A Day To Remember… 12/09 [METALLICA]

12 Σεπτεμβρίου, 2018 - 20:15

ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Death magnetic” – METALLICA

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rick Rubin

EΤΑΙΡΕΙΑ: Warner Bros, Vertigo 

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:

Φωνητικά – James Hetfield

Κιθάρες  – James Hetfield, Kirk Hammett

Μπάσο – Robert Trujillo 

Τύμπανα – Lars Ulrich

 

Θα γράψω κάτι το οποίο θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό, έστω και μετά από 10 ολόκληρα χρόνια. Το “Death magnetic” ήταν και είναι ο πιο σημαντικός δίσκος των METALLICA μετά το “Black album”. Δείτε το παρελθόν και θα καταλάβετε το γιατί. Αποχώρηση Newsted, “St. Anger”, αναμονή, προσδοκίες, δηλώσεις για επιστροφή στον κλασσικό τους ήχο. Όλος ο κόσμος περίμενε σε αναμμένα κάρβουνα να ακούσει καινούργιο υλικό, πέντε χρόνια μετά την κρυάδα που πήρε με το “St. Anger”. 

 

Μαθαίνοντας, τότε, πως ο Bob Rock δεν θα βρίσκεται πίσω από την κονσόλα για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια και πως ο Rick Rubin θα αναλάμβανε την παραγωγή, σχεδόν όλοι σκεφτήκαμε πως οι METALLICA θα έβγαζαν ένα metal δίσκο. To πόση οργή ή μελωδία ή riff θα είχε μέσα του, ήταν επτασφράγιστο μυστικό.  Οι δηλώσεις των μελών μας προϊδέαζαν για κάτι μεγαλοπρεπές, για μία επιστροφή, για κάτι που θα συνέχιζε τον μύθο του συγκροτήματος. Όταν έφτασε η μέρα της κυκλοφορίας του δίσκου, ο μεταλλικός κόσμος βρέθηκε σε κατάσταση πανζουρλισμού. Αγόρασε τον δίσκο και αυτόματα έβγαλε το πόρισμα. Αυτό, ΝΑΙ. Είναι κανονικός δίσκος METALLICA. Με την κανονική παραγωγή του, με τις συνθέσεις του, με τα riffs του, με τα solos του, με έναν Hetfield να καταθέτει τα εσώψυχά του σε στίχους και με 5 κομματάρες μέσα που σε διέλυσαν με το πρώτο άκουσμα. “Broken, beat and scared”, “Cyanide”, “Judas kiss”, “All nightmare long” και η απόλυτη έκπληξη με το “Unforgiven III”, έκαναν σαφές με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως οι METALLICA είχαν ακόμα την έμπνευση να γράψουν μουσική σαν οπαδοί που θα ήταν αφιερωμένη σε οπαδούς. Όλοι μας είχαμε χαμογελάσει όταν ακούσαμε το “The day that never comes” με το εκπληκτικό μεσαίο σημείο όπου γίνεται ο κακός χαμός! Πιστέψαμε πως η μπάντα ήταν εδώ και όντως ήταν εκεί. Ηγέτες, όπως του γέννησε αυτή η μουσική. Ακόμα και ο πολύς Bruce Dickinson είχε μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον δίσκο της μπάντας, μακριά από εγωισμούς και «έχθρες». Και για κάποιον που παρατηρούσε αυτές τις καταστάσεις καταλάβαινε πόσο μεγάλος δίσκος ήταν το “Death magnetic”.

H αλήθεια είναι πως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ μικρό για να γράψω για κάτι τόσο μεγάλο όπως είναι οι METALLICA. Το κάνω όμως γιατί μου αρέσει να γράφω αυτό που έχω στο μυαλό μου. Το  “Death magnetic” ήταν ένας δίσκος που προσωπικά μου χάρισε τουλάχιστον τέσσερα τραγούδια τα οποία και τα ακούω συνεχόμενα αυτά τα δέκα χρόνια. Άφησαν παρακαταθήκη για ακόμα έναν δίσκο, επηρέασαν ακόμα περισσότερες μπάντες και ηγήθηκαν του metal στερεώματος όπως όφειλαν και έπρεπε να κάνουν…

 

Σας αφήνω με τον αγαπημένο μου στίχο από το “Unforgiven III” και που είμαι 100% σίγουρος πως ο κύριος James Hetfield έγραψε για να καταγράψει την πορεία του από το 2001 έως και τη γραφή του δίσκου.

“How can I be lost

If I've got nowhere to go?

Search for seas of gold

How come it's got so cold?

How can I be lost

In remembrance I relive

And how can I blame you

When it's me I can't forgive?”

 

Did you know that:

• Ο τίτλος του δίσκου ήταν εμπνευσμένος από τον Layne Staley των ALICE IN CHAINS και από μία φωτογραφία του ίδιου που ήταν άρρωστος εκείνο το διάστημα.

• Έφτασε στο Νο.1 σε 34 χώρες και έγινε πλατινένιο στις Η.Π.Α., Καναδά, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία. 

• Τουλάχιστον 15 τραγούδια έμειναν εκτός από τον δίσκο αλλά η μπάντα τα κυκλοφόρησε μέσω ενός E.P. που ονομάστηκε “Beyond Magnetic”. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης 

 

 

Ακολουθεί η προακρόαση του δίσκου, όπως είχε γραφτεί από τον Σάκη Φράγκο στην ειδική έκδοση που είχε βγάλει το Rock Hard για τους METALLICA, αλλά και η παρουσίαση του άλμπουμ στο κανονικό τεύχος του περιοδικού, από τον Κώστα Αλατά:

 

“Death magnetic” προακρόαση

Ελάχιστα πριν το κλείσιμο του τεύχους, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε το “Death magnetic” στα γραφεία της εταιρίας τους, ώστε να έχουμε μία πρώτη άποψη για το τι πρόκειται να ακούσουμε. Δεν θα κάνω μία track by track παρουσίαση του άλμπουμ, αλλά θα αρκεστώ σε κάποια πρώτα συμπεράσματα γενικής φύσης, τα οποία νομίζω όμως ότι είναι αρκούντως χρήσιμα. 

Διαβάζοντας στο internet όλες τις κριτικές που είχαν βγει μέχρι τώρα, διαπίστωσα ότι στην αρχή ήταν όλες διθυραμβικές, αλλά όσο πλησίαζε η ημερομηνία κυκλοφορίας, οι άνθρωποι που άκουσαν όλο το δίσκο (κι όχι μόνο 5 κομμάτια), ήταν σχετικά επιφυλακτικοί στις κρίσεις τους. Λοιπόν για να μας φύγει η απορία όλων, η συνολική μου άποψη, είναι πως το “Death magnetic” είναι καλύτερο από το “St. Anger”, το “Reload” αλλά και το “Load”. Με τίποτα δεν είναι καλύτερο από τους πέντε πρώτους δίσκους τους όμως. Η βασική του επιρροή είναι το “…and justice for all”, με δεύτερο δίσκο που να μοιάζει, να είναι το “St. Anger”, σε μία πιο “old school METALLICA” όμως μορφή. Εκεί που το “St. Anger” δηλαδή, είχε δαιδαλώδεις αλλά κουραστικές συνθέσεις με επαναλαμβανόμενα riff κι εκείνο τον εκνευριστικό ήχο στο ταμπούρο του Ulrich, στο “Death magnetic”, υπάρχει μία πανδαισία riff σε κάθε τραγούδι, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ευρηματικά και παρότι η συνολική διάρκεια των τραγουδιών είναι κατά μέσο όρο πάνω από 6-7 λεπτά, σε καμία στιγμή δεν κουράστηκα ακούγοντάς τα. Το “St. Anger” δεν ήταν κακός δίσκος επειδή είχε χάλια ήχο το ταμπούρο, αλλά επειδή οι συνθέσεις ήταν ανύπαρκτες. Αν ακούσετε δηλαδή για παράδειγμα το εισαγωγικό riff του “Broken, beat & scarred”, θα καταλάβετε ότι τα «κατάλοιπα» του “St. Anger” δεν έχουν φύγει τελείως (αν και το συγκεκριμένο τραγούδι είναι αρκετά καλό). Φυσικά, πρέπει να πούμε όμως ότι υπάρχει και πολύ “Master of puppets”, “Ride the lightning”, “Kill ‘em all”, αλλά και κάποια στοιχεία από γκρουπ όπως οι SLAYER, αφού οι thrash στιγμές του δίσκου είναι πάρα μα πάρα πολλές.

Πραγματικά, απορώ με τα κότσια του σχήματος, την περίοδο που είναι rock superstars, να βγάλουν έναν τόσο επιθετικό δίσκο, εντελώς αντιεμπορικό κι αυτό σαφώς είναι μεγάλη τους μαγκιά. Όλος ο δίσκος έχει στηθεί αριστουργηματικά, αφού οι METALLICA είναι μάστορες του marketing. Δύο χρόνια τώρα υπάρχουν συνεχείς ιστορίες για τη μουσική κατεύθυνση του δίσκου, τον Rick Rubin που ανέλαβε παραγωγός, τις δύο περιοδείες τους στην Ευρώπη τα τελευταία καλοκαίρια και το παίξιμο ολόκληρου του “Master of puppets” που ζέστανε τον κόσμο και περίμενε με ανυπομονησία το δίσκο, ακόμα και η ανακοίνωση ότι στο “Guitar hero” θα μπορεί κάποιος να κατεβάσει ολόκληρο το “Death magnetic” για να το παίξει. Κάπου εδώ, πονηρά σκεπτόμενος, μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα μήπως το γκρουπ έβαλε τόσες πολλές κιθάρες, riff και σόλο για τη νέα γενιά που μαθαίνει το heavy metal και το rock μέσω παιχνιδιών όπως το Guitar Hero ή το Rock Band… Απλά μία σκέψη…

Το κύριο χαρακτηριστικό του δίσκου είναι η ΕΞΑΙΣΙΑ δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες και τα σόλο, τα οποία είναι καταιγιστικά σε κάθε τραγούδι και σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Η φωνή του Hetfield πάντως σε κάποια σημεία ακούγεται επίπεδη και στα ρεφρέν κυρίως θα ήθελα περισσότερο βάθος. Τα ντραμς ακούγονται πιο μπροστά απ’ ότι πρέπει κι αυτά λίγο ξερά, αλλά όχι εκνευριστικά όπως ήταν στο “St. Anger”. Οφείλω όμως να ομολογήσω τη συνεχή πτώση της απόδοσης του Ulrich, που παίζει τα απολύτως τυπικά για μία μπάντα όπως οι METALLICA και δεν υπάρχει λόγος να ακούγεται τόσο μπροστά. Ο Trujillo φαίνεται να γεμίζει πολύ καλά τον ήχο του σχήματος, αφού είναι παικταράς κι αυτό ακούγεται έντονα στο “All nightmare long” (που μάλλον είναι και το καλύτερο τραγούδι του δίσκου) ή στο “Cyanide”.

Εννοείται ότι οι METALLICA έχουν δώσει πολύ μεγάλη προσοχή στις συνδέσεις με το παρελθόν, μιας κι ο δίσκος είναι μια επιστροφή σε πιο παλιά καλούπια που χρησιμοποιούσαν κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Θυμηθείτε κάποια πράγματα λοιπόν που είναι κοινά… Ο δίσκος ανοίγει με το “This was just your life”, που ξεκινά σιγανά για να δυναμώσει στη συνέχεια. Θυμηθείτε το “Ride…” με το “Fight fire with fire”, το “Master…” με το “Battery”, το “Justice…” με το “Blackened”… Στο τέταρτο τραγούδι του δίσκου βρίσκουμε το πρώτο single, το “The day that never ends”, του οποίου η δομή μοιάζει πολύ με το “One” αλλά και το “Fade to black” (βέβαια έχει περάσματα ακόμη και MASTODON μέσα και καταλήγει με μία φοβερή MAIDEN δισολία για πάνω από δύο λεπτά). Στους αντίστοιχους πρώιμους δίσκους των METALLICA τα κομμάτια που ήταν στην τέταρτη θέση στο tracklisting, μαντέψτε ποια ήταν… “Fade to black”, “Sanitarium”, “One” και “Unforgiven”!!! Ομοιοτήτων συνέχεια, αφού πλέον υπάρχει ένα χορταστικό instrumental στο “Death magnetic”, το “Suicide & redemption”, ως προτελευταίο στο tracklisting και θυμηθείτε σε ποια θέση είχαν τοποθετήσει το “Orion” και το “To live is to die”… Για το τέλος, το νέο άλμπουμ κλείνει πολύ δυναμικά, μ’ ένα μάλλον αδιάφορο τραγούδι όμως, το “My apocalypse”. Όπως και οι πρώτοι τους δίσκοι, με “Metal militia”, “Damage Inc.”, “Dyer’s eve”. Επειδή τα πραγματικά μεγάλα σχήματα δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη.

Ένστασή μου είναι η παρουσία του “Unforgiven III”, το οποίο εκτός του ότι είναι σχετικά μέτριο, δεν έχει καμία μουσική ομοιότητα με τα προηγούμενα δύο μέρη (προφανώς έχει στιχουργική), αλλά κρίνω ότι ήταν άστοχη η ονομασία του μ’ αυτόν τον τίτλο.

Συνολικά, πρέπει να πούμε ότι ο ήχος που έχει ο δίσκος, είναι ακριβώς ο ίδιος με αυτόν που έχουν στα live τους τα τελευταία χρόνια και σου δίνει αυτή την αίσθηση όταν τον ακούς. Ότι βλέπεις δηλαδή τους METALLICA μπροστά σου να δίνουν συναυλία. Με μία ακρόαση αυτά είναι τα πρώτα συμπεράσματα που έβγαλα. Έχω την εντύπωση ότι κάθε φορά που θα ακούω το “Death magnetic”, θα μου αρέσει όλο και περισσότερο και βρίσκω παραλληλισμούς με το “A matter of life and death” των IRON MAIDEN όσον αφορά τις μεγάλες διάρκειες και την πιο προοδευτική διάθεση (προσοχή. Όχι στον ήχο, αλλά στο πνεύμα του δίσκου). Είμαι περίεργος να δω ποια τραγούδια θα ενσωματώσουν στα live τους, καθώς ένα ελάττωμα του δίσκου είναι πως δεν υπάρχει κάποιο πραγματικά τεράστιο και σπουδαίο τραγούδι, αλλά ακούγεται πολύ ωραία σαν σύνολο. Χρειαζόταν όμως κάποιος «κράχτης». Μεγάλη τους μαγκιά που γύρισαν video clip 8 λεπτών για το “The day that never ends”, κάτι παρόμοιο που είχαν κάνει με το “One” (κι άλλη ομοιότητα με το “…and justice for all”).

Δεν νομίζω ότι είναι ο δίσκος που θα φέρει πολύ περισσότερο κόσμο στο heavy metal ή που θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία. Είναι όμως ένας πραγματικά καλός δίσκος, από ένα γκρουπ που μας είχε φαρμακώσει τουλάχιστον με τις δύο τελευταίες στούντιο προσπάθειές του (επιμένω ότι στην περίπτωση του “Load” ο κόσμος στάθηκε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε στο κούρεμα και την αλλαγή του στυλ, ενώ οι συνθέσεις ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπείς). Welcome home METALLICA!!!
Σάκης Φράγκος

METALLICA – “Death magnetic” (Vertigo)
Πέντε χρόνια μετά τo “St. Anger”, ένα άλμπουμ που ο χρόνος έδειξε ότι δεν πληρούσε τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να ικανοποιήσει τις όποιες φιλοδοξίες είχε ο καθένας για το τι περίμενε να ακούσει από τους METALLICA και επειδή δεν ήταν αναγκασμένος ο οποιοσδήποτε να έχει δει το “Some kind of monster” DVD για διεισδύσει βαθύτερα στην ουσία αυτού του δίσκου, οι απαιτήσεις αυτή τη φορά είναι ακόμη μεγαλύτερες. Η πρώτη κίνηση από την πλευρά των METALLICA ήταν να αναθέσουν την παραγωγή σ’ έναν καθολικής αποδοχής παραγωγό όπως ο Rick Rubin (SLAYER, RED HOT CHILI PEPPERS, DANZIG, S.O.A.D., Johnny Cash), έναν παραγωγό διαφορετικής σχολής από αυτής του Bob Rock και με πιο new-age αντίληψη για το πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο που του ανατίθεται κάθε φορά. Ο Rick Rubin θεώρησε ότι για να βγάλουν οι METALLICA έναν δίσκο αντάξιο του ονόματός τους θα πρέπει να γυρίσουν πίσω στο χρόνο και να επαναφέρουν το πάθος, τη δίψα και τις φιλοδοξίες που είχαν όταν ήταν νεαροί και ηχογραφούσαν άλμπουμ όπως το “Master of puppets”. Να συμπεριφέρονται σαν να είναι μία underground μπάντα που πρέπει να τραβήξει τα βλέμματα και να δείξουν σε όλους εκεί έξω τι αξίζουν και να κυκλοφορήσουν ένα άλμπουμ που θα τους καθιερώσει. Με λίγα λόγια τους έβγαλε τον «προστατευτικό δίχτυ» της μεγαλύτερης metal μπάντας και μετά τους άφησε ανενόχλητους να κάνουν αυτό που νομίζουν ότι είναι καλύτερο για τους ίδιους χωρίς να παρεμβαίνει σε μεγάλο βαθμό. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια ήταν μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους METALLICA με βασικότερη την “Escape from the studio” tour το 2006 που έπαιζαν ολόκληρο το “Master of puppets”. O Lars Ulrich ξέθαψε τα vintage t-shirt των GIRLSCHOOL, VENOM, RIOT και BUDGIE, o James την ξεχασμένη άσπρη Gibson Flying-V και φτάνουμε Σεπτέμβριο του 2008 που έχουμε το “Death magnetic”, το απόσταγμα όλων αυτών που αναφέρονται παραπάνω, στα χέρια μας. Ας αρχίσουμε από τα βασικά... Το “Death magnetic” ηχεί αρκετά heavy, υπάρχουν thrash metal συνειρμοί, ο Lars Ulrich κοπανάει αλύπητα τα drums, o James Hetfield βγάζει νεύρο αλλά όλα αυτά υπήρχαν και στο “St. Anger”, έτσι δεν είναι; Μόνο που εδώ οι METALLICA φαίνεται να έχουν οργανώσει το χάος που επικρατούσε στις δομές των τραγουδιών αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, με το “Death magnetic” συγκριτικά με τον προκάτοχό του αρκετά πιο δομημένο ενώ η ροή των τραγουδιών σε ότι αφορά το track-list είναι εφάμιλλη με αυτών των “Ride the lightning”, “Master of puppets” και “…and justice for all”. 

Η χαρακτηριστική «ηρεμία πριν την καταιγίδα» εισαγωγή και τo “That was just your life” σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου. Επιθετικό τραγούδι, με αρκετές εναλλαγές στις ταχύτητες και THIN LIZZY αρμονίες που προλειάνουν το έδαφος για ένα χαρακτηριστικό wah-wah solo από τον Kirk Hammett. Στο “The end of the line” ακούμε την εισαγωγή και διάσπαρτα του “New song” που είχαν παρουσιάσει στις συναυλίες τους το 2006 και ακολουθεί ένα groovy riff ανάλογο του “Some kind of monster” το οποίο συγκρούεται με τις μελωδικές γραμμές του James Hetfield που νοερά φέρνουν στο “Shortest straw”. Γενικότερα υπάρχει ένας “…and justice for all” αέρας, μιας και κατακλύζεσαι συνεχώς από riff κάτι που συμβαίνει και στο πιο mid-tempo “Broken, beat & scarred”. To πρώτο single και video-clip του δίσκου, το “The day that never comes”, στέκεται εκεί που στέκονταν στο παρελθόν ύμνοι όπως το “Fade to black”, “Welcome home (Sanitarium) και “One”. Η LYNYRD SKYNYRD meets BLUE OYSTER CULT εισαγωγή συνδυάζεται με το πιο hard rock προσωπείο της “Load/Reload” περιόδου και μετά από ένα ανατριχιαστικό ρεφρέν η κατάληξη είναι ανάλογη με αυτή των προκατόχων του. Αρκετά εναλλασσόμενα riff, IRON MAIDEN (;) δισολίες και ripping solo από τον Kirk Hammett. Ο James Hetfield μάλιστα το παρομοίασε με το “Free bird” των LYNYRD SKYNYRD και τις δυναμικές του “Made in Japan” των DEEP PURPLE. Στο “All nightmare long” που ακολουθεί αυτό που σου μένει είναι το βλάχικο ρεφρέν και η δανεισμένη γέφυρα επίσης από το “New song” ενώ το “Cyanide” χωρίς να είναι κάτι το συγκλονιστικό ως σύνθεση, είναι κολλητικό όπως και οι μελωδικές γραμμές των φωνητικών που ακολουθούν πιστά αυτές τις κιθάρας. Το “The unforginen III” υστερεί μονάχα στη σύγκριση με το πρώτο και ανυπέρβλητο “The unforgiven” από το “Metallica”. Εισαγωγή με πιάνο και κλασικά έγχορδα, με το βασικό riff να σου σφίγγει την καρδιά και το ρεφρέν να ευωδιάζει την καταθλιπτική ατμόσφαιρα του “Jar of flies” των ALICE IN CHAINS και solo στο ύφος του “Bleeding me”. Η μόνη σχέση που έχει με το “The unforgiven” είναι οι κοινές Ennio Morricone επιρροές, η εναλλαγή από τα heavy κουπλέ σε ακουστικά ρεφρέν και η στιχουργική συνοχή. Το πιο early 90’s σε ύφος τραγούδι του “Death magnetic” είναι το “Judas kiss”. Ωραίο τραγούδι με σφιχτά riff, τον Kirk Hammett να παίρνει φωτιά και τον James να φτύνει τους στίχους. Το instrumental “Suicide & Redemption” διαφέρει αρκετά από αυτά των παλαιότερων άλμπουμ τους, περιέχει κάποιες πολύ ωραίες μελωδίες και φανερώνει ένα διαφορετικό προσωπείο των METALLICA. Για το τέλος οι METALLICA επέλεξαν ένα από τα πιο επιθετικά τους τραγούδια, το “My apocalypse”. Το οποίο μπορεί να χώνει αρκετά, τιμώντας την Bay Area καταγωγή τους αλλά μέχρι εκεί μιας και ως σύνθεση υστερεί από τις υπόλοιπες. 

Ο ήχος του άλμπουμ παραπέμπει σε αυτόν που έχουν στις συναυλίες τους τα τελευταία χρόνια, με ξερές κιθάρες χωρίς πολύ γυαλάδα και η γενικότερη παραγωγή να είναι κάπως παραμορφωμένη. Ο Rob Trujillo έχει τον χώρο του τόσο στην παραγωγή, όσο και στην σύνθεση ενώ ο James Hetfield τραγουδά όπως στο “St. Anger”, χωρίς την υποστήριξη δεύτερων φωνητικών και το γεγονός ότι έχουν επαναφέρει το αρχικό τους κούρδισμα και αναγκάζεται να τραγουδάει πιο ψηλά, τον φέρνει στη δύσκολη θέση σε στιγμές όταν τσιτώνει και ακούγεται σαν να φωνάζει χωρίς λόγο. Σε ότι αφορά τη δομή των τραγουδιών, που ήταν και το βασικό μειονέκτημα του “St. Anger”, σίγουρα υπάρχει μεγάλη βελτίωση και μέρος του οφείλεται στην επιστροφή των γνώριμων Schenker-ish solo του Kirk Hammett, έστω κι αν μερικά από αυτά δεν έχουν την σπιρτάδα του παρελθόντος και υπάρχουν για αναπληρώσουν το κενό που είχαν αφήσει στο προηγούμενο άλμπουμ. Αν το ψειρίσουμε παραπάνω εμένα με προβληματίζει το γεγονός ότι οι «γέφυρες» που ήταν το ατού των METALLICA, για άλλη μία φορά βρίσκονται σε ύφεση με αποτέλεσμα κάποια θέματα να μένουν «ξεκρέμαστα» όπως επίσης η jam διάθεση σε κάποιες στιγμές, που με εξαίρεση την περίοδο των “Load” / “Reload”, δεν θα έλεγα ότι τους ταιριάζει και τόσο (σ.σ. πχ το δεύτερο μισό του “The day that never comes”). Από την άλλη οι διάρκειες των τραγουδιών δικαιολογούν τον -πάνω από επτά λεπτά- μέσο όρο τους και οι METALLICA αντεπεξέρχονται των καταστάσεων όσο καλύτερα μπορούν και παρά το γεγονός ότι κοίταξαν προς τα πίσω, σεβάστηκαν τους εαυτούς τους και χωρίς να επαναλαμβάνονται ή να αφήνουν την παραμικρή retro υποψία, κυκλοφορούν ένα δυνατό metal άλμπουμ. Πιθανότατα να μην μνημονεύεται στο μέλλον όπως τα κλασικά τους άλμπουμ, αν και αυτό οφείλεται από το πως θα το υποστηρίξουν στην επερχόμενη περιοδεία τους, αλλά το σίγουρο είναι ότι η δισκογραφική τους παρουσία εν έτη 2008 χαίρει αξιοπρέπειας.

8 / 10

Κώστας Αλατάς

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember… 29/10 [RUSH]

29 Οκτωβρίου, 2018 - 23:15 Σάκης Φράγκος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Hemispheres” – RUSH ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1978 ΕΤΑΙΡΙΑ: Anthem ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Terry Brown – RUSH ΣΥΝΘΕΣΗ: Geddy Lee – φωνητικά, μπάσο, πλήκτρα Alex Lifeson – κιθάρα Neil...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 28/10 [EXODUS]

28 Οκτωβρίου, 2018 - 01:15 Γιώργος Κουκουλάκης

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: "Let there be blood" ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 ΕΤΑΙΡΙΑ: Zaentz records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Gary Holt ΣΥΝΘΕΣΗ: Rob Dukes - φωνητικά Gary Holt - κιθάρες Lee Altus - κιθάρες...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 27/10 [VIRGIN STEELE]

27 Οκτωβρίου, 2018 - 15:45 Σάκης Νίκας

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Age of consent” – VIRGIN STEELE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1988 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Maze Music ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: David DeFeis, Chris Bubacz ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: David DeFeis – φωνητικά, keyboards...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 24/10 [DARKANE]

24 Οκτωβρίου, 2018 - 20:00 Φίλιππος Φίλης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Demonic art” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2008 ΕΤΑΙΡΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Darkane ΣΥΝΘΕΣΗ Christofer Malmström – Κιθάρα  Peter Wildoer - Τύμπανα Jörgen Löfberg...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 22/10 [OZZY OSBOURNE]

22 Οκτωβρίου, 2018 - 23:00 Σάκης Φράγκος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “No rest for the wicked” – OZZY OSBOURNE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1988 ΕΤΑΙΡΙΑ: Epic ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Roy Thomas Baker, Keith Olsen ΣΥΝΘΕΣΗ: Ozzy Osbourne - φωνητικά Zakk Wylde -...

[περισσότερα]