W.A.S.P. vs TWISTED SISTER

16 Νοεμβρίου, 2020 - 02:00

Πείτε την αλήθεια, σας έλειψαν εδώ και κάποιο καιρό τα διλήμματά μας, έτσι; Είπαμε να επιστρέψουμε με κάτι που μας δίχασε εδώ στο Rock Hard. W.A.S.P. ή TWISTED SISTER; Blackie Lawless ή Dee Snider; Δύο γκρουπ που έχουν τόσα πολλά κοινά στοιχεί αλλά και τόσες διαφορές. Δύο γκρουπ που έκαναν πολλούς από εμάς να ακούσουμε heavy metal, ιδιαίτερα όσους είναι πάνω από τα 30-35… Τι ψήφισε η συντακτική μας ομάδα; Και κυρίως: Τι ψηφίζετε εσείς; Οι απαντήσεις στο τέλος!

W.A.S.P. ο Σάκης Φράγκος
Εννοείται ότι και τα δύο σχήματα είναι από τα πρώτα που άκουσα, όταν μπήκα στον μαγικό κόσμο του heavy metal. Οι μεν W.A.S.P. είχαν βγάλει το “Inside the electric circus” και το “Live… in the raw”, οι δε TWISTED SISTER το “Love is for suckers”. Όχι και οι καλύτερες δουλειές τους, αλλά για αρχή, μια χαρά είναι! Τόσα κοινά στοιχεία: Το image ακραίο, ενοχλούσε, πείραζε τον συντηρητικό κόσμο. Πολλά πράγματα που τώρα θεωρούμε δεδομένα, τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, δεν ήταν και γκρουπ όπως οι W.A.S.P. και οι TWISTED SISTER, ταρακούνησαν συθέμελα το σύστημα, με τα τραγούδια τους και τη στάση τους. Για να φτάσουμε στο προκείμενο. 
W.A.S.P. : Πολλοί αγαπημένοι δίσκοι, θεωρώ ότι έχουν βγάλει πολύ αξιοπρεπείς δισκογραφικές δουλειές από τα 90s και μετά. Φυσικά, έχουν βγάλει κι ένα “Crimson idol”, ένα “Headless children”, ένα “W.A.S.P.”, ένα “The last command”. Συναυλιακά; Έχω παρακολουθήσει soundcheck τους. Δεν θέλω να πω παραπάνω… Θεωρώ απαράδεκτο ένα γκρουπ που θέριζε στις συναυλίες του πριν 30-35 χρόνια, να είναι θέατρο σκιών εδώ και πολλά χρόνια επί σκηνής.
TWISTED SISTER: Απίστευτες δισκάρες, με πολλά λατρεμένα τραγούδια. Συναυλιακά; Χειμαρρώδεις όσα χρόνια κι αν πέρασαν, μ’ έναν εμβληματικό frontman που κάνει το κοινό ότι γουστάρει. Ξέρετε όμως τι με απωθεί στην περίπτωσή τους και η πλάστιγγα γέρνει στους W.A.S.P.; Από το 1987 και μετά, θεωρητικά συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά αρνούνται κατηγορηματικά να βγάλουν στούντιο δίσκο και μας προσφέρουν (απολαυστικές είναι η αλήθεια) συναυλίες, που μας παίζουν κομμάτια 35-40 ετών τουλάχιστον. Η εμμονή, επίσης, μέχρι πρότινος του Snider να μην ηχογραφεί καθόλου καινούργιο υλικό (πλέον έβγαλε και σόλο δίσκο, οπότε ΟΚ), με είχε εκνευρίσει. Συμμετείχε στον σόλο δίσκο του Ojeda και τραγουδούσε διασκευή στους BEATLES. Έβγαζαν Χριστουγεννιάτικο δίσκο, επανακυκλοφορία του “Stay hungry”, συλλογές, live, συμμετοχές σε διασκευές. Αυτό, εγώ, το μεταφράζω ως cash in του μέγιστου βαθμού. Θα μου πείτε, ότι και να έβγαζαν, ο κόσμος θα πήγαινε να ακούσει το “We’re not gonna take it” και το “I wanna rock”. Ναι, αλλά βγάλε κάτι αξιοπρεπές και ας πάει ο κόσμος να σε ακούσει για τους ύμνους του παρελθόντος. Λες και δεν όταν ο πολύς κόσμος πάει σε συναυλίες των DEEP PURPLE δεν πάει για το “Smoke on the water” ή στους SABBATH για το “Paranoid”. Όταν επί 30 χρόνια επιστρέφεις για να παίξεις τα ίδια και τα ίδια τραγούδια, εγώ το βλέπω σαν να με κοροϊδεύεις στη μούρη. Και παρόλο που ξέρω ότι θα περνούσα καλά, στην τελευταία τους συναυλία, από επιλογή, δεν πήγα καν (φυσικά ούτε σ’ αυτές των W.A.S.P., από τη στιγμή που είδα το “soundcheck” τους). Ο Lawless όμως, όσο και «πυροβολημένος» να είναι, μπαίνει στο στούντιο και γράφει δίσκους. Που είναι και καλοί τις περισσότερες φορές. Γι’ αυτό κι έχει καμία δεκαπενταριά δίσκους, με λόγο ύπαρξης (σχεδόν όλοι τους). Περισσότεροι καλοί δίσκοι, μεγαλύτερη συνέπεια από τη μία, πολύ καλύτερες συναυλιακές εμπειρίες και πιο διαχρονικά και mainstream hits από την άλλη. Πάω με το κουτί ένα.

 


TWISTED SISTER ο Σάκης Νίκας

Κανένα δίλημμα. Γουστάρω W.A.S.P. αλλά οι TWISTED SISTER είναι μέσα στα 5 πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών! Είναι από τα πρώτα συγκροτήματα που άκουσα ποτέ στη ζωή μου και οι στίχοι του Snider μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά μου αφού όταν είσαι έφηβος ψάχνεις να συνδεθείς με απλά, καθημερινά πράγματα. Και ο Snider είχε το μοναδικό χάρισμα να σου δίνει την εντύπωση ότι έγραφε...αποκλειστικά για σένα! Για τις αγωνίες, τα άγχη, τις ανησυχίες και τα προβλήματα της εφηβείας ...και όχι μόνο! Οι TWISTED SISTER είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και των αναμνήσεων μου. Τι να πρωτοθυμηθώ; Να ξεκινάω με τον κολλητό μου από το Ρέντη που μέναμε Σάββατο βράδυ με τα πόδια για τον Πειραιά και να τραγουδάμε απέξω όλους τους στίχους από τους δίσκους με ένα κασετοφωνάκι ανά χείρας! Να στέλνουμε γράμμα στον Snider όταν ξεκινούσε τους WIDOWMAKER και να μας απαντάει μετά από 2 μήνες, κάνοντας ευτυχισμένους δύο πιτσιρικάδες! Το γράμμα αυτό είναι κορνιζαρισμένο στο σαλόνι μου. Διάολε, ένας ολόκληρος τοίχος του σαλονιού μου είναι αφιερωμένος στους TWISTED SISTER! 
Όταν αργότερα συναντηθήκαμε 2-3 φορές για συνεντεύξεις, μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο, με κάλεσε ο Jay Jay French από το σπίτι του ποτέ (μα ποτέ) δεν σταμάτησα να είμαι εκείνος ο πιτσιρικάς που λάτρευε και συνεχίζει να λατρεύει και τους 5 δίσκους των TWISTED SISTER! You Can't Stop Rock N' Roll!!!
Σάκης Νίκας 

 


W.A.S.P.  ο Θοδωρής Κλώνης

Καραντινάτο one way or another, ύστερα από αρκετό καιρό και πολύ δυνατό μάλιστα. Δύσκολη η επιλογή… ή μήπως όχι; Ας βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Αφήνω στην άκρη τα καραγκιοζιλίκια του Blackie Lawless. Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι ο Dee Snider προτιμά να ηχογραφεί solo παρά με την σπουδαία μπάντα του. Αφήνω στην άκρη…. γενικώς, πολλές παρασπονδίες και των δύο και θα προσπαθήσω να διαλέξω με αυστηρά μουσικά κριτήρια. Αντισυμβατικές, πρωτοπόρες και οι δυο μπάντες, κατάφεραν να σοκάρουν τον κόσμο τόσο με το image τους, όσο και με τη μουσική τους. Και οι δύο μας έχουν δώσει δισκάρες, ενώ συναυλιακά οι TWISTED SISTER ακόμα σπέρνουν, κάτι που, δυστυχώς, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς για τους W.A.S.P.  H λογική θα έλεγε TWISTED SISTER καθώς αντικειμενικά η δισκογραφία τους έχει λιγότερα παραστρατήματα σε σύγκριση με τους W.A.S.P. Δίσκοι διαμάντια όπως τα “Stay hungry” , “Under the blade” και “You can’t stop rock n’ roll” απλά δεν αγνοούνται! Η επιλογή μου όμως θα πάει στους W.A.S.P. για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως τους εξής δύο. “The headless children” και “The crimson idol”. Δύο δίσκοι που, εκτιμώ ότι όχι μόνο είναι οι καλύτεροι τους αλλά αποτελούν και δύο ασύλληπτα έπη στο χώρο του σκληρού ήχου γενικότερα. Υπάρχει και αυτό το “The last command” ή το ντεμπούτο τους με αυτήν την πωρωτική καφρίλα μέσα τους που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο πέρασμα τους. Λατρεύω και πάντα θα λατρεύω τους TWISTED SISTER αλλά τα συναισθήματα που μου έχει προκαλέσει η μουσική των W.A.S.P. είναι κυριολεκτικά απερίγραπτα. W.A.S.P. λοιπόν για αυτό το one way και κλείνω ευχόμενος δύο πράγματα. O Blackie να βάλει μυαλό και οι TWISTED SISTER να ξαναμπούν στο στούντιο. Ευσεβείς πόθοι και τα δύο αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

 


TWISTED SISTER ο Ντίνος Γανίτης
Σπαζοκεφαλιά. Σβήνω, γράφω και ούτω καθεξής. Κάθομαι και σκέφτομαι τις αμέτρητες ώρες που μου έχουν κρατήσει συντροφιά αυτά τα δύο συγκροτήματα και ειλικρινά μου έρχονται τόσο όμορφα συναισθήματα. Ίσως είναι το μοναδικό one way or another που με δυσκολεύει τόσο. Πολύ θα ήθελα την ισοπαλία. Σα τρελός. Αλλά στο μυαλό μου μέσα επικρατεί μία κατάσταση όπως ο τελικός ΑΕΚ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ με τα αμέτρητα πέναλτι. Ιστορική αναδρομή δεν πρόκειται να κάνω. Θα διαλέξω τους TWISTED SISTER. Για το “The kids are back”, για το “You can’t stop rock ‘n’ roll”. Για το υπερβολικά αγαπημένο μου και απίστευτα συντροφικό “I am, I’m me”. Στίχοι που έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου. Για το “We’re not gonna take it” και το πάρτι που γινόταν στη ΓΙΑΦΚΑ όταν το έβαζε ο Δενδρινός και ανάβαμε φωτιά μέσα στο μαγαζί ρίχνοντας οινόπνευμα στο πάτωμα. Για το “The price” που έκλεινε εκείνες τις βραδιές! Για το “I wanna rock”. Για τόσα και τόσα! Ας με «συγχωρέσει» ο αγαπημένος Blackie. Αλλά μέσα στην “Arena (of pleasures)”, θα βγουν νικητές οι TWISTED SISTER. Γιατί ο Dee απέκρουσε την εκτέλεση πέναλτι του Blackie και κέρδισαν! 

 


W.A.S.P. ο Γιάννης Παπαευθυμίου

Και τα δυο σχήματα έτυχε να τα ακούσω στις αρχές του 1986. Τους WASP με την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους τότε “The last command” και τους TWISTED SISTER με το “Come out and play”  που και αυτό είχε μόλις βγει. Kαι τα δυο αυτά albums αγορασμένα σε κασέτες εταιρίας. Θυμάμαι ότι και οι δύο αυτό δίσκοι μου άρεσαν ιδιαίτερα εκείνη την εποχή, αλλά με το “Τhe last command” είχα τρελό κόλλημα και δεν έβγαινε από τα Toshiba κασετόφωνο. 
Στα επόμενα χρόνια ανακάλυψα και τις προηγούμενες δουλειές και των δύο σχημάτων, και παρόλο που οι ΤWISTED SISTER δεν κράτησαν πολύ αγαπάω όλες τις studio δουλειές τους. Οι WASP μέχρι και το “Crimson Idol” είχαν διανύσει με πορεία με δίσκους από πολύ καλούς ως εξαιρετικούς. Και τα μετέπειτα όμως χρόνια μας έδωσαν μερικούς αξιοπρεπείς δίσκους. Επίσης το πρώτο και ομώνυμο τους album (“Wasp-1984”) είναι όχι μόνο από τα καλύτερα ντεμπούτα που έχουν βγει ποτέ αλλά και ανάμεσα στα πιο σημαντικά heavy metal album της δεκαετίας του ‘80.  
Και τα δύο σχήματα είναι ανάμεσα στα αγαπημένα μου όλων των εποχών, οι δύο συναυλίες των TWISTED SISTER στο Rockwave ήταν εξαιρετικές (ειδικά η πρώτη το 2005 ήταν ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ, ήταν κάτι που δεν περιμέναμε ενώ την επόμενη χρονιά ξέραμε τι θα δούμε, δεν υπήρχε το στοιχείο της έκπληξης σ’ αυτήν), ενώ από την αντίστοιχη των WASP (2004) δεν έχω και την καλύτερη εντύπωση. 
Στο δίλλημα λοιπόν θα απαντήσω WASP, γιατί διαθέτω ακόμα έντονα στην μνήμη μου τις ακροάσεις σε real time δίσκων όπως τα “The last command”, “Inside the electric circus”, “Live…in the raw”, “The headless children” και “The crimson idol”. Δίσκοι που σημάδεψαν την εφηβεία μου και τα επόμενα χρόνια της ενηλικίωσης μου.     

 


W.A.S.P. η Έλενα Μιχαηλίδου

Μπορεί να μην είναι το αιώνιο δίπολο METALLICA ή IRON MAIDEN αλλά για εμάς που την τιμούμε τη λακ και αγαπάμε WASP & TWISTED SISTER είναι από τα πιο διχαστικά One Way Or Another. Γιατί έχεις δύο μπάντες που και οι δύο τοποθετούνται εσφαλμένα (κατά τη γνώμη μου) στο hair metal γιατί και οι δύο έχουν να επιδείξουν πολύ ουσιαστικές κυκλοφορίες, με δύο εξαιρετικούς τραγουδιστές, και μια πορεία αν μη τι άλλο αξιόλογη. 
Από τη μια έχεις ένα Dee Snider, Θεό, που έχουμε αγαπήσει όχι μόνο για τις ερμηνείες του αλλά και για το πόσο μάγκας είναι. Ποιος δεν τον αγάπησε όταν υπερασπίστηκε το προσωνύμιο των fans των TWISTED SISTER, SMF (sick mother fucker) και απάντησε στις γυναίκες των γερουσιαστών ότι το δικό τους μυαλό είναι άρρωστο; Από την άλλη έχουμε τον Blackie Lawless, με την «άρρωστη» φωνάρα του, δύστροπος, αγοραφοβικός (μετά την απόπειρα δολοφονίας του επί σκηνής) και τώρα τελευταία άκρως θεοσεβούμενος. Έχεις τους TWISTED SISTER που παίζουν σε όλες τις εφηβικές ταινίες των 80s με το We’re not gonna take it και έχουν αλώσει το MTV και από την άλλη τους WASP που συνέχιζαν να κυκλοφορούν αξιόλογα άλμπουμ μέχρι και το “Babylon” του 2009. Όχι μην αναφέρεις καν το Golgotha. Ότι ρετάλι είχε περισσέψει από προηγούμενες κυκλοφορίες, μην την ανοίξουμε αυτή την κουβέντα. Οπότε which way θα γύρει η επιλογή; WASP! Γιατί το γεγονός ότι ο Blackie την άκουσε στερεοφωνικά με τη θρησκεία δεν αφαιρεί από την αξία των κυκλοφοριών της μπάντας και γιατί οι TWISTED SISTER δεν έχουν κυκλοφορήσει “Crimson idol”! Μη σου πω και μόνο το “Crimson idol” είναι επαρκής λόγος… Οπότε… WASP! 


W.A.S.P ο Δημήτρης Μπούκης

Μπορεί να είναι τεράστιοι οι TWISTED SISTER και ο Dee Snider ένας ιστορικός frontman στο heavy metal, όπως επίσης έχουν τρελές δισκάρες και είναι ακόμα ένα συγκρότημα ιστορικό και με βαριά προϊστορία. Με τους WASP όμως έχω μία τεράστια λατρεία. Ναι, ο Blackie είναι από τα μεγαλύτερα μυστήρια τρένα στον χώρο. Χαρακτήρας περίεργος το λιγότερο και γενικότερα τον συντροφεύει μία κακή φήμη. Αλλά είναι αυτό το “Crimson idol” που έχει γονατίσει το σύμπαν. Είναι το μαγκιόρικο “Headless children”, το ωμό ομώνυμο ντεμπούτο τους και το “Last command” που θέρισε στη συνέχεια. Το “Inside the electric circus” με το γελοίο εξώφυλλο αλλά με τραγούδια όπως το ομώνυμο, το “9.5.- N.A.S.T.Y” και “Restless gypsy” δεν μπορούσε να αποτύχει. Το υποτιμημένο από τον ίδιο τον Blackie, αλλά προσωπικά πολύ αγαπημένο, “Still not black enough”. Να βάλω στην εξίσωση και τα “Unholly terror”, “Dying for the world”, “The neon god, pt.1”, “Dominator” και “Golgotha”; Ε, πρέπει να πω κάτι άλλο; Τους λατρεύω πραγματικά. Και ας τους κράζω συνέχεια για όλα τα καραγκιοζιλίκια που υποπίπτει κατά καιρούς ο frontman τους. Θα τους αγαπώ για πάντα και ας φροντίζουν να σκάβουν τον τάφο τους. Και κλείνοντας να αναφέρω για ακόμα μία φορά το “Crimson idol”; Ένας από τους καλύτερους δίσκους στο heavy metal ever, τελεία και παύλα.

 


W.A.S.P. ο Θοδωρής Μηνιάτης 

W.A.S.P. vs. TWISTED SISTER/TWISTED SISTER vs. W.A.S.P. Η στήλη επανέρχεται αυτή την εβδομάδα με άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον δίλημμα που μπορεί να έχει ένας οπαδός, αφού και τα δυο συγκροτήματα έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους στην heavy metal μουσική, το καθένα για τους δικούς του λόγους.  
Από τη μια οι W.A.S.P. είναι ένα σχήμα που αν μη τι άλλο κάποτε ήταν στα μεγαθήρια του είδους. Το χρονικό σημείο που μας παρουσιάστηκαν, το όλο look τους που ενόχλησε πολλούς συντηρητικούς γονείς, αφού ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αντιμετώπιση που είχαν κάποτε οι μεταλλάδες, ειδικά την δεκαετία του ‘80, δεν έχει καμία σχέση με το σήμερα που όλα είναι πάρα πολύ χαλαρά και φυσικά η μουσική που έπαιζαν, τους έδωσε πάρα πολύ εύκολα και γρήγορα, μια θέση στις καρδιές των οπαδών. Όσα χρόνια και αν περάσουν και όσα μουσικά υποείδη κυκλοφορήσουν μελλοντικά, οι πρώτοι έξι δίσκοι του group, δεν θα ξαναγραφούν από κανένα μουσικό. Οι W.A.S.P. είναι από τους λίγους που έχουν καταφέρει με τα albums τους της περιόδου 1984-1995, μέχρι και το “Still not black enough”,για μένα, να δημιουργήσουν ένα πολύ στιβαρό πυρήνα οπαδών αφού η ποιότητα είναι σε κάθε δουλειά το ίδιο υψηλή. Το ταλέντο που είχε κυρίως ο mainman του σχήματος, Steven Edward Duren, ή όπως τον ξέρουμε δισκογραφικά Blackie Lawless, φάνηκε από την πρώτη δουλειά και συνεχίστηκε με τραγούδια κολοσσούς που πάντα θα μεγαλώνουν πολλές γενιές οπαδών.    
Το “Kill fuck die” του 1997 παραμένει μια άσχημη παρένθεση στην όλη δισκογραφία τους, η οποία ευτυχώς δεν συνεχίστηκε και έτσι όλες οι υπόλοιπες δουλειές τους μέχρι σήμερα, μπορεί να μην έχουν την μουσική αίγλη των 6 πρώτων δίσκων, στέκουν όμως με ψηλά το κεφάλι στην όλη τους καριέρα. Το πολύ άσχημο στο σχήμα είναι ότι η για πάντα μοναδική persona Blackie Lawless, δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει χάσει τον σεβασμό του οπαδού, με τα καμώματα και τις δηλώσεις του, με αποκορύφωμα την απαράδεκτη κίνηση να αλλάξει στίχους στην επανέκδοση του έπους “The crimson idol”, δυο χρόνια πριν. Κρίμα και μόνο κρίμα, γιατί αν είχε κάνει άλλες κινήσεις, σίγουρα θα ήταν σήμερα στο πρώτο ράφι της δημοσιότητας, αλλά πια το μόνο πράγμα που τον κρατάει έστω στην επιφάνεια, είναι μόνο οι αξιόλογες πρόσφατες δουλειές με το group του. 
Aπό την άλλη οι TWISTED SISTER, κατά την διάρκεια των ετών 1982 με 1985, κατορθώνουν με μόλις 4 albums να μπουν σε κάθε σπίτι οπαδού της hard rock και heavy metal μουσικής. Όλες οι δουλειές τους είναι απίστευτα καλές, χωρίς κανένα filler σε κάποιον από τους δίσκους, απόδειξη ότι είχαν περίσσιο ταλέντο το οποίο μετουσιώθηκε σε τραγούδια που ακόμα και σήμερα και νομίζω για πάρα πολλά χρόνια ακόμα, θα αποτελούν το τέλειο soundtrack για όποιον επιλέξει να τα ακούσει είτε για πρώτη φορά, είτε για νιοστή. Με το όλο στήσιμο που είχαν, κατάφεραν και αυτοί, όπως και οι W.A.S.P. να εκνευρίσουν πολλούς συντηρητικούς γονείς γιατί όπως ανέφερα παραπάνω εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα για όσους αρέσκονταν στην rock μουσική με τα τότε λίγα παρακλάδια της. Πέτυχαν όμως να γράψουν με χρυσά γράμματα και αυτοί το όνομα τους στην μουσική εγκυκλοπαίδεια της ιστορίας. 
Το 1987 οι ρωγμές στο group είχαν γίνει μη επισκευάσιμες πια κι έτσι το “Love is for suckers”, πέραν του ομώνυμου τραγουδιού που αποτελεί όχι μόνο ένα από τα καλύτερα της καριέρας τους αλλά όλης της σκηνής, θα ήταν ένα κλικ πιο κάτω σε σύνολο συνθέσεων, με τελικό αποτέλεσμα να αποτελέσει τους ουσιαστικά τίτλους τέλους για το συγκρότημα. Τα επόμενα χρόνια μέχρι και τις μέρες μας, είδαν το φως της δημοσιότητας ένα ντοκιμαντέρ για αυτούς, δίσκοι τους με demo εκδόσεις τραγουδιών, ένα αχρείαστο album με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και μερικά ηχογραφημένα live albums από ζωντανές εμφανίσεις τους, δυστυχώς όχι όμως ένας δίσκος με καινούργιο δικό τους υλικό. Προτίμησαν να είναι στην δισκογραφική αφάνεια, πάρα να έχουν νέες συνθέσεις, ξέροντας πόσο «πεινασμένος» είναι ο οπαδός για να τους ξανά έβλεπε δισκογραφικά στο προσκήνιο. Θεωρώ ότι όταν είσαι τέτοιου μεγέθους group, είναι πολύ άσχημο να κυκλοφορεί το όνομα σου στην σκηνή, να μην έχεις νέο υλικό να υποστηρίξεις το λαμπρό παρελθόν σου και να γίνεσαι από συγκρότημα πρώτης γραμμής, ένα σύνολο μουσικών που προτιμούν το εύκολο κέρδος με one off ζωντανές εμφανίσεις, από την καλλιτεχνική δημιουργία. Ο τραγουδιστής τους Dee Snider εδώ και χρόνια, ακολουθεί μια αξιοπρόσεκτη solo καριέρα και σαφώς παίρνει credits για αυτό, αφού είναι η επιλογή του. Από την στιγμή όμως που επέλεξαν μόνο τον επικερδή δρόμο, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αναφερόμαστε σε αυτούς με θέρμη, αφού αποφάσισαν να μην μας προσφέρουν καλλιτεχνικά κάτι. Εκτός εάν στο επόμενο διάστημα, που μάλλον αποκλείεται, συνθέσουν καινούργια τραγούδια και κυκλοφορήσουν δίσκο, οπότε ίσως θα αλλάξω ελαφρώς άποψη για αυτούς. Προς το παρόν εκτιμώ και σέβομαι, μόνο την κληρονομιά που έχουν αφήσει παρακαταθήκη και τίποτα άλλο, αφού έτσι επιθυμούν.   
Μετά απ’ όλα τα παραπάνω η ψήφος μου πάει πολύ εύκολα στον Blackie και την τωρινή παρέα του, αφού όσο «ψεκασμένος» και αλλαγμένος και αν είναι πια σχετικά με το παρελθόν του, τουλάχιστον είναι ενεργός και κυκλοφορεί αξιόλογες δουλειές, οι οποίες βεβαίως κρίνονται αναλόγως. Ας μην ξεχνάμε και ότι οι W.A.S.P. έχουν τον τριπλάσιο αριθμό δίσκων από τους TWISTED SISTER, κάτι που από μόνο του γέρνει μάλλον γρηγορότερα την ζυγαριά προς αυτούς. Οι TWISTED SISTER, δυστυχώς για μένα πια είναι ότι λένε σε ένα συγγενή νεκρού: «να ζήσουμε να τους θυμόμαστε».          

 


W.A.S.P ο Δημήτρης Τσέλλος

Με τις δύο αυτές μπάντες μεγάλωσα. Και μεγάλωσα καλά, σωστά, με αρχές και διδάγματα. Τις λατρεύω, είναι από τις αγαπημένες μου. Έπρεπε όμως να κλείσω τα αυτιά μου σε μια εκτός τόπου και χρόνου αρνητική προπαγάνδα, για το πετύχω αυτό. Κάποτε κάτι παλικαράκια της φακής, όταν μιλούσαν για W.A.S.P και TWISTED SISTER έλεγαν πως πρόκειται για «ποζεράδες που παίζουν glam» και πως αυτό «δεν έχει σχέση με το heavy metal». Ναι, με τέτοιες μπαρούφες ανδρώθηκε μουσικά η γενιά μου και δυστυχώς κάποιοι εξ ημών τις πιστεύουν ακόμη και σήμερα. Τέλος πάντων, «πατ-πατ» στη πλατούλα και προχωράμε στην σύγκριση. Καταρχάς, είναι μπαντάρες και οι δυο. Οι TWISTED SISTER είχαν στις τάξεις τους μια προσωπική μου λατρεία, έναν από τους καλύτερους frontmen όλων των εποχών και καταπληκτικό τραγουδιστή. Ο Dee Snider και η παρέα του μας «τρόμαξαν» όταν τους είδαμε και τις τρεις φορές που ήρθαν στην Αθήνα. Και οι τρεις αυτές συναυλίες συγκαταλέγονται στις καλύτερες που είδαμε ποτέ στην χώρα μας, από την απαρχή των συναυλιακών μας πεπραγμένων. Ναι, τόσο πίσω σε πάω, και ναι, τόσο συγκλονιστικοί ήταν οι TWISTED SISTER. Από δίσκους, δεν χρειάζεται να σου πω πως τα πήγαν υπέροχα. Ακόμη και το “Love is for suckers” μου αρέσει, στο μελωδικό hard rock στυλ του. Για τα προηγούμενά του μιλιά, τσιμουδιά. Αριστουργήματα όλα.
Οι W.A.S.P του Blackie Lawless από την άλλη, έχουν πολύ μεγαλύτερη δισκογραφία, και από το 1984 μέχρι το 1995 πήγαιναν τραίνο. Με τις (μ)πάντες, με τα όσα. Έκαναν μια κοιλιά με το “K.F.D” και μετά δώστου πάλι να τραβάνε την ανηφόρα. Έχουν όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα: live είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ. Και είναι κρίμα αυτό, γιατί με τις δυνατότητες που έχει η το συγκρότημα (πάντα ο Blackie διάλεγε σοβαρούς μουσικούς, δεν τίθεται θέμα για αυτό), αν έδινε live αντάξια αυτών, θα παραμιλούσαμε για καμιά βδομάδα μετά από κάθε φορά. Μιλάμε λοιπόν για δύο groups ιδίου ύφους, θεατρικότατα μα και αλήτικα, επιφανείς πρεσβευτές του shock rock, τα οποία έχουν δισκογραφία εξαιρετική, και το ένα είναι κλάσεις ανώτερο του άλλου, ζωντανά. Έλα όμως που το δεύτερο έχει πολύ μεγαλύτερη δισκογραφία όπως είπαμε, άρα το να πετύχεις τέτοιο σκορ είναι σαφέστατα πολύ δύσκολο; Έλα όμως που “Headless children” και “The crimson idol” δεν υπάρχουν στην άλλη πλευρά; Δεν τίθεται λοιπόν κανένα δίλημμα. Δεν είμαι Διεστραμμένη Αδερφή εγώ, είμαι ένας Λευκός, Αγγλοσάξωνας Προτεστάντης. Ή μπορεί και Σεξουαλικά Ανώμαλος, δεν ξέρω, το ψάχνω ακόμη, θα δείξει.
Δημήτρης Τσέλλος

 


TWISTED SISTER o Γιάννης Σαββίδης

W.A.S.P. εναντίον TWISTED SISTER. Los Angeles εναντίον Νέας Υόρκης. Ο ένας στόχος της PMRC (“Fuck like a beast”) εναντίον του άλλου (“Under the blade”). Δύο μπάντες με εκρηκτικό ξεκίνημα δισκογραφίας. Δύο μπάντες που κάποιοι βάλανε στο τσουβάλι του glam. Μέγα λάθος. Ατόφιο, επικίνδυνο heavy metal παίζανε αμφότεροι. Αμφότεροι, έχουν προκαλέσει. Οι TWISTED SISTER με δηλώσεις του τύπου “εμείς δε βγάζουμε καινούργιο δίσκο, είμαστε διασκεδαστές”, συνεχίζοντας και αποκαλώντας ηλίθιες τις παλιές μπάντες που βγάζουν ακόμα νέους δίσκους. Κίτρινη κάρτα στους TWISTED SISTER. Οι W.A.S.P., από τότε που ο Blackie την είδε καλός Χριστιανός, και δεν τραγουδάει πια το “Fuck like a beast” γιατί “δε μπορεί να φανταστεί να κάνουν έρωτα παιδιά ακούγοντας το” (άσε μας ρε μάγκα, σε ποιον τα πουλάς αυτά;). Κίτρινη κάρτα στους W.A.S.P. Χώρια που live είναι αισχρό playback, με ασέβεια προς το κοινό του, που πληρώνει σαν το θύμα, για να δει (υποτίθεται) live τους W.A.S.P. και αυτός είναι σαν σκιάχτρο στη σκηνή με τους μουσικούς που απαρτίζουν τη μπάντα, να είναι φιλότιμοι, αλλά που να πας μαύρε μου με playback. Ο σκληρός ήχος είναι ζωντανή μουσική, αν χρειάζεσαι playback για να αποδώσεις, άστο καλύτερα. Δεύτερη κίτρινη, κόκκινη κάρτα στους W.A.S.P. Οι TWISTED SISTER στον αντίποδα, στα γεροντάματα, ξεσηκώνανε ακόμα, με αυτά τα τέσσερα άλμπουμ της πενταετίας ‘82 - ‘87, χωρίς μετέπειτα πορεία ουσιαστικά, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο κοινό. Και συγνώμη κιόλας, αυτό είναι υπερ-ατού! Τουλάχιστον στο δικό μου το κεφάλι. Γιατί αν βγαίνεις, αποδίδεις ΖΩΝΤΑΝΑ, και αποδίδεις ΈΤΣΙ, με όλους τους περιορισμούς της ηλικίας, ε τότε τα σέβη μου. 


W.A.S.P. ο Φραγκίσκος Σαμοΐλης

H μαύρη αλήθεια είναι ότι καμία από τις δύο αυτές μπάντες δεν είναι από αυτές που λέμε «αγαπημένες», «κολλήματα» ή οτιδήποτε σχετικό. Προφανώς και τις σέβομαι όμως, για διαφορετικούς λόγους την κάθε μία, και προφανώς τις έχω δει και τις δύο live… όσο αυτό μπορεί να λέγεται τα τελευταία χρόνια για τους WASP. 
Ασχέτως των παραπάνω, μιλάμε για δύο μπάντες που έχουν γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα. Οι μεν WASP με τουλάχιστον δύο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥΣ δίσκους και για πολλούς με το κορυφαίο concept metal άλμπουμ όλων των εποχών (προσωπικά στην πεντάδα) και σίγουρα δύο ακόμα υψηλότατου επιπέδου. Οι δε TWISTED SISTER με τουλάχιστον δύο και αυτοί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ τραγούδια από αυτά που λέμε ύμνους και αρκετά ακόμα πασίγνωστα. 
Στη ζυγαριά όμως, δεν δυσκολεύομαι ιδιαίτερα, γιατί οι μεν WASP ήταν και είναι κατά πολύ καλύτεροι δισκογραφικά των TWISTED SISTER, ειδικά αν βάλουμε στη μέση και τον παράγοντα της ποσότητας κυκλοφοριών, οι δε TWISTED SISTER όμως, ήταν και είναι μία μηχανή των live shows, έχοντας άλλωστε στις τάξεις τους τον απόλυτο crowd manipulator εν ζωή στη metal μουσική, τον αειθαλή Dee Snider. Live TWISTED SISTER, στούντιο WASP. Άλλωστε οι λέξεις “live” και “WASP” έχουν τσακωθεί τα τελευταία αρκετά χρόνια, ασχέτως αν δεν θέλει κάποιος να το παραδεχθεί (που το δέχομαι αν είναι «αρρωστάκι» με τη μπάντα).
Αν το πάμε καθαρά στουντιακά, οι WASP κερδίζουν με άνεση. Πολύ άνεση. Είπαμε. Η ποσότητα και η συνέπεια πάνω από όλα, ειδικά από τη στιγμή που οι TWISTED SISTER δεν έχουν, ούτε και είχαν εδώ και… δεκαετίες πλέον τη διάθεση να γράψουν νέα μουσική. Εκεί που κερδίζουν είναι τα live και η περσόνα του Snider. Αλλά δεν αρκεί προσωπικά. Ισόποσος σεβασμός σε δύο τεράστια ονόματα και κεφάλαια της μουσικής μας, αλλά στο συγκεκριμένο δίλημμα, WASP…
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 


W.A.S.P. ο Γιώργος Κόης

Δύσκολα τα πράγματα αυτή τη φορά, αλλά με λίγη ψυχραιμία, υπάρχει ξεκάθαρος νικητής. Μιλάμε άλλωστε για δύο συγκροτήματα που αποτελούν trademarks για το 80s U.S. metal και ας προέρχονται από αντιδιαμετρικά ακτές. Αλλά και τα δύο βρέθηκαν στην απόλυτη ακμή τους τη συγκεκριμένη δεκαετία.
Έχουμε λοιπόν τους W.A.S.P. ή για να μιλήσουμε ξεκάθαρα, για το προσωπικό όραμα του Blackie Lawless. Για το σοκ που προκάλεσαν πίσω στο 1984 με το ομώνυμο album τους, φαντάζομαι όλοι λίγο έως πολύ έχετε διαβάσει. Και ότι κυκλοφόρησαν μέχρι και το “The crimson idol” είναι από εξαιρετικό μέχρι αριστουργηματικό, με αποκορύφωμα έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών, το “The headless children”. Μετά το 1992, ο οίστρος είχε σκαμπανεβάσματα για τον Blackie, αλλά παρ’ όλα αυτά κυκλοφόρησε και κάποια πολύ καλά albums, όπως τα δύο “The neon God” και το “Babylon”. Τα συναυλιακά ρεζιλίκια τους με τα playback, καλύτερα να μην τα σχολιάσουμε.
Από την ανατολική ακτή των Η.Π.Α., έχουμε τους TWISTED SISTER. Σαφώς πιο παλιοί από τους W.A.S.P., σαφώς πιο συγκρότημα, ακόμη κι αν η εκρηκτική περσόνα του Dee Snider επισκιάζει τους υπόλοιπους. Συναυλιακά απλά λίγοι μπορούν να τους συναγωνιστούν. Δισκογραφικά όμως, έχουν όλα και όλα πέντε studio albums (παραβλέπω το χριστουγεννιάτικο ανέκδοτο). Για τα τέσσερα πρώτα TS albums δε μπορώ να βρω ούτε ένα τόσο δα ψεγάδι. Για το “Love is for suckers” μπορώ να βρω μπόλικα. 
Έχουμε λοιπόν ένα συγκρότημα συναυλιακά άψογο (που μάλλον έχει διαλυθεί πάλι), αλλά δισκογραφικά ανενεργό για σχεδόν τριάντα χρόνια και απέναντί του ένα project συναυλιακά τραγικό, αλλά συνεπέστατο δισκογραφικά μέχρι και σήμερα, με τα ups και τα downs. ΟΙ TWISTED SISTER διαθέτουν τέσσερεις καταπληκτικούς δίσκους και οι W.A.S.P. (τουλάχιστον) πέντε. Λένε ότι οι συναυλιακές στιγμές είναι αναμνήσεις που σε συντροφεύουν για μια ζωή, αλλά τα albums μπορούν να σου δημιουργούν ξεχωριστά βιώματα με κάθε ακρόασή τους. Οπότε και η ψήφος μου πάει στην υγειά της δισκογραφίας.

 

9-3 από εμάς λοιπόν, το δίλημμα, υπέρ των W.A.S.P. Εσείς τι πιστεύετε;

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

KISS vs SCORPIONS

4 Μαίου, 2020 - 10:00 Rockhard

Και  τα διλήμματα συνεχίζονται!!! Τι θα λέγατε να πάμε σ’ ένα πιο hard rock δίλημμα αυτή τη φορά; Κάτι πιο μελωδικό; Από τη μία πλευρά οι KISS και από την άλλη οι SCORPIONS!!! Διαβάστε την άποψη...

[περισσότερα]

KREATOR vs SODOM

23 Απριλίου, 2020 - 19:30 Rockhard

Τελικά διασκεδάζουμε όλοι με αυτήν τη στήλη, τόσο που προσπαθούμε να την κάνουμε εβδομαδιαία, με τα διλήμματα να βάζουν έντονο προβληματισμό και πολύ ωραίες χαβαλεδιάρικες κουβέντες. «Σκληραίνουμε»...

[περισσότερα]

BLIND GUARDIAN vs ICED EARTH

15 Απριλίου, 2020 - 20:30 Rockhard

Αν νομίζατε ότι τα προηγούμενα διλήμματα ήταν δύσκολα, μάλλον δεν είχατε δει να έρχεται τούτο εδώ. Δύο από τα ΠΛΕΟΝ αγαπημένα σχήματα των Ελλήνων διαχρονικά, δύο κολλητοί φίλοι που έχουν δημιουργήσει...

[περισσότερα]

MEGADETH vs SLAYER

8 Απριλίου, 2020 - 17:45 Rockhard

Μπορεί να είχαμε καιρό να ανεβάσουμε κάποιο δίλημμα στη στήλη μας, One way or another, το QUEENSRYCHE vs FATES WARNING όμως, έκανε πάταγο, οπότε λέμε να καθιερώσουμε τη στήλη ως εβδομαδιαία και να...

[περισσότερα]

QUEENSRYCHE vs FATES WARNING

31 Μαρτίου, 2020 - 08:30 Rockhard

Είχε περάσει πολύς καιρός χωρίς One way or another και ξέρουμε ότι το γουστάρετε, οπότε το επαναφέραμε μ’ ένα ερώτημα διαχρονικό, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως αφορμή!!! QUEENSRYCHE ή FATES WARNING...

[περισσότερα]