DOOMOCRACY – “The End is Written” (Steel Gallery)

31 Οκτωβρίου, 2014 - 14:30

Δεν αποτελεί κοινό μυστικό πως εδώ και κάποια χρόνια, το doom metal έχει μπει για τα καλά στα ακούσματα του Έλληνα οπαδού του σκληρού ήχου. Βέβαια, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι (ως οφείλουμε), αυτό που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού πως έλκει τον κόσμο είναι η πιο ροκ μορφή του ιδιώματος ή αν προτιμάτε καλύτερα, ο Αμερικανικός ήχος. Περισσότερο PENTAGRAM, TROUBLE παρά SOLSTICE για παράδειγμα. Υπάρχουν οι σταθερές αξίες (CANDLEMASS, SOLITUDE AETURNUS) αλλά –και το γράφω με αφάνταστη λύπη- το επικό παρακλάδι του doom, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης σε λιγοστούς “πωρωμένους”, αν μου επιτραπεί η έκφραση. Σε αυτούς, λοιπόν, έχουμε να προτείνουμε έχοντας πλήρη επίγνωση όσων ακολουθούν, ένα από τα πιο ποιοτικά και ελπιδοφόρα σχήματα, που τυγχάνει μάλιστα να είναι από τα μέρη μας και συγκεκριμένα από το Ηράκλειο Κρήτης. Oι DOOMOCRACY ξεκίνησαν το μοναχικό τους ταξίδι το 2011, χρειάστηκε όμως να περιμένουμε μέχρι το φθινόπωρο του 2014 προκειμένου να έχουμε στα χέρια μας την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά με τίτλο “The end is written”. Τα πρώτα δείγματα που είχαν διαρρεύσει στο διαδίκτυο ήταν άκρως ελπιδοφόρα, τολμώ να πω, όμως, πως δύσκολα θα μπορούσα να προβλέψω πως το ντεμπούτο της πεντάδας θα περιέχει τόσο προσεγμένο και καλοδουλεμένο υλικό.

Διαθέτοντας εξαιρετική παραγωγή, μίξη και mastering από σεβαστά ονόματα του χώρου που έχουν δουλέψει με σχήματα όπως οι MEMENTO MORI, MORGANA LE FAY, EVERGREY, ENTOMBED, IN FLAMES μεταξύ πολλών άλλων. Οκτώ κομμάτια, πιστά στην παράδοση των μεγάλων SOLITUDE AETURNUS (κυρίως), που δεν παραλείπουν ν’ αναφέρουν την λατρεία τους στους CANDLEMASS και MEMENTO MORI αλλά που σε τελική ανάλυση, σου δίνεται η αίσθηση πως έχουν τα κότσια να βασιστούν στις δικές τους συνθετικές δυνατότητες και όχι στο θεάρεστο έργο των επιρροών τους. Μεγάλη υπόθεση να μπορείς να αφομοιώσεις τις επιδράσεις που έχεις δεχτεί ως οπαδός και μετέπειτα ως μουσικός, χωρίς να γίνεσαι καρικατούρα. Όμορφα, εκφραστικά φωνητικά, κιθάρες που “κεντάνε” με ριφς και solos που δίνουν άλλο αέρα στα κομμάτια, rhythm section στο ίδο μήκος κύματος και τα “Faceless”, “Doormacht (Der apokalyptische untergang)”, “The end is written”, “Sins”, να ξεχωρίζουν μετά από αρκετά ακούσματα. Εξαιρεική δουλειά έχει γίνει και στο lay out/artwork του CD, μπράβο στα παιδιά που έχουν πάρει πολύ σοβαρά όχι μόνο το ηχητικό κομμάτι αλλά κι αυτό του promotion! Καλή τύχη μέσα από την καρδιά μου σε ότι κάνουν και περιμένω με ανυπομονησία να τους απολαύσω και σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση στην Αθήνα! Doom on!

7.5/10

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ROGER WATERS - “Is This The Life We Really Want?” (Columbia Records)

20 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Θάνος Κολοκυθάς

Χρειάστηκε να περάσουν 25 χρόνια από την τελευταία solo δουλειά του ROGER WATERS και τον δίσκο “Amused To Death” για να επανέλθει με το δίσκο/ερώτημα “Ιs This The Life We Really Want?”.  Ένα...

[περισσότερα]

WINTERSUN – “The Forest Seasons” (Nuclear Blast Records)

19 Ιουλίου, 2017 - 13:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Περίεργη μπάντα οι WINTERSUN. Περίεργος βασικά ο mainman τους, ο Jari Maenpaa. Όχι ότι μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το συνθετικό του ταλέντο! Αυτό που μπορεί να αμφισβητήσει είναι το χαρακτήρα του,...

[περισσότερα]

STEVEN WILSON – “To the Bone” (Caroline)

17 Ιουλίου, 2017 - 11:30 Αλέξανδρος Τοπιντζής

Η κρίση της μέσης ηλικίας που χτύπησε τον υπερταλαντούχο Steven Wilson, στον προηγούμενο προσωπικό του δίσκο, συνέπεσε με μια ακόμα καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, η οποία φαίνεται ότι τον...

[περισσότερα]

CELLAR DARLING – "This Is The Sound" (Nuclear Blast Records)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Αγαπημένη μπάντα οι ELUVEITIE. Μπορεί σε κάποια άλμπουμ να μη μας τα είπαν και τόσο καλά, αλλά έχουν δώσει και τουλάχιστον 3 εξαιρετικά άλμπουμ και δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε και άδικο που είναι...

[περισσότερα]

ACCEPT – "The Rise of Chaos" (Nuclear Blast)

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Πρώτα θα ξεκινήσουμε με μία βαθύτατη υπόκλιση (ΟΚ... όχι τόσο βαθύτατη μην πάθουμε και κάνα λουμπάγκο όσο μεγαλώνουμε) στη μπάντα που μάλλον έκανε το πιο απρόσμενο και βροντερό comeback στον καθαρό...

[περισσότερα]