EPICA – "The Quantum Enigma" (Nuclear Blast Records)

16 Απριλίου, 2014 - 07:30

Είναι κάποιες μπάντες που στην πορεία «χαλάνε» και έρχεται η πτώση, τουλάχιστον ποιοτικά. Είναι και κάποιες άλλες όμως, που δίσκο με το δίσκο γίνονται ολοένα και καλύτερες, χωρίς να κοιτάζω ή να με ενδιαφέρει το εμπορικό του θέματος. Μιλάω καθαρά για ποιότητα μουσικής. Και σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι EPICA.

Έκατσα από περιέργεια να ξαναδιαβάσω την παρουσίαση που είχα κάνει για το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Requiem for the indifferent” (τσεκάρετε εδώ), γιατί πολλές από τις αντιδράσεις μου ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ, μου φαινόντουσαν οικείες και πραγματικά, θα μπορούσα να την πάρω αυτούσια και να αλλάξω απλά λίγα πράγματα.

Το έκτο άλμπουμ των Ολλανδών, “The quantum enigma”, είναι ίσως και το καλύτερο της καριέρας τους. Αν όχι, κοντράρεται στα ίσα με τα δύο προηγούμενα. Και εδώ, οι EPICA προκαλούν τους εαυτούς τους. Το μελωδικό εναλλάσεται με το τσαμπουκαλεμένο, το γρήγορο με το αργό, το συμφωνικό με το μοντέρνο, τα blastbeat με τα χωρωδιακά και το heavy υπερτερεί σε τεράστιο βαθμό του pop που έχουμε συνηθίσει από μπάντες του είδους. Η εκτενής χρήση χωρωδιών, οι οποίες έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά σημεία, έχοντας για παράδειγμα ρεφραίν χωρίς τη Simone ή τον Mark, αλλά με τους στίχους αποκλειστικά από τις χωρωδίες, η πάρα πολύ καλή χρήση των πλήκτρων και η ενορχήστρωση των συμφωνικών οργάνων, αλλά και η ικανότητα της μπάντας να μεταβαίνει από το progressive ή ακραίο σε τελείως μελωδικές και συμφωνικές φόρμες, είναι πράγματα που αποτελούν ατού του δίσκου και δείχνουν το ταλέντο τους. Τα παιξίματα είναι σε υψηλότατο βαθμό και πάλι, με τους EPICA να είναι όλο και περισσότερο επικεντρωμένοι στο να παίξουν μουσική και να γουστάρουν, παρά στο να γράψουν 2 χιτάκια και φύγαμε. Και το ότι ο δίσκος δεν έχει για ακόμα μία φορά αυτό που λέμε «χιτ» στο χώρο τους, αλλά είναι τελικά τόσο καλός, μόνο θετικό είναι για μένα και μάλιστα πολύ!

Για ακόμα μία φορά το φάντασμα των AFTER FOREVER του εξαιρετικού “Decipher” κάνει την εμφάνισή του, όσον αφορά τη νοοτροπία κάποιων σημείων, αλλά είναι σε άλλη υπόσταση εδώ. Η Simone Simmons αποφεύγει σε συντριπτικό ποσοστό τα «οπερατικά» (και καλύτερα, γιατί δεν τα είχε και ιδιαίτερα ποτέ) και μαζί με αυτά και τις υπερβολές και αυτό της ταιριάζει πολύ περισσότερο, ενώ ο Mark παραμένει σταθερός «βόθρος». Και ο συνδυασμός της Simone, του Mark, αλλά και των χωρωδιών, λειτουργεί εξαιρετικά. Η παραγωγή του Jacob Hansen (VOLBEAT, HATESPHERE) απλά το «απογειώνει».

Το να παίζεις χωρίς περιορισμούς, αλλά και το να συμμετέχουν σχεδόν όλα τα μέλη της μπάντας στη σύνθεση των κομματιών (για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό, όπως δήλωσαν οι ίδιοι), δημιουργεί ακόμα ένα επιπρόσθετο συν: την ποικιλία. Από μόνη της βέβαια δε λέει τίποτα, αλλά όταν συνοδεύεται και από ποιότητα, τότε αλλάζει. Ο δίσκος είναι γεμάτος εναλλαγές μέσα στα κομμάτια, αλλά και μεταξύ των κομματιών, από πιο ακραία (“Victims of contingency” για παράδειγμα, με την υπέροχη εισαγωγή), σε πιο groove-άτα και μελωδικά (“Sense without sanity”, “Unchain utopia”), σε εκπληκτικά instrumental με «άρωμα» Ανατολής (“The fifth guardian”), σε μπαλάντες (“Canvas of life”), σε πολλά. Αυτό που είναι ωραίο, είναι ότι τα περισσότερα κομμάτια αλλάζουν ύφος μέσα στη ροή τους.
Αν αυτός ο δίσκος δεν έκανε μία μικρή «κοιλιά» εκεί προς το τέλος, με μαζεμένες τις πιο απαλές και συνάμα λιγότερο καλές συγκριτικά στιγμές του, τα “Omen – the ghoulish malady” (το οποίο έχει ένα super σημείο πριν το τελευταίο ρεφραίν) και “Canvas of life” (τελείως τυπική μπαλάντα), θα ήταν ακόμα καλύτερα. Γιατί το κλείσιμο με το δωδεκάλεπτο “The quantum enigma – Kingdom of heaven part II” (To “part I” είναι στο “Design your universe”) είναι αυτό που πρέπει για ένα τέτοιο δίσκο.

Μην το κουράζω παραπάνω. Αυτό που γουστάρω στους EPICA πλέον, είναι ότι δε γράφουν για να πουλήσουν, ή έστω με κύριο γνώμονα την εμπορική επιτυχία, αλλά γράφουν γιατί γουστάρουν να παίζουν μουσική και δε βάζουν καθόλου φραγμούς σε αυτή. Θα μου πείτε, "ρε φίλε, γυναικεία φωνητικά, πιασάρικες μελωδίες". Ναι, ΟΚ. Έχουν και από αυτά, αλλά δε στέκονται μόνο σε αυτά. Σίγουρα δεν το κάνουν για τη φουκαριάρα τη μάνα τους, αλλά ρε γαμώτο, 70 λεπτά κρατάει ο δίσκος, δείγμα του ότι η μπάντα έχει όρεξη να παίξει. Και αυτά τα 70 λεπτά είναι γεμάτα μουσικότητα και όχι «εύκολη» σε σημεία. Βασικά, οι EPICA είναι λίγο μόνοι τους πλέον σε αυτό που παίζουν, τουλάχιστον με τον τρόπο που το κάνουν. Δεν ήμουν οπαδός τους στα πρώτα άλμπουμ, με αυτές τις τρείς συνεχόμενες δουλειές τους όμως, με έχουν κάνει να τους εκτιμήσω πάρα πολύ. Γιατί η μπάντα παίζει! Και είναι κρίμα να μην ασχοληθεί κανείς μαζί τους επειδή “ανήκουν στον female fronted χώρο”. Διαφέρουν αρκετά πλέον από τις υπόλοιπες μπάντες του χώρου και μαγκιά τους που κάθε φορά το πάνε και πιο μακριά. Η κορυφαία κυκλοφορία του είδους μέχρι στιγμής!

8.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Υ.Γ Όποιος έχει ακούσει και το άλμπουμ των ΜΑΥΑΝ και ακούσει και το “The quantum enigma” δε μπορεί παρά να παραδεχθεί ότι ο Mark Jansen παραείχε μαζεμένη έμπνευση!

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

LAST UNION – “Twelve” (ROAR! Rock Of Angels Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:00 Φίλιππος Φίλης

Η Ιταλία ήταν πάντοτε ένα μετερίζι για το progressive rock και metal και τα τελευταία είκοσι χρόνια επιπλέον χώρα προέλευσης ποιοτικού συμφωνικού power/progressive. Τα ονόματα πάρα μα πάρα πολλά για...

[περισσότερα]

CHILDREN OF BODOM – “Hexed” (Nuclear Blast)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Μπούκης

Βρε καλώς τα παιδιά από τη γη των χιλίων λιμνών! Η είδηση της δισκογραφικής επιστροφής των CHILDREN OF BODOM με βρήκε επιφυλακτικό. Μπορώ να πω πως εδώ και αρκετά χρόνια ο Alexi Laiho και η παρέα του...

[περισσότερα]

BLOODBOUND – “Rise of the Dragon Empire” (AFM Records)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Τι σου κάνει καμιά φορά αυτός ο πρώτος δίσκος μίας μπάντας. Στην προκειμένη, αυτό το φοβερό και τρομερό “Nosferatu”, τότε το 2005! Ακολουθείς τη μπάντα περιμένοντας να ξαναγίνουν τόσο καλοί, άλλοτε...

[περισσότερα]

MAGNABOLT - “Magnabolt” (Self released/Independent)

7 Μαρτίου, 2019 - 11:45 Δημήτρης Τσέλλος

Στο Rock Hard υπάρχει στήλη (ή σωστότερα, στήλες, αφού υπάρχει και αυτή του Γιώργου Κόη που κινείται σε gothic μονοπάτια μακριά από το metal) με underground προτάσεις. Τι πιο λογικό, δισκάκια όπως...

[περισσότερα]

WARRIOR (feat. VINNIE VINCENT) – II (Cherry Red)

7 Μαρτίου, 2019 - 11:00 Σάκης Νίκας

Πριν από δύο χρόνια, η Cherry Red είχε κυκλοφορήσει ένα CD που περιελάμβανε demos των WARRIOR από το μακρινό 1982. Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί ποιοι είναι οι WARRIOR…αν εξαιρέσουμε τον σκληρό πυρήνα...

[περισσότερα]