DEPHOSPHORUS – "Ravenous Solemnity" (Handshake Inc.)

4 Φεβρουαρίου, 2014 - 09:00

DEPHOSPHORUS. Πολύ μεγάλο κεφάλαιο, όχι μόνο για τα εγχώρια μουσικά δεδομένα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σε μόλις 3 χρόνια από την εμφάνισή τους, έχουν εξελιχθεί σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και ελπιδοφόρα ονόματα στο παγκόσμιο underground, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο. Η μόνη περίπτωση ελληνικής μπάντας τα τελευταία αρκετά χρόνια που θυμάμαι να έλαβε αποθεωτικής και μόνο αποδοχής από την παγκόσμια μουσική κοινότητα, από τον πρώτο της κιόλας δίσκο, είναι οι DEAD CONGREGATION (που αυτή τη στιγμή ίσως είναι το πιο κρίσιμο death metal σχήμα στον πλανήτη) και αυτό λέει πολλά. Βέβαια, μπορούμε ακόμα να μιλάμε για την ίδια έκταση ακροατηρίου, αλλά οι Αθηναίοι astrogrinders έχουν το μοναδικό προτέρημα να έχουν έναν ήχο εντελώς δικό τους˙ στην ουσία δεν υπάρχει άλλο γκρουπ που να παίζει έτσι. Οπότε πάνω σε αυτή τη βάση, γιατί να μην εξελιχθούν και να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο;

Ό,τι είχε κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα η μπάντα έστεκε σε πολύ υψηλά ποιοτικά στάνταρ, και το καταδικασμένο να είναι καλό “Ravenous solemnity”, δε θα μπορούσε να αποτελεί την εξαίρεση που θα απογοητεύσει. Το μάλλον πιο φιλόδοξό τους μέχρι στιγμής εγχείρημα, τουλάχιστον από άποψη χρονικής διάρκειας, βρίσκει τη μπάντα για άλλη μια φορά σε μεγάλη έμπνευση, ειδικά αν αναλογιστούμε το πόσο σύντομα έχει κυκλοφορήσει τόσο υλικό. Κάποιες μικροκαινοτομίες, όπως το solo στο “Storming wall”, ακουστικές στο “Glorification οf the anti-life equation”, κάποια effects στα φωνητικά ή το sample (μέσα από τη σειρά Battlestar Galactica) στο “Fountain of daggers” υπάρχουν, αλλά κατά τα άλλα, οι γνωστοί DEPHOSPHORUS είναι εδώ τόσο παικτικά όσο και θεματολογικά και το αποτέλεσμα είναι 100% συμβατό με την ταυτότητά που είχαν παρουσιάσει μέχρι σήμερα.

Μεγάλη τους δύναμη παραμένουν τα riffs, με καταβολές μοιρασμένες σε hardcore, black metal, αλλά και σε πιο τεχνικούρες και death metal-ιές (μιλάμε για μνημειώδεις ριφάρες και μόνο) και οι δυναμικές, με καίριες αλλαγές στις ταχύτητες. Προσωπικά, μου φαίνονται πλέον πιο γκρουβάτοι από ποτέ, καθώς δίνουν περισσότερο χώρο σε τέτοιες στιγμές.

Μάλιστα, το “Ravenous solemnity” αποτελεί και το ντεμπούτο του Γιάννη Βότση (Maelstrom) πίσω από τα τύμπανα, ενός από τους πιο εργατικούς και αφοσιωμένους, αλλά και ταλαντούχους drummers της ελληνικής σκηνής, και τί ντεμπούτο! Το παίξιμό του διαφέρει από αυτό του Νίκου Μεγαριώτη (θεωρώ το παίξιμό του στους DEPHOSPHORUS το λιγότερο καταπληκτικό), του προηγούμενου drummer του γκρουπ, και φέρνει νέο, διαφορετικό αέρα στη μπάντα. Τουλάχιστον σε εμένα έγινε αισθητή η διαφορά.

Η παραγωγή είναι απλή, ξερή και άμεση, με αποτέλεσμα η μπάντα στα γρήγορα σημεία να ακούγεται πιο επιθετική και έντονη από ποτέ, ενώ στα κοψίματα να γκρουβάρει σεισμικά όπως ειπώθηκε και πιο πριν. Και γενικά το “Ravenous solemnity” μου ακούγεται πιο in your face και πορωτικό, με αποτέλεσμα όμως σε λιγοστά straight forward σημεία να χάνω το πιο majestic feeling, κάτι που παλιότερα δε συνέβαινε ακόμα και με κομμάτια όπως τα “Continuum” ή “Night sky transform”. Προσωπικά εισπράττω το feeling στη μουσική όχι μόνο από τις συνθέσεις καθαυτές, αλλά και από τον ήχο, το πώς ακούγονται. Επομένως, θα ήθελα και στον τομέα της παραγωγής η μπάντα να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η παραγωγή καθεαυτή δεν είναι καλή. Όλα αυτά βέβαια στο βαθμό που μπορείς να κρίνει κανείς από ένα 320άρι MP3.

Το άλλο πολύ ενδιαφέρον σημείο της όλης κοσμικής -κυρίως- θεματολογίας, αναπαράγεται κι εδώ, με στίχους που κάνουν μπαμ ότι δεν είναι εκεί απλά για να υπάρχουν και να γεμίζουν το σύνολο, αποτελώντας φυσικά και αναπόσπαστο κομμάτι της όλης ελκυστικότατης αισθητικής (μαζί με το υπέροχο για άλλη μια φορά artwork της Viral Graphics). Να σημειωθεί ότι σε αυτό τον τομέα υπάρχει και συμβολή του Τόλη Γιοβανίτη σε 3 κομμάτια. Τα δε χαρακτηριστικά love/hate φωνητικά του Πάνου Αγόρου φτάνουν και πάλι στα γνωστά επίπεδα έντασης και εκφραστικότητας, χαρίζοντας στιγμές απαράμιλλης πόρωσης. Επίσης, κάτι που πάντα μου άρεσε σε αυτή τη μπάντα ήταν το πόσο ταιριαστά δένει τον τίτλο και το concept, με τη μουσική του εκάστοτε κομματιού, δίνοντας ουσιαστικά την αίσθηση ότι διαβάζεις μικρά κεφάλαια μέσα από sci-fi βιβλία.

Μέχρι στιγμής δε μπορώ να πω αν το “Ravenous solemnity” είναι καλύτερο από τις μέχρι τώρα δουλειές τους. Κάτι μου λείπει για να το χαρακτηρίσω την υπερδισκάρα του αιώνα (ναι αυτό περίμενα για να είμαι ειλικρινής), δεν ξέρω αν είναι η διάρκεια, η παραγωγή, οι εναλλαγές στα riff και το δέσιμο των ιδεών ή οτιδήποτε άλλο. Πέρα από τις προσωπικές προσδοκίες, το μόνο σίγουρο είναι ότι όπως και το “Night sky tranform” είναι grower, μιας και το απολαμβάνεις περισσότερο με την κάθε ακρόαση. Παρά τα 14 κομμάτια του, ο δίσκος πάει τρένο και ουσιαστικά δεν υπάρχει μέτριο/αδιάφορο κομμάτι, αν και νομίζω ότι οι διάρκειες κοντά στο μισάωρο τους πάνε καλύτερα, καθώς στα 43 λεπτά διάρκειας ίσως κανείς παρατηρήσει μια μικρή ανακύκλωση πατέντων/ιδεών, μέσα στα φυσιολογικά όμως όρια.

Αυτό που έχουν καταφέρει οι DEPHOSPHORUS με τον ήχο τους, είναι κάτι το τεράστιο και πλέον το ζητούμενο είναι να μην παγιδευτούν εκεί, αλλά να τον επεκτείνουν όσο υπάρχουν αποθέματα και κάτι τέτοιο φαίνεται το πιθανότερο με τη μέχρι τώρα πορεία τους. Στουντιακά η μπάντα ρολάρει φανταστικά και μένει μόνο να ελπίζουμε σε κάποιο live τους, μιας και το υλικό ενδείκνυται full για τέτοιες καταστάσεις και θα είναι κρίμα να μην το βιώσουμε σε ζωντανό περιβάλλον κάποια στιγμή στο μέλλον.

8.5 / 10

Νίκος Χασούρας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

A NEW REVENGE – “Enemies and Lovers” (Golden Robot Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:30 Σάκης Νίκας

Απίστευτα τραυματική εμπειρία! Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς ή με έναν πιο επιεική χαρακτηρισμό η τιτάνια προσπάθεια που κατέβαλα για να ακούσω τρεις φορές το ντεμπούτο άλμπουμ των A NEW REVENGE...

[περισσότερα]

LAST UNION – “Twelve” (ROAR! Rock Of Angels Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:00 Φίλιππος Φίλης

Η Ιταλία ήταν πάντοτε ένα μετερίζι για το progressive rock και metal και τα τελευταία είκοσι χρόνια επιπλέον χώρα προέλευσης ποιοτικού συμφωνικού power/progressive. Τα ονόματα πάρα μα πάρα πολλά για...

[περισσότερα]

CHILDREN OF BODOM – “Hexed” (Nuclear Blast)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Μπούκης

Βρε καλώς τα παιδιά από τη γη των χιλίων λιμνών! Η είδηση της δισκογραφικής επιστροφής των CHILDREN OF BODOM με βρήκε επιφυλακτικό. Μπορώ να πω πως εδώ και αρκετά χρόνια ο Alexi Laiho και η παρέα του...

[περισσότερα]

BLOODBOUND – “Rise of the Dragon Empire” (AFM Records)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Τι σου κάνει καμιά φορά αυτός ο πρώτος δίσκος μίας μπάντας. Στην προκειμένη, αυτό το φοβερό και τρομερό “Nosferatu”, τότε το 2005! Ακολουθείς τη μπάντα περιμένοντας να ξαναγίνουν τόσο καλοί, άλλοτε...

[περισσότερα]

MAGNABOLT - “Magnabolt” (Self released/Independent)

7 Μαρτίου, 2019 - 11:45 Δημήτρης Τσέλλος

Στο Rock Hard υπάρχει στήλη (ή σωστότερα, στήλες, αφού υπάρχει και αυτή του Γιώργου Κόη που κινείται σε gothic μονοπάτια μακριά από το metal) με underground προτάσεις. Τι πιο λογικό, δισκάκια όπως...

[περισσότερα]