A Day To Remember… 03/11 [SATYRICON]

3 Νοεμβρίου, 2018 - 23:30

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The Age Of Nero" - SATYRICON
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Roadrunner 
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Satyr
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Satyr (Sigurd Wongraven) - Φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα
Frost (Kjetil-Vidar Haraldstad) - Τύμπανα

Όταν ακούς τον όρο "Black Metal", δεν γίνεται να μην περάσουν από το μυαλό σου οι SATYRICON. Απλώς, δεν γίνεται. Οι περσόνες Satyr και Frost, παλιές καραβάνες στον χώρο, δεν περνούν απαρατήρητες και μας ανάγκαζαν να ασχολούμαστε συχνά μαζί τους, με πιο πρόσφατη περίπτωση την περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε ο Satyr. 

1993 ήταν όταν βγήκε το ιστορικό ντεμπούτο, “Dark medieval times” και από τότε πραγματικά έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα. Στην ουσία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι κύριες φάσεις των SATYRICON είναι δύο: από την αρχή έως και την κορυφή του παγόβουνου, το 1996 με το διαχρονικό και κλασσικό “Nemesis divina”, χαρίζοντάς μας απλόχερα ίσως το απαύγασμα του Νορβηγικού black metal, τον ΥΜΝΟ "Mother north", με την αλλαγή να ξεκινάει από το 1999 και να είναι εμφανής, καθώς τα μαλλάκια κόντυναν, τα μούσια ξυρίστηκαν και με τα πρώτα industrial στοιχεία να κάνουν την εμφάνισή τους, τα αγόρια δείχνουν μια τάση να διαφοροποιηθούν σταδιακά από τα κλασικά black μονοπάτια και να απλουστεύσουν εν τέλει το στυλ τους σε κάτι που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως "black 'n' roll". 

2008 λοιπόν και οι SATYRICON κυκλοφορούν το “The age of Nero”, το οποίο ομολογώ πως δεν το άκουσα φρέσκο όταν βγήκε, καθώς τότε εκτελούσα στρατιωτικές υποχρεώσεις και συντροφιά κατά τη θητεία μου στον Λαγό Εβρου με -18C μου κρατούσαν το “Watershed” των OPETH και το “The formation of damnation” των TESTAMENT. Η συνταγή που ακολουθείται είναι παρόμοια με των προκατόχων του, το 7ο άλμπουμ είναι λογική συνέχεια του “Now, Diabolical”, κατά τη γνώμη μου όμως κάπως πιο ώριμο και στρωτό. Μπορεί να μην κέρδισε τα βραβεία του “Volcano”, μπορεί να μην έφαγε το σπρώξιμο του “Now, Diabolical”, χωρίς πολλά-πολλά όμως κατάφερε να πάει πολύ καλά σε πωλήσεις, να γίνει χρυσό στην Νορβηγία, δίνοντας την ευκαιρία στην μπάντα να κάνει μία full Ευρωπαϊκή headlining περιοδεία.
8 τραγούδια, γραμμένα εξ ολοκλήρου από τον Satyr, διάρκειας 43ών λεπτών, ακούγεται ευχάριστα και προσφέρει πραγματάκια που σου μένουν. Ξεχωρίζουν τα "Black crow on a tombstone", το οποίο γυρίστηκε και σε video clip και τα "Die by my hand" , "Den siste", τα οποία παρόλο που είναι τα πιο μεγάλα σε διάρκεια, έκαστο ξεπερνώντας το εφτάλεπτο, συμπεριλήφθηκαν και στο playlist του “Live at the Opera”, του 1ου live δίσκου των SATYRICON, σε μία καθηλωτική εμφάνιση διάρκειας μιάμισης ώρας με την βοήθεια 55 μουσικών της Νορβηγικής Χορωδίας. 

"...På avgrunds mark,
den siste dag,
vi visste kom
på moder jord..."

Did you know that: 
- Ο κύριος όγκος του δίσκου γράφτηκε μέσα σε μία καμπίνα σε ένα δάσος, ενώ οι ηχογραφήσεις έγιναν στο studio όπου οι METALLICA έκαναν το “Death magnetic”... Η ερώτηση και το δίλημμα ποιο προτιμάμε, έχουν ξεκάθαρες απαντήσεις. 

Μίμης Καναβιτσάδος

 

Ακολουθούν η συνέντευξη που είχαμε κάνει στο έντυπο Rock Hard, με τον Satyr, καθώς και η διπλή κριτική που είχε γίνει από τον Λευτέρη Τσουρέα και τη Μαριλένα Σμυρνιώτη.

SATYRICON interview (Satyr)

“Meticulous, muscular, powerful authority”

 

Αδιαμφισβήτητοι ηγέτες. Ίσως αμφιλεγόμενοι πλέον, ίσως όμως αυτές να μην είναι παρά οι φωνές των ξεθωριασμένων παρελθοντολάγνων που αρέσκονται σε αναμνήσεις. Σε κάθε περίπτωση, και εκεί θα συμφωνήσουμε όλοι, οι SATYRICON είναι επαγγελματίες. Και όταν μιλάμε για SATYRICON, μιλάμε για τον Satyr. Φιγούρα επίσης αμφιλεγόμενη, με μία σχεδόν μυθική αύρα. Εντέλει ήταν προσιτότατος, σχεδόν πρόσχαρος, χιουμορίστας και διαλακτικός, διπλωμάτης στα «δύσκολα» σημεία και ακομπλεξάριστος. Έτσι είναι οι επαγγελματίες, θα μου πείτε. Ευτυχώς για μένα ο Satyr, με χαρακτηριστικά μη επαγγελματικό τρόπο, έστησε κάποιον άλλο βιοπαλαιστή δημοσιογράφο ώστε να υποστεί την ανάκρισή μου για σχεδόν μία ώρα.

  

Μίλησέ μου για το “Age of Nero”.

Είναι το σπουδαιότερο άλμπουμ που έχουμε κυκλοφορήσει μέχρι τώρα (“the ultimate SATYRICON album”). Προφανώς κάθε φορά που κυκλοφορούμε ένα άλμπουμ λέμε βέβαια αυτό το πράγμα! Δουλεύουμε πάντως σκληρά ώστε να δώσουμε το καλύτερο που μπορούμε. Είμαστε τελειομανείς και η δουλειά που κάνουμε είναι πολύ προσεγμένη. Όσο για το άλμπουμ, είναι στιβαρό, αυταρχικό, δυνατό και συνάμα ατμοσφαιρικό, brutal, επιθετικό, ωστόσο χαμηλών τόνων και με αλλόκοτες ατμόσφαιρες. Δουλέψαμε με διαφορετικές «θερμοκρασίες» αυτή τη φορά, αν καταλαβαίνεις. 

 

Πώς προέκυψε ο συγκεκριμένος τίτλος; Το να έχετε ιστορικές αναφορές στη μουσική σας δεν είναι κάτι που το συνηθίζετε.

Συνήθως περνάμε από μία διαδικασία συνολικής αξιολόγησης της μουσικής, του στυλ, των σκέψεων και των προθέσεών μας όταν δουλεύαμε πάνω στο άλμπουμ μέχρι ο τίτλος απλώς να εμφανιστεί μπροστά στα μάτια μας. “Nero” σημαίνει μαύρο. Η γνωστότερη εικόνα είναι αυτή του αυτοκράτορα Νέρωνα, ο οποίος είχε τεράστια εξουσία και σε μία κορύφωση καθαρής τρέλας, παρακμής και σήψης οδήγησε την Αυτοκρατορία στο θάνατό της. Η ίδια η ανθρώπινη φυλή, τελικά αυτο-οδηγείται στο τέλος της. Οι SATYRICON δεν είναι «πολιτικό» συγκρότημα. Δεν είναι στις προθέσεις μας ούτε στο στυλ μας το να θίγουμε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Απορροφούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και αποτυπώνουμε στην τέχνη μας τα συναισθήματα που μας πρακαλούνται, όπως κάνουν όλοι οι καλλιτέχνες. 

 

Να σου πω την αλήθεια, η αίσθηση που είχα εγώ ακούγοντας το άλμπουμ, ήταν αίσθηση αισιοδοξίας. Έχει μία δύναμη, όπως προανέφερες, την οποία εγώ προσέλαβα ως κάτι θετικό, όπως, ας πούμε, το «μεγαλομανιακό» “Stellar master elite” των ΤΗΟRNS, που έχει μία αισιόδοξη χροιά. Το ίδιο και ο Νέρωνας, εμένα με παραπέμπει περισσότερο σε μεγαλείο παρά σε καταστροφή,  αντίθετα με ό,τι είπες.

Το rock και το metal ανέκαθεν γοητεύονταν από τον Αρμαγεδδώνα, από την ιδέα της καταστροφής. Αυτό το είδος της μουσικής είναι ανέκαθεν απασχολημένο από το τι θα μπορούσε να συμβεί στον κόσμο. Όπως σου είπα, οι SATYRICON δεν κάνουν κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό. Εστιαζόμαστε περισσότερο στην πνευματικότητα. Όταν ένας καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι, η προσωπικότητά του αποτυπώνεται στο έργο του. Πολλά από αυτά που με απασχολούν ή μου συμβαίνουν φαίνονται μέσα από τη μουσική μας. Τα πάντα προοδεύουν με ένα σκοτεινό τρόπο. Το σημείο στο οποίο βρίσκομαι αυτήν την περίοδο, οι όποιες σκοτεινές ή απειλητικές σκέψεις, όλα αυτά βγαίνουν στη μουσική. Πάρε για παράδειγμα τον τρόπο με τον οποίο ξεκινά το άλμπουμ: είναι πολύ συναισθηματική η αρχή του, σχεδόν αντιπροσωπευτική όσων συμβαίνουν στο κεφάλι μου. Όσον αφορά εμένα, η μουσική είναι μία τίμια, άμεση αναπαράσταση όσων αισθάνομαι. Υπό αυτή την έννοια δεν μπορώ να πω πως στο αλμπούμ κυριαρχούν συναισθήματα και σκέψεις αποκλειστικά αρνητικά ή αποκλειστικά αρνητικά. Το άλμπουμ είναι μία πιστή αναπαράσταση όσων συμβαίνουν μέσα μου, άρα δεν μπορείς να το χαρακτηρήσεις απλά ως κακό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο.

 

Απ ’ότι βλέπω στα credits του promo, φαίνεται να έχεις κάνει μόνος σου τα πάντα. Και το άλμπουμ στο σύνολό του έχει μία πιο προσωπική, «εσωτερική» αίσθηση...

Δέκα χρόνια πριν κάναμε μία συζήτηση με τον Frost σχετικά με το πως πρέπει να «χειριστούμε» τους SATYRICON. Μου είχε πει πως νοιάζεται το συγρότημα, πως έχει αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό, ωστόσο αναγνωρίζει πως είναι δικό μου «παιδί». Γράφω τη μουσική, τους στίχους, κάνω την παραγωγή, επιμελούμαι του artwork, ουσιαστικά είμαι αναμεμειγμένος σε όλους τους τομείς δημιουργίας ενός άλμπουμ. Ωστόσο τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο, δεν θα ακουγόταν το ίδιο, χωρίς του συγκεκριμένους ανθρώπους που συμβάλλουν επίσης στη διαδικασία με οποιονδήποτε τρόπο. Ο ήχος μας δεν θα είχε καμία σχέση με αυτό που είναι τώρα χωρίς το drumming, την παρουσία, την προσωπικότητα και τη νοοτροπία του Frost. Το ίδιο για για όλους όσοι έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της μουσικής μας. Όλοι είμαστε ένας στρατός.

 

Στο δελτίο τύπου είδα πως οι ηχογραφήσεις έγιναν μακριά από την πόλη, σε ένα εξοχικό στο οποίο απομονώθηκες με τον Snorre των THORNS. 

Όχι ακριβώς, έτσι όμως γράφτηκε το άλμπουμ, στο εξοχικό ενός φίλου στα βόρεια του Όσλο, ο οποίος μου άφησε τα κλειδιά και μου είπε πως μπορώ να το χρησιμοποιώ όποτε θέλω. Σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα, έτσι λοιπόν δοκιμάσαμε να πάμε εκεί με τον Snorre για να γράψουμε. Δεν το είχα ξανακάνει αυτό και διαπίστωσα πως μπορείς να επικεντρωθείς στη σύνθεση με τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι όταν είσαι στο στούντιο. Άρχισα λοιπόν να υιοθετώ αυτό το σύστημα πιο συχνά και άρχισα να πηγαίνω εκεί άλλες φορές μόνος, άλλες με τον Snorre. Κάναμε πρόοδο, συνέθετα μουσική, γράφαμε τα demos, γενικά με τον Snorre συνεργαζόμαστε πολύ καλά. Είναι καλός στη συζήτηση και επίσης ξέρει πολύ καλά πώς να χειρίζεται την τεχνολογία, υπολογιστές κλπ. Τα βαριέμαι απίστευτα αυτά τα πράγματα, είναι λοιπόν καλό να έχεις κάποιον κοντά σου που να κατέχει τις τεχνικές πλευρές της διαδικασίας όταν γράφεις μουσική.

 

Μου ακούγεται κάπως μοναχική όλη αυτή η διαδικασία, θα έλεγα πως κάτι τέτοιο προκύπτει από τη μουσική τουλάχιστον.

Από την πλευρά μου, δεν ήταν καθόλου μοναχική. Ήταν πολύ συναισθηματική. Διασκεδάσαμε πάρα πολύ αυτή τη φορά γράφοντας το άλμπουμ, περνάγαμε τρομερά όταν μαζευόμασταν με τον Frost και προσπαθούσαμε να κάνουμε πρόβες, το ίδιο και αργότερα, όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα τεχνικά θέματα. Είμασταν όλοι πολύ χαλαροί και ικανοποιημένοι, μαζευόμασταν με 6-7 μπουκάλια κόκκινο κρασί και χαζολογάγαμε με ιδέες. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν μοναχική διαδικασία.

 

Έχετε έναν πολύ χαρακτηριστικό ήχο που θα αναγνώριζε κανείς σχεδόν αμέσως. Επιπλέον έχεις κατά κάποιο τρόπο καθιερώσει αυτόν τον ήχο-συναίσθημα μέσω της Moonfog και των συγκροτημάτων της. Υπάρχει μία κατηγορία Νορβηγικών συγκροτημάτων που βγαίνουν από εκεί και έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά, παρόμοια νοοτροπία. Τι είναι αυτό; Πώς το καταφέρνεις; Είναι θέμα συνθέσεων ή θέμα στούντιο, εξοπλισμού, ήχου; (σ.σ. εδώ προσπαθώ ως νέος Κωσταντίνου να περιγράψω τον ήχο-προφιτερόλ στον Satyr)

Καταλαβαίνω απόλυτα ακριβώς ποιου είδους ήχο εννοείς (σ.σ. να’ναι καλά γιατί είχα αρχίσει να ιδρώνω). Είναι όλα όσα ανέφερες και κάτι παραπάνω. Κατ’ αρχάς, όταν μιλάμε για τη δική μου μουσική, είναι αναμενόμενο να έχει ένα συγκεκριμένο στυλ. Από εκεί και πέρα, για να υπογράψω ένα συγκρότημα στη Moonfog, αυτό πρέπει να έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Δεν σου λέω πως θέλω να ακούγονται ίδια μεταξύ τους, αλλά είναι κάποια χαρακτηριστικά που αναζητώ και τα οποία είναι μοιραία κοινά σε όλα τα συγκροτήματα. Αυτό είναι ένα μέρος της εξίσωσης. Όσον αφορά στους SATYRICON, προφανώς μετά από τόσα χρόνια έχουμε αναπτύξει έναν χαρακτηριστικό ήχο στην απόδοσή μας. Έχουμε μία προσωπική ηχητική υπογραφή σχεδόν ανεξάρτητα από το τι παίζουμε. Επίσης, όσο συνεχίζεις αυτή τη δουλειά διαπιστώνεις πως υπάρχουν κάποια πράγματα τεχνικά που εφάρμοσες κάποια στιγμή και τα οποία σου αρέσουν. Πάνω σε αυτά λοιπόν χτίζεις τον ήχο σου. Είμαστε ανοιχτοί σε όποιες νέες προτάσεις θα οδηγήσουν σε ένα καλό αποτέλεσμα, ωστόσο μέχρι τώρα έχω μάθει τι είναι αυτό που που θέλω και πώς ακριβώς θα φτάσω εκεί. Αυτό είναι ένα από τα πιο ωραία χαρακτηριστικά της τέχνης. Πάρε για παράδειγμα τον Bret Easton Ellis (σ.σ. κορυφαίος σύγχρονος Αμερικανός συγγραφέας. Γνωστότερο έργο του είναι το “American psycho”): Κάθε βιβλίο του έχει διαφορετικό θέμα. Ωστόσο το στυλ γραψίματός του είναι μοναδικό και χαρακτηριστικό. Εάν σου αρέσει το στυλ ενός καλλιτέχνη, τότε καταλήγεις να συνάψεις μία στενή, σχεδόν προσωπική σχέση μαζί του. 

 

Τα τελευταία χρόνια έχει καταλάβει τη Νορβηγία μία «πίσω στις ρίζες» νοοτροπία, μια thrash/ black n’roll απλοποίηση στο μουσικό στυλ που ήσασταν από τους πρώτους που εισάγατε. Τι τρέλα είναι αυτή πάλι, αυτό το «πίσω στα ‘80’s» κίνημα; Πού το αποδίδεις εσύ;

(Γελώντας) Όχι ακριβώς κι επιστροφή στα 80’s! Κοίταξε, όσο ήμασταν νεώτεροι και είχαμε λιγότερη πείρα, πιστεύαμε πως όσο περισσότερο, τόσο το καλύτερο. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιήσαμε πως συμβαίνει το αντίθετο τελικά, όσο λιγότερα τόσο το καλύτερο. Less is more. Αντί για αρμονίες με τέσσερις κιθάρες, drumbeats σε παλαβές ταχύτητες καταλάβαμε ότι εάν θες να μεταδώσεις ακραία δυναμικό, πρέπει να το κάνεις με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο. Πρέπει να ξεριζώσεις ό,τι περισσεύει. Διαβάσαμε κάποιες κριτικές μετά το “Rebel extravaganza” οι οποίες ανέφεραν πως κάποια από τα κομμάτια είχαν τόσο πολλά μέρη ώστε εάν τα ξεχώριζες θα μπορούσες να έχεις 5 διαφορετικά κομμάτια. Αντί για ένα κομμάτι-μαραθώνιο, θα μπορούσες να έχεις κομμάτια με 2-3 καταπληκτικά riffs και συγχορδίες. Κάποια από τα αγαπημένα μου κομμάτια, αν σκεφτείς τους VENOM για παράδειγμα, είναι γραμμένα με αυτόν τον τρόπο. Είναι πολύ εύκολο να φορτώσεις ένα κομμάτι με τόνους ήχων και να το κάνεις να ακούγεται εξωτικό. Η πρόκληση βρίσκεται στο να καταφέρεις να απογυμνώσεις τον ήχο από τα περιττά και να μείνεις με την ουσία.

 

Αυτή η απλοποίηση του ήχου όμως έχει οδηγήσει πολλούς να πουν ότι ξεπουλάτε τη μουσική σας. Τα κομμάτια έτσι γίνονται πιο προσβάσιμα. 

Είναι όμως πιο δύσκολο να γράψει κανείς μουσική με αυτόν τον τρόπο. Ο Brian Johnson των AC/DC κάποτε είπε ότι άνθρωποι άκουγαν το “Smoke on the water” και του έλεγαν πως είναι πολύ εύκολο κομμάτι και πως θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν γράψει κάτι παρόμοιο. Το θέμα είναι όμως πως δεν το έκαναν. Εάν κάποιος νομίζει πως το “Mother north” ή το “Fuel for hatred” είναι τόσο απλά κομμάτια, τότε ας κάτσουν να γράψουν κάτι αντίστοιχο. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των μικρών συγκροτημάτων: διακυρύττουν πόσο underground είναι. Τόσο ώστε εάν τους ζητούσαν οι METALLICA να βγουν μαζί περιοδεία, θα έλεγαν όχι. Μα τι διάολο σκέφτονται όταν τα λένε αυτά; Γιατί, αν τους κάνουν προσφορά οι METALLICA νομίζεις πως θα αρνηθούν;

 

Γιατί, νομίζεις πως θα τους κάνουν προσφορά οι METALLICA (σ.σ. γέλια);

Έχω ένα φίλο 30 κιλά υπέρβαρο. Μία φορά λοιπόν είχε πάει στην παραλία και κάποιες γυναίκες έκαναν σχόλια και κριτίκαραν. Και ποιος είσαι εσύ; Γιατί δεν κοιτάς πρώτα τον εαυτό σου; Ευτυχώς είμαστε τυχεροί, στους περισσότερους ανθρώπους αρέσει αυτό που κάνουμε και αυτό δίνει νόημα στη δουλειά μας. Υπάρχουν ωστόσο και κακεντρεχείς, οι οποίο κριτικάρουν χωρίς να έχουν κατορθώσει κάτι στη ζωή τους, χωρίς να έχουν αποδείξει τίποτα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

 

Και βέβαια! Αυτή τη δουλειά κάνω κι εγώ, κρίνω πράγματα που έχουν γράψει άλλοι! (σ.σ. ακόμα περισσότερα γέλια)

Είναι κρίμα πως κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν αυτόν τον τρόπο να τραβήξουν την προσοχή. Το internet δίνει τη δυνατότητα στον οποιονδήποτε να πει οτιδήποτε. Είναι ενδιαφέρον ωστόσο πως οι δημιουργικοί άνθρωποι δεν σπαταλούν το χρόνο τους μιλώντας για άλλους. Έχουν πράγματα να κάνουν, μέρη να πάνε. 

Στο δελτίο τύπου που έχετε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο (σ.σ. υπάρχει στο myspace), αναφέρεται πως στόχος του black metal είναι να σπάει τα όρια. Πώς το αξιολογείς αυτό σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση του black metal; Πού είναι αυτά τα όρια και πώς μπορούν πλέον να ξεπεραστούν;

Πρώτον, πρέπει να έχεις μία εποπτεία του γενικού πλαισίου. Πρέπει να αφιερώσεις χρόνο στο να σκεφτείς τι υπάρχει. Δεύτερον, πρέπει να έχεις συναίσθηση και να κατανοείς αυτό που κάνεις. Θα πρέπει να προσεγγίζεις όλες τις προσπάθειές σου με μία αναλυτική ματιά. Τα περισσότερα συγκροτήματα έχουν απομακρυνθεί από την ακραία μουσική πλέον. Το μόνο που κάνουν είναι να παίζουν μελωδικό heavy metal. Ο black metal ήχος χαρακτηρίζεται στερεοτυπικά από μία τραχύτητα. Βρίσκω απογοητευτική την τάση των black metal συγκροτημάτων να στρέφονται σε heavy metal φόρμες. Για εμένα το παραδοσιακό heavy metal δεν είναι τόσο οικείο και αγαπητό (σ.σ. “special” ) όσο το ακραίο metal. 

 

Και η δική σας μουσική; Δεν μπορείς να αρνηθείς μία πιο rock κατεύθυνση.

Αν και έχουμε προχωρήσει μπροστά, πιστεύω πως είμαστε πολύ περισσότερο σε επαφή με αυτό που αποτελεί τον πυρήνα του black metal. Πάρε για παράδειγμα τους CELTIC FROST ή τους VENOM. Έχουν και οι δύο χαρακτηριστικό ήχο, με απλές δομές κομματιών. Πρόκειται βασικά για σκοτεινή, «άσχημη» μουσική παιγμένη με ένταση, τραχύτητα και ενέργεια. Οι SATYRICON κάνουν την 2008 εκδοχή αυτής της ίδιας βασικής αρχής. Εμείς αυτό το θεωρούμε πρόοδο. Κάνεις ένα βήμα πίσω, εξετάζεις ποια είναι η πραγματική ουσία της μουσικής, και δουλεύεις πάνω σε αυτήν. Γι αυτό λογό θεωρώ πως τώρα είμαστε πιο σχετικοί με το χώρο και προοδευτικοί από ποτέ.

 

Πόσο σημαντική είναι η οπτική πλευρά για εσάς; Η φωτογράφιση που είχατε κάνει για το “Rebel extravaganza” ήταν από τις πιο ριζοσπαστικές στο χώρο του black metal. Δεν θυμάμαι να έχετε επιχειρήσει τίποτα τόσο ακραίο από τότε...

Το “Rebel extravaganza” ήταν πολύ ακραίο άλμπουμ για πολλούς λόγους: θανατηφόρα επιθετικό, brutal, με μία μηχανική αίσθηση. Ήταν αμφιλεγόμενο άλμπουμ, ξέραμε πως ήταν πολύ περισσότερο ακραίο και βαρύ απ’ότι επιθυμούσε ο κόσμος εκείνη την εποχή. Αυτό το άλμπουμ ήταν η προσωπική μας διαμαρτυρία ενάντια στην άσχημη συνήθεια που είχε αποκτήσει το metal εκείνη την εποχή να φλερτάρει με το gothic. Για μένα αυτό το είδος της μουσικής δεν έχει καμία σχέση με το χώρο από τον οποίο προέρχομαι. Θέλοντας να διαφοροποιηθούμε από αυτόν τον ήχο, καταλήξαμε να ακουγόμαστε τελείως διαφορετικοί, πιο τραχείς και βίαιοι. Το ίδιο και με το image. Ο Frost πίστευε πως, δεδομένης της ακρότητας του άλμπουμ και του τρόπου με τον οποίο παρουσιαζόμασταν σε αυτό, δεν θα πούλαγε τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν αμφιλεγόμενες κριτικές. Ωστόσο 3-4 χρόνια μετά άρχισαν να με πλησιάζουν άνθρωποι και να μου λένε πόσο το εκτιμούν. Γινονται ακόμη συνεχείς αναφορές σε αυτό το άλμπουμ. Αυτή ήταν μία δουλειά η οποία έσπρωξε τα όρια. Το “Volcano” ήταν τελείως διαφορετικό στυλιστικά. Πήγαμε για τη φωτογράφηση στην Ισλανδία, σε ένα σημείο όπου η φύση είναι εντυπωσιακή και μοιάζει με την επιφάνεια του φεγγαριού, με κρατήρες και καπνό. Θεωρήσαμε πως αυτός ήταν ο καταλληλότερος τρόπος να μεταδώσουμε οπτικά το οργανικό στοιχείο του άλμπουμ. Γενικά επιδιώκουμε κάθε οπτική αναπαράσταση να συμπίπτει με τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε εμείς το άλμπουμ. Έχεις δει το εξώφυλλο του “Age of Nero”;

 

Όχι, έχω στα χέρια μου ένα λευκό promo.

Είμαι πολύ ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Το εξώφυλλο είναι κάπως θολό και «άγριο». Θεωρήσαμε σημαντικό να υπάρχει στο εξώφυλλο μία επιβλητική, δυνατή παρουσία, εξ’ού και η φωτογραφία του αετού που έχει μόλις ακουμπήσει στο έδαφος για να πιάσει τη λεία του. Αυτή η εικόνα ταιριάζει με την ιδέα που έχουμε για τη μουσική: μυώδης και δεσποτική. Το artwork δένει με το συναίσθημα του άλμπουμ, η συσκευασία είναι πολύ ωραία, έτσι ακριβώς θέλαμε να είναι. Και εγώ και ο Frost, ως οπαδοί, θέλουμε τα άλμπουμ τα οποία αγοράζουμε να έχουν ωραίες συσκευασίες, γι’ αυτό είναι κάτι που προσέχουμε στη δουλειά μας. 

 

Ποια είναι τα σχέδια από εδώ και πέρα;

Πολλές συνεντεύξεις, μετά θα δώσουμε 3 συναυλίες στην Ινδία και μετά θα ξεκινήσουμε μία μεγάλη Ευρωπαϊκή περιοδεία από της 12/11 έως τις 20/12. Οι EVILE θα είναι το support σχήμα, και από εκεί και πέρα τα τοπικά συγκροτήματα που θα ανοίξουν τις συναυλίες σε κάθε μέρος. Ύστερα Αμερική, Ιαπωνία και μετά επιστρέφουμε για μία Σκανδιναβική περιοδεία. Τα σχέδιά μας είναι κλεισμένα μέχρι το Μάιο...

 

Τρομαχτικό!

Πολύ, αλλά έτσι μας αρέσει! 

 

Did you know that:

- Ένα από τα ιδρυτικά μέλη των SATYRICON – τότε ECZEMA, μιλάμε για το 1990 - ήταν ο Carl Michael Eide (VIRUS, VED BUENS ENDE, AURA NOIR, ex- DHG). Ο Satyr μπήκε στο συγκρότημα 2 χρονιά αργότερα, αφού είχαν πλέον μετονομαστεί. Ο Carl Michael έπαιξε drums στο πρώτο demo τους ως Exhurtum και λίγο αργότερα πήρε πόδι, φήμες λένε λόγω «ασυμφωνίας χαρακτήρων».

- Ο back catalogue των μελών που έχουν περάσει από το συγκρότημα είναι εντυπωσιακός, καθώς περιλαμβάνει ΟΛΗ τη Νορβηγική σκηνή. Αναφέρουμε εδώ μόνο τον Nocturno Culto, διότι ανέβηκε μαζί με τους SATYRICON στη σκηνή του Wacken το 2004 και έπαιξαν ζωντανά κομμάτια DARKTHRONE. Να πώς βρέθηκαν οι DARKTHRONE στο official line up του μεγαλύτερου ίσως φεστιβάλ στην Ευρώπη. 

- 1998. Ένα ματσο παλιόφιλοι αποφασίζουν να κάνουν ένα «συγκροτηματάκι»: οι Satyr, Killjoy, Maniac, Anselmo και Fenriz σχηματίζουν τους EIBON. Σαν ονείρωξη δεν ακούγεται; Μάλλον λόγω τεμπελιάς ηχογράφησαν μόνο δύο κομμάτια τραχούς και παραδοσιακού b.m. τα οποία μπορείτε να κατεβάσετε από την επίσημη ιστοσελίδα της Moonfog. Κοιτάξτε μόνο μην τους μπερδέψετε με κανέναν άλλον, διότι το όνομα διεκδικούν άλλα 4 συγκροτήματα αμφίβολου ηχητικού γούστου...

 

 

SATYRICON – “The age of Nero” (Roadrunner)

Στιβαρό, «μυώδες», δυνατό, αυταρχικό και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό. Με αυτά τα επίθετα χαρακτήρισε ο Satyr το “Age of Nero”, και ομολογώ πως συμφωνώ. Απολυταρχικό black metal, σαρωτικό με το ίδιο (THORN-ικό) βάρος στα riffs που αναγνωρίζουμε όλοι πως χαρακτηρίζει τους SATYRICON. Και ως εδώ είμαστε καλά. Το “Age of Nero” είναι το συνθετικό ωρίμασμα του “Now, diabolical”. Για να μην παρεξηγούμεθα, ελάχιστα διαφέρει από τον προκάτοχό του: απλοϊκές δομές, εκνευριστικά αυτιστικό συνθετικά (κομμάτι και riff), μέτριες ταχύτητες, βαριά και δυναμική παραγωγή, ατμοσφαιρικά περάσματα που προσδίδουν εσωτερικότητα. Κατά τη γνώμη μου υπερτερεί σε κάτι πολύ βασικό και δυστυχώς όχι εύκολα εξηγίσιμο: στην έμπνευση. Τα riffs, μέσα στην όλη επαναληψιμότητά τους, έχουν μία στριφνή δυναμικότητα που μου θυμίζει το “Rebel…”. O Frost έχει αφεθεί σχετικά ελεύθερος και ζωγραφίζει, ισορροπώντας τις αργές ταχύτητες των κιθάρων. Προσωπικά το θεωρώ ως την καλύτερη στιγμή του συγκροτήματος εδώ και 8 χρόνια. Οποιαδήποτε σύγκριση ωστόσο με τους πρώιμους SATYRICON, ειδικά με το μεγαθήριο που λέγεται “Rebel extravaganza”, αποβαίνει συντριπτική και μοιραία. Επέλεξαν τη μετριοπάθεια; Καλώς, το ίδιο επιλέγω κι εγώ.

Μαριλένα Σμυρνιώτη

 

Με τη Roadrunner και το Snorre Ruch να ανταποδίδει τη «βοήθεια» του Satyr στους THORNS, το άλμπουμ αυτό έχει τις προδιαγραφές να πετύχει τους στόχους του. Και δεν είναι άλλοι από το να διαδώσουν το όνομα της μπάντας εκεί σε ακροατήρια που δεν τους ξέρουν ακόμα. Από την, προ δεκαετίας, περιοδεία ως support στους PANTERA ήταν σαφές πως ο χώρος του black metal δεν τους έφτανε. Όσοι ξινίσανε με τον ήχο του “Now diabolical” εδώ θα εξιλεωθούν με την πολύ δυνατή και «καθαρή» παραγωγή. Όλα δείχνουν να είναι με πολύ μελέτη τοποθετημένα, ασθμαίνοντας στην «τετράγωνη» λογική των προβλέψιμων αλλαγών στους ρυθμούς. Συνθετικά το καινούριο άλμπουμ των Νορβηγών ακολουθεί την ίδια δομή σχεδόν σε όλα τα μέρη του, παίζοντας με τους βασανιστικά απλοικούς mid tempo ρυθμούς. Μάλλον κάποιοι θα κουραστούν, κι ας βρήκαν σε κομμάτια όπως το “To the mountains” δύο χρόνια πριν, έστω και αμυδρά τις δυναμικές που έχουν κάνει το νορβηγικό black διάσημο. Προσωπικά το βλέπω σαν το πιο αδύναμο συνθετικά CD της, μέχρι τώρα, πορείας τους και ίσως στο εγγύς μέλλον να προβούν σε δραστικές αλλαγές. Το σίγουρο είναι πως για πρώτη φορά μετά το “The shadowthrone” ακολουθούν τα χνάρια της προηγούμενης προσπάθειάς τους, καθιστώντας τη σύγκριση αναπόφευκτη. Το που θα γέρνει η ζυγαριά είναι αποκλειστικά υποκειμενική κρίση, γεγονός που θα κάνει και το “The age of Νero” τον πιο αμφιλεγόμενο δίσκο τους. 

Λευτέρης Τσουρέας

 

6,5 / 10

 

  

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember… 28/10 [EXODUS]

28 Οκτωβρίου, 2018 - 01:15 Γιώργος Κουκουλάκης

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: "Let there be blood" ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 ΕΤΑΙΡΙΑ: Zaentz records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Gary Holt ΣΥΝΘΕΣΗ: Rob Dukes - φωνητικά Gary Holt - κιθάρες Lee Altus - κιθάρες...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 27/10 [VIRGIN STEELE]

27 Οκτωβρίου, 2018 - 15:45 Σάκης Νίκας

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Age of consent” – VIRGIN STEELE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1988 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Maze Music ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: David DeFeis, Chris Bubacz ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: David DeFeis – φωνητικά, keyboards...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 24/10 [DARKANE]

24 Οκτωβρίου, 2018 - 20:00 Φίλιππος Φίλης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Demonic art” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 ΕΤΑΙΡΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Darkane ΣΥΝΘΕΣΗ Christofer Malmström – Κιθάρα  Peter Wildoer - Τύμπανα Jörgen Löfberg...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 22/10 [OZZY OSBOURNE]

22 Οκτωβρίου, 2018 - 23:00 Σάκης Φράγκος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “No rest for the wicked” – OZZY OSBOURNE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1988 ΕΤΑΙΡΙΑ: Epic ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Roy Thomas Baker, Keith Olsen ΣΥΝΘΕΣΗ: Ozzy Osbourne - φωνητικά Zakk Wylde -...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 17/10 [AC/DC]

17 Οκτωβρίου, 2018 - 21:00 Ντίνος Γανίτης

ΟΝΟΜΑ ALBUM: “Black ice” – AC/DC ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 ΕΤΑΙΡΙΑ: Columbia ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brendan O’ Brian ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά – Brian Johnson Κιθάρες – Angus Young...

[περισσότερα]