, ο Jim Matheos και οι παρέες του είναι ανώτερες. Είναι συγκρότημα που δεν έχει κακό δίσκο στην καριέρα του, πράγμα που φαντάζει αδύνατον μετά από 12 άλμπουμ σε 4 δεκαετίες. Τους αγάπησα με τον Ray Alder στο μικρόφωνο και δεν τον αλλάζω. Ιδιαίτερα από το "Perfect symmetry" κι έπειτα, κάθε τους κυκλοφορία με έχει καθηλώσει και μέχρι την επόμενη (που δεν θα αργήσει) με αφορμή αυτό το άρθρο, θα κάνω μια επανάληψη. Εσείς;

 


QUEENSRYCHE ο Άγγελος Κατσούρας

Θέλω να δυσκολέψω τον εαυτό μου στο συγκεκριμένο ερώτημα αλλά ειλικρινά δε μπορώ. Σαν να λέμε τώρα Ολυμπιακός εναντίον Άρη. Και διαλέγω τον Άρη σαν συμπαθή ομάδα που παίζει τη μπαλίτσα που μπορεί (έστω και με μπασκετικό λαό). Οι QUEENSRYCHE δεν είναι απλά Ολυμπιακός του prog αλλά και όλου του Αμερικάνικου πρώιμου ήχου για πολλούς. Δεν θα κάτσω καν να συγκρίνω άλμπουμ γιατί θα πέσω σε τέλμα. Οι αγαπητοί FATES WARNING ξεκάθαρα βρίσκουν τα πατήματα τους μετά το 1986 με το τιτάνιο “Awaken the guardian” ενώ ήδη οι QUEENSRYCHE βρίσκονται στο “Rage for order” και έχουν ορίσει αρχικά το κλασικό Αμερικανικό μέταλλο και στη συνέχεια την 100 χρόνια μπροστά λογική. Το 1988 κυκλοφορούν αμφότεροι τα κορυφαία άλμπουμ της καριέρας τους και μέχρι το 1994 που οι ‘RYCHE είναι κραταιοί, μοιάζουν ανέγγιχτοι όχι από άλλη μπάντα, αλλά από τον ίδιο το χρόνο. Φυσικά και μετά από εκεί υπάρχουν (με εξαίρεση την τελευταία εφταετία και δη λόγω Todd LaTorre) μόνο FATES WARNING, παρά τα 9 χρόνια χωρίς δίσκο μεταξύ “FWX” και “Darkness in a different light”. Προσωπικά πάντα μιλώντας, προσπαθώ πολύ φιλότιμα ακόμα να καταλάβω για ποιο λόγο αρέσουν τα τρία άλμπουμ που κάνανε τους FATES WARNING αγαπητούς, δηλαδή η τριάδα “Perfect symmetry”/”Parallels”/”Inside out”. Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι έχουν ορίσει τις ζωές πολλών, ούτε ότι λατρεύονται σαν εικονίσματα. Αλλά ρε παιδάκι μου πώς να το κάνουμε, δε γουστάρω έτσι τη μουσική μου στην τελική. Θέλω άλμπουμ που να ξεχειλίζουν από κιθάρες, δίκασες και τα σχετικά. Και τώρα με περιμένουν στη γωνία και θα πουν «Οι QUEENSRYCHE δηλαδή τα έχουν όλα αυτά»; ΟΧΙ! Αλλά ρε παιδιά, τι τραγούδια έχουν γράψει οι μεν και τι τραγούδια έχουν γράψει οι δε. Παντελονάτα θα παραδεχτώ ότι μου αρέσουν περισσότερα άλμπουμ των FW σε σχέση με τους ‘RYCHE, οι οποίοι βγάλανε πραγματικά σούπερ δίσκο 25 χρόνια μετά το (και εκ του αποτελέσματος) αξεπέραστο “Promised Land”. Συναυλιακά αφήστε το, καμία σχέση, τότε, τώρα και για πάντα. Με ή χωρίς Geoff Tate, Scott Rockenfield, Chris De Garmo, η συναυλιακή ΥΠΕΡΟΧΗ (τονίζω την έμφαση) των ‘RYCHE δεν ήταν απλά τεράστια σε σχέση με τους FW αλλά και σε σχέση με το 90% όσων πάτησαν στη γη και ισχυρίζονται ότι παίζουν live. Μπορεί να μην έχουν λόγο ύπαρξης μετά το ’94 (όλοι μας το παραδεχόμαστε αυτό) αλλά και πάλι η κληρονομιά που έχουν αφήσει είναι το κάτι άλλο, ικανό να τους έδινε τη νίκη ακόμα κι αν στο άρθρο αυτό ήταν στην θέση των FW οι DREAM THEATER (λάθος μας εκτιμώ που δεν κάναμε αυτή τη σύγκριση, αυτό ναι, θα ήταν ντέρμπι) (σ.Σάκη Φράγκου: Δεν υπάρχουν τέτοια ψευδοδιλήμματα, παρά μόνο κατηφορικά γήπεδα). Μεγάλος σεβασμός στους FATES WARNING, στο ότι έχουν προσφέρει, στο ένδοξο παρελθόν και στο γεμάτο νόημα παρόν τους, η καρδιά όμως είναι ικανή αν έχω δύο τελευταίες λέξεις να πω στον πλανήτη, να δώσει στον εγκέφαλο εντολή να πω πριν ξεψυχήσω TAKE HOLD!
Υ.Γ.: Εξυπακούεται ότι όλα τα παραπάνω θα ίσχυαν ακόμα και με μοναδικό δίσκο των QUEENSRYCHE να είναι το “Operation:Mindcrime”!

 


QUEENSRYCHE ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Σπανακόριζο από τη μία (μην είστε ιερόσυλοι και πείτε τίποτα «αίσχος»), σπανακόπιτα από την άλλη. Τορτελίνια με πέστο, τορτελίνια αλα κρεμ. Σταματάω, γιατί θα αρχίσω να ψάχνω συνταγές και θα παρατήσω το κείμενο!
Όπως, νομίζω βασικά, καταλάβατε, παραείναι δύσκολο αυτό το δίλημμα. Τουλάχιστον για εμένα. Δύο μπάντες τεράστιες στις καρδιές του ελληνικοί κοινού, με τους μεν QUEENSRYCHE να είναι σαφώς εμπορικότερη μπάντα παγκοσμίως, τους δε FATES WARNING να έχουν τεράστιο σεβασμό. Δύο μπάντες με πολλά ups και downs και στη δισκογραφία τους. Που πέρασαν τις «χρυσές» εποχές τους, αλλά και εκείνες της αμφισβήτησης και της, ας πούμε, αφάνειας, με τη λογική ότι είχε χαθεί παντελώς το ενδιαφέρουν του κόσμου για αυτές. Το ενδιαφέρον του καθενός μας, δεν είναι αυτόματα και ενδιαφέρον όλου του κόσμου, για να μην παρεξηγιόμαστε. Δύο μπάντες που ξεκίνησαν (δισκογραφικά) την ίδια χρονιά, το 1984 και συνεχίζουν μέχρι σήμερα, με τους μεν ‘RYCHE να έχουν φτάσει τα 15 άλμπουμ, τους δε FATES τα 12. Φωνάρες και στις δύο μπάντες, παικταράδες επίσης, με τα προβλήματα στα lineups να υπάρχουν, απλά στους ‘RYCHE είχαν φτάσει στα επίπεδα της Espresso και του “Το ζευγάρι της χρονιάς” μέχρι πριν κάτι χρόνια. Δίσκοι-μνημεία και από τους δύο, κομμάτια που τα ξέρει όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο σοβαρά με την αγαπημένη μας μουσική και ανεξαρτήτως προτιμήσεων και γενικά μία πορεία με αρκετά κοινά, αλλά και αρκετές διαφορές. Η μεγαλύτερη διαφορά, ήταν ότι οι ‘RYCHE ήταν πολύ περισσότερο touring και live μπάντα από ότι οι FATES, κάτι που φυσικά βοήθησε περισσότερο στην εμπορική τους εκτόξευση κάποτε. 
Όταν είπαμε για αυτό το “One way or another”, αρχικά πήγα να πω «με ευκολία ‘RYCHE». Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. “Rage for order”, “Operation” (το μόνο, το ορθόδοξο), “Empire” και “Promised land”, είναι αυτό που λέμε «δεκάρια ακατέβατα», από αυτά τα αληθινά, που το κέρδισαν και με τα χρόνια. Από δίπλα, το “The warning” και από εκεί και πέρα κατώτερες δουλειές, άλλες καλές, άλλες μέτριες, αλλά κατώτερες, με εξαίρεση το τελευταίο άλμπουμ, “The verdict” που ήταν πολύ πάνω από τις προσδοκίες όλων. Από την άλλη, οι FATES έχουν και αυτοί τα «δεκάρια» τους, με τα “Perfect symmetry”, “Parallels”, “A pleasant shade of gray” και “Disconnected” (sorry, αλλά δε μπορώ να βάλω για κανένα λόγο στην ίδια θέση τα πρώτα, παρόλο που πολλοί τα θεωρούν τα καλύτερά τους), αλλά στους υπόλοιπους δίσκους έχουν σαφώς περισσότερη ισορροπία στην ποιότητά τους, καθώς «μέτριο» άλμπουμ δεν έχουν βγάλει. Λιγότερο καλά ναι, πολύ καλά αλλά όχι «δεκάρια», ναι. Αλλά πραγματικά μέτριο, όχι. Ασχέτως που η πρώτη τους εποχή, παραμένει η χειρότερή τους για τα δικά μου γούστα. Και αυτοί, έχουν δύο πολύ καλά άλμπουμ-επιστροφή, ειδικά το “Theories of flight” (μα τι κομματάρα είσαι ρε “The light and shade of things”). 
Πραγματικά, αν τα βάλεις κάτω, είναι πολύ κοντά σα μπάντες, αλλά τελικά, για εμένα, οι ‘RYCHE κόβουν το νήμα στο photo finish. Είναι αυτό το διαολεμένο το “Operation”, που στην καρδιά μου (μαζί με τον Αντρέα, την έξοδο από το αεροπλάνο και το νεύμα στη Λιάνη), είναι χαραγμένο και δε μπορεί να βγει. Όσο και αν οι FATES είναι πιο σταθεροί σα μπάντα και ποτέ δεν προκάλεσαν τέτοιες ξενέρες όπως αυτές των ‘RYCHE του «διαζυγίου» ή με διάφορες ιστορίες! Γενικά πιο «ήσυχη» μπάντα οι FATES, πιο «μπελάδες» οι RYCHE, αλλά καθαρά μουσικά και πραγματικά οριακά, θα πάω με RYCHE. Σπουδαίες και αγαπημένες μπάντες και οι δύο!


QUEENSRYCHE η Χαρά Νέτη 

Μεγάλες αγάπες και οι δύο, τεράστια ονόματα επίσης, όπως και η προσφορά τους στον progressive ήχο, πολλή μεγάλη και η ιστορία που έχουν γράψει στα τόσα χρόνια πορείας τους. Οι μουσικοί που έχουν περάσει και από τα δύο σχήματα, συγκαταλέγονται στην ελίτ του χώρου και ξεχωρίζουν για το περίσσιο ταλέντο τους.  Αν το πιάσεις από άποψη τραγουδιών, απλά χάνεσαι, ενώ και από  πλευράς δίσκων, η κατάσταση επίσης δυσκολεύει, αφού τα αριστουργήματα δίνουν και παίρνουν… Τι να πρωτοσκεφτείς; Την μυθική τριάδα των “Rage of Order”, “Operation mindcrime” και “Empire” ή το εκπληκτικό σερί των “No exit”, “Perfect symmetry”, “Parallels” και “Inside out”; Υπάρχει βέβαια μια ειδοποιός διαφορά. Οι FATES WARNING έχουν ένα σαφές προβάδισμα, για τον απλούστατο λόγο, ότι ουδέποτε κυκλοφόρησαν σκουπίδια, σε αντίθεση με τους QUEENSRYCHE, που στα 00’s μας χάρισαν αρκετά και από δαύτα.  Όσο γράφονται αυτές οι γραμμές το δίλλημα γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Διότι αν πάρουμε τα πράγματα αντικειμενικά, η ζυγαριά γέρνει σημαντικά υπέρ των FATES WARNING. Κάπου εδώ αναγκαστικά, μπαίνει ο προσωπικός παράγοντας, τα βιώματα που μου έχουν αφήσει οι δυο αυτές μπάντες. Κάπως έτσι λοιπόν,  το προβάδισμα ξαφνικά παίρνουν οι QUEENSRYCHE, οι οποίοι τελικά στέφονται και νικητές για καθαρά συναισθηματικούς λόγους και μόνο. Βλέπετε, αρκετά τραγούδια έχουν συνδεθεί με διάφορες περιόδους της ζωής μου, χαρούμενες και δυσάρεστες. Υπάρχει μια νοσταλγία, μια μαγεία και μια ανατριχίλα,  που μένει αναλλοίωτη στο χρόνο κάθε φορά που ακούω ύμνους όπως τα “The whisper” “Walk in the shadows”,  “Eyes of a stranger”, “I don’t believe in love”, “Spreading the disease”, “Best I can”, όπως και τόσους ακόμη, που αναγκαστικά με ωθούν στο να τους επιλέξω, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και πράγματα που με έχουν χαλάσει κατά καιρούς σε αυτούς, σε αντίθεση με τους FATES WARNING που διεκδικούν τον τίτλο για μια από τις συνεπέστερες μπάντες του πλανήτη για μένα. 

 


FATES WARNING o Λευτέρης Τσουρέας

Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς ποιο προτιμά από αυτά τα δύο τεράστια, καλλιτεχνικά, σχήματα. Όμως θα διαλέξω τους FATES WARNING για τον κύριο λόγο ότι συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να κυκλοφορούν φοβερούς δίσκους, όπως το “Theories of flight”. Οι συναυλίες τους στη χώρα μας είναι όλες θρυλικές και η σχέση μας μαζί τους δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με την πορεία των QUEENSRYCHE από τo 1997 και μετά. Η φυγή του Geoff Tate μόνο καλό τους έκανε και κατάφεραν να βγάλουν έναν καλό δίσκο πρόσφατα μετά από τόσα χρόνια ανομβρίας. Επίσης οι ‘RYCHE έχουν και το ρεκόρ απρόβλεπτης προσέλευσης όταν περιόδευαν το 2005, παίζοντας και τα δύο μέρη του “Operation mindcrime”: Από την Μαλακάσα κλειστήκαμε στο Gagarin και πάλι δεν ήμασταν αρκετοί για να κάνουμε sold out! Κι όλα αυτά όταν στο Rockwave του 2004 παραμιλάγαμε μετά την εμφάνιση τους, στην οποία παρουσίασαν ολόκληρο το εμβληματικό album, “Operation mindcrime”. Όσο κι αν θεωρώ το “Perfect symmetry” ως το ΑΠΟΛΥΤΟ progressive metal album, άλλο τόσο θεωρώ το “Operation mindcrime” ως το ΑΠΟΛΥΤΟ concept album για τη σκληρή μουσική. Όμως η συνολική πορεία θαρρώ πως φέρνει τους FATES σε θέση που οι RYCHE δεν πρόκειται να φτάσουν ποτέ…

 


QUEENSRYCHE ο Γιάννης Σαββίδης

Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά. Πρώιμος heavy/power/progressive λυρισμός, στην τέλεια του μορφή από δύο κλασσικές μπαντάρες του είδους. Αμερικάνικος εμφύλιος κανονικά και με το νόμο! QUEENSRYCHE εναντίον FATES WARNING. Seattle εναντίον Connecticut. Geoff Tate εναντίον Ray Adler. 
Χωρίς να μειώσω τη προσφορά των σπουδαίων FATES WARNING οι οποίοι από πρώιμα άλμπουμ όπως τα “Nights on brocken”, “Awaken the guardian”, “The spectre within”, μέσω του ΑΠΟΛΥΤΟΥ “No exit” (Hope leads to quiet desperation, when reality obscures the dream...τα ρέστα στο 4!), φτάσανε σε progressive αριστουργήματα, όπως τα “Perfect symmetry” και “Parallels”. Οι FATES όμως χρειάστηκαν 2 τραγουδιστές (John Arch και Ray Adler - ποιος είμαι εγώ να πω το οτιδήποτε γι’ αυτούς εδώ, μου λέτε;) για να κοιτάξουν στα μάτια τους QUEENSRYCHE μέχρι και το ‘94. 
Οι ‘RYCHE, στον αντίποδα, μας μάγεψαν σε διαφορετικά τους ”πρόσωπα” με τον ίδιο τεράστιο τραγουδιστή, που πολλοί μεταγενέστεροι του οφείλουν το ότι πιάσανε μικρόφωνο στα χέρια τους. Από το κολασμένο ομώνυμο EP (your soul slipped away, it belongs to the queen of the reeeeeich...) και το “The warning” (so take hold of the flaaaaame...), στο πολύ μπροστά για την εποχή του ”Rage for order” (I walk in the shaaaaadooooows....) που έκανε το γιγάντιο μπάσιμο στο πιο εμπορικά αναγνωρίσιμο άλμπουμ τους, “Operation: mindcrime” (Breaking the silence of the night, can’t you hear me screaming?) στα εξίσου σπουδαία “Empire” (Jet city woman. I see her face everywhere, can't get her out of my mind) και “Promised land” (All my life they said I was going down, but I'm still standing, stronger, proud. And today I know there's so much more I can be). 
Αφήνω όπως βλέπετε στην άκρη την μετέπειτα περίοδο μια και αφενός είναι η εποχή που για πολλούς άρχισαν τα σκαμπανεβάσματα των συγκροτημάτων αυτών, αφετέρου είναι πιο δίκαιο να συγκρίνουμε την μια περίοδο ακμής με την έτερη περίοδο ακμής. Στην ακμή τους εν ολίγοις οι QUEENSRYCHE κάθονται περήφανα πάνω από τους FATES WARNING στα γούστα μου, μια και βιωματικά/στιχουργικά, μίλησαν περισσότερο στη καρδιά μου από τους δεύτερους. I remember now... 

 

Έστω και οριακά, οι FATES WARNING επικράτησαν με 8 ψήφους έναντι 7 των QUEENSRYCHE! Εσάς ποια είναι η γνώμη σας;

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

MEGADETH vs SLAYER

8 Απριλίου, 2020 - 17:45 Rockhard

Μπορεί να είχαμε καιρό να ανεβάσουμε κάποιο δίλημμα στη στήλη μας, One way or another, το QUEENSRYCHE vs FATES WARNING όμως, έκανε πάταγο, οπότε λέμε να καθιερώσουμε τη στήλη ως εβδομαδιαία και να...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους SLAYER;

10 Ιουλίου, 2019 - 17:00 Άγγελος Κατσούρας

Ο Άγγελος Κατσούρας κι ο Λευτέρης Τσουρέας, έφτιαξαν ένα κουίζ, σχετικό με τους SLAYER, που εμφανίζονται το Σάββατο 13 Ιουνίου, στο κλειστό του ΟΑΚΑ μαζί με τους ROTTING CHRIST, LEPROUS και SUICIDAL...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους DREAM THEATER;

18 Ιουνίου, 2019 - 17:30 Σάκης Φράγκος

Την Τρίτη 2 Ιουλίου, οι DREAM THEATER μετά από 8 χρόνια, θα δώσουν μία συναυλία στην Αθήνα, στο Gazi Music Hall και είπαμε πέρα από τον διαγωνισμό για δωρεάν προσκλήσεις και το pre-show burger fest...

[περισσότερα]

ALICE IN CHAINS 90’s vs ALICE IN CHAINS 00’s

18 Ιουνίου, 2019 - 03:15 Rockhard

Η πρώτη συναυλία των σπουδαίων ALICE IN CHAINS, βρίσκεται προ των θυρών (24 Ιουνίου) στα πλαίσια του Release Festival και οι συντάκτες του Rock Hard κλήθηκαν να απαντήσουν στο εξής δίλημμα: ALICE IN...

[περισσότερα]

"Hail to England" vs "Kings of metal"

8 Ιουνίου, 2019 - 20:30 Rockhard

Επικό το δίλημμα της στήλης μας, One way or another, αυτή τη φορά. ΠΟΛΥ επικό, κυριολεκτικά, αφού με την αφορμή της επερχόμενης συναυλίας των MANOWAR, οι συντάκτες του Rock Hard κλήθηκαν να...

[περισσότερα]