"Sad wings of destiny" vs "Defenders of the faith"

3 Ιουλίου, 2018 - 02:30

Στις 19 Ιουλίου, στα πλαίσια του Rockwave Festival, headliners στο Terra Vibe, θα είναι οι heavy metal Θεοί, JUDAS PRIEST και για τις «ανάγκες» της στήλης μας, είπαμε να συγκρίνουμε δύο από τους κορυφαίους δίσκους τους, επιλέγοντας το “Sad wings of destiny” από τα 70’s και το “Defenders of the faith” από τα 80’s. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, στο τέλος του κειμένου, μπορείτε να ψηφίζετε κι εσείς στο δίλημμα αυτό, στο poll που υπάρχει.

 

“Defenders of the faith” ο Σάκης Φράγκος
Σε τέτοιου είδους συγκρίσεις, πιάνεις τις λεπτομέρειες. Στο “Defenders…” λοιπόν, βρίσκεται το “Rock hard, ride free”. Μπορεί να μην είναι το απόλυτο Priest τραγούδι, αλλά έχει το αυτοκόλλητο που βρίσκεται στην είσοδο των γραφείων του Rock Hard, οπότε έχει χωριστή συναισθηματική αξία (χώρια ότι περιέχει το όνομά μας). Επιπλέον, τα Χριστούγεννα του 2008, που ετοιμάζαμε ένα τεύχος με οπισθόφυλλο τα 25 χρόνια από το “Defenders of the faith”, άκουσα τον δίσκο τόσο πολύ και διάβασα τόσα πολλά γι’ αυτόν, που τον αγάπησα ακόμα περισσότερο απ’ ότι όταν τον πρωτοάκουσα. Η υπερηχητική πρώτη πλευρά του, σπάζει σβέρκους (και σαγόνια – “Jawbreaker”), με “Freewheel burning”, “Sentinel”, “Jawbreaker” και “Rock hard ride free”. Αλλά δεν λείπουν και οι ύμνοι “Love bites”, “Eat me alive”, “Some heads are gonna roll” και “Night comes down”. Χρειάζεται και τίποτα παραπάνω για έναν απόλυτα ισορροπημένο δίσκο; Θα μου πείτε, δεν υπάρχουν ύμνοι και στο “Sad wings…”; Ναι, φυσικά. Μπορεί και ισάξιοι. Νομίζω όμως ότι με το “Defenders…”, οι PRIEST απέκτησαν τον απόλυτο ήχο τους, που τους καθιέρωσε στα 80’s στις συνειδήσεις όλων των metal οπαδών. Μη με βάλετε να επεξηγήσω περαιτέρω. Οι διαφορές είναι ανεπαίσθητες, είπαμε!

 

“Defenders of the faith” ο Θοδωρής Κλώνης
Άντε τώρα να αποφασίσεις… Από τη μία έχουμε το “Sad Wings Of Destiny”. Δίσκος σταθμός για τους Βρετανούς, γεμάτος λυρισμό και συναίσθημα και ίσως με το καλύτερο κομμάτι που έχουν γράψει ποτέ, το ανεπανάληπτο “Victim Of Changes”. Αλλά και τα υπόλοιπα δεν πάνε πίσω… “Tyrant”, “The Ripper”, κομμάτια που παραμένουν ακόμα και τώρα κλασικά, ανυπέρβλητα. Από την άλλη, το “Defenders Of The Faith”. Ένας δίσκος που όταν κυκλοφόρησε θεωρήθηκε πιστή αντιγραφή του “Screaming For Vengeance”. Πολύ κακώς, κατά τη γνώμη μου. Και αυτό διότι ενώ το “Screaming…” έχει και κάποιες σαφώς πιο εμπορικές φόρμες, το “Defenders...” κοχλάζει καυτό μέταλλο από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ακόμα και ο τίτλος υποδηλώνει την αφοσίωση των Ιερέων στο Heavy Metal, ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι υπήρξε μια εποχή που ενώ υπήρχαν μπάντες που έλεγαν ότι έπαιζαν hard rock και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, οι PRIEST έβγαιναν και έλεγαν ορθά κοφτά ότι παίζουν Heavy Metal.Το άλμπουμ αυτό τα έχει όλα. Θέλετε υψηλές ταχύτητες; Πάρτε in your face τα “Freewheel Burning” και “Eat Me Alive”. Θέλετε κομμάτια που να σε συνθλίβουν από τα riffs; Ορίστε τα εκπληκτικά “Jawbreaker” και “The Sentinel”. Θέλετε ανθεμικά, συναυλιακά κομμάτια; Τα “Rock Hard, Ride Free”, “Some Heads Are Gonna Roll” και “Heavy Duty/ Defenders Of The Faith” είναι για εσάς. Θέλετε μπαλάντα; Πάρτε το γεμάτο συναίσθημα “Night Comes Down”. Θέλετε να διαπιστώσετε αν η αγάπη δαγκώνει; Ακούστε το ΤΕΡΑΣΤΙΟ “Love Bites” και αφεθείτε στη δύναμη του χωρίς έλεος. Οι Tipton / Downing πραγματικά βγάζουν μάτια αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά γιατί θεωρούνται ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά δίδυμα όλων των εποχών ενώ ο Halford για μια ακόμη φορά αφήνει τον ακροατή με το στόμα ανοιχτό με τις φωνητικές του ικανότητες. Δίσκος που για μένα είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του πώς πρέπει να παίζεται το Heavy Metal. Τότε, τώρα και για πάντα. 

 

 

“Defenders of the faith” ο Σάκης Νίκας
Δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Σίγουρα, το "Sad Wings..." είναι ένα αψεγάδιαστο άλμπουμ αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής η περίοδος 1980-1984 ήταν εκείνη που καθιέρωσε τους PRIEST στις συνειδήσεις εκατομμυρίων οπαδών ανά τον κόσμο. Και το "Defenders..." δεν είναι μόνο, για μένα προσωπικά, το αγαπημένο μου πόνημα του βρετανικού μεγαθηρίου αλλά ένα από τα καλύτερα και αρτιότερα heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών! Ο δίσκος αυτός πάει στο...11, όπως θα έλεγαν οι Spinal Tap και όλα στο "Defenders..." χαρακτηρίζονται από μία μοναδική έμπνευση. Οι Tipton, Downing & Halford συνεργάζονται πάνω σε 10 ΥΜΝΟΥΣ όπου η ταχύτητα με τη μελωδία αναδεικνύονται σε μία αρμονική συνύπαρξη. Η παραγωγή του To Allom είναι άψογη, ο Halford φτάνει στο Θεό (δεν ξέρω ποιον Θεό ακριβώς αφού αυτός είναι ο Metal God), οι κιθάρες των Tipton & Downing βγάζουν φωτιά και το rhythm section των Hill & Holland "χτίζει" όλες τις συνθέσεις με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο. Από το φρενήρες "Freewheel Burning", το "κολλητικό" "Rock Hard Ride Free", το επιβλητικό "The sentinel" και το υπερ-hit "Love Bites" το "Defenders..." αποδεικνύει μιας δια παντός ότι οι PRIEST παραμένουν αγέρωχοι υπερασπιστές της πίστης. 6 χρόνια μετά θα έβγαζαν το εξίσου μνημειώδες Παυσίπονο αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...
Σάκης Νίκας

 

“Defenders of the faith” ο Δημήτρης Τσέλλος
“Sad Wings of Destiny” vs “Defenders of the Faith” τη φορά αυτή. Τι να συγκρίνεις τώρα; Η αξία και η κληρονομιά των δύο αυτών δίσκων, τεράστια. Συγκροτήματα θα μπορούσαν να χτίσουν ολόκληρες καριέρες έχοντας έστω κάποια από τα τραγούδια που περιέχονται σε αυτά τα δύο άλμπουμ. Απλησίαστες κορυφές για τη συντριπτική πλειοψηφία της metal «κοινότητας». Από τη μία, έχεις το πρώτο δείγμα ΑΤΟΦΙΟΥ heavy metal στην ιστορία. Τον δίσκο όπου «πάτησε» ολόκληρη η μουσική μας. Γιατί τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε, μπορεί οι BLACK SABBATH να ήταν το “heavy”, αλλά το “metal” ήταν, είναι και θα είναι οι JUDAS PRIEST. Το “Sad Wings of Destiny” όμως δεν σταματά εκεί. Είναι ένα άρτιο δημιούργημα, προοδευτικό, το οποίο κοιτά στα μάτια και το progressive rock των 70’s, από το οποίο έχει πάρει τα καλύτερα στοιχεία του. Ξεκινά με ένα θεϊκό εξώφυλλο από τον Patrick Woodruff, και πατώντας το “play” «συστήνεται» με ένα από τα μεγαλύτερα καταγεγραμμένα έπη στην ιστορία της μπάντας αλλά και του σκληρού ήχου γενικότερα, το “Victim of Changes”. «Τρομοκρατεί» αβίαστα ξεναγώντας τον ακροατή στο Βικτωριανό Λονδίνο (“The Ripper”), σε ταξιδεύει σε τόπους ονειρικούς όπου ο λυρισμός έχει τον πρώτο λόγο (“Dreamer Deceiver/Deceiver”, “Epitaph”), φορά το πιο heavy ρούχο του και καλπάζει με τον άνεμο κόντρα, μη φοβούμενο τίποτα και κανέναν (“Tyrant”, “Genocide”, “Island of Domination”), ορίζει και καθορίζει, οριοθετεί, αποτελεί πηγή έμπνευσης, ηγείται. Και αν στο “Rocka Rolla” o Robert Halford είχε κάνει γνωστές τις δυνατότητές του τραγουδώντας σε απλησίαστα επίπεδα στο ελεγειακό έπος του “Run of the Mill”, εδώ ξεδιπλώνει για πρώτη φορά όλες του τις αρετές, υπογράφοντας κάτω από την ένδειξη «καλύτερος τραγουδιστής όλων των εποχών».
Το “Defenders of the Faith” από την άλλη, ήρθε σε μια εποχή όπου ο κόσμος ήταν μεν στα πόδια των Βρετανών θεών, αλλά είχε μια πολύ δύσκολη αποστολή: Να διαδεχθεί το συγκλονιστικό “Screaming for Vengeance”. Μια μερίδα του Τύπου τότε, το χαρακτήρισε ως «αντιγραφή», μίλησε μέχρι και για υπολείμματα του “Screaming…”. Η αλήθεια είναι πως και η μπουρδολογία έχει και ένα όριο. Το “Defenders…” είναι ένα ηχητικό ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑ και είναι το καλύτερο άλμπουμ στον χώρο του κλασσικού heavy metal μιας δεκαετίας την οποία και αντιπροσωπεύει απόλυτα. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος μαζί με το “Piece of Mind” για τη δημιουργία του metal ήχου στις Η.Π.Α, άμεσα ή έμμεσα, οπότε αυτό από μόνο του αποτελεί τεράστιο credit. Το εξώφυλλό του είναι τόσο τραγικό και συνάμα χαρακτηριστικό που θεωρείται σήμερα κλασσικό, ενώ τα τραγούδια του ΕΙΝΑΙ το metal αυτό καθαυτό. Τι ακούς λοιπόν στα «αυλάκια» αυτού του τεράστιου δίσκου; Κεραυνούς προερχόμενους είτε από τον δρόμο (“Freewheel Burning”) είτε από το… κρεβάτι του Halford (ένα ταχύ και ευθύβολο “Eat Me Alive” γεμάτο προστυχιές), έρχεσαι αντιμέτωπος με απειλητικούς, δολοφονικούς χαρακτήρες (“Jawbreaker” - θεϊκό riff) και αλύγιστους υπερασπιστές - τιμωρούς (“The Sentinel” - ο ορισμός του 80’s metal), διαποτίζεσαι από γνήσιο on the road συναίσθημα (“Rock Hard, Ride Free”)… Μεταφέρεσαι σε μια μεγάλη αρένα γεμάτη φανατικούς οπαδούς με στακάτο, συναυλιακό μέταλλο (“Some Heads Are Gonna Roll”), διαβάζεις ιστορίες σεξουαλικής κατάκτησης (“Love Bites” - καμία σχέση με τη γλυκανάλατη ηχητική μπομπονιέρα των DEF LEPPARD), ακούς μπαλάντες άκρατου ρομαντισμού (“Night Comes Down”) και τέλος ένα “Heavy Duty/Defenders of the Faith” το οποίο θα έδιναν τον μισό τους τραπεζικό λογαριασμό οι DeMaio και Adams, για να είναι το όνομά τους στα credits του.
Και κάπου εδώ, τα πράγματα σοβαρεύουν για τα καλά, καθώς ήρθε η ώρα της επιλογής. Τι διαλέγω; Είναι γνωστή σε συγγενείς και φίλους η λατρεία μου για τους 70’s JUDAS PRIEST, overall που λένε και στα χωριά τη θεωρώ τη καλύτερή τους περίοδο, αλλά εδώ δεν γίνεται να αντισταθώ στον τυφώνα που ονομάζεται “Defenders of the Faith”. Άλλωστε, πρέπει να τιμήσω και το ραφτό πλάτης που κοσμεί το τζιν γιλέκο μου. Όπως είπε κάποτε και ένας καλός μου φίλος (γεια σου Σάββα) «το Defenders τα νικάει όλα! Είναι η ισχυρότερη κάρτα του ταμπλό!». Να λοιπόν ποιο θα επιλέξω, σε ένα δίλημμα που εκ των πραγμάτων έχει μόνο νικητή, αφού μιλάμε για δύο ηχητικά μεγαθήρια και για τη ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΠΑΝΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

 

 

“Sad wings of destiny” ο Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης
Όταν αναφερόμαστε σε ένα συγκρότημα όπως οι JUDAS PRIEST, πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε για ένα τεράστιο κομμάτι της ιστορίας του heavy metal! Μπάντα με δίσκους-ορόσημα, άπιαστα για πάρα πολλούς εκεί έξω. Ο πλανητάρχης, Σάκης Φράγκος, αποφάσισε να διαλέξουμε ποιος δίσκος μας αρέσει ανάμεσα από δύο κολοσσούς. Γιατί τέτοια είναι τα “Sad wings of destiny” και “Defenders of the faith”. Η δική μου καρδιά θα πει αυτόματα το “Defenders of the faith” μιας και είναι ο ορισμός του heavy metal δίσκου, με τραγούδια που επηρέασαν και επηρεάζουν ακόμα πολλούς μουσικούς ανά τον κόσμο. Επειδή, όμως, είμαι και λίγο εριστικός θα διαλέξω το “Sad wings of destiny” και θα σας πω το γιατί. Αρχικά γιατί έχει το καλύτερο εξώφυλλο δίσκου των JUDAS PRIEST. Μιλάμε για έργο τέχνης που άνετα γίνεται πίνακας ή κάδρο ώστε να κοσμεί κάποιον τοίχο του σαλονιού σου. Από εκεί και πέρα έχουμε και λέμε. Θεωρώ ότι είναι ο δίσκος που έκανε τους PRIEST αυτό που είναι σήμερα. Έχοντας κυκλοφορήσει πιο πριν το “Rocka rolla” που ουδεμία σχέση είχε με αυτό που ονομάζεται heavy metal, οι PRIEST ήταν αναγκασμένοι να κάνουν κάτι ώστε να ξεχωρίσουν. Κλείστηκαν σε ένα δωμάτιο, άκουγαν BLACK SABBATH από το πρωί μέχρι το βράδυ, και εν τέλει κυκλοφόρησαν το “Sad wings of destiny”. Ένας δίσκος που μας χάρισε δύο από τα καλύτερα άλμπουμ της μπάντας και ίσως όλων των εποχών. Γιατί στο άκουσμα και μόνο του “Victim of changes” ανατριχιάζεις από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Πιστεύω ότι αν δεν είχαν κυκλοφορήσει το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν θα είχαν φτάσει ποτέ στο απόλυτο έπος του “Defenders of the faith”. Οπότε δε θα ψηφίσω με βάση πιο είναι καλύτερο άλμπουμ αλλά πιο σημαντικό. Και αυτό θα είναι πάντα το “Sad wings of destiny”… Τέλος!

 

“Sad wings of destiny” o Φίλιππος Φίλης
Πολύ ωραίο αυτή τη φορά το δίλημμα που έχει τεθεί γιατί επιλέγουμε όχι μόνο ανάμεσα σε δύο σπουδαίους δίσκους, αλλά δύο διαφορετικές εποχές ενός συγκροτήματος που αποτελεί οικοδομικό θεμέλιο της ροκ και heavy metal μουσικής. Για μένα όμως το δίλημμα δεν είναι δύσκολο και αυτό διότι υπάρχουν κριτήρια εδώ ιστορικά και πολιτισμικά, όχι μόνο αισθητικά. Το “Defenders of the faith” είναι τεράστιος δίσκος και με το “The sentinel” και μόνο φτάνει για να μιλάμε για σταθμό. Από άποψη αισθητικής όμως, λατρεύω τον 70’s ήχο όπου το hard rock και το blues αποκτούν πυγμή με μπάντες σαν τους RUSH, UFO, URIAH HEEP αλλά και που οι JUDAS PRIEST στα τρελά τους ντουζένια, μας καρφώνουν στο τοίχο με κάτι που καμία από τις προαναφερθείσες μπάντες δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν και που αμφισβητεί τη θέση των BLACK SABBATH στο θρόνο. Το “Sad wings of destiny” λοιπόν είναι το heavy metal: οπερατικό, πομπώδες, γρήγορο, δυνατό, ηλεκτρισμένο όπου ο οπαδός καλείται να κάνει headbanging με κολάν πάνω σε μηχανές. Είναι η ισοπεδωτική φωνή του Rob Halford που έκανε σχολή και που δεν ακούστηκε ΠΟΤΕ ξανά ίδια, είναι οι ριφάρες και οι lead κιθάρες του κορυφαίου διδύμου. Το “Sad wings of destiny” όμως είναι ιστορία και, όσο heavy και μοχθηροί και αν ακούστηκαν οι BLACK SABBATH το 1970, το 1976 οι JUDAS PRIEST ήταν πολλά περισσότερα που έμελλαν να γίνουν σήμα κατατεθέν της heavy metal μουσικής. Ιστορία λοιπόν, οικοδομικά υλικά της μουσικής, το επόμενο βήμα στην ιστορία της ροκ μουσικής και σταυροδρόμι όπου ξεκινά ένα άλλο μονοπάτι. Το “Defenders…” είναι εκπληκτικός δίσκος αλλά χρωστάει τόσα πολλά στο “Sad wings” ενώ το τελευταίο δε χρωστά πουθενά. Ήταν και είναι η αρχή και παρθενογένεση. Άσε που το εξώφυλλο είναι έργο τέχνης, ίσως το αγαπημένο μου εξώφυλλο!

 

 

“Defenders of the faith” ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης
Όταν το δίλημμα είναι ηθικό κυρίως, τότε ουσιαστικά δεν τίθεται... Είναι τα 70’s η εποχή του καφτανιού, της φράντζας και του κοθόρνου, αλλά και της δημιουργικότητας με επιρροές από μπλουζ, τζαζ και η δημιουργία του αρχέγονου hard rock. Σε αυτή την περίοδο βρίσκεται και κατατάσσεται το “Sad wings of destiny” των JUDAS PRIEST. Μια δουλειά που χαρακτηρίζεται από τον λυρισμό, το σκοτεινό ύφος, την μελαγχολία αλλά και τα ψήγματα του επερχόμενου μεγαλείου. Η φωνή του Rob Halford είναι στα αρχικά της στάδια, απρόσμενα γλυκιά στις ψηλές νότες, με μια χίπικη επίδραση και το άρωμα της περασμένης δεκαετίας να προσπαθεί να αλλάξει τον μολυσμένο βιομηχανικό αέρα του Birmingham. Οι PRIEST δένουν σαν σύνολο και τραγούδια κλασικά ως σήμερα το αποδεικνύουν. Το “Sad wings of destiny” είναι υπεύθυνο για την ονοματοδοσία της μισής τουλάχιστον metal σκηνής αλλά και για μερικές κλασικές συνθέσεις σαν τα “The ripper”, “Victim of changes’, “The tyrant”, “Dreamer deceiver”. Η αρχή της λαμπρής καριέρα είναι εδώ, με συνθέσεις που φλερτάρουν με το progressive όσο και το heavy rock, από ένα σχήμα που ακόμη φοβάται να βγει και να κατακτήσει του δρόμους ή καλύτερα μόλις αρχίζει να αντιλαμβάνεται το δυναμικό της χημείας του.
Η δεκαετία του ‘80, βρίσκει το δέρμα και το ατσάλι να έχουν πάρει τα επάνω τους στην εμφάνιση και την μουσική τους. Οι κιθάρες διατηρούν την μελωδία, αλλά με την παραμόρφωση και τον μεταλλικό ήχο να έχουν δώσει τη θέση τους στην post 60’s ευαισθησία. Τα prog στοιχεία των πρώτων χρόνων έχουν μετατραπεί σε μεταλλικές ραψωδίες και ειδικά στο ‘Defenders of the faith”, το metal έχει τον πρώτο λόγο. Σκληρό σαν το μαστίγιο του Halford επί σκηνής, αφήνει πίσω του κάθε ελπίδα για λύπηση, και αποδομεί το παρελθόν, με ερωτικούς ύμνους που θα έκαναν τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ να πονάει από ευχαρίστηση σαν το “Love bites”. “Rock hard, ride free”, “Sentinel”, “Freewheel burning”, “Jawbreaker”, η πρώτη πλευρά του άλμπουμ είναι ίσως η καλύτερη πρώτη πλευρά της δεκαετίας των 80’s. Καθαρά metal άλμπουμ, δίχως ίχνος λίπους και περιττών φτιασιδιών. Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, ο Halford ξεδιπλώνει τον λυρισμό του περιχυμένο με καυτό ατσάλι, σε ένα άλμπουμ γεμάτο ύμνους που θα ταίριαζαν για σάουντρακ στην ταινία Heavy Metal.
Η σύγκριση δύσκολη, αλλά τα 70’s δεν ήταν για όλους η παραγωγικότερη περίοδος τους και σίγουρα λάτρεψα τους JUDAS PRIEST για την μεταλλική καταστροφή που έφερε η 80’s πλευρά τους, οπότε για όσους δεν ακολουθήσουν την σοφή επιλογή μου... some heads are gonna roll… “Defenders of the faith” γιατί η πίστη δεν αλλάζει και με τέτοια άλμπουμ μόνο εδραιώνεται.

 


“Defenders of the faith” ο Δημήτρης Μπούκης
Στο δίλημμα που μας τέθηκε αυτή την φορά μεταξύ των δύο άλμπουμ των JUDAS PRIEST, “Sad wings of destiny” vs “Defenders of the faith”, τα πράγματα για εμένα είναι ξεκάθαρα. Έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ καλό άλμπουμ (“Sad wings of destiny”), το οποίο βοήθησε στο να διαμορφωθεί ο ήχος του heavy metal στα 70’s, απέναντι σε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των «ιερέων» (“Defenders of the faith”) και μάλιστα ένα από τα καλύτερα που βγήκαν στα 80’s και γενικότερα στο heavy metal. Διαφορετικές οι εποχές, διαφορετικοί ήχοι. Εξαιρετικοί δίσκοι και οι δύο αλλά προσωπικά βρίσκω άνιση την σύγκριση μεταξύ τους. Και επειδή μου αρέσει το οπαδιλίκι αλλά και ο συναισθηματισμός διάολε, αφιερώνω τον παρακάτω ύμνο σε όλους τους φίλους, συνοδοιπόρους και αξιότιμους συναδέλφους από το Rock Hard. 
Get a grip on the action
Moving heaven and earth
Gotta get a reaction
Push for all that you're worth

No denying we're going against the grain
So defiant they'll never put us down

Rock Hard Ride Free
All day, all night
Rock Hard Ride Free
All your life

Tough as steel
Stop at nothing
Look at fate in the face
Don't take no for an answer
Grab the lead in the race

No denying we're going against the grain
So defiant they'll never put us down

Rock Hard Ride Free
All day, all night
Rock Hard Ride Free
All your life

Rock hard with a purpose
Got a mind that won't bend
Die hard resolution
That is true to the end

No denying we're going against the grain
So defiant they'll never put us down

Rock Hard Ride Free
All day, all night
Rock Hard Ride Free
All your life

 


“Defenders of the Faith” ο Πάνος Δρόλιας
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αν ανήκεις σε εκείνους που νομίζουν ότι το heavy metal ξεκίνησε την πορεία του από την δεκαετία του ’80 και μετά και ότι την προηγούμενη από αυτήν οι περισσότερες μπάντες έπαιζαν λίγο έως πολύ blues, κυκλοφορούσαν με χαϊμαλιά και τατουάζ του John Lennon στα κωλομέρια και περίμεναν την ανάσταση της Κομιντέρν μασουλώντας τρίφυλλα, όχι μόνο είσαι βαθιά νυχτωμένος αλλά και πρέπει επειγόντως να κλείσεις ραντεβού στον ΩΡΛ της γειτονιάς σου. 
Για κάθε γ(ι)ατί την στεντόρεια απάντηση προσφέρει το “Sad Wings of Destiny”, το οποίο τυφλώνει με άνεση όποια μπάντα προσπαθεί να βάλει το όνομα της δίπλα στον όρο metal. Δίχως υπερβολή, η γέννηση των “Metal Gods” βρίσκεται σε ετούτο εδώ το άλμπουμ. Τόσο πομπώδες, ανυπέρβλητο και ατσάλινο, ορίζει συγχρόνως την διαδικασία εξέλιξης του heavy metal την δεκαετία του ’70 και κυρίως βάζει το τρένο των PRIEST στις ράγες που οδηγούν κατευθείαν στην κορυφή της μεταλλικής ιστορίας. Και πώς να μην την ορίζει όταν ξεκινάει με τον διαχρονικό ύμνο του “Victim of Changes”, όπου τα riffs των Tipton και Downing σφάζουν σαν λεπίδια και η φωνή του Halford σκίζεται στην τελική ευθεία του κομματιού; Την Αγία Τριάδα φυσικά συμπληρώνουν και το “The Ripper” μαζί με το “Genocide” που αμφότερα προκαλούν μέχρι και σήμερα πάταγο επί σκηνής, ενώ τα “Tyrant” και “Deceiver” παρά το χαρντροκάδικο κέλυφος τους διακρίνονται για το γνήσιο μεταλλικό τους DNA. Όσο για το “Dreamer deceiver”, μπορεί να μην είναι επιπέδου “Beyond the Realms of Death”, ωστόσο είναι η τρανή απόδειξη πως από τότε διέθεταν το χάρισμα να γράφουν σπουδαία μελωδικά κομμάτια. 
Η μαύρη αλήθεια είναι όμως πως όλα τα παραπάνω μπροστά στο μεγαλείο που εκπέμπει το “Defenders of the Faith” πραγματικά δεν φτουράνε. Είναι σαν να προσπαθείς να συγκρίνεις τον Όλυμπο με το Έβερεστ. Και τα δυο είναι μεν ψηλά βουνά, αλλά μπροστά στο δεύτερο σε πιάνει δέος και ίλιγγος. Μιλάμε, άλλωστε, για ενδεχομένως το πιο εξυψωτικό άλμπουμ των PRIEST και συνάμα την συνθετική τους κορύφωση σε μια εποχή όπου ο όρος heavy metal εδραιωνόταν πλέον για τα καλά στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Κι αν για κάποιο διεστραμμένο λόγο το εναρκτήριο “Freewheel burning”, με μια από τις καλύτερες δισολίες όλων των εποχών, δεν είναι αρκετό για να σε πείσει για του λόγου το ασφαλές, τότε υπάρχουν εννιά ακόμη κομματάρες που σε γραπώνουν από τα μπαλάκια και δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα μέχρι να τελειώσει το άλμπουμ. Ειλικρινά, δεν γίνεται να μην λατρέψεις το “Jawbreaker”, τα riffs του οποίου διαλύουν σαγόνια και σβέρκους, ούτε να αφήσεις στην απέξω μνημεία της μεταλλικής ιστορίας σαν το “The Sentinel”, που φέρνουν δάκρυα ηδονής και συγκίνησης κάθε φορά που τα βλέπεις να παίζονται live. Προεξάρχοντος του Tipton, όλη η μπάντα μοιάζει με μια μεταλλική αρμάδα που σαρώνει τους πάντες και τα πάντα στο διάβα της, βγάζοντας είτε περηφάνια όπως με το “Rock Hard, Ride Free”, είτε γούστα όπως με το σκοτεινό, σεξουλιάρικο και ατόφιο heavy metal του “Love Bites” που κάνει κάθε δερμάτινο κολάν και λεοπάρ στριγκάκι να σκίζεται για πάρτη του. Και όλα αυτά μέχρι η αυλαία να πέσει με τα “Heavy Duty” και το ομώνυμο του δίσκου και τον Halford να εκπέμπει μεγαλοπρέπεια στο ύστατο ρεσιτάλ του πίσω από το μικρόφωνο.
Αν λοιπόν δεν το έπιασες, το μήνυμα είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο στο οπισθόφυλλο του δίσκου: “Only those who keep the Faith shall escape the wrath of the Metallian… Master of All Metal”.
Εν κατακλείδι, άχαστο διπλό που δεν μπορεί καν να γκαντεμιαστεί ούτε και από τις στοιχηματικές προβλέψεις του Κόη για το Μουντιάλ. 

 

 

“Defenders of the faith” ο Θοδωρής Μηνιάτης
Καλοκαίρι τέλος 1980, αρχές 1990 σε νησί του Βορείου Αιγαίου. Ο γράφων μετά από μια ακόμα κουραστική σχολική χρονιά απολάμβανε τις σχεδόν τριμήνου διαστήματος διακοπές του προσπαθώντας να ξεκουραστεί και να μαζέψει δυνάμεις για την επερχόμενη σαιζόν. Η heavy metal μουσική ήταν σύντροφός μου σε κάθε στιγμή της ημέρας προσπαθώντας όσο μπορούσα να ακούω πολλά albums ρουφώντας τα σαν σφουγγάρι. Βλέπετε τότε δεν υπήρχε η τόση μεγάλη πληθώρα μουσικών σχημάτων όπως τώρα πια. Τότε ένας νέος άκουγε πολύ περισσότερες φορές ένα δίσκο από καινούργια και μη σχήματα όταν ήθελε να είχε συνεχή ενημέρωση για τα τεκταινόμενα. 
Ο κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος ξάδελφος έκανε εκπομπή στο τοπικό ραδιόφωνο και την κάθε μια την «έγραφε» σε κασέτα, πολύ σύνηθες φαινόμενο τότε, για αρχειακούς λόγους. Μια από αυτές «έπεσε» και στα χέρια μου και ένα τα τραγούδια που είχε ήταν το “Eat Me Alive” των JUDAS PRIEST, τραγούδι που με έβαλε για τα καλά στον μαγικό κόσμο του group. Όπως καταλαβαίνετε έψαξα να ακούσω άμεσα τον δίσκο και κάπως έτσι ξεκίνησε και για μένα η «ερωτική» σχέση με έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του heavy metal, τους JUDAS PRIEST. Το εν λόγω σχήμα από την αρχή της καριέρας του, ίσως και εξαιτίας του γεγονότος ότι η πρώτη δισκογραφική του κίνηση ήταν το 1974, είχε πιο rock καταβολές οι οποίες σιγά σιγά άλλαξαν σε πιο metal μονοπάτια, ειδικά από το 1980 και μετά την κυκλοφορία του “British Steel”. Μαζί με τα επόμενα τρία, “Point Of Entry” του 1981 και τα «αδελφάκια» “Screaming For Vengeance” του 1982 και “Defenders Of The Faith” του 1984, νομίζω ότι ήταν η αρχή δημιουργίας του μύθο που υπάρχει γύρω από το όνομα τους μέχρι και σήμερα. 
Θεωρώ πως τα τραγούδια που υπάρχουν στα 4 προαναφερθέντα albums, είναι πολύ δύσκολο να περιγράφουν με συγκεκριμένες λέξεις. Έτσι και στο “Defenders Of The Faith” τα τραγούδια ήταν, είναι και θα είναι για πάντα δείγμα γραφής του πως παίζεται το heavy metal. Κοφτά κιθαριστικά ριφ, ρεφραίν που θες να τα τραγουδάς πάντα με συνοδεία ζύθου, μελωδίες που σε στέλνουν «αδιάβαστο» όταν τις ακούς, τραγούδια που σε κάνουν να ανατριχιάζεις, να ξεσπάς και να ξεδίνεις, τραγούδια που αποτελούν ωδή στον ήχο. Είμαστε ήδη 34 χρόνια μετά την κυκλοφορία και ακούγονται φρέσκα λες και έχουν 2-3 χρόνια από τότε που βγήκαν. Δεν είναι τυχαίο πως το εν λόγω album αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα από τα πολύ αγαπημένα του metal κοινού. Βεβαία αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος οπαδός που να θεώρει ότι το σχήμα έχει μέχρι και το 1991 άσχημη ή μέτρια δουλειά. 
Φυσικά και το έτερο album που είναι στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς του διλήμματος αυτής της εβδομάδας “Sad Wings Of Destiny”, σαφώς είναι πολύ ωραίο, και πως να είναι μάλιστα όταν εμπεριέχονται σε αυτό τα “Victim Of Changes” και “The Ripper”, δυο από τα τραγούδια που ποτέ δεν λείπουν από μια ζωντανή εμφάνιση του group. Για μένα όμως και τα μουσικά μου γούστα «χάνει» σε σύνολο συνθέσεων αφού το “Sad Wings Of Destiny” έχει πιο «ελαφριά» τραγούδια σε σύγκριση με το “Defenders Of The Faith“ που σφύζει από metal συναίσθημα. Είναι κάπως δύσκολο να διαγράψεις τα albums που σε «έβαλαν» στον κόσμο της heavy metal μουσικής. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να βγάλεις albums που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου. Έτσι το “Defenders Of The Faith“, πανηγυρικά γέρνει την πλαστικά προς την πλευρά του, αφού σε αντίθεση με ότι λέει το τραγούδι, για τις παλιές αγάπες πρέπει να μιλάς. Ειδικά όταν παραμένουν ακόμα και μέχρι σήμερα. 

 

“Sad wings of destiny” ο Λευτέρης Τσουρέας
Για εμένα δεν είναι μεγάλο δίλημμα. Με το “Sad wings of destiny”, οι PRIEST έβαλαν τα θεμέλια του metal, όπως οι SABBATH με τον πρώτο δίσκο του heavy. Ο συνδυασμός αυτών των δύο τιτάνων έδωσε υπόσταση στα 70’s του τι είναι heavy metal! Όλοι μετά τους ακολούθησαν κι έγινε από το NWOBHM ο μεγάλος χαλασμός παγκόσμια! 
Τώρα τι να πεις για το εξώφυλλο του “Sad wings..”; Τι να πεις για το δίσκο που ξεκινάει με κομμάτι-επιτομή του τι είναι JUDAS PRIEST; Και πραγματικά ό,τι παίζουν live από το δίσκο ακούγεται καλύτερα. Ίσως η μόνη αδυναμία του δίσκου είναι η άνευρη εκτέλεση των κομματιών! Κι όταν λέω άνευρη εννοώ ότι δεν ακούγονται καταιγιστικοί όπως όταν παίζουν αυτά τα κομμάτια live!
Το “Defenders of the faith” είναι ηχητικό δίδυμo αδερφάκι του “Screaming for vengeance”. Και συνήθως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο προτιμώ το πρώτο από το δεύτερο, γιατί παρατηρώ ότι το επόμενο βγαίνει για να «εκμεταλλευτεί» τον απόηχο του πρώτου! Αρχετυπικό εξώφυλλο και τρομακτικά καλές συνθέσεις όπως το “Freewheel burning”, που το λατρεύω! Αλλά συνολικά σαν δίσκος δεν μπορεί να συγκριθεί με το διδυμάκι του – το ίδιο νιώθω και για τα “Icon”-“Draconian times” ας πούμε! Αν ήταν λοιπόν το “Screaming..” στη θέση του θα είχα πολύ ισχυρό δίλημμα και μάλλον θα προτιμούσα το “Screaming…” από το “Sad wings…”.
Που είναι οι εποχές που παίρναμε τα βινύλια αυτά για 1000-1500 δραχμές για να έχουμε ενημερωμένη τη δισκοθήκη μας; Αχ… πρέπει να δώσω τώρα 20 ευρώ για να πάρω την επανέκδοση του “Sad wings..”! Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα…
Λευτέρης Τσουρέας

 

 

“Defenders of the faith” ο Νίκος Ανδρέου
Αν και η 70’s δισκογραφία των JUDAS PRIEST είναι υψηλότατου επιπέδου, το συγκρότημα το έμαθα και αγάπησα στα 80’s ακούγοντας το “Defenders of the faith”. Ήταν η πρώτη επαφή με τους JUDAS, η πρώτη αγάπη και η παντοτινή. Ακόμη και αν μου έκανε ένας μουσικολόγος ανάλυση ότι το “Sad wings of destiny” είναι ανώτερο, αυτή τη φορά θα το πάω συναισθηματικά και θα επιλέξω το “Defenders of the faith”. Η μόνη περίπτωση να βρεθώ πραγματικά σε δίλημμα σχετικά με τον 80’s ήχο του συγκροτήματος, θα ήταν σε σύγκριση με το “Screaming for vengeance” αλλά ακόμη και σε αυτή τη περίπτωση θεωρώ πως το “Defenders…” είναι πιο ώριμο και ολοκληρωμένο, σχεδόν αψεγάδιαστο με δέκα μεταλλικές κομματάρες που άφησαν εποχή. Είναι και η επιτομή του χρυσού ήχου των JUDAS τη δεκαετία του ‘80 καθώς μετά αυτό τον δίσκο περάσαμε σε μια εποχή όπου αρκετά συγκροτήματα πειραματίστηκαν με synth ήχο και μας τα .... χάλασαν λίγο. Ευτυχώς οι JUDAS μας χάρισαν στη συνέχεια και το “Painkiller” για να πάνε κάτω τα φαρμάκια από τα “Turbo” και “Ram it down”. Η σημαντικότητα του “Defenders of the faith” δεν περιορίζεται μόνο ‘ως μια ακόμη επιτυχία των JUDAS PRIEST’ καθώς αποτελεί έναν δίσκο-κληρονομιά που επηρέασε χιλιάδες συγκροτήματα και όχι μόνο (επιρροές έχω ακούσει μέχρι και σε computer games!). Στα πλαίσια της μετωπικής αυτής σύγκρισης άκουσα ενδελεχώς και τους δύο δίσκους. Το πρόβλημα; Κόλλησα για άλλη μια φορά με τον...νικητή! Άντε να ξεμπλέξεις τώρα με τον έρωτα σου καλοκαιριάτικα και με τους JUDAS να μας έρχονται σε λίγες εβδομάδες!

 

 

“Defenders of the faith” ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Κακό πράγμα το “One way or another”. Άντε να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο παρεμφερή σε σημαντικότητα και βαρύτητα άλμπουμ και ειδικά από μπάντες που έχουν αγαπηθεί όσο λίγες. Από την άλλη, όλος αυτός ο «χαμούλης» που γίνεται πάντα μετά με τις αιώνιες και λατρεμένες συζητήσεις μεταξύ μεταλλάδων για το ποιο είναι καλύτερο από το άλλο, αξίζει τα μάλα, όπως έλεγε και ο μπιντεξερευνητής Κατακουζήνας!
“Sad wings of destiny” λοιπόν, εναντίον “Defenders of the faith” ή αλλιώς δύο αρκετά διαφορετικοί κόσμοι και εποχές, με το 1976 να έρχεται αντιμέτωπο με το 1984. Η ειρωνεία, είναι ότι για κάποιο λόγο που δεν ξέρω, παιδάκι ακόμα, το “Sad wings…” ήταν το δεύτερο άλμπουμ που άκουσα από PRIEST, ενώ το “Defenders…” το τρίτο. Το πρώτο προφανώς ήταν το “Painkiller” αφού είμεθα τέκνα των 90s.
Πάμε. Ένας κλασικός δίσκος, απέναντι σε έναν άλλον και με τους δύο να έχουν διαχρονικούς ύμνους. “Victim of changes”, “The ripper”, “Tyrant” για αρχή στον ένα, “Freewheel burning”, “The sentinel”, “Night comes down” (για να το πάμε σε τριάδες) στο άλλο. Δύο δίσκοι που ναι μεν είναι από την ίδια μπάντα, ο πρώτος (χρονικά) όμως δείχνει μία πιο rock πλευρά της, ενώ ο δεύτερος είναι στο πιο metal του ρε παιδάκι μου. Όχι ότι παίζει ρόλο στην αξία πάντως αυτό. Άλλωστε είναι μαζί ακόμα και στη λίστα με τα πιο πολυπαιγμένα κομμάτια τους σε συναυλίες. Κλασική εξωφυλλάρα το “Sad wings…”, από την άλλη, το εξώφυλλο του “Defenders…” δε μου άρεσε ποτέ και όχι ότι παίζει ρόλο στη μουσική, απλά το βάζουμε στη σύγκριση για να υπάρχει. Alan Moore στα drums του ενός, Dave Holland (R.I.P.) στου άλλου.
Ανάμεσα στους οπαδούς της μπάντας, το “Sad wings…” ίσως είναι πιο αγαπημένο από τα δύο, όμως προσωπικά, θα πάω με το “Defenders of the faith”. Ναι, όταν ένας δίσκος ξεκινάει με το στίχο “Whiskey woman don’t you know that you are drivin’ me insane?” σε κομματάρα όπως το “Victim of changes” (το κομμάτι που έχουν παίξει οι PRIEST live περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στην ιστορία τους), δεν μπορεί παρά να είναι μεγαλούργημα! Και τέτοιο είναι το “Sad wings of destiny” προφανώς. Διαχρονικό, αγέραστο, υπερτιμημένοι live ύμνοι και τα πάντα στο κόκκινο. Από την άλλη όμως, στο “Defenders…” υπάρχει το ένα εκ των τριών ΛΑΤΡΕΜΕΝΩΝ μου κομματιών PRIEST (“The sentinel”). Υπάρχουν κομμάτια όπως το “Night comes down” που ίσως μπαίνουν και στη λίστα των «υποτιμημένων» (και από την ίδια τη μπάντα). Από άποψη ατμόσφαιρας και οι δύο δίσκοι σου βγάζουν αυτό το κάτι που δε σου αφήνουν περιθώρια να μην τους λατρέψεις. Είναι τόσο κοντά γαμώτο και οι δύο. Όμως καθαρά και μόνο λόγω προσωπικής λόξας, κολλήματος, γούστου, πείτε το όπως θέλετε, πάω με το “Defenders…”. Δεν υπάρχουν πράγματα να γράψω για να πείσω κανέναν. Θεωρώ ότι είναι τελείως γούστο εδώ και τίποτα παραπάνω. Μπορείς να συγκρίνεις άλλωστε τη μελιτζάνα με την πιπεριά στα γεμιστά; ΟΧΙ! Ίδια αξία, με το ελαφρύ προβάδισμα να έγκειται στα γούστα του καθενός μας.

 

“Sad wings of destiny” ο Γιάννης Παπαευθυμίου
Ένα από τα πιο αγαπημένα μου σχήματα όλων των εποχών, σ’ ένα δίλλημα αυτήν την φορά που εκτός από τα υποκειμενικά κριτήρια στην ζυγαριά μπαίνουν και τα συναισθηματικά.
Το “Defenders of the faith” ήταν ένα δίσκος που τον άκουσα στην εποχή του, την εποχή που ανοιγόταν για εμένα ο θαυμαστός κόσμος του heavy metal και είχα μπει με τα χίλια για να τον ανακαλύψω. To “Sad wings of destiny” το άκουσα αργότερα μέσα στα 80’s όπως και τα υπόλοιπα 70’s αριστουργήματα της μπάντας. 
Ιούλιος 2018, τόσα χρόνια μακριά από τις πρώτες κασέτες και έχοντας αποκτήσει πλέον την απαραίτητη γνώση πάνω στην ιστορία του μεταλλικού ήχου θα απαντήσω αυτό που σκεφτόμουν από την πρώτη στιγμή που τέθηκε το παραπάνω δίλημμα: “Sad wings of destiny”. Γιατί όμως αυτό ; 
Γιατί εδώ βρίσκουμε ένα από τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών στο heavy metal, το “Victim of changes” φυσικά. Για τα “Τhe ripper” και το “Tyrant” που είναι εδώ, έτοιμα να επηρεάσουν ένα ολόκληρο κίνημα που βρίσκεται υπό διαμόρφωση (NWOBHM) 
Για τα ψιλοάγνωστα διαμαντάκια που έχουν όνομα όπως είναι τα “Island of domination”, “Deceiver” και “Genocide” που βρίσκονται και αυτά εδώ. Για την εξαιρετική μπαλάντα “Dreamer deceiver” που ο λυρισμός πιάνει κόκκινο. 
Το “Sad wings of destiny” ήταν ο δίσκος που καθιέρωσε τον ήχο και το attitude της μπάντας, εδώ βρήκαν τα πατήματά τους μουσικά και μπήκαν στο προσκήνιο του metal ήχου σε μια εποχή που είχε αρχίσει η επέλαση του punk rock και η πρώτη γενιά του hard rock είχε είτε διαλύσει είτε αντιμετώπιζε τα δικά της προβλήματα. 
Πιστεύω ότι χωρίς το “Defenders of the faith” to heavy metal θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς να συνέβαινε τίποτα όσον αφορά την πορεία του και την ιστορία του, το ίδιο θα έκαναν και οι JUDAS PRIEST. Χωρίς όμως το “Sad wings of destiny” να κυκλοφορεί την καίρια στιγμή, θεωρώ ότι μπορεί το μέλλον του heavy metal να ήταν διαφορετικό όπως και η πορεία των JUDAS PRIEST κατά συνέπεια. Οπότε… 

 

 

“Defenders of the faith” ο Θανάσης Μπόγρης
Τα είπαμε την προηγούμενη φορά για τους IRON MAIDEN, υπό την έλευση της 20ης Ιουλίου και της εμφάνισής του στο επερχόμενο Rockwave. Την προηγούμενη όμως μέρα, την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, θα εμφανιστούν ως headliners οι JUDAS PRIEST και η "κόντρα" αυτή τη φορά εστιάζεται μεταξύ των "Sad Wings of Destiny" και "Defenders of the Faith". Κλασσικοί δίσκοι και οι δύο και ιδιαίτερης σημασίας, τόσο για τους PRIEST, όσο και για ολόκληρο το metal στερέωμα. 
Το μεν "Sad Wings of Destiny" είναι ο αγαπημένος PRIEST δίσκος του Rob Halford και το δεύτερο που κυκλοφόρησε η μπάντα, με το οποίο έκανε απολύτως σαφές σε όλους πως θα τους απασχολούσε μουσικά από εκείνη τη στιγμή κι ύστερα. Ήταν εκείνος ο δίσκος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του πως θα ακουγόταν μετέπειτα το heavy metal. Μπορεί τα 70’s στοιχεία να ήταν ακόμα εμφανή, αλλά η μπάντα παρουσίαζε ένα πιο άμεσο μουσικό πρόσωπο, με τις κιθάρες να βγαίνουν μπροστά και με τους PRIEST να ακούγονται σφιχτοδεμένοι, τόσο συνθετικά όσο και εκτελεστικά. Μόνο και μόνο για το “Victim of Changes” μπορεί ο οποιοσδήποτε να κάτσει να αραδιάσει αμέτρητες λέξεις, αδυνατώντας να καλύψει όλα όσα σκέφτεται...
Από την άλλη έχεις τον ογκόλιθο “Defenders of the Faith”, όπου το δίλλημα προσωπικά απλά σβήνει. Για πολλούς αποτελεί ίσως το καλύτερο album που έχουν γράψει ποτέ οι JUDAS PRIEST. Για εμένα απλά περιέχει το "Rock Hard, Ride Free" ένα από τα πέντε αγαπημένα μου PRIEST κομμάτια. Η μπάντα μετά από ένα τρελό σερί από απίστευτους δίσκους έρχεται και μας παραδίδει ένα αριστούργημα, που έμελε να είναι ένα από τα καλύτερα metal albums που έχουν κυκλοφορήσει. Βαρύ, ώριμο, συμπαγές, τεχνικό όπου πρέπει, μελωδικό, γρήγορο και άλλα πολλά που αν καθίσω να τα γράψω όλα, θα μας πάρει το ξημέρωμα. Μπορεί να μην περιείχε τα "hit-άκια" παλιότερων δίσκων και ειδικά του "Screaming for Vengeance", που είχε προηγηθεί δύο χρόνια νωρίτερα, αλλά συνολικά είχε κομμάτια με ουσία, αστείρευτη ενέργεια και μαεστρία στο στήσιμο. Το γεγονός ότι τα κομμάτια του "Defenders..." συχνά-πυκνά βρίσκουν εύκολα το δρόμο τους στις λίστες των κομματιών που αποδίδει η μπάντα ζωντανά επί σκηνής, από μόνο του λέει πολλά...

 

 

Σε ότι αφορά τους συντάκτες, η επικράτηση του "Defenders of the faith" έναντι του "Sad wings of destiny", υπήρξε εμφατική, με 11-4. Για να δούμε όμως τι πιστεύετε κι όλοι εσείς!!!

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SEPULTURA vs CAVALERA BROTHERS

17 Ιανουαρίου, 2017 - 16:15 Rockhard

Το δίλημμα αυτού του μήνα, είναι κι αυτό κλασικό στο χώρο του metal και με αφορμή την κυκλοφορία του νέου δίσκου των SEPULTURA, αλλά και της περιοδείας των αδερφών Cavalera για το “Roots”, είπαμε να...

[περισσότερα]

IN FLAMES vs DARK TRANQUILLITY

29 Νοεμβρίου, 2016 - 00:30 Rockhard

Αυτόν το μήνα, το δίλημμα που κλήθηκαν να απαντήσουν οι συντάκτες του ROCK HARD για τη στήλη One Way Or Another είναι IN FLAMES ή DARK TRANQUILLITY; DARK TRANQUILLITY ή IN FLAMES; Ένα δίλημμα στο...

[περισσότερα]

Πόσο καλά γνωρίζεις τους METALLICA;

13 Νοεμβρίου, 2016 - 23:00 Rockhard

Την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου, κυκλοφορεί επιτέλους το δέκατο στούντιο άλμπουμ των METALLICA, το "Hardwired... to self-destruct", και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα κουίζ για πολύ δυνατούς λύτες,...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH with Ozzy Osbourne vs BLACK SABBATH with Ronnie James Dio

30 Σεπτεμβρίου, 2016 - 17:45 Rockhard

Αρκετό καιρό μετά το πρώτο "vs", που ήταν ανάμεσα στους MACHINE HEAD και τους SLIPKNOT, κλήθηκε η συντακτική ομάδα του ROCK HARD, να ψηφίζει το δίλημμα: "BLACK SABBATH με Ozzy Osbourne ή BLACK...

[περισσότερα]

Το Heavy Metal πάει στον κινηματογράφο. Κουίζ με cameos metal καλλιτεχνών!!!

11 Μαρτίου, 2016 - 11:45 Σάκης Φράγκος

Με αφορμή τα Όσκαρ που δόθηκαν πριν λίγες μέρες, κάνουμε μία αναδρομή σε διάφορες γνωστές ή λιγότερο γνωστές cameo εμφανίσεις heavy metal καλλιτεχνών σε κινηματογραφικές ταινίες. Για να δούμε, πόσο...

[περισσότερα]