A Day To Remember… 24/09 [ARCH ENEMY]

24 Σεπτεμβρίου, 2017 - 12:30

ONOMA ALBUM : Rise of the tyrant

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 2007

ΕΤΑΙΡΕΙΑ : Century Media

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : Fredrik Nordström, Michael Amott

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:

Angela Gossow − vocals

Michael Amott − guitar, keyboards

Christopher Amott − guitar

Sharlee D'Angelo − bass guitar

Daniel Erlandsson – drums

 

Η εποχή τoυ Johan Liiva στους ARCH ENEMY έχει τελειώσει, με τα εξαιρετικά “Black Earth”, “Stigmata” και “Burning Bridges” να διακρίνονται ως πανέμορφα στολίδια στη δισκογραφία της μπάντας. Για το συγκρότημα έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος, με την Angela Gossow να αναλαμβάνει τα φωνητικά και το συγκρότημα να συνθέτει μουσική σε πιο μελωδικές φόρμες, ξενερώνοντας το κοινό που είναι προσκολλημένο στα πιο “αυθεντικά” death metal ακούσματα. Την περίοδο όμως που βρισκόταν η Angela στο συγκρότημα, οι ARCH ENEMY κυκλοφόρησαν άλμπουμ με τα οποία κέρδισαν τον τριπλάσιο κόσμο, χτυπώντας κατευθείαν στη καρδιά του νεανικού κοινού και όχι μόνο. Με τα “Wages of sin” και “Anthems of rebellion” (το καλύτερο τους άλμπουμ), οι ARCH ENEMY κατάφεραν να γίνουν μία από τις εμπορικότερες melodic death metal μπάντες.

To 2007, δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού επίσης “Doomsday Machine” που διαδέχτηκε το “Anthems Of Rebellion”, οι ARCH ENEMY κυκλοφορούν το “Rise Of The Tyrant”. To “Rise Of The Tyrant” ενώ δεν είναι κακός δίσκος δεν κατάφερε να φέρει τίποτα καινούργιο για το συγκρότημα, αντίθετα φανέρωσε κάποιες αδυναμίες οι οποίες εστιάστηκαν κυρίως στη φωνή της Angela. Η μπάντα, έχοντας βρει το μυστικό της επιτυχίας (επιθετικότητα με ξέφρενα αλλά και μελωδικά riffs αναμασά τις συνθέσεις της), κυκλοφορεί ένα πανομοιότυπο με τα προηγούμενα της άλμπουμ, κάτι που εν μέρη δεν έιναι απαραίτητα κακό καθώς με αυτόν τον τρόπο κράτησε την ταυτότητα της ακέραια.

Αν εξαιρέσουμε τα πιο μελωδικά και κατ' επέκταση τα πιο πιασάρικα τραγούδια του δίσκου, “I Will Live Again” και “Revolution Begins”, που δεν είναι και τα καλύτερα του άλμπουμ, η κυκλοφορία αυτή έφερε μερικά πολύ καλά τραγούδια όπως τα “Blood On Your Hands”, “The Last Enemy”, “In This Shallow Grave” και “Rise Of The Tyrant”. Ο Michael Amott και ο αδερφός του Christopher έχουν δημιουργήσει σε αυτά τα τραγούδια ορισμένες πολύ όμορφες και πιασάρικες μελωδίες, αλλά και riffs ιδανικά για “ξύλο” και head banging. H φωνή της Angela όμως λειτούργησε ως ανασταλτικός παράγοντας, μειώνοντας κατακόρυφα το επίπεδο του άλμπουμ. Δυστυχώς στο “Rise Of The Tyrant” η φωνή της ήταν τελείως επίπεδη, μονότονη και χωρίς βάθος, υποχρεώνοντας με αυτόν τον τρόπο το άλμπουμ να κουράζει μετά από κάποιο σημείο τον ακροατή. Στη περίπτωση που στην θέση της άλλοτε τραγουδίστριας των ΑRCH ENEMY βρισκόταν ένας τραγουδιστής τύπου Michael Stanne (DARK TRANQUILLITY) ή Johan Hegg (AMON AMARTH), τότε είναι δεδομένο πως ο δίσκος αυτός θα έχριζε διαφορετικής εκτίμησης.

Αν η απόδοση της στα προηγούμενα άλμπουμ ήταν θέμα παραγωγής, είναι άγνωστο και μικρή σημασία έχει. Το ζητούμενο είναι πως οι αδυναμίες και το “ταβάνι” της Angela φανερώθηκαν σε αυτόν τον δίσκο και επισημοποιήθηκαν με τον πιο ηχηρό τρόπο στο επόμενο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι ARCH ENEMY, “Khaos legions, στο οποίο δεν υπήρχε το πλήθος των καλών τραγουδιών, που είχε το “Rise of the tyrant”, για να σωθεί η κατάσταση.

 

Did you know that:

-Το “Rise of the tyrant” έφτασε στην 84η θέση στα Billboard 200, πουλώντας περίπου 9.000 αντίτυπα. Μέχρι σήμερα αυτή η θέση είναι και η υψηλότερη που έχει λάβει η μπάντα στο συγκεκριμένο chart.

-Η ομιλία που ακούγεται στην εισαγωγή του τραγουδιού “Rise of the tyrant”, είναι από την ταινία “Caligula” του 1979.

 

Ακολουθεί η συνέντευξη που είχε κάνει για τον δίσκο αυτόν με τα αδέρφια Amott (Michael και Chris), ο Σάκης Φράγκος για το έντυπο ROCK HARD, καθώς και η παρουσίαση του άλμπουμ που είχε βγει "Δίσκος του μήνα". Όπως πάντα με φωτογραφίες εποχής...

 

ARCH ENEMY interview (Michael Amott / Chris Amott)
“The tyrant will rise”

Οι ARCH ENEMY είναι ένα σχήμα εξαιρετικά δημοφιλές στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις με τα αδέρφια Amott (Michael και Chris), απλά κάθεσαι και ετοιμάζεις τις ερωτήσεις για να γίνει η συνέντευξη όσο το δυνατόν πιο πλήρης. Μας μίλησαν και οι δυο τους, για το νέο δίσκο του γκρουπ, το “Rise of the tyrant”, αλλά και για άλλα θέματα, με πιο σημαντικό την επανασύνδεση των CARCASS. Διαβάστε τι είχε να μας πει ο Michael Amott (κατά κύριο λόγο) αλλά κι ο αδερφός του:

Michael Amott
Για ποιο λόγο διαλέξατε το “Rise of the tyrant” για τίτλο του δίσκου σας και βάλατε αυτό το περίεργο εξώφυλλο; Κάπως old-school θα έλεγα…
Όσον αφορά τον τίτλο, έγραψε η Angela στίχους για το συγκεκριμένο κομμάτι και μου κόλλησε στο μυαλό γιατί είναι πολύ δυνατή φράση. Το θεώρησα λοιπόν πολύ καλό τίτλο για το δίσκο.

Και πήρατε για το εξώφυλλο πάλι τον Niklas Sundin…
Ναι. Στον προηγούμενο δίσκο είχαμε ένα παλικάρι από την Αυστρία, τον Joachim Luetke. Το artwork στο “Doomsday machine” ήταν πολύ ρεαλιστικό. Τώρα ψάχναμε κάτι που να μην έχει τόσα πολλά χρώματα και μου αρέσει αρκετά και το εξώφυλλο και το ότι δουλέψαμε ξανά με τον Niklas.

Μήπως το ότι επιστρέψατε στα Fredman Studios, σημαίνει ότι θέλατε να γυρίσετε στον ήχο των πρώτων δίσκων σας;
Δουλέψαμε με τον Andy Sneap στους τρεις τελευταίους μας δίσκους και σκεφτήκαμε ότι ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πάλι, αλλά όχι και πάρα πολύ. Ακούσαμε κάποιες πρόσφατες δουλειές του Fredrik Nοrdstrom, όπως για παράδειγμα στο νέο δίσκο των DIMMU BORGIR κι εντυπωσιαστήκαμε. Ήταν συναρπαστικό και για τους δυο μας που δουλέψαμε και πάλι μαζί μετά από τόσα χρόνια.

Από τη στιγμή όμως που τα τρία άλμπουμ σας με τον Andy Sneap ήταν και τα πιο πετυχημένα σας, τι θέλατε να αλλάξετε στον ήχο σας; Η Angela έχει δηλώσει ότι δεν είχε ενθουσιαστεί με τα διπλά φωνητικά του “Doomsday machine”…
Ο Andy Sneap είναι ένα εξαιρετικός παραγωγός που έκανε πολύ καλή δουλειά μαζί μας…

Αλλά αυτό δεν απαντάει στο τι θα θέλατε να αλλάξετε… Για παράδειγμα έχετε περισσότερες μελωδίες αυτή τη φορά…
Από την περιοδεία για το “Doomsday machine”, υπήρχε η ιδέα να κάνουμε ένα δίσκο που να έχει πιο πολλά ριφ, πιο πολλές μελωδίες και να είναι πιο έντονος. Περιοδεύσαμε πολύ και γράψαμε πολύ υλικό όσο ήμασταν «στο δρόμο», backstage, στα ενδιάμεσα διαστήματα από τις συναυλίες, παντού. Καταγράφαμε τις ιδέες μας και χρησιμοποιήσαμε στο δίσκο πολλές από αυτές.

Μπορεί να έχετε πολλές μελωδίες, αλλά μία συγκεκριμένα, στο τραγούδι “The last enemy”, είναι ακριβώς ίδια με το “Humanity hour I” των SCORPIONS…
Οι SCORPIONS είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες αλλά το τραγούδι τους αυτό, το άκουσα πριν λίγο καιρό. Το “The last enemy” υπάρχει εδώ και 18 μήνες. Πρόκειται για σύμπτωση. Έχει διαφορετικό ρυθμό, διαφορετική τονικότητα, δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Η μελωδία είναι αρκετά τυπική και μπορεί να παρουσιάσει ομοιότητες. Είναι σαν τη μελωδία του “Parisienne walkways” που τη συναντάς σε ένα σωρό άλλα τραγούδια… Πάντως θα ήμασταν εντελώς ηλίθιοι αν κλέβαμε μελωδία από ένα καινούργιο κομμάτι. Αυτό να λέγεται!!! Άσε που δεν ακούω καθόλου τους SCORPIONS όπως είναι τα τελευταία χρόνια, αλλά μόνο τους παλιούς… Λες να άκουσαν αυτοί κάποιο demo μας; (γέλια)

Λες να έκλεψε ο Desmond Child το demo σας;
(γέλια)

Τι είναι αυτή η ομιλία στο ξεκίνημα του τραγουδιού “Rise of the tyrant”;
Αυτό είναι ένα μέρος της ταινίας “Caligula”. Είναι ένας πολύ δυνατός λόγος που τονίζει πολύ το θέμα της μεγαλομανίας που θίγεται στο δίσκο. Λέει σε κάποιο σημείο: “I’m more than a man, I’m a God”. Παρόλα αυτά, πιθανότατα ο Καλιγούλας είχε σύφιλη (γέλια)…

Να πάμε σ’ ένα άλλο τραγούδι, το “The day you died”. Στα αυτιά μου ακούγεται σαν ένα μελωδικό hard rock κομμάτι, με brutal φωνητικά. Είχατε κάτι τέτοιο στο νου σας;
(γέλια) Ναι, θυμίζει λίγο MEGADETH, λίγο QUEENSRYCHE… Έχουμε και τέτοιες επιρροές.

Τις δείξατε αυτές τις επιρροές και με τη διασκευή που κάνατε στο “Walk in the shadows”!!!
Νομίζω ότι αυτό τις δείχνει περισσότερο από το “The day you died”!!!

Για ποιο λόγο διάλεξες να βάλεις ένα μικρό ιντερλούδιο όπως το “Intermezzo liberte”;
Αυτό βασικά είναι ένα θέμα που το έπαιζα στις συναυλίες μας στην τελευταία περιοδεία. Και είχα την ιδέα να το ηχογραφήσουμε και να το βάλουμε στο άλμπουμ. Θεωρώ ότι δίνει στο δίσκο μία άλλη δυναμική. Κάτι τέτοιες κινήσεις όμως, έχω την εντύπωση ότι μας κάνουν να διαφέρουμε από τις υπόλοιπες μπάντες.

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός, πως ενώ είστε ευρωπαϊκό σχήμα, έχετε μεγαλύτερη επιτυχία στην Αμερική και την Ιαπωνία. Στην Αμερική περιοδεύετε με τους MACHINE HEAD σαν co-headliners και η περιοδεία σας λέγεται “The black tyranny”, ενώ στην Ευρώπη που είναι στο billing οι TRIVIUM και οι DRAGONFORCE (και οι SHADOWS FALL), είστε τέταρτο όνομα ενώ η περιοδεία ονομάζεται “The black crusade” (από το “The blackening” των MACHINE HEAD και το “Crusade” των TRIVIUM)…
Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό… Κάναμε μεγάλα άλματα με τους τελευταίους μας δίσκους όσον αφορά τη δημοτικότητά μας, αλλά οι κινήσεις μας δεν είναι μέρος κάποιου μεγάλου σχεδίου. Παίζουμε live όσο περισσότερο γίνεται, σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Στην Αμερική όμως ανακάλυψαν το metal ξανά τώρα και πέσαμε απ’ ότι φαίνεται στην κατάλληλη περίοδο. Σίγουρα έπαιξε ρόλο και το ότι γυρίσαμε κάποια video clips, αλλά και το ότι κάναμε πολύ σημαντικές περιοδείες όπως το Ozzfest, αλλά παίξαμε και support σε σπουδαία σχήματα όπως οι IRON MAIDEN, SLAYER, MEGADETH.

Τι συνέβη τελικά και επέστρεψε ο αδερφός σου στους ARCH ENEMY;
Δεν ξέρω! Δεν τον ρώτησες; (γέλια) Δεν περίμενα να ξαναγυρίσει να σου πω την αλήθεια και σχεδίαζα το μέλλον των ARCH ENEMY χωρίς τον Chris. Απλά συνέβη και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

Πως τα πήγατε με τους αντικαταστάτες του, τον δικό μας Gus G., και τον Fredrik Akesson;
Ωχ!!! Πρέπει να προσέξω τι θα πω γιατί είστε ελληνικό περιοδικό!!! (γέλια) Ο Gus ποτέ δεν είχαμε πει ότι θα γινόταν κανονικό μέλος του σχήματός μας. Του ζητήσαμε να μας βοηθήσει στη συγκεκριμένη περιοδεία, στο Ozzfest, και το έκανε. Δεν μπορούσε να παίξει άλλο μαζί μας όμως. Ο Gus είναι πολύ καλός κιθαρίστας και περάσαμε πολύ καλά μαζί. Τότε βρήκαμε τον Fredrik Akesson. Με τον Fredrik παίξαμε 18 μήνες μαζί. Είναι πολύ καλοί παίκτες και οι δύο, αρκετά διαφορετικοί, μεταξύ τους κι ομολογώ ότι έμαθα πολλά απ’ αυτούς!

Ξέρεις ότι οι SPIRITUAL BEGGARS είναι μεγάλοι στην Ελλάδα, αλλά όχι και σε πολλές άλλες χώρες… Τι να περιμένουμε από αυτούς στο μέλλον; Δεν πιστεύεις ότι το όνομα που έχεις φτιάξει με τους ARCH ENEMY θα μπορούσε να δώσει ώθηση στη μπάντα;
Έχεις δίκιο. Με τους SPIRITUAL BEGGARS είμαστε δημοφιλείς κυρίως στην Ελλάδα και την Ιαπωνία. Φαίνεται ότι στη χώρα σου έχετε καλό γούστο στη μουσική (γέλια)!!! Και η πλάκα είναι ότι η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες που δεν έχουμε παίξει με τους ARCH ENEMY.

Πάντως όσον αφορά τους BEGGARS, μου φαίνεται ότι είστε σε μία μόνιμη κατάσταση χειμερίας νάρκης!!!
Κάπως έτσι είναι. Το θέμα όμως είναι ότι τα μέλη είναι πολύ απασχολημένα με τα συγκροτήματά τους. Ο Per, ο πληκτράς μας, παίζει πλέον με τους OPETH, που είναι πλέον πολύ μεγάλη μπάντα και περιοδεύουν πολύ τακτικά, ο JB είναι και στους GRAND MAGUS, αλλά έχει και μία πολύ σημαντική δουλειά, καθώς δουλεύει για τη σουηδική κυβέρνηση κι ο ντράμερ παίζει σε δύο cover bands για να μπορέσει να ζήσει. Καταλαβαίνεις ότι είναι πολύ δύσκολο να βρούμε χρόνο να παίξουμε όλοι μαζί.

Έχεις κι αυτόν τον Mikael Akerfeldt που σου παίρνει τον κιθαρίστα από τους ARCH ENEMY (Fredrik Akesson) και τον πληκτρά από τους SPIRITUAL BEGGARS!!!
(γέλια) Να πάει να γαμ**εί αυτός ο Mikael Akerfeldt. Ποιος νομίζει ότι είναι; (ξελιγωθήκαμε από τα γέλια) Είναι πολύ καλός μου φίλος…

Έχεις υποδυθεί και 1-2 ρόλους στη σειρά κινουμένων σχεδίων “Metalocalypse”! Μπορείς να μας πεις γι’ αυτή σου την εμπειρία;
Ήταν φανταστικά. Δεν είχα ξανακάνει ποτέ κάτι παρόμοιο. Πήγα στο animation studio και είχε πολύ πλάκα όλη η φάση να υποδύεσαι κάποιον χαρακτήρα!!! Στο ίδιο επεισόδιο με μένα, ήταν και δύο παιδιά από τους NEVERMORE.

Σε κάποια άλλα ήταν κι από τους METALLICA!!!
Wow!!! Ξέρεις μωρέ… Ήμουν εγώ, ο James, ο Lars κι όλοι οι φίλοι μου!!! Χαχαχα!!! Όλη αυτή η εμπειρία πάντως ήταν σπουδαία κι εντελώς διαφορετική. Ο δημιουργός του show παίζει πολύ καλή κιθάρα παρεμπιπτόντως!!! Έχει τελειώσει το Berklee, ενώ έχει και εξαιρετικό ταλέντο σαν κωμικός.

Υπήρχαν πολλές φήμες για ένα reunion των CARCASS αυτό το καλοκαίρι…
Το ξέρω! Τις άκουσα!!!

Κι εγώ!!! Μόνο που έμαθα ότι κάνατε πρόβες μαζί με τον Bill Steer και τον Jeff Walker, έχοντας τον Daniel Erlandsson στα τύμπανα…
Έτσι ακριβώς είναι. Ο Ken Owen, ο αυθεντικός ντράμερ των CARCASS δεν μπορεί να παίξει ντραμς καλά πια, λόγω του προβλήματος υγείας που έχει.

Απ’ όσο ξέρω, μπορεί να παίξει μόνο πολύ απλούς ρυθμούς.
Ακριβώς. Αλλά προσπαθούμε να τον κάνουμε μέρος όλου του πράγματος με κάποιον τρόπο, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα, ώστε να τον βοηθήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, κάναμε πρόβες σε καμία 20ριά κομμάτια και ήταν πολύ ωραία. Αλλά ποτέ δεν μπορέσαμε να οργανώσουμε τη φάση πολύ καλά, δεν συμφωνούσαμε σε μικρά πράγματα και κάπου κατέρρευσε το σχέδιό μας. Έπρεπε να βγάλω κι αυτό το δίσκο με τους ARCH ENEMY… Πιστεύω όμως ότι κάποια στιγμή, αυτό το reunion θα συμβεί.

Μήπως αυτά τα «μικρά πράγματα» που μου είπες έχουν να κάνουν με τα χρήματα; Επειδή γνωρίζω ότι είχατε κάποιες πολύ καλές προτάσεις από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στην Ευρώπη κι αν θέλεις μπορώ να σου απαριθμήσω κάποιες με τα ακριβή ποσά τους (σ.σ. του παράθεσα κάποιες)…
Χμμμ… Κάτι ξέρεις εσύ!!!

Μήπως λοιπόν, μπήκαν στη μέση άνθρωποι άσχετοι με το συγκρότημα και γαμ**αν τελείως τη φάση;
(τρελά γέλια) Αυτό ακριβώς συνέβη!!!

Και να σκεφτείς ότι έμαθα την ιστορία με λεπτομέρειες…
Ο Jeff Walker είναι πολύ αποφασιστικός τύπος και θέλει τα πράγματα να πάνε όπως θέλει εκείνος (σ.σ. ναι, αλλά και η μπάντα είναι δική του!!! Και δεν ανήκει σε κανέναν μάνατζερ, κανενός άλλου σχήματος που παρεμβαίνει και διαλύει τις συμφωνίες!!!). Ας δούμε τι θα γίνει στο μέλλον όμως. Είμαστε φίλοι ακόμα. Τον συνάντησα την περασμένη βδομάδα στο Λονδίνο και περάσαμε πολύ καλά… Μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι του χρόνου. Είμαι χαρούμενος με τους ARCH ENEMY και δεν είμαι απελπισμένος να κάνουμε κάτι με τους CARCASS. Κανένας μας δεν είναι απελπισμένος βέβαια. Δεν θα λύσω το πρόβλημα της ζωής μου μ’ αυτόν τον τρόπο, απλά θα θυμηθώ τα εφηβικά μου χρόνια! Βασικά ότι είναι να γίνει θα γίνει…

Πως είναι να είσαι καλεσμένος στο ραδιοφωνικό show του Bruce Dickinson;
Βασικά δεν ήταν εκεί όταν έγινε η συνέντευξη, αλλά ήταν προηχογραφημένη επειδή είχε κάποια πτήση εκείνη την ώρα. Τον ίδιο πάντως τον είχαμε συναντήσει πολλές φορές στην περιοδεία μας με τους IRON MAIDEN και ήταν πολύ καλός τύπος.


Chris Amott

Όταν έφυγες από το γκρουπ, υπήρχαν κάποιες δηλώσεις σου ότι ήθελες να συγκεντρωθείς στην προσωπική σου ζωή, ότι δεν αισθανόσουν δημιουργικός μουσικά κι ότι δεν ήσουν 100% στη μπάντα πια. Τι άλλαξε έκτοτε;
Έτσι αισθανόμουν τότε. Ήμουν στο γκρουπ 10 χρόνια, απ’ όταν ήμουν 18 χρονών και τελείωσα το σχολείο. Ίσως οι συνεχείς περιοδείες με κούρασαν και χρειαζόμουν ένα διάλειμμα.

Τι έκανες λοιπόν τον καιρό που δεν ήσουν στους ARCH ENEMY;
Είχα σαν πλάνο να σπουδάσω, αλλά έπιασα δουλειά σαν δάσκαλος μουσικής. Αυτό το έκανα για ένα χρόνο. Έπαιξα και σε κάποια 70’s rock τρίο, όπου τραγουδούσα κιόλας, ταξίδεψα, διάβασα πολύ, αλλά και σπούδασα.

Τι σε έκανε τελικά να ξαναγυρίσεις;
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς την πέρασα στο σπίτι του Michael και της Angela, αφού ζούμε και στην ίδια πόλη και μιλούσαμε για το πώς περνούσαμε μαζί στο συγκρότημα κι όλα αυτά. Ξέρεις, είμαι ελεύθερος, δεν έχω οικογένεια και θέλω να παίζω κιθάρα για όλη μου τη ζωή, οπότε είδα ότι οι περιοδείες τελικά δεν είναι κάτι τόσο κουραστικό, από τη στιγμή που δεν έχω και πολλές υποχρεώσεις.

Πως είδες τους αντικαταστάτες σου, τον Gus G. και τον Fredrik Akesson;
Είναι καλοί και οι δυο τους. Μπορούν φυσικά να παίξουν τα θέματα που παίζω κι εγώ. Το θέμα είναι ότι εγώ κι ο Michael, έχουμε μία ειδική σχέση όταν γράφουμε μουσική παρέα κι αυτό είναι το πιο σημαντικό στους ARCH ENEMY.

Έχεις παίξει και στους 7 δίσκους των ARCH ENEMY. Θα μπορούσες να μου πεις ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο γκρουπ με τον Johan Liiva στα φωνητικά και στο γκρουπ με την Angela Gossow;
Κάναμε τρεις δίσκους με τον Johan, αλλά ήμασταν αρκετά μικροί, δεν κάναμε πολλή περιοδεία. Έγινε μία αναγέννηση του σχήματος μόλις ήρθε η Angela. Υπήρχε πλέον μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αφού είναι κοπέλα, είναι όμορφη, τραγουδάει καλά, είναι πολύ καλός τύπος. Πιστεύω ότι το “Wages of sin” είναι επίσης ένα πολύ καλό άλμπουμ επίσης. Το καινούργιο είναι μία μίξη όλων των ειδών που είχαμε στο σχήμα. Έχει death metal, τεχνικά στοιχεία, μελωδίες…

Ο λόγος που σε ρώτησα αυτό, είναι επειδή διάβασα κάποιες δηλώσεις την Angela και το Michael ότι θα ήθελαν να επιστρέψουν στον ήχο των πρώτων άλμπουμ και περισσότερο του “Wages of sin”.
Όταν επέστρεψα στο συγκρότημα, ο Michael είχε μία ξεκάθαρη εικόνα για τη μουσική κατεύθυνση, κάναμε πολλά demo και προ-παραγωγές…

Μήπως επιστρέψατε στα Fredman Studios για να έχετε το feeling εκείνων των δίσκων;
Ίσως ναι! Είχαμε ένα συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής με τον Andy Sneap και θέλαμε να αλλάξουμε.

Ήσασταν δυσαρεστημένοι μαζί του;
Όχι!!! Έκανε πολύ καλή δουλειά, απλώς νιώσαμε ότι χρειαζόμασταν μία αλλαγή και στην παραγωγή και στη μίξη.

Σε σχέση με το “Doomsday machine” τι θέλατε να αλλάξετε;
Δεν θέλαμε πάρα πολλή λεπτομέρεια. Αυτά τα διπλά φωνητικά που έχει δηλώσει επανειλημμένως η Angela, αλλά και τα sound clips ανάμεσα στα κομμάτια για να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα…

Παρόλα αυτά, έχετε περισσότερα πλήκτρα από ποτέ στο δίσκο αυτό. Δεν τα χρησιμοποιείτε για να δημιουργήσετε ατμόσφαιρα;
Έχεις δίκιο. Απλώς όμως, κάποιες φορές ακούς ένα σημείο και σκέφτεσαι ότι θα ακουγόταν πολύ καλύτερα με πλήκτρα.

Ποιος έγραψε το “The last enemy”;
Εγώ κι ο Michael. Έχω συνεισφέρει περισσότερο σ’ αυτό και στο “Vultures”.

Έχεις ακούσει το καινούργιο τραγούδι των SCORPIONS, “Humanity hour I”;
(γέλια) Ξέρω… Είναι τρελό. Πρόκειται για την ίδια μελωδία (σ.σ. βλέπετε ότι ο Chris δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί ότι είναι διαφορετικό κτλ). Ο Michael μου έστειλε το κομμάτι αυτό με e-mail και κόντεψα να τρελαθώ. Είναι εντελώς αλλόκοτο, αλλά πρόκειται για καθαρή σύμπτωση. Ίσως είναι κάποια παλιά μελωδία, αλλά όπως και να ‘χει, αποφασίσαμε να το κρατήσουμε… Είναι περίεργο που μόλις ένας ακόμα με έχει ρωτήσει γι’ αυτό.

Έχετε διασκευάσει στο παρελθόν CARCASS, MEGADETH, MANOWAR, αλλά τώρα διασκευάσατε QUEENSRYCHE… Είναι πολύ περίεργη η επιλογή…
Νομίζω ότι κάναμε καλή διασκευή σ’ αυτό το κομμάτι και θα ήθελα τη γνώμη σου όταν την ακούσεις. Λατρεύω τους QUEENSRYCHE και μας αρέσει γενικώς να κάνουμε διασκευές.

Που αποδίδεις την επιτυχία των ARCH ENEMY; Στον ερχομό της Angela ή στη μουσική;
Και στα δύο νομίζω. Δεν είναι μόνο η Angela που έχει πολύ δυνατή σκηνική παρουσία. Μην ξεχνάς ότι έχουμε κι αρκετούς οπαδούς που είναι κιθαρίστες και τους αρέσει το παίξιμό μας.

Στον καινούργιο σας δίσκο, έχετε πολλά μελωδικά στοιχεία. Σκεφτήκατε ότι ίσως αυτό απογοητεύσει κάποιους death metal οπαδούς σας;
Δεν μου καίγεται καρφί. Επόμενη ερώτηση!!!

Όταν έφυγες από τους ARCH ENEMY, σκέφτηκες να επανασυνδέσεις την παλιά σου μπάντα, τους ARMAGEDDON;
Όχι. Δεν σκέφτηκα να κάνω κάποιον metal δίσκο καθόλου. Αν έκανα κάτι, θα ήταν εντελώς διαφορετικό από τους ARCH ENEMY ή τους ARMAGEDDON.
Σάκης Φράγκος

Οι συμμετοχές τους Michael Amott σε δίσκους άλλων συγκροτημάτων
“Operation annihilation” – ANNIHILATOR (άλμπουμ “Metal”)

Στον ίδιο δίσκο, είχε τραγουδήσει η Angela με τον Danko Jones κιόλας ένα τραγούδι. Δεν θυμάμαι πώς ήρθαμε σε επαφή μεταξύ μας να σου πω την αλήθεια. Νομίζω ότι κάποιος του έδωσε το e-mail μου, μιλήσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε πόσο του άρεσε το “Doomsday machine”, η παραγωγή του και μιλούσαμε για διάφορα πράγματα. Εκείνη την περίοδο μάλλον έγραφε το δίσκο του κι έπαιρνε ιδέες. Του είπα τότε: «Μα εσύ έγραψες το “Alice in hell”. Δεν έχεις ανάγκη εμένα». Είναι μεγάλη τιμή για μένα που μου ζήτησε να παίξω σόλο. Ποτέ δεν απαντάω θετικά ή αρνητικά αμέσως για κάποια συμμετοχή. Θέλω να δω αν μπορώ να βάλω τη σφραγίδα μου κάπου κι όχι να παίξω ότι μου λένε μόνο για να υπάρχει το όνομά μου στο δίσκο. Έχω απορρίψει πολλές προσφορές για να είμαι ειλικρινής.

“Dactylis glomerata” - CANDLEMASS
Αυτή η συμμετοχή μου σε σόλο σε ολόκληρο το δίσκο, έγινε πριν την περίοδο που ήμουν επιλεκτικός (γέλια). Οι CANDLEMASS είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ και ο νέος τους δίσκος είναι πολύ καλός. Το θέμα ήταν ότι εγώ είχα παίξει κιθάρα για δίσκο των ABSTRACT ALGEBRA κι όχι των CANDLEMASS!!! Όταν κυκλοφόρησε, είδα ότι έγραφε CANDLEMASS στο εξώφυλλο κι έπαθα πλάκα. Κανείς δεν μου το είχε πει. Ήμουν μεγάλος οπαδός των CANDLEMASS στα 80’s και ήμουν μέχρι και στο fan club τους.

“Murder fantasies” – KREATOR (άλμπουμ “Enemy of God”)
O Mille Petrozza, ο Leif Edling, ο Jeff Waters, είναι άτομα για τα οποία έχω πολύ μεγάλο σεβασμό. Το να μου ζητήσουν να παίξω στο δίσκο τους και να μου πουν ότι λατρεύουν τον τρόπο που παίζω κιθάρα, είναι μεγάλη τιμή και δεν μπορώ να πω όχι. Είναι σπουδαίοι μουσικοί, όλοι τους. Όταν βγήκε το “Pleasure to kill” το 1986, ήταν το αγαπημένο μου άλμπουμ. Είχε επεκτείνει τα όρια της ακραίας μουσικής τότε.

“Bloodletting” – THE HAUNTED (άλμπουμ “One kill wonder”)
Να σου πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι και πάρα πολλά παρασκηνιακά από αυτή τη συνεργασία, μόνο το ότι δυσκολευτήκαμε πολύ για να βρούμε το σωστό timing ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να συνεργαστούμε!!!

“Voodoo caravan” – THE QUILL (άλμπουμ “Voodoo caravan”)
Απλά ήμουν πολύ καλός φίλος με το ντράμερ των QUILL κι έπαιξα στο δίσκο τους, Τόσο απλό!!!

 

Ο Chris Amott σχολιάζει τους δίσκους των ARCH ENEMY
“Black earth” (1996)

Βασικά, αυτός ο δίσκος ήταν περισσότερο ένα σόλο project. Δεν έπαιξα ρυθμική κιθάρα, μόνο κάποια σόλο. Ο Michael είχε γράψει σχεδόν όλη τη μουσική και μπήκαμε στο στούντιο. Ο ήχος είναι κάπως μπερδεμένος και νομίζω ότι είναι ο πιο καθαρός death metal δίσκος που έχουμε γράψει. Παρότι ο Johan Liiva έπαιζε μπάσο, στο δίσκο το έπαιξε ο Michael, αλλά για να μη φανεί η προσπάθεια σαν one-man-band, στα credit του δίσκου γράφτηκε ότι το μπάσο έπαιξε ο Johan.

“Stigmata” (1998)
Είχαμε την ευκαιρία να πάμε στην Ιαπωνία με τους CATHEDRAL το 1997 και καταλάβαμε ότι είχαμε κόσμο που μας υποστήριζε και ήθελε να πάμε στη χώρα του να παίξουμε, οπότε έπρεπε να κυνηγήσουμε αυτή την αγορά. Το άλμπουμ ήταν πιο τεχνικό αυτή τη φορά και ίσως να οφείλεται στο διαφορετικό ντράμερ που είχαμε.

“Burning bridges” (1999)
Εκεί είχαμε πάρει πάλι τον Sharlee D’Angelo, ο οποίος κάνει διαφορά στον ήχο μας. Αμέσως μετά κυκλοφορήσαμε και το “Burning Japan live”, επειδή ήμασταν αρκετά μεγάλοι στην Ιαπωνία και μας το ζητούσε η δισκογραφική.

“Wages of sin” (2002)
Η μπάντα πλέον γινόταν μεγάλη και είμαι περήφανος γι’ αυτόν το δίσκο. Έχει πολλά σπουδαία κομμάτια κι επιπλέον περιοδεύσαμε για το “Wages of sin” περισσότερο από ποτέ.

“Anthems of rebellion” (2003)
Τα αποτελέσματα της περιοδείας για το “Wages of sin”, μπορεί κανείς να τα καταλάβει σ’ αυτόν το δίσκο. Κυρίως, επειδή –υποσυνείδητα- βλέπεις πως αντιδρά ο κόσμος σε κάθε κομμάτι που παίζεις κι αυτό σε οδηγεί να γράφεις κομμάτια που να αρέσουν στους οπαδούς σου. Σίγουρα αυτός ο δίσκος είναι προσανατολισμένος στο αμερικάνικο κοινό, περισσότερο απ’ όλους τους υπόλοιπους, επειδή είχαμε παίξει πολύ στην Αμερική εκείνη την περίοδο.

“Doomsday machine” (2005)
Αυτός ο δίσκος έχει πολλά κοινά στοιχεία με το “Anthems…” και είναι progressive με τη λογική ότι δεν επαναλαμβάνονται μονότονα κάποια σημεία.

 

 

ARCH ENEMY – “Rise of the tyrant” (Century Media)
Ομολογώ ότι περίμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία το νέο δίσκο των ARCH ENEMY. Με τους δύο τελευταίους τους δίσκους είχαν κερδίσει τη συμπάθειά μου για το γεγονός ότι έδειχναν σημάδια προόδου στη μουσική τους, πέρα από τα τετριμμένα μελωδικά death metal μονοπάτια. Ενώ συμπαθώ και την Angela Gossow, θεωρώ ότι κάπου αβαντάρεται και η ίδια και το συγκρότημα όχι εξαιτίας του γεγονότος ότι “γκαρίζει” καλύτερα και από άντρες, αλλά εξαιτίας του ότι είναι μία όμορφη κοπέλα σ’ έναν εντελώς ανδροκρατούμενο μικρόκοσμο, όπως αυτόν του death metal. Στο δια ταύτα τώρα. Το “Rise of the tyrant” δεν προχωρά το σχήμα ένα βήμα μπροστά. Όχι ότι δεν είναι ένας πολύ καλός δίσκος, αλλά είναι ελαφρά κατώτερος από τους δύο τελευταίους, δείχνοντας ότι επιχειρούν να ξαναγυρίσουν σε πιο death metal μονοπάτια. Οι μελωδίες είναι πάρα πολλές στο δίσκο, όπως και τα riff που είναι αρκετά ευφάνταστα. Νομίζω ότι ο Amott και η παρέα του, προσφέρουν ένα δίσκο που θέλουν οι Αμερικάνοι, οι οποίοι είναι το βασικό κοινό των ARCH ENEMY. Συμπερασματικά: Μπορεί να μην έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος από το “Rise of the tyrant”, αλλά δεν παύει να είναι ένας πραγματικά καλός δίσκος. Άσχετα αν εγώ από τα σχήματα που γουστάρω απαιτώ το 100% των δυνατοτήτων τους, δεν είναι τυχαίο ότι ανακηρύχθηκε με σχετική ευκολία «δίσκος του μήνα», παρόλο που υπήρχαν πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες.

8 / 10

Σάκης Φράγκος

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 1/12 [Eric Bloom, Chris Poland]

1 Δεκεμβρίου, 2017 - 10:00 Χαρά Νέτη

          ΟΝΟΜΑ:  Eric Bloom INSTRUMENT: Κιθάρα, πλήκτρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 1 Δεκεμβρίου 1944 [73] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Νέα Υόρκη, Η.Π.Α. ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [MANILLA ROAD]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Δημήτρης Τσέλλος

  ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Mystification” - MANILLA ROAD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Black Dragon Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Mark Shelton - Paul Zaleski ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά / κιθάρες: Mark...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [SANCTUARY]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Ντίνος Γανίτης

            ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Refuged denied” – SANCTUARY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Epic Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dave Mustaine – Paul Lani...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [DOKKEN]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 09:45 Ντίνος Γανίτης

        ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Back for the attack” – DOKKEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Elektra ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Neil Kernon ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Don...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 29/11 [WISHBONE ASH]

29 Νοεμβρίου, 2017 - 10:45 Ντίνος Γανίτης

    ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Front page news” – WISHBONE ASH ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1977 ΕΤΑΙΡΙΑ: MCA ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ron Albert – Howard Albert ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Martin Turner ...

[περισσότερα]