A Day To Remember… 16/11 [PRIMORDIAL]

16 Νοεμβρίου, 2017 - 16:15

ΟΝΟΜΑ ALBUM: “To The Nameless Dead” – PRIMORDIAL 
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2007
ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Chris Fielding
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Φωνητικά – A.A. Nemtheanga
Κιθάρα –  Ciáran MacUiliam
Κιθάρα – Micheál O'Floinn
Μπάσο – Pól MacAmlaigh
Τύμπανα – Simon O'Laoghaire

Οι PRIMORDIAL είναι μία από τις πιο ξεχωριστές και αυθεντικές μπάντες του ακραίου ήχου. Στέκουν αυτόφωτοι μεταξύ χιλιάδων μπαντών, με τη μουσική τους να είναι τόσο χαρακτηριστική που καταλαβαίνεις ποιοι παίζουν, από τις πρώτες κιόλας νότες. Δισκογραφούν εδώ και 22 χρόνια, χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει δίσκο που να είναι κάτι λιγότερο από πολύ καλός. Αντίθετα κάθε τους δουλειά ξεχειλίζει από ποιότητα, πάθος, συναίσθημα και δύναμη. Ξεκίνησαν την πορεία τους κινούμενοι σε black metal μονοπάτια, αλλά ξέφυγαν νωρίς από τα στενά όρια του ήχου και έφτασαν γρήγορα να δίνουν άλλο νόημα στον επικό ήχο. Το μοναδικό πάντρεμα των folk μελωδιών, που είναι και το μεγάλο τους ατού, μαζί με την μαυρίλα και το σκοτάδι του black ήχου, αλλά και την απόγνωση και μελαγχολία του doom metal είναι τα στοιχεία εκείνα του ήχου των Ιρλανδών, που μαζί με την μοναδική τους ικανότητα να φτιάχνουν ατμόσφαιρες χωρίς την παραμικρή χρήση keyboards ή ορχήστρας, κάνουν τη μουσική των PRIMORDIAL τόσο ιδιαίτερη που δεν μπορεί να περιοριστεί κάτω από ταμπέλες. 

Το ντεμπούτο τους “Imrama” (1995) έδειξε μια νεαρή μπάντα, με όρεξη και φρεσκάδα που ήθελε να πει κάτι διαφορετικό, τη στιγμή που πολλές άλλες μπάντες του Black περίβολου προσπαθούσαν να ακουστούν όσο πιο Νορβηγικές γινόταν. Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι, με τους Ιρλανδούς να κυκλοφορούν δίσκους τον έναν καλύτερο από τον άλλο. Το rollercoaster από άποψη ποιότητας και έμπνευσης έφτασε στο απόγειό του στον 6ο δίσκο της μπάντας, το "To the Nameless Dead", ο οποίος είναι ίσως ο καλύτερος της καριέρας τους και σίγουρα ένας από τους καλύτερους της περασμένης δεκαετίας. Μπορεί το “The Gathering Wilderness” (2005) να ήταν η κορυφή μέχρι εκείνη τη στιγμή στη δισκογραφία των PRIMORDIAL και να κουβαλούσε το δικό του ειδικό βάρος, αλλά ο δίσκος που το διαδέχτηκε κατάφερε να πάει παρακάτω και πιο βαθιά.

Στο "To the Nameless Dead" οι PRIMORDIAL παίρνουν τις κέλτικες μελωδίες, τις ατμόσφαιρές, την απόγνωση και την τραγικότητα που απέπνεαν τα τραγούδια του προκατόχου του, τις ντύνουν με ιστορίες που πατάνε στις έννοιες του έθνους και της θυσίας, τις φορτίζουν περαιτέρω συναισθηματικά, ακολουθούν ηχητικά μια πιο heavy προσέγγιση και στήνουν έναν δίσκο που περισσότερο βιώνεται, παρά ακούγεται. Ίσως είναι λίγο υπερβολικό αυτό που γράφω, αλλά το πιστεύω ακράδαντα. Και πώς να γίνει διαφορετικά όταν ακούς τον Nemtheanga να τραγουδάει με τέτοιο πάθος, εκφραστικότητα και θεατρικότητα, που πραγματικά σου κόβουν την ανάσα. Ο άνθρωπος καταφέρνει να σε βάλει μέσα στα κομμάτια με τις ερμηνείες του, είτε καθαρές, είτε πιο τραχιές και σε συνδυασμό με το επικό συναίσθημα τις μουσικής, παύεις να είσαι απλά ακροατής. Τα κέλτικα riffs των MacUiliam και O'Floinn, το μπάσο του MacAmlaigh, αλλά και το εκπληκτικό, μα συνάμα ακριβές drumming του O'Laoghaire δεν συμπληρώνουν απλά την εικόνα, αλλά έχουν το καθένα απολύτως διακριτό ρόλο και τη βαρύνουσα σημασία τους μέσα στα κομμάτια του "To the Nameless Dead", συνθέτοντας ένα μοναδικό σύνολο που όλα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία. Από τον καλπασμό του “Empire Falls”, την γεμάτη μελαγχολία κλιμάκωση του "Gallows Hymn", το εμβατηριακό και δραματικό "As Rome Burns", το γεμάτο απόγνωση "Failures Burden", το «παγανιστικό» "Heathen Tribes", το γεμάτο ένταση και black-ίζων "Traitors Gate", μέχρι και το αργόσυρτο έπος “No Nation On This Earth”, και παρά την ποικιλία των τραγουδιών, ο παρονομαστής μένει ίδιος και αναλλοίωτος. Το folk στοιχείο, η επική διάθεση και το συναισθηματικό βάρος των κομματιών συνθέτουν την πεμπτουσία του δίσκου.

Όπως προανέφερα, μέχρι και το "To the Nameless Dead" οι PRIMORDIAL εξελίσσονταν διαρκώς, δίνοντας δίσκους τον ένα καλύτερο από τον άλλο. Τα “Redemption at the Puritan's Hand” (2011) και “Where Greater Men Have Fallen” (2014) που ακολούθησαν, αν και καταπληκτικά albums, δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν την αίγλη και το μεγαλείο του "To the Nameless Dead", καταδεικνύοντας το status του ακόμα και σήμερα, δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην συντριπτική πλειοψηφία των ζωντανών εμφανίσεων των Ιρλανδών, είναι εκείνος ο δίσκος που συνεισφέρει τα περισσότερα κομμάτια στην εκάστοτε setlist τους…
Θανάσης Μπόγρης

Από κάτω μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που είχε κάνει ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος με τον Alan Nemtheanga των PRIMORDIAL, με την αφορμή της κυκλοφορίας του δίσκου τους το 2007, καθώς και την παρουσίαση του δίσκου, όπως πάντα, με φωτογραφίες εποχής…

PRIMORDIAL interview (Alan Nemtheanga)
“Nameless Irish metal”

Μια χορταστική κουβέντα με έναν πανέξυπνο και ενημερωμένο άνθρωπο/ καλλιτέχνη όπως ο Alan Nemtheanga είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Ένα ανήσυχο πνεύμα που λατρεύει την παγκόσμια ιστορία και πιο συγκεκριμένα την Ευρωπαϊκή. Πέρα από τις απορίες μου σχετικά με το τελευταίο δημιούργημα των PRIMORDIAL, μίλησε για τη σκηνή στην Ιρλανδία, τη μεγάλη του αγάπη, τους AC/DC, και την επιστροφή τους στην Ελλάδα το 2008… Απλά ανυπομονούμε!

Γεια σου Alan! Πώς είσαι;
Πολύ καλά! Δίνω κάποιες συνεντεύξεις και σε κανένα μισάωρο πρέπει να πάω να παίξω λίγο ποδόσφαιρο!

Πώς και αποφασίσατε να ηχογραφήσετε το νέο σας δίσκο “The nameless dead” στην Ουαλία και όχι στην Ιρλανδία;
Θέλαμε να ξεφύγουμε από το Δουβλίνο, το χάος και την τρέλα που επικρατεί σε μια μεγάλη πόλη. Μίλησα με τα παιδιά από την Rise Above Records και μου πρότειναν αυτό το στούντιο στη βόρεια Ουαλία, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ένας που ήταν παλιά στους HAWKWIND και είχε παντού αναλογικές κονσόλες, compressors κτλ και τα πάντα ηχογραφήθηκαν και τελειοποιήθηκαν μέσα σε 13 μέρες. 

Οπότε θα ήταν καλή ιδέα να κυκλοφορήσετε και μια έκδοση βινυλίου του νέου δίσκου, θα δώσει νέα πνοή στον ήχο του άλμπουμ αφού ηχογραφήθηκε αναλογικά…
Ναι, σίγουρα. Θα βγει σε 500 αντίτυπα από την Metal Blade και ελπίζω να το ανατυπώσουν αργότερα γιατί ο τελευταίος δίσκος έγινε sold out ιδιαίτερα γρήγορα.

Επειδή γνωρίζω ότι δεν είστε το στυλ της μπάντας που κάνει συστηματικά πρόβες κτλ, πόσο καιρό σας πήρε για να γράψετε το νέο δίσκο;
Συνήθως μετά την ολοκλήρωση ενός άλμπουμ δεν κάνουμε τίποτα για περίπου ένα χρόνο. Παίζουμε κάποιες συναυλίες για περίπου ένα χρόνο ή μέχρι και 18 μήνες, όλοι μας μένουμε μακριά και δεν μπορούμε να κάνουμε συχνά πρόβες. Στην αρχή όταν ετοιμάζουμε νέο υλικό ακούγεται απλά σαν σκουπίδια (σ.σ. rubbish όπως ακριβώς είπε) αλλά στη συνέχεια παίρνει τη μορφή που πρέπει και ακούγεται σαν PRIMORDIAL. Όταν κάνουμε πρόβες είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα σε αυτό το μικρό δωμάτιο που είναι σαν σπηλιά, φωνάζοντας ο ένας τον άλλο αλλά η επικοινωνία μας είναι άμεση, δε χρησιμοποιούμε file sharing, δουλεύουμε ακόμα με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε το 1991. 

Ο νέος δίσκος προχωράει πάνω στο ίδιο μοτίβο του προηγούμενου, συμφωνείς μ’ αυτήν την άποψη ή πιστεύεις ότι είναι μια εξέλιξη για τη μπάντα;
Οι δύο τελευταίοι μας δίσκοι είναι κατά κάποιο τρόπο σαν δύο κεφάλαια από το ίδιο βιβλίο, όπως ήταν το demo μας με τον πρώτο δίσκο, το “Journey’s end’ ένα από μόνο του, τα υπόλοιπα άλμπουμ ένα τρίτο βιβλίο και τώρα οι δύο πρόσφατες κυκλοφορίες το 4ο, δηλαδή δες το κάπως έτσι. Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν κάποια νέα στοιχεία, μεγαλύτερος και καλύτερος ήχος, πιο metal και πιο επικό κατά κάποιο τρόπο.

Είστε ικανοποιημένοι με τη συνεργασία σας με την Metal Blade;
Ω ναι, είναι η πρώτη φορά που είμαστε χαρούμενοι με τη δισκογραφική όπου ανήκουμε, κάνουνε πολύ καλή προώθηση και οι κριτικές μέχρι τώρα είναι φανταστικές… Ελπίζω να αγοράσει κάποιος το δίσκο επίσης! Το καλό είναι ότι στη Metal Blade δεν υπάρχει άλλη μπάντα που να παίζει το στυλ μας οπότε ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε εμάς, οι μισοί που δουλεύουν εκεί είναι μουσικοί και καλοί τύποι επίσης. 

Τα τελευταία χρόνια η Metal Blade άρχισε να επενδύει πολύ σε hardcore μπάντες…
Ναι, τους ενδιαφέρει πολύ τον τελευταίο καιρό το groovy death metal, metalcore. Εγώ προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι για αυτόν τον ήχο, ήμαστε εντελώς το αντίθετο από αυτό.

Πίσω στο νέο δίσκο… Ποιοι είναι αυτοί οι «ανώνυμοι νεκροί»;
Είναι άντρες και γυναίκες που έδωσαν τις ζωές τους προσπαθώντας να υπερασπίσουν είτε τις ιδέες τους είτε τα σύνορα των χωρών τους, όλα αυτά τα κενοτάφια, αγάλματα και μνημεία που υπάρχουν στην Ευρώπη μου τους θυμίζουν συνεχώς. Σε μια εποχή όπου τα σύνορα του κόσμου συνεχώς αλλάζουν, υπάρχει πάντα κάτι που μας θυμίζει τις μνήμες, τις οικογένειές τους, τις χώρες, τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους… Γενικά στο δίσκο όμως υπάρχουν πολλά διαφορετικά θέματα, δεν υπάρχει μόνο μια κεντρική ιδέα. Για παράδειγμα το “Rome burns” μιλάει γενικά στην Ευρώπη ενώ το “Empire falls” αναφέρεται στην καπιταλιστική δύση.

Το να αναλύσεις τον τίτλο του νέου δίσκου, είναι πιστεύω από τις πιο συχνές ερωτήσεις που δέχεσαι!
Ναι! Κανένα πρόβλημα όμως… Ακόμα δουλεύω πάνω σε μια καλή απάντηση!

Το εξώφυλλο του “Nameless dead” επιμελήθηκε ο ίδιος καλλιτέχνης που έκανε και το “Gathering wilderness”;
Ναι, ο ίδιος ήταν, θέλαμε κάτι «χτυπητό». Επηρεάζομαι πολύ από τη neofolk και industrial μουσική ειδικά σε ότι έχει να κάνει με την προσοχή που δίνουν στη λεπτομέρεια, θέλαμε ένα εξώφυλλο που να μην είναι τόσο τυπικό όπως για παράδειγμα ένας πολεμιστής με ένα σπαθί. Πρόκειται για μια φωτογραφία από ένα άγαλμα, όχι κάποιο διάσημο συγκεκριμένα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου κομμάτι από το νέο δίσκο;
Δεν ξέρω… Ίσως το “Empire falls” γιατί είναι το πρώτο μας κομμάτι με ρεφρέν ύστερα από 6 άλμπουμ! Σίγουρα θα λειτουργήσει φοβερά στις συναυλίες.

Πόσο σημαντικό είναι για σας να βάζετε Ιρλανδικά στοιχεία στη μουσική σας;
Πλέον δεν το σκεφτόμαστε άλλο πια… Απλά είναι εκεί. Οι φράσεις, όλη αυτή η σκοτεινή ατμόσφαιρα πηγάζει από την Ιρλανδική μουσική. Δεν θέλαμε να το κάνουμε επίτηδες, έρχεται από μέσα μας χωρίς πολύ σκέψη.

Ύστερα από 6 στούντιο δίσκους δεν έχετε κυκλοφορήσει ακόμα κάποιο live… Σκοπεύετε να το κάνετε ποτέ;
Υπάρχει αυτό το bonus live CD μαζί με το νέο μας δίσκο το οποίο πιστεύω ότι είναι πολύ καλό. Σίγουρα είναι γεμάτο από λάθη αλλά πρόκειται για ένα δυνατό και επιθετικό show που δείχνει πως περίπου είμαστε επί σκηνής. Στην τελική όμως… Γιατί κάποιος να ζητήσει live CD από τους PRIMORDIAL;;; Δεν είμαστε οι BLACK SABBATH!!! Ίσως ένα DVD να ήταν πιο ενδιαφέρον.

Πώς είναι τα πράγματα στην Ιρλανδική metal σκηνή;
Υπάρχουν πολλοί ενεργοί άνθρωποι σε αυτήν, το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν πολλοί οπαδοί! Κάθε βδομάδα μας κάνουν add άπειρες νέες Ιρλανδικές μπάντες στο Myspace. Το metal επέστρεψε για τα καλά, δεν είναι όπως ήταν πριν 10 – 15 χρόνια πριν. Η νέα γενιά εδώ μας εκτιμάει πολύ και δεν πιστεύει ότι διαφέρουμε από όλα αυτά τα τεράστια ονόματα που βλέπουν στα περιοδικά αλλά το δυστυχώς είναι δύσκολο να πουλήσουμε CD εδώ. 

Μίλησέ μας για τη μεγάλη σου αγάπη, τους AC/DC
Αυτή η μπάντα είναι ιδιαίτερα αγαπητή στην Ιρλανδία, θα σου δώσω ένα τέλειο παράδειγμα. Όταν είχαν κάνει την επανασύνδεση οι KISS με όλα τα κλασικά make up έκλεισαν μια αρένα χωρητικότητας 8000 ατόμων στο Δουβλίνο και πούλησαν 300 εισιτήρια… Η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν πέρασε το image των KISS και αυτό γιατί δεν μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά. Προτιμούμε πιο ρεαλιστικά συγκροτήματα κι όχι τους rock stars. Οι AC/DC θα μπορούσαν να μαζέψουν ακόμα και 100.000 στην Ιρλανδία. 

Τους έχεις δει ποτέ;
Ναι, το 1991 και 1996. Όταν ήμουν μικρός ήθελα να είμαι ο Bon Scott!! Είναι απλά ο ήρωάς μου, είναι αυτή η ειλικρίνεια που βγαίνει από τη μουσική τους. Επίσης είμαι οπαδός των MANOWAR αλλά τελευταία έχουν γίνει ένα είδος παρωδίας, το νέο άλμπουμ πιστεύω ότι είναι απαίσιο, σαν μουσική για 14χρονα αν και μου αρέσει κάπως το προηγούμενο. Τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ όμως είναι κλασικά, ήταν μια μπάντα τότε που είχε δίψα και επιθυμία να κατακτήσουν τον κόσμο. Μπορεί σε κάποιον να μην του αρέσει το image τους αλλά δε γίνεται να μην σεβαστείς τις πρώτες δουλειές τους. Δεν είμαι από αυτά τα άτομα που η συλλογή τους σταμάτησε σε κάποια χρονιά, λατρεύω πολλές μπάντες που βγήκαν πρόσφατα, αλλά όταν οι AC/DC και οι MANOWAR βγάλουν νέο δίσκο θα τρέξω να τον αγοράσω όπως έκανα από μικρός. 

Οι αναμνήσεις σου από την τελευταία σας εμφάνιση εδώ Ελλάδα;
Είχαμε περάσει φανταστικά στην Ελλάδα, θυμάμαι που όλοι μεθύσαμε πάρα πολύ μετά τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη και χάσαμε το τρένο για Αθήνα για μόλις 5 λεπτά!! Ένα είναι σίγουρο όμως, ότι την επόμενη φορά που θα παίξουμε στη χώρα σας δεν υπάρχει καμία περίπτωση ο κόσμος να πληρώσει 25 ευρώ για να μας δει. Την επόμενη φορά που θα έρθουμε ο κόσμος θα πληρώσει ένα λογικό ποσό γιατί είχαμε παίξει το ίδιο σαββατοκύριακο με τους NILE και τους ORANGE GOBLIN, για κάποιον που θέλει να βγει έξω, να πιει μερικές μπύρες και να μας δει όλους πρέπει να πληρώσει 75 ευρώ για να πάει και στις 3 συναυλίες το οποίο είναι τρελό. 

Τελευταία ερώτηση αφορά τα μελλοντικά σας σχέδια…
Θα περιμένουμε να δούμε πως θα πάει ο δίσκος τους πρώτους 2 μήνες και αυτό θα μας πει πολλά για το τι θα κάνουμε μέσα στο 2008, αν θα παίξουμε φεστιβάλ κτλ αλλά το σίγουρο είναι ότι θα παίξουμε στην Ελλάδα!

Σε ευχαριστώ πολύ Alan και είμαι σίγουρος ότι θα τα ξαναπούμε από κοντά!
Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό Δημήτρη! Αντίο.

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος


PRIMORDIAL – “To the nameless dead” (Metal Blade)
Τους PRIMORDIAL πιστεύω τους έμαθε για τα καλά το ελληνικό κοινό με το προηγούμενο δίσκο τους, “The gathering wilderness”. Όταν λοιπόν βγάζεις ένα τόσο καλό άλμπουμ, έχεις πολύ κόσμο να περιμένει με ανυπομονησία την επόμενη κίνησή σου και το “To the nameless dead” είναι η κυκλοφορία που όλοι περιμέναμε από τους Ιρλανδούς. Μουσικά στα ίδια μονοπάτια με τον προκάτοχό του, σκοτεινό, δραματικό, μελωδικό και γεμάτο θρήνο για τους “ανώνυμους νεκρούς”. Το “Empire falls” που ανοίγει το δίσκο είναι ένα κλασικό PRIMORDIAL κομμάτι από την αρχή έως το τέλος του και φυσικά οι κομματάρες δεν σταματούν μόνο εκεί, τα “As Rome burns”, “Heathen tribes’ και “Traitors gate” κρατούν το ενδιαφέρον του ακροατή αμείωτο. Η απόλυτη συνθετική κάθαρση σε ένα δίσκο τόσο οργισμένο αλλά συνάμα τόσο βαθύ και ξεχωριστό… To battle!

8,5 / 10

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 1/12 [Eric Bloom, Chris Poland]

1 Δεκεμβρίου, 2017 - 10:00 Χαρά Νέτη

          ΟΝΟΜΑ:  Eric Bloom INSTRUMENT: Κιθάρα, πλήκτρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 1 Δεκεμβρίου 1944 [73] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Νέα Υόρκη, Η.Π.Α. ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [MANILLA ROAD]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Δημήτρης Τσέλλος

  ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Mystification” - MANILLA ROAD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Black Dragon Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Mark Shelton - Paul Zaleski ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά / κιθάρες: Mark...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [SANCTUARY]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Ντίνος Γανίτης

            ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Refuged denied” – SANCTUARY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Epic Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dave Mustaine – Paul Lani...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [DOKKEN]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 09:45 Ντίνος Γανίτης

        ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Back for the attack” – DOKKEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Elektra ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Neil Kernon ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Don...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 29/11 [WISHBONE ASH]

29 Νοεμβρίου, 2017 - 10:45 Ντίνος Γανίτης

    ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Front page news” – WISHBONE ASH ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1977 ΕΤΑΙΡΙΑ: MCA ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ron Albert – Howard Albert ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Martin Turner ...

[περισσότερα]