FAITH NO MORE – “Sol invictus” (Reclamation Records/Ipecac)

16 Απριλίου, 2015 - 13:45

Ας διευκρινίσουμε κάποια πράγματα εξαρχής… Οι FAITH NO MORE είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες και το “The real thing” από τα αγαπημένα μου άλμπουμ εξίσου.  Λατρεύω τη δισκογραφική τους πορεία και εξέλιξη και είχα ξενερώσει αφάνταστα όταν ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους το 1998. Επίσης έχω τεράστια αδυναμία στον Jim Martin, τον πρώην τους κιθαρίστα. Άσχετο θα μου πείτε αλλά μιας και αρχίσαμε τις εξομολογήσεις ήθελα να το βγάλω από μέσα μου.

Το νέο της επανασύνδεσης και ιδιαίτερα η εμφάνισή τους στο Θέατρο Βράχων τον Αύγουστο του 2009 ήταν απίστευτα συγκινητική και το μόνο που ήθελα από αυτούς μετά το τέλος της συναυλίας ήταν απλά να τους ξαναδώ ζωντανά, κάτι που ευτυχώς συνέβη ένα χρόνο μετά. Από κει και πέρα δεν είχα καμία άλλη απαίτηση. Ούτε αν θα έβγαζαν νέο άλμπουμ με ένοιαζε ούτε κι αν ξαναπλακωνόντουσαν και το διέλυαν επί τόπου στη τελική. Οι ίδιοι επέλεξαν ότι αυτή τους η επιστροφή έπρεπε να συνοδευτεί και από μία νέα δισκογραφική δουλειά. Η έβδομη κατά σειρά, δεκαοχτώ χρόνια μετά το “Album of the year” και παραδόξως με το ίδιο line-up. Απαιτήσεις και φιλοδοξίες από αυτούς δεν έχω. Έχει όμως ο υπόλοιπος κόσμος όπως φαίνεται που με τη δικλείδα ασφαλείας που τους προσφέρει ο χρόνος κι ως μετά Χριστόν προφήτες, με «μασημένη» σοφία προσμένουν από τους FNM κάτι ρηξικέλευθο, κάτι που θα συνταράξει τα standard στη μουσική βιομηχανία. Δυστυχώς όμως αυτό δεν συνέβη στις αρχές των 90’s όταν έσκασε το “Angel dust” ή το “King for a day... Fool for a lifetime”, που έπρεπε να μπούμε στα 00’s και να αρχίσει ο Mike Patton τα δικά του μέσω της Ipecac ώστε να πάρουν χαμπάρι αρκετοί τι εστί FNM και ότι δεν επρόκειτο απλά για ένα πολύ καλό και ξεροκέφαλο συγκρότημα με άγνοια κινδύνου που προέρχονταν από τον alternative ή τον μη κατατάξιμο metal χώρο όπως συνήθιζαν αρκετοί να τους τοποθετούν μουσικά τότε. Σε προσωπικό επίπεδο όμως στιγμάτισαν αρκετούς και σόκαραν άλλους τόσους by-the-book ακροατές.

Τo “Sol invictus” δεν με ενθουσίασε στην πρώτη ακρόαση. Ίσως γιατί κι εγώ παρά τον πρόλογο, υποσυνείδητα ήθελα κάτι συγκεκριμένο από τους ίδιους. Όλα αυτά που λάτρεψα στις προηγούμενες δουλειές τους. Κάτι οικείο, κάτι από αυτά τα αφηρημένα στοιχεία που έβγαζε το κάθε μέλος ξεχωριστά και διέκρινες το σημάδι τους σε κάθε τραγούδι. Από την άλλη όμως, για άλλη μια φορά τους παραδέχτηκα. Με κάθε ακρόαση λες και το τοπίο καθάριζε, το άλμπουμ ξεδιπλωνόταν μπροστά μου. Δεν θέλω να δώσω την εντύπωση του στομφώδους, αλλά έχω την εντύπωση ότι οι μεγάλες μπάντες σε κάτι τέτοιες στιγμές φαίνονται. Όταν νιώθεις ότι το συγκρότημα είναι πάνω από σένα κι εσύ κάθεσαι με το κεφάλι σκυφτό και αναμένεις κι αυτό για μένα είναι υπεράνω κριτικής και συζητήσεων για το αν το “Sol invictus” άξιζε την αναμονή ή όχι.

Ο αέρας που βγάζουν πάνω στη σκηνή ως ώριμοι πενηντάρηδες πλέον, δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και την απόδοσή τους στο studio σε συνδυασμό με τον στιβαρό και οργανικό ήχο που έχουν πετύχει. Χωρίς τσίτες, extravagant μουσικές φόρμες ή thrash/funk σφήνες των αρχαίων χρόνων, οι FNM ακούγονται πιο κινηματογραφικοί από ποτέ. Όχι στα πλαίσια του soundtrack, μην υπερβάλουμε, απλά κάπως έτσι χαρακτηρίζω και κάποιες δουλειές του Tom Waits ή ακόμη και του Nick Cave αλλά μην το κάνουμε πιο περίπλοκο απ’ ότι πραγματικά είναι. Έτσι και αλλιώς ο Mike Patton έχει αποπειραθεί αρκετές φορές να δράσει σε αντίστοιχο μουσικό περιβάλλον και το κοινό είναι πιο εξοικειωμένο πλέον είτε μέσω των TOMAHAWK είτε των FANTOMAS που είναι και τα πιο διαδεδομένα project του. Ενημερωτικά αναφέρουμε ότι συνδετικός κρίκος με τις παλαιότερες δουλειές τους δεν υπάρχει. Μπορεί το δεύτερο single που κυκλοφόρησε, το “Superhero”, να έχει λιγάκι από την αύρα του “King for a day...” και συγκεκριμένες πτυχές του άλμπουμ να παραπέμπουν σε τραγούδια τύπου “RV” και τη διασκευή τους στο “Midnight cowboy” και γενικότερα τις πιο lounge στιγμές τους ή αν θες να το ξεχειλώσουμε ίσως να βρεις και μια μακρινή συγγένεια με το “As the worm turns” αλλά ότι και να λέμε το “Sol invictus” κινείται σε πολύ διαφορετικά μουσικά πλαίσια.

Οι FNM δεν έχουν μπει ποτέ τους σε κάποιο «καλούπι» και αυτό που τους ξεχώριζε πάντα ως συγκρότημα είναι ότι κατάφερναν να ακούγονται πειστικοί ακόμα κι όταν φλέρταραν με τις πιο ετερόκλητες επιρροές και τόσα χρόνια που έχουν περάσει από τη διάλυσή τους και με το metal κοινό πιο δεκτικό σε μπάντες με αντίστοιχο όραμα, όπως οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN για να πιάσουμε την αφρόκρεμα των απογόνων τους, οι FNM συνεχίζουν εν έτη 2015 να ακούγονται πιο πειστικοί από τον οποιοδήποτε. Υπεράνω progressive, avant-garde, ελιτισμού και κόμπλεξ, το “Sol invictus” μας παρουσιάζει τους FNM του σήμερα. Ούτε πως θα ακούγονταν αν δεν διαλύονταν και κυρίως ούτε επιδεικνύοντας πόσο μπροστά ήταν από την εποχή τους ανασκαλίζοντας και αναπαράγοντας το παρελθόν τους. Αποκομμένοι από σύγχρονες μουσικές τάσεις, με μοναδικές αναφορές από μέλη της μπάντας σχετικά με επιρροές να έχουν να κάνουν με τους SIOUXSIE AND THE BANSHEES και ROXY MUSIC και με status μεγάλης μπάντας πλέον, πολύ μεγαλύτερο μάλιστα απ’ ότι είχαν ποτέ, οι FNM επιστρέφουν με ένα άλμπουμ που δεν θυμίζει τίποτα, ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όπως κάθε φορά άλλωστε…

7,5 / 10

Κώστας Αλατάς

Αν πω ότι δεν περίμενα τη συγκεκριμένη δουλειά με ανυπομονησία, θα ήμουν μέγιστος ψεύτης. 18 χρόνια μετά το “Album of the year” δεν τα λες καθόλου λίγα και η αλήθεια είναι ότι οι FAITH NO MORE με τη διάλυσή τους μας άφησαν λιγάκι σύξυλους, γιατί είναι σπάνιες οι περιπτώσεις συγκροτημάτων που διαλύουν πάνω στη δημιουργική τους ακμή. Μετά από εκείνες τις αξέχαστες reunion συναυλίες, που πέρασαν και από την χώρα μας, ήρθε το χαρμόσυνο νέο για το reunion album. Και όταν επιτέλους έφτασε η στιγμή που μου το έδωσε ο Φράγκος να το ακούσω, έκανα σα μωρό μπροστά από ένα βάζο από ζαχαρωτά.

Ευτυχώς το “Sol invictus” δικαίωσε ευχάριστα τις προσδοκίες μου. Η γενικότερη αίσθηση που μου άφησε είναι ότι αρχίζει από εκεί που μας άφησε το “Album of the year”. Σα να μη διαλύθηκαν ποτέ, ο ήχος τους εξελίσσεται ακόμη πιο πολύ. Μην περιμένετε εδώ να ακούσετε εδώ το super-catchy τραγούδι, αλλά μόνο mid-tempo συνθέσεις, αλλόκοτες, εσωτερικές, γεμάτες στο σκοτάδι. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στην τραγουδοποιία τους είναι ότι η μουσική τους βασίζεται κατά το μεγαλύτερο ποσοστό στο τρίπτυχο Bottum-Patton-Bordin.

Τα παρανοϊκά φωνητικά του Patton με τα πολλά πρόσωπα φυσικά και υπάρχουν εδώ, που σε σημεία FANTOM-ίζουν (sic!), όπως στο διεστραμμένο “Cone of shame”, ο Bottum δίνει το απαραίτητο χρώμα, παιχνιδίζοντας  ανάμεσα στο πιάνο και στο keyboard του, ενώ ο Bordin χτυπάει τα δέρματά του ΔΥΝΑΤΑ και ξερά. Τα έγχορδα βρίσκονται πολύ πίσω και στις συνθέσεις και στην παραγωγή και ορίστε ένα ακόμη χαρακτηριστικό του “Sol invictus”: πρόκειται για το λιγότερο rock album των FNM. Γι’ αυτό και χρειάζεται πολλαπλές ακροάσεις για να το «πιάσεις».

Όπως θα έχετε παρατηρήσει δεν έχω αναφερθεί σε τίτλους τραγουδιών, πλην ενός. Κατά τη γνώμη μου και τα δέκα που απαρτίζουν αυτή τη δουλειά βρίσκονται στο ίδιο, υψηλό ποιοτικό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει αυτή η παρέα των weirdos. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς να υπάρχει το «χιτάκι», αλλά και χωρίς να υπάρχει κάποιο που να μειονεκτεί έναντι των υπολοίπων. Ίσως να επέλεγα σαν προσωπικές αδυναμίες το “Black Friday” που μου θύμισε τις “King for a day…” μέρες τους και το “Separation anxiety” που έχει έναν late 80’s/early 90’s αέρα, τότε που οι FNM ήταν οι βασιλιάδες του μουσικού κόσμου.

Το “Sol invictus” δεν πρόκειται να απογοητεύσει σε καμία περίπτωση τους βαμμένους οπαδούς σαν και την αφεντιά μου, που ήδη το έχουν προπαραγγείλει. Και δε νομίζω ότι χρειάζονται να διαβάσουν αυτές τις γραμμές για να το πράξουν. Σε ότι αφορά τους λοιπούς, οφείλω να προειδοποιήσω ότι δεν πρόκειται να συναντήσουν κάτι ευκολοχώνευτο (ποτέ δεν ήταν συστατικό του συγκροτήματος άλλωστε), αλλά μόλις του αφιερώσουν μερικές προσεκτικές ακροάσεις, θα ακούσουν 39 λεπτά ποιοτικότατης μουσικής, κάτι που πάντα οι FAITH NO MORE ήξεραν, ξέρουν και (ελπίζω) να συνεχίσουν να ξέρουν. Και γι’ αυτό πάντα με ότι και να κυκλοφορούσαν, ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους. FNM, thank you for the music.    
   
8 / 10

Γιώργος Κόης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

KONKHRA – “The alpha and the omega” (Hammerheart Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Γιάννης Σαββίδης

Από την εποχή των θεών του μαύρου heavy metal, MERCYFUL FATE και του Lars Ulrich (αν δεν ξέρεις ποιών, λάθος σελίδα διαβάζεις), στους εκπληκτικούς tech-thrashers INVOCATOR ("Excursion demise" και τα...

[περισσότερα]

AIRBOURNE- “Boneshaker” (Spinefarm)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

AC/DC. Tέσσερα γράμματα, που συμβολίζουν τη μεγαλύτερη προσφορά της Αυστραλίας στο hard rock. AIRBOURNE. Oι τίμιοι διάδοχοί τους, εδώ στο πέμπτο  στούντιο άλμπουμ τους. Με νέο κιθαρίστα και...

[περισσότερα]

HORIZON’S END - “Skeleton keys” (Steel Gallery Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Φίλιππος Φίλης

Οι HORIZON’S END αποτελούν πολύ σημαντικό, κατ εμέ, κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού heavy metal. Έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση το 1998, με το αριστουργηματικό “Sculpture on ice”, ένα δίσκο...

[περισσότερα]

1349 – “The infernal pathway” (Season of mist)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 22:15 Λευτέρης Τσουρέας

Οι Νορβηγοί στο έβδομο album τους πραγματοποιούν δραστική στροφή στον ήχο τους προς μια πιο thrash ηχητική κατεύθυνση, που οφείλει τα μέγιστα στην αμερικάνικη σκηνή, κάτι που καθιστά το νέο τους...

[περισσότερα]

VILLAGERS OF IOANNINA CITY – “Age of Aquarius” (Mantra Records)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 14:45 Πάνος Δρόλιας

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που κυκλοφόρησε το “Riza” και ο ντόρος γύρω από τους VILLAGERS OF IOANNINA CITY καλά κρατεί. Μολονότι αδυνατώ ακόμα να κατασταλάξω αν ο συγκεκριμένος ντόρος, που...

[περισσότερα]