A Day to Remember… 28/9 [NIGHTWISH]

28 Σεπτεμβρίου, 2017 - 11:15

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dark Passion Play” – NIGHTWISH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2007
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Tuomas Holopainen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Anette Olzon, Marco Hietala
Κιθάρες – Emppu Vuorinen
Μπάσο – Marco Hietala
Drums – Jukka Nevalainen
Πλήκτρα – Tuomas Holopainen

2005. Το χάσμα ανάμεσα στην τραγουδίστρια των NIGHTWISH Tarja Turunen και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είναι πια αγεφύρωτο.  Στις 21 Οκτωβρίου 2005 και αμέσως μετά από το τέλος της περιοδείας Once Upon A Tour, η Turunen απολύεται από τη μπάντα μέσω μιας ανοιχτής επιστολής που της επιδίδεται από τους υπόλοιπους στο backstage της Hartwall Arena στο Ελσίνκι μόλις τελειώνει το live. Το σοκ είναι μεγάλο, κυρίως για τους οπαδούς, που δεν μπορούν να φανταστούν την αγαπημένη τους μπάντα χωρίς την εμβληματική Tarja. Για πολλούς, το τέλος των NIGHTWISH έχει φτάσει. Όμως ο ηγέτης της μπάντας, Tuomas Holopainen, δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη…

Οι ακροάσεις για την νέα τραγουδίστρια ξεκινούν επίσημα στις 17 Μαρτίου 2006 μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2007. Οι φήμες για το όνομα της αντικαταστάτριας της Tarja δίνουν και παίρνουν, ενώ η μπάντα κινείται με απόλυτη μυστικότητα, έχοντας να ακούσουν πάνω από 2000 demos με υποψήφιες τραγουδίστριες. Τελικά, στις 24 Μαΐου 2007 ανακοινώνεται με κάθε επισημότητα το όνομα της νέας τραγουδίστριας. Αυτή είναι η Σουηδέζα Annette Olzon, πρώην τραγουδίστρια της Σουηδικής AOR μπάντας ALYSON AVENUE.  Η Olzon, σύμφωνα με τον Holopainen, εντυπωσίασε την μπάντα με την ερμηνεία της στο κομμάτι “Ever Dream” από το άλμπουμ “Century Child” και την έκανε να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες υποψήφιες.

Οι ηχογραφήσεις του δίσκου ξεκίνησαν από τον Σεπτέμβριο του 2006 μέχρι τον Μάρτιο του 2007, με τη μπάντα να συνθέτει κομμάτια πολύ πριν την έλευση της Olzon, με τον Marco Hietala να εκτελεί χρέη τραγουδιστή στα demos, έτσι ώστε να μπει μια σωστή βάση στα τραγούδια. Με ένα τεράστιο budget διαθέσιμο, η μπάντα ηχογράφησε τον δίσκο σε διάφορα στούντιο ανά την Ευρώπη, προσπαθώντας να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, με αποκορύφωμα τις ηχογραφήσεις στα φημισμένα Abbey Road Studios στο Λονδίνο, ενώ η τελική μίξη έγινε στη βάση της μπάντας στο Ελσίνκι. Όσο για τα ορχηστρικά μέρη του δίσκου, επιστρατεύονται 66 μέλη της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου, 32 τραγουδιστές από την χορωδία The Metro Voices, 12 gospel τραγουδιστές και διάφοροι καλεσμένοι μουσικοί σε πιο εξειδικευμένα όργανα. Ανάμεσα τους και ο Troy Donockley, πολυσύνθετος μουσικός με ειδικότητα στην Ιρλανδική γκάιντα μεταξύ άλλων, που αργότερα μονιμοποιήθηκε στη μπάντα.

Η αγωνία για το πώς θα ακούγεται η Olzon και τα νέα τραγούδια της μπάντας, χτυπάει κόκκινο για τους οπαδούς. Λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, στις 22 Σεπτεμβρίου, οι NIGHTWISH δίνουν μια μυστική συναυλία στο Ταλίν της Εσθονίας κάτω από το ψευδώνυμο NACHTWASSER.  Μερικές ημέρες αργότερα, στις 28 Σεπτεμβρίου,  το “Dark Passion Play” είναι επιτέλους διαθέσιμο.

Το πρώτο χτυπητό σημείο του δίσκου που κάνει εντύπωση, είναι φυσικά η φωνή της Anette Olzon. Όσοι περίμεναν μια αντιγραφή της Tarja διαψεύστηκαν, καθώς η Olzon στέκεται σταθερά σε πιο rock φόρμες, απέχοντας από τα οπερετικά φωνητικά της προκατόχου της. Αυτό μάλλον ήταν μια συνειδητή επιλογή από τον Holopainen που από τη μία θα ήθελε να κινηθεί σε διαφορετικούς ρυθμούς, από την άλλη θα ήθελε να μετριάσει την (έτσι και αλλιώς αναπόφευκτη) σύγκριση ανάμεσα στις δύο φωνές. Το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται συνολικά επιτυχημένο καθώς η Olzon, χωρίς να προσπαθεί να μιμηθεί την Turunen,έχοντας έναν πραγματικά δύσκολο ρόλο, τελικά καταφέρνει να αφήσει τη δική της σφραγίδα. Φυσικά υπήρξαν, και υπάρχουν ακόμα εκείνοι που πιστεύουν ότι ούτε η Olzon αλλά ούτε και η τωρινή τραγουδίστρια Floor Jansen μπορούν να αντικαταστήσουν επάξια την Φινλανδή ντίβα. Όπως και να έχει, στο “Dark Passion Play”, η Anette Olzon, καταφέρνει να εντυπωσιάσει και να κερδίσει το στοίχημα, πατώντας με άνεση στις συνθέσεις του άλμπουμ.

Ο δίσκος ξεκινά με το δεκατετράλεπτο έπος “The Poet And The Pendulum” με εκπληκτική ενορχήστρωση και ογκώδεις κιθάρες, καθιστώντας σαφές το στίγμα του δίσκου. Υπάρχει μελωδία, υπάρχει δύναμη, υπάρχει οργή, υπάρχει σκότος. Ακολουθεί το heavy “Bye Bye Beautiful” το οποίο είναι κοινό μυστικό ότι γράφτηκε για την Tarja Turunen παρά τις τότε διαψεύσεις του Holopainen. Πιο μελωδικό το πολύ όμορφο “Amaranth”που αποτέλεσε και μεγάλη επιτυχία της μπάντας.  To “Cadence Of Her Last Breath” είναι φανερά επηρεασμένο από το alternative, χωρίς να χάνεται η μουσική ταυτότητα του δίσκου, ενώ η οργή που βγάζει η μπάντα γίνεται απροκάλυπτη στο, σχεδόν, thrash “Master Passion Greed” το οποίο είναι “αφιερωμένο” στον σύζυγο και manager της Turunen, Marcelo Cabuli, και που, σύμφωνα με τον Holopainen, είναι ο βασικός υπαίτιος για το διαζύγιο της Tarja με τους NIGHTWISH. Η ηρεμία έρχεται μετά την καταιγίδα με την μπαλάντα “Eva” ενώ το “Sahara” δένει αρμονικά το βαρύ mid tempo του με τα φωνητικά της Olzon. Το “Whoever Brings the Night” είναι άλλο ένα επιθετικό κομμάτι με μια σχεδόν κλειστοφοβική ατμόσφαιρα γύρω του. Συνέχεια με  το “For The Heart I Once Had”που δίνει άλλον έναν μελαγχολικό τόνο στην ήδη σκοτεινασμένη ατμόσφαιρα του δίσκου, με τους στίχους-κατάθεση ψυχής του Holopainen.  Το “The Islander”, γραμμένο εξ’ολοκλήρου από τοη Hietala, ξεχωρίζει με την ακουστική του κιθάρα και τις Κέλτικες επιρροές του, λειτουργώντας σαν προπομπός του instrumental “Last Of The Wilds” που έπεται και όπου εκτός από Κέλτικες επιρροές, υπάρχουν ψήγματα και από τη Σκανδιναβική folk μουσική. Το πομπώδες “7 Days To The Wolves” είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, ενώ ο επίλογος με το “Meadows Of Heaven” και τη μελαγχολική Κέλτικη μελωδία του, αφήνει στον ακροατή μια γλυκόπικρη επίγευση.

Παρά τις αρχικές δυσπιστίες, ο δίσκος πούλησε σαν φρεσκοψημένο ψωμάκι, έχοντας φτάσει στα δύο εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα, ενώ θεωρείται και ο πιο επιτυχημένος δίσκος των NIGHTWISH μέχρι σήμερα στην αγορά τόσο των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και της Μεγάλης Βρετανίας. Παρόλο που το άλμπουμ είναι ό,τι πιο σκοτεινό κυκλοφόρησαν οι NIGHTWISH μέχρι εκείνη την εποχή, έγινε δεκτό με θέρμη τόσο από κριτικούς όσο και από τους περισσότερους οπαδούς καθώς η φωνή της Olzon κούμπωσε ιδανικά με τη μουσική της μπάντας χωρίς δυσκολίες. Μα πάνω από όλα, το “Dark Passion Play” είναι το κερδισμένο στοίχημα του Holopainen που, ενάντια σε όλες τις Κασσάνδρες, κατάφερε όχι μόνο να εξορκίσει την απόλυση της Tarja αλλά και να εδραιώσει τους NIGHTWISH στην κορυφή.

Did you know that:
Εκτός από CD τo “Dark Passion Play” κυκλοφόρησε και σε διπλό βινύλιο, ενώ υπάρχουν περιορισμένες εκδόσεις του δίσκου σε διπλό CD, με το δεύτερο δισκάκι να αποτελείται από τα κομμάτια του δίσκου σε instrumental εκτέλεση.

Στην περιοδεία  “Dark Passion Play Tour” που ξεκίνησε αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου, η μπάντα άνοιγε τις συναυλίες με  το “Bye Bye Beautiful”.  Αυτό μέχρι το 2009, οπότε το εναρκτήριο κομμάτι έγινε το “7 Days To The Wolves” και ο Holopainen δήλωσε ότι οι NIGHTWISH δεν πρόκειται να παίξουν το “Bye Bye Beautiful” ποτέ ξανά ζωντανά.

Λίγες εβδομάδες πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, “διαρρέουν” στο διαδίκτυο τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου.  Όποιος όμως έμπαινε στον κόπο να “κατεβάσει” το αρχείο, βρισκόταν αντιμέτωπος με μια τεράστια έκπληξη καθώς άκουγε μια ανώνυμη black metal μπάντα να παίζει κάποια παντελώς άσχετα κομμάτια. Φυσικά η όλη ιστορία ήταν ένα καλοστημένο αστείο από τους ίδιους τους NIGHTWISH, ενώ οι φήμες που θέλουν την κουλή αυτή black metal μπάντα να είναι οι ίδιοι οι NIGHTWISH, μέχρι σήμερα δεν έχουν επιβεβαιωθεί αλλά ούτε και διαψευθεί.
Θοδωρής Κλώνης

 

Στο έντυπο ROCK HARD είχαμε το προνόμιο, κατ' αποκλειστικότητα να δώσουμε το παρόν στην επίσημη προακρόαση του δίσκου στα Abbey Road Studios και ο Σάκης Φράγκος σας μεταφέρει ότι έγινε εκείνη τη μέρα, καθώς και συνεντεύξεις από κοινού με την Anette Olzon και τον Tuomas Holopainen. Επίσης θα διαβάσετε και την επίσημη παρουσίαση του δίσκου από τον Γιάννη Παπαευθυμίου.

NIGHTWISH listening session
(Λονδίνο, 16/06/07)

Μπορεί να είναι τυπικό του Λονδρέζικου καιρού, αλλά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο όταν μέσα στο κατακαλόκαιρο φεύγεις από την Αθήνα με 35 βαθμούς και φτάνεις στην Αγγλία με 17 και βροχή! Μετά από ταλαιπωρία λόγω έργων στο μετρό της πρωτεύουσας της Βρετανίας, έφτασα στο ξενοδοχείο όπου χωρίς καν να μπω στο δωμάτιο, φύγαμε αμέσως για τα Abbey Road Studios.
Ένα χαρακτηριστικό αγγλικό κτίριο, με όλες τις τυπικότητες που οφείλει να έχει (υπογραφές κατά την είσοδο κι έξοδο, απαγόρευση φωτογραφιών κ.τ.λ.) αλλά και πολύ βαριά ιστορία. Μην ξεχνάμε πόσοι ιστορικοί δίσκοι έχουν ηχογραφηθεί εκεί… Δεν υπήρχε όμως καιρός για χάσιμο. Μαζί με άλλους 24 δημοσιογράφους από τα μεγαλύτερα περιοδικά της Ευρώπης, μπήκαμε στην αίθουσα που θα γινόταν το listening session, όπου μας υποδέχτηκε δια χειραψίας ο Tuomas Holopainen (ή αλλιώς, όπως χαρακτηρίστηκε από σχεδόν όλους τους παρευρισκόμενους, ο “Jack Sparrow του heavy metal”, εξαιτίας της εκπληκτική ομοιότητάς του με τον Johnny Depp στο αντίστοιχο ρόλο στους “Πειρατές της Καραϊβικής”). Στην αίθουσα (που ήταν πρώην στάβλος), βρίσκονταν ήδη μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου αλλά και της χορωδίας που συμμετείχε στη δημιουργία του “Dark passion play”, του έκτου στούντιο δίσκου των NIGHTWISH. Είχαν μάλιστα πλάκα κατά την ακρόαση των τραγουδιών, καθώς τα άκουγαν για πρώτη φορά ολοκληρωμένα και κάποιοι είχαν φρικάρει με το πόσο heavy ακούγονταν!!!
Χωρίς χρονοτριβές, ας περάσουμε σε μία track by track παρουσίαση του “Dark passion play” αφού το “ψωμί” της υπόθεσης είναι αυτό.
“The poet and the pendulum”: Το ξεκίνημα είναι εντελώς απρόβλεπτο. Ένα 12λεπτο τραγούδι (ο Tuomas το χαρακτήρισε “το καλύτερο κομμάτι που έχει γράψει ποτέ”) με εντυπωσιακή την παρουσία της ορχήστρας, η οποία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο (όπως και σε όλο το δίσκο άλλωστε). Αρχίζει πολύ δυναμικά, όπως το “Dark chest of wonders” στο “Once”, αλλά έχει πολύ περισσότερα πράγματα να συμβαίνουν από αυτό. Συμφωνικό, με ωραίο ρεφρέν, αλλά σε κάποιο σημείο, με τα πολλά ορχηστρικά σημεία και τις soundtrack εξερευνήσεις του Tuomas, κάνει μία κοιλιά προς τη μέση. Αρκετά προοδευτικό, θα το χαρακτήριζα πάντως, με τον Marco Hietala να “φτύνει τα σωθικά του” προς το τέλος. Τελευταία άφησα την Anette. Η φωνή της είναι οπερατική στο ξεκίνημα, αλλά αργότερα γίνεται πιο γήινη και είναι αρκούντως δυνατή και σχετικά διαφορετική από αυτή της Tarja. Σε αυτό το σημείο κάπου μπερδευτήκαμε όλοι, καθώς πιστέψαμε ότι το μπαλαντοειδές τελείωμα του τραγουδιού ήταν ένα ξεχωριστό track, κάτι που προκάλεσε ένα σχετικό μπάχαλο.  
“Bye bye beautiful”: Τα φωνητικά είναι μισά από την Anette και μισά από το Marco, ο οποίος έχει πολύ δύναμη στα σημεία του. Η βασική δομή του κομματιού θυμίζει μία μίξη του “Wish I had an angel” στο riff και του “Nemo” στο κουπλέ. Θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο “Once”.
“Amaranth”: Αυτό κι αν είναι τυπικό κομμάτι για τους NIGHTWISH. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι επιλέχθηκε για πρώτο single (αν λάβει κανείς υπόψη ότι το “Eva” είναι μία σχετικά αυτόνομη κυκλοφορία). Ρυθμικό, βαρύ κομμάτι και αρκετά καλό συνολικά, αλλά όχι σε σημείο να με εντυπωσιάσει. Θα το χαρακτήριζα μ’ ένα επίθετο: “ασφαλές”.
“Cadence of her last breath”: Ξεκινά μ’ ένα λαχάνιασμα της Anette, αλλά εξελίσσεται σε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Θυμίζει WITHIN TEMPTATION, αλλά έχει πολύ δυνατές κιθάρες (γενικότερα ο Emppu, όσο μπόι του λείπει –αφού δεν είναι πάνω από 1.60- τόσο όγκο έχει στην ήχο της κιθάρας του) κι εξαιρετικό ρεφρέν. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι και single αν ήταν κατά τι μικρότερο σε διάρκεια. Χαρακτηριστικό είναι ότι όλοι οι παρευρισκόμενοι κουνούσαν ρυθμικά το πόδι τους στο ρυθμό και η Anette που τόσην ώρα παρατηρούσε με φανερό άγχος τις αντιδράσεις μας, απελευθερώθηκε για πρώτη φορά…
“Master passion greed”: Θα το πω με πολύ απλά λόγια, όπως ακριβώς το περιέγραψε ο Emppu μετά από αρκετές μπύρες. Είναι το CHILDREN OF BODOM κομμάτι των NIGHTWISH. Άντε να βάλουμε και λίγο από MEGADETH. Εντελώς thrash riff με τον Marco να αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τα φωνητικά σε ένα “κάφρικο” κομμάτι.
“Eva”: Νομίζω ότι όλοι έχετε ακούσει πλέον το single που βγήκε στο τέλος Μαΐου. Στο ύφος του “Sleeping sun” με κάποια στοιχεία από WITHIN TEMPTATION, ήταν ό,τι πιο σίγουρο για να παρουσιάσουν στο κοινό τη νέα τους τραγουδίστρια. Να πούμε ότι η μόνη χώρα που κυκλοφόρησε το single σε μορφή CD κι όχι με downloading, είναι η γενέτειρά τους, η Φιλανδία, μέσω της Spinefarm.
“Sahara”: Πολύ βαρύ, αργό riff, σαν το “Sad but true” των METALLICA. Πολύ ορχηστρικό στη μέση με ωραία συμφωνικά σημεία και συμπαθητικό ρεφρέν. Ο φίλος μου, Frank Albrecht από το γερμανικό ROCK HARD, το βρήκε το καλύτερο του δίσκου, αλλά εμένα μου φάνηκε απλά καλό.
“Whoever brings the night”: Για μία ακόμη φορά αρκετά συμφωνικό, αλλά και πάλι δεν εντυπωσιάστηκα. Τυπικό NIGHTWISH κομμάτι, με ένα έξυπνο heavy/ thrash riff στο σόλο (που γενικώς δεν πολύ-υπάρχουν στο δίσκο).
“For the heart I once had”: Κοιτάζω τις σημειώσεις μου, γράφοντας το κείμενο. Η πρώτη κουβέντα που βλέπω είναι: “Καρα-εμπορικό”! Κατά τη γνώμη μου, πιθανώς είναι το επόμενο single. Ξεκινά mid tempo και δυναμώνει στο ρεφρέν. Παίζει να είναι και το πιο πιασάρικο τραγούδι του δίσκου και το απόλαυσα πραγματικά.
“The islander”: Αν δεν κάνω λάθος είναι αποκλειστικά κομμάτι του Marco Hietala αυτό. Ένα folk κομμάτι με ξεκάθαρες κέλτικες μελωδίες και ακουστική κιθάρα. Το τραγουδά σχεδόν εξ ολοκλήρου ο Marco και η Anette κάνει δεύτερα φωνητικά. Σίγουρα δίνει ποικιλία στο δίσκο με τις επιρροές του και είναι κάτι που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει οι NIGHTWISH. Άνθρωποι της εταιρίας τους, μου εκμυστηρεύονταν ότι είναι το καλύτερό τους κομμάτι στο δίσκο, αλλά δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Έχω άλλες προτεραιότητες…
“The last of the wilds”: Μιλάμε για το instrumental κομμάτι του δίσκου. Άσχετα αν ο Tuomas δεν το παραδέχεται, η δομή του τραγουδιού αυτού, μου δείχνει ότι επρόκειτο για ένα κανονικό κομμάτι, που δεν μπόρεσαν να του βάλουν φωνητικά. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός όμως ότι πρόκειται για πολύ αξιόλογη προσπάθεια κι ένα εντελώς κέλτικο metal κομμάτι! Θα το χαρακτήριζα το instrumental “Over the hills and far away” των NIGHTWISH.
“Seven days to the wolves”: Όπως λένε οι Γερμανοί, ένα bombastic τραγούδι, τίγκα στα συμφωνικά σημεία και τη δίκαση με σπουδαίο ρεφρέν. Πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, ιδιαίτερα από τη μέση και μετά, όπου υπάρχουν και άλλα κέλτικα σημεία!!!
“Meadows of heaven”: Ο δίσκος κλείνει με μία μπαλάντα. Μαντέψτε όμως τι μπαλάντα: Πάλι με folk/ celtic επιρροές!!! Είναι το τέταρτο συνεχόμενο τραγούδι του δίσκου με παρόμοια στοιχεία! Περίμενα ένα πιο εντυπωσιακό κλείσιμο να σας πω την αλήθεια…

Συνολικά οι εντυπώσεις που μου άφησε ο δίσκος είναι ανάμεικτες. Σίγουρα πρόκειται για ένα δίσκο που χρειάζεται ΠΟΛΛΕΣ ακροάσεις και όχι μόνο μία και μάλιστα κατευθείαν ύστερα από ένα κουραστικό ταξίδι. Αυτό που, επίσης, νομίζω όμως, είναι ότι δύσκολα θα μου αρέσει περισσότερο από το “Once”. Θεωρώ ότι δεν έχει αυτό το κάτι που σε έπιανε από το λαιμό στον προηγούμενο δίσκο και σε έκανε να θέλεις να τον ακούς συνέχεια. Μάλλον ο δίσκος είναι πολύ φορτωμένος με την ορχήστρα και τη χορωδία. Είναι πραγματικά εξαιρετική η δουλειά που έχει γίνει και η ορχήστρα δεν παίζει συνοδευτικό, αλλά ουσιαστικό ρόλο στα τραγούδια. Το συνολικό αποτέλεσμα όμως, όπως περιγράφτηκε απ’ όλους του ανθρώπους που μίλησα μαζί ήταν αυτό που λέμε “υπερβολικό”. Οι χαρακτηρισμοί που ακούγονταν ήταν: “over the top”, “bigger than life”, “too much”. Απ’ όλους. Η παραγωγή; Απίστευτη. Όσον αφορά την Anette, νομίζω ότι οι οπαδοί των NIGHTWISH θα την αγαπήσουν. Είναι μία πολύ συμπαθητική κοπέλα, έξω καρδιά άνθρωπος, με μία φωνή διαφορετική από την προκάτοχό της. Δεν έχει αυτή τη βαθιά, συμφωνική φωνή, αλλά είναι σίγουρα δυναμική και ταιριάζει στους NIGHTWISH. Μπορεί να μην έχει το “χάρισμα”, αλλά είναι μία χαρά και μόνο οι προσωπικοί οπαδοί της Tarja, θα βρουν πράγματα να της καταμαρτυρήσουν. Σίγουρα περιμένω να ακούσω το δίσκο κι άλλες φορές για να εξάγω ασφαλή συμπεράσματα. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που μου άφησε το “Dark passion play”. Μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου που βγαίνει ο δίσκος, πάντως, ελπίζω να τον έχω ακούσει κι άλλες φορές, διότι σίγουρα υπάρχουν πολλά πράγματα που συμβαίνουν και μία φορά ποτέ δεν είναι αρκετή…

Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο, ήπιαμε μερικές μπύρες με τον Emppu, το Jukka και τον μάνατζερ του σχήματος, ώσπου με βρήκε ο Γάλλος συνάδελφος από το ROCK HARD και μου είπε ότι πήγαινε σ’ ένα live των MEGADETH στο London Astoria εκείνο το βράδυ! Ω, του θαύματος κι ενώ ήταν sold out, ο Ewo, μάνατζερ των NIGHTWISH, μου είπε ότι του περίσσευε μία πρόσκληση για το live και πήγαμε παρέα στον τόπο διεξαγωγής της συναυλίας. Οι MEGADETH είχαν ήδη ξεκινήσει και ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να δούμε live τη νέα σύνθεσή τους και να ακούσουμε λατρεμένα κομμάτια. “Set the world on fire”, “The mechanix”, “In my darkest hour”, “She wolf”, “Tornado of souls”, “Hangar 18”, “Holy wars… the punishment due”, “Take no prisoners”, “Peace sells… but who’s buying?”, “Wake up dead”, “Symphony of destruction”, αλλά και πιο καινούργια όπως το “Kick the chair” από το “The system has failed” και τα “Washington is next”, “Sleepwalker” και “Gears of war” από την πιο πρόσφατη δισκογραφική τους δουλειά, “United abominations”. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί τον τελευταίο καιρό τα συγκροτήματα παίζουν μάξιμουμ 70-80 λεπτά. Παίρνουν ένα σωρό χρήματα, τα εισιτήρια για να πάει κάποιος στη συναυλία είναι πανάκριβα και οφείλουν μεγαλύτερο σεβασμό, πιστεύω. Επίσης, μπορεί να ήταν μία άκρως επαγγελματική εμφάνιση, αλλά τη βρήκα εντελώς άνευρη, παρά το καλό tracklisting. Σαν μία απλή διεκπεραίωση δηλαδή… Δεν πρέπει να είναι όμως έτσι τα πράγματα κύριε Mustaine. Ιδίως όταν λες ότι ο τελευταίος δίσκος σου είναι ο καλύτερος που έχεις γράψει. Φιλότιμοι και καλοί παίχτες οι μουσικοί που τον συνόδευαν (έχω σε υψηλή εκτίμηση τα αδέρφια Drover), αλλά συγγνώμη παιδιά, τον αέρα μουσικών όπως π.χ. ο Friedman (για να μην πω και την τεχνική του), δεν πρόκειται να την αποκτήσουν σύντομα. Ήταν εξόφθαλμα κάποια λάθη που γίνονταν…

Η επόμενη μέρα είχε συνεντεύξεις (θα διαβάσετε σε επόμενα τεύχη του περιοδικού) και επιστροφή στον καύσωνα της Ελλάδας. Ακολουθεί μία συνοπτική παρουσίαση από παραλειπόμενα από εκείνο το Σαββατοκύριακο:
•    Η Anette, έδειχνε σαν μέλος των NIGHTWISH από καιρό, κινούνταν με άνεση, ήταν γελαστή κι έκανε πολύ παρέα με όλους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μπορεί εμείς να τη μάθαμε πριν λίγες μέρες, αλλά είναι στο σχήμα ήδη σχεδόν μισό χρόνο.
•    Είχαν πολύ πλάκα οι ιστορίες που μου έλεγαν η Anette και ο Tuomas σχετικά με το πώς κρύβονταν από τους δημοσιογράφους στα αεροδρόμια αλλά και στα στούντιο.
•    Μπορεί να έλαβαν 2000 demo από τραγουδίστριες, αλλά ουσιαστικά, είναι ζήτημα να ήταν 10 αυτές που ξεχώρισαν, αφού οι περισσότερες ήταν απλές οπαδοί των NIGHTWISH, που έστελναν ερασιτεχνικά demo, αφού δεν είχαν –προφανώς- τραγουδήσει ποτέ ξανά στη ζωή τους…
•    Καμία από τις φημολογούμενες τραγουδίστριες (Vibeke, Liv Kristine, Simone Simons κ.τ.λ.), δεν ήταν καν υποψήφια για τη θέση. Οπότε όλες οι φήμες δεν ίσχυαν εν τη γενέση τους…
•    Είχαν πλάκα ο Emppu και ο Jukka, καθώς όλη την ώρα που πηγαίναμε με το ταξί στη συναυλία των MEGADETH, τραγουδούσαν συνεχώς το “Symphony of destruction”, ένα τραγούδι που το λατρεύουν αλλά και το διασκευάζουν με τους NIGHTWISH.
•    Κυνηγητό με βρεγμένες πετσέτες και μπουγέλο στο ξενοδοχείο είχε το πρόγραμμα το Σάββατο το βράδυ. Πώς να μας αφήσουν ο Tuomas και η Anette να τραβήξουμε φωτογραφίες την επόμενη μέρα, αφού τα μάτια τους ήταν κατακόκκινα από το ξενύχτι;
•    Ελεεινή εντύπωση που προξένησε ο μαέστρος της London Symphony Orchestra, ο οποίος απευθυνόταν αποκλειστικά στους μουσικούς της ορχήστρας κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του δίσκου, αγνοώντας πλήρως καμία 40ριά ανθρώπους που ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα για να ακούσουν το δίσκο… Το μόνο που τους ένοιαζε, απ’ ότι καταλάβαμε όλοι, ήταν αν θα γράφονταν τα ονόματα των μουσικών που συμμετείχαν στα credit του δίσκου και αν θα έπαιρναν δωρεάν δείγμα… Ακόμα και σε αυτό το χώρο, η γυφτιά και η αγένεια περισσεύει μου φαίνεται…

Σάκης Φράγκος

NIGHTWISH interview (Tuomas Holopainen, Anette Olzon)
“The master, the passion and the greed”

Κατά τη διάρκεια του listening session στο Λονδίνο με τους NIGHTWISH (αναλυτική παρουσίαση διαβάσατε στο προηγούμενο τεύχος), είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τη νέα τραγουδίστρια του σχήματος, Anette Olzon και τον ιθύνοντα νου, Tuomas Holopainen. Η θέση μου ήταν σχετικά άβολη, καθώς η μεν Anette, είναι μια εξαιρετικά συμπαθητική παρουσία, αλλά τόσο φρέσκια στο σχήμα που δεν μπορούσε να απαντήσει σε πολλά ζητήματα. Από την άλλη, δεν είναι κι ότι καλύτερο να αναφέρεσαι στην Tarja με την Anette παρούσα κι επειδή θεωρώ ότι πάντα πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά, απέφυγα –πλην μίας περίπτωσης- οποιαδήποτε αναφορά στο ζήτημα. Ούτως ή άλλως, είναι τόσα πολλά τα πράγματα που είχαν να μας πουν, οπότε ας κοιτάξουμε το μέλλον των NIGHTWISH όπως διαγράφεται με το “Dark passion play” .

Για ποιο λόγο διαλέξατε να ξεκινήσετε το δίσκο με ένα πολύ μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι, με τεράστια ορχηστρικά σημεία;
T: Επειδή θα ήταν πολύ συνηθισμένο αν το βάζαμε στο τέλος του δίσκου κι εμείς θέλουμε να κάνουμε ασυνήθιστα πράγματα!

Ναι, αλλά μην ξεχνάς ότι οι NIGHTWISH είναι ένα σχήμα που πουλάει πολλούς δίσκους και αυτό μπορεί να ξενίσει ίσως τους οπαδούς σας.
Τ: Ίσως και να έχεις δίκιο, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να γίνει έτσι. Αυτό είναι το πιο σημαντικό και το καλύτερο ταυτόχρονα τραγούδι που έχω γράψει, γι’ αυτό ήθελα πολύ να ανοίγει το δίσκο. Θα έλεγα επίσης ότι είναι το πιο σκοτεινό και ζοφερό κομμάτι που έχω γράψει. Ακούγοντάς το κανείς, διαγράφει όλο το παρελθόν.

Θέλεις δηλαδή οι οπαδοί σας ακούγοντας αυτό το κομμάτι να πουν ότι «αυτή είναι η νέα εποχή των NIGHTWISH»;
Τ: Χμμμ!!! Θα μπορούσα να ζήσω και με αυτόν το χαρακτηρισμό που έδωσες (γέλια).

Ο τίτλος του δίσκου είναι πολύ σκοτεινός και η ατμόσφαιρά του, το ίδιο…
Τ: Υπάρχει ένα διττό νόημα στον τίτλο. Εξαρτάται πώς θα τον διαβάσεις. Μπορεί να είναι ένα «σκοτεινό παιχνίδι πάθους» ή ένα «παιχνίδι σκοτεινού πάθους». Σκέψου το λίγο!!! Είναι το πιο μελαγχολικό άλμπουμ που έχουμε κάνει μέχρι τώρα –τουλάχιστον για τα δεδομένα των NIGHTWISH.

Κάτι που μου φάνηκε περίεργο, μιας και μιλούσαμε για τη σειρά που είναι τα τραγούδια στο δίσκο, είναι ότι το “Dark passion play” κλείνει με τέσσερα κομμάτια που έχουν folk επιρροές (αν δεν είναι εξ ολοκλήρου folk). Έχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα;
Τ: Θα το έλεγα μάλλον σύμπτωση. Όταν κάναμε το τελικό tracklisting ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όλα τα κέλτικα κομμάτια είναι μαζεμένα στο τέλος, αλλά σε τελική ανάλυση δεν με ενδιέφερε κιόλας. Δεν επρόκειτο λοιπόν για μία εσκεμμένη απόφαση.

Είχες γράψει τα τραγούδια του δίσκου, προτού αποφασίσετε ότι η Anette θα είναι η νέα σας τραγουδίστρια. Γράψατε τα κομμάτια έχοντας μία ιδέα πώς θα θέλατε να είναι η νέα φωνή των NIGHTWISH κι ανάλογα πορευτήκατε; Δε χρειάζεται να ξέρεις τι είδους φωνή θα ερμηνεύσει τα κομμάτια σου;
Τ: Να σου πω την αλήθεια, όχι!!! Απλά χρειάζεται να γνωρίζω το εύρος, τη μελωδία και τη γραμμή των φωνητικών. Έγραψα όλα τα τραγούδια για το εύρος της Tarja κι αργότερα δούλεψα τις μελωδικές γραμμές. Σε καμία περίπτωση δεν είχα όμως κάποια συγκεκριμένη φωνή στο μυαλό μου όταν έκανα τη σύνθεση των κομματιών. Απλά άκουγα μία οποιαδήποτε γυναικεία φωνή να τραγουδά τις μελωδίες που συνέθετα.

Όταν μπήκες στο στούντιο λοιπόν, Anette, σου δόθηκαν απλά τα κομμάτια να τραγουδήσεις ή έκανες κάποιες επεμβάσεις πάνω στις μελωδικές γραμμές;
Α: Όχι!!! Είναι οι μελωδίες και οι στίχοι του Tuomas κι εγώ τις ερμηνεύω! Δεν αλλάξαμε και πολλά πράγματα απ’ αυτά που ήταν έτοιμα, γραμμένα, απλά κάναμε κάποιες συζητήσεις για το τι είδους φωνή έπρεπε να χρησιμοποιήσω σε ορισμένα σημεία, δυνατή ή απαλή. Αφορούσαν δηλαδή την ερμηνεία κι όχι τις μελωδίες.
Τ: Είναι πραγματικά περίεργο, κυρίως στο rock και στο metal στις μέρες μας, που όσοι συνθέτουν τραγούδια, γράφουν πρώτα τη μουσική και μετά ψάχνουν που θα μπουν τα λόγια και τι μελωδίες θα υπάρχουν. Εγώ δεν το καταλαβαίνω αυτό. Θεωρώ ότι το πιο σημαντικό στη μουσική είναι τα φωνητικά και πρέπει να χτίζουμε το τραγούδι γύρω απ’ αυτά κι όχι με τον αντίστροφο τρόπο.

Έχετε λοιπόν, ένα instrumental κομμάτι, το “The last of the wilds”. Μου έδωσε την εντύπωση ότι προοριζόταν για να έχει φωνητικά, αλλά κάπου δεν ταίριαζαν και το κάνατε ορχηστρικό. Είναι η εντύπωσή μου αυτή;
Τ: Ήταν προορισμένο από την αρχή για instrumental (με πολύ κοφτό και απόλυτο τρόπο).

Anette, δεν έχεις ξανατραγουδήσει μακριά από τη Σκανδιναβία σε συναυλία, έχεις υπάρξει μέλος σχημάτων που έπαιζαν hard rock ή AOR μουσική (ALLYSON AVENUE και Michael Bormann), δε μιλάς Φιλανδικά αφού είσαι Σουηδέζα, έχεις ένα παιδί και παρόλα αυτά είσαι η τραγουδίστρια των NIGHTWISH!!! (σ.σ. εσκεμμένα δεν της είπα ότι είναι και μεγαλύτερη απ’ όλους εκεί μέσα) Όταν έκανες την αίτηση να μπεις στο σχήμα, πίστευες ότι θα συνέβαινε αυτό, με όλα τα μειονεκτήματα που είχες από το ξεκίνημα και τα οποία σου ανέφερα;
A: Εννοείται ότι στην αρχή πίστευα ότι τα πράγματα ήταν πραγματικά δύσκολα, αλλά πιστεύω ότι πάντα πρέπει να προσπαθείς κι αυτό έκανα. Όσον αφορά την εμπειρία, δε θέλω να πιστεύει ο κόσμος ότι δεν έχω. Αντίθετα έχω πολλές εμπειρίες από συναυλίες. Όταν λοιπόν γράφω ένα βιογραφικό, σαν αυτό που υπάρχει στο site, δεν μπορώ να πω όλα όσα έχω κάνει. Είμαι 35 χρονών (σ.σ. λίγες μέρες αργότερα έκλεινε τα 36 βέβαια) κι έχω κάνει τόσα πολλά πράγματα. Ίσως όχι τόσο σημαντικά όσο οι NIGHTWISH και μπορεί να μην έχω παίξει μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, αλλά έχω παίξει μπροστά σε 10.000 ανθρώπους. Δεν σκέφτηκα ποτέ –για να επανέλθω στην αρχική σου ερώτηση- πόσο μεγάλο και σπουδαίο είναι αυτό που επιχειρούσα να κάνω, γιατί θα μπλόκαρα τον εαυτό μου πνευματικά κι από την άλλη, αν ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και τον ενθουσιασμό, πάλι θα είχα χάσει το παιχνίδι. Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και να έχεις επίγνωση ότι θα περάσεις από δυσκολίες…

Κι εσύ είχες δυσκολίες την περίοδο που έπρεπε να κρυφτείς από τα μάτια του κόσμου, ο οποίος δεν έπρεπε να δει τη νέα τραγουδίστρια των NIGHTWISH… Κατά τη γνώμη μου, το μυστήριο γύρω από σένα, ήταν ένα από τα πιο καλοστημένα σκηνικά στο business χώρο της heavy/rock μουσικής τα τελευταία χρόνια. Παρέλασαν από τα περιοδικά ένα σωρό ονόματα, κανένα από τα οποία δεν ήταν το δικό σου και παρόλο που σε είχαν δει πολλοί άνθρωποι μαζί με το σχήμα (σ.σ. ακόμα και στο στούντιο, πόσο μάλλον στα αεροδρόμια κτλ), κανείς δεν ήξερε ότι έχεις πάρει τη θέση, μέχρι τη στιγμή που το ανακοινώσατε στο site σας. Πόσο δύσκολο ήταν να είσαι μία τραγουδίστρια – φάντασμα;
Α: (γέλια) Ήταν πολύ περίεργο στην αρχή. Ήμασταν σαν πράκτορες της CIA. Στεκόμασταν μακριά ο ένας από τον άλλο στα αεροδρόμια, δε μιλούσαμε μεταξύ μας μπροστά στον κόσμο, παρά μόνο κάναμε κάποια νοήματα. Κάποιες στιγμές φαινόταν εντελώς γελοίο όλο το σκηνικό.
Τ: Στη Φιλανδία ήταν πολύ μεγάλο θέμα. Όλοι προσπαθούσαν να βρουν ποια είναι η τραγουδίστρια κι εμείς έπρεπε να βρίσκουμε συνεχώς καινούργιους τρόπους να κρυβόμαστε!!!

Μήπως κατά βάθος διασκέδαζες βλέποντας όλα αυτά τα ονόματα στα περιοδικά και τη δημοσιότητα που είχε πάρει όλο το γεγονός;
Τ: Δεν μπορώ να πω ότι το διασκέδαζα, επειδή δεν ήταν ποτέ προγραμματισμένο. Δεν είχε καμία σχέση με κάποιο σκηνοθετημένο κόλπο για να αποκτήσουμε παραπάνω δημοσιότητα. Θέλαμε απλά να προστατέψουμε την Anette και το συγκρότημα όσο το δυνατόν περισσότερο. Η κατάσταση, βέβαια, κάποια στιγμή ξέφυγε τελείως από τον έλεγχο και κάθε κοπέλα που τραγουδούσε σε metal μπάντα, θεωρούνταν ταυτόχρονα και η νέα τραγουδίστρια των NIGHTWISH. Με το να υπάρχουν τόσα πολλά ονόματα, αμέσως χάθηκε κάθε έννοια αξιοπιστίας από τα media. Βρισκόμασταν λοιπόν σε μία φάση σαν να ζούσαμε μία αστυνομική ταινία και ιδιαίτερα στη Φιλανδία είχαμε γίνει σαπουνόπερα, αφού όλος ο κόσμος, ακόμη κι αν δεν άκουγε τη μουσική μας, ήθελε να μάθει ποια θα ήταν η τραγουδίστριά μας. Ήθελαν να μπουν σ’ αυτό το τριπάκι, επειδή ήταν ωραία η υπόθεση!!!

Μιλώντας με τον manager σας χθες, μου είπε ότι καμία από τις γυναίκες που ήταν στις σελίδες των περιοδικών (Vibeke, Liv Kristine, Simone Simons κτλ), δεν είχε στείλει demo και συνεπώς δεν ήταν υποψήφια. Επίσης μου είπε ότι το επίπεδο των υποψηφίων –σε γενικές γραμμές- δεν ήταν και πολύ υψηλό κι έμοιαζε περισσότερο με διαγωνισμό ομορφιάς, παρά με διαγωνισμό για θέση τραγουδίστριας!!!
Τ: (γέλια) Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η ποικιλία των φωνών ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Υπήρχε τεράστιο εύρος όσον αφορά την ηλικία αλλά και τις ικανότητες.

Anette, σίγουρα η χαρά σου που πήρες τη θέση της τραγουδίστριας των NIGHTWISH ήταν πολύ μεγάλη. Πως ήταν να μην μπορείς να μοιραστείς τη χαρά σου με τους δικούς σου ανθρώπους;
Α: Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Έπρεπε να πω στους γονείς μου γι’ αυτό που δοκίμαζα με τους NIGHTWISH, επειδή έλειπα συνεχώς από το σπίτι κι έπρεπε να το γνωρίζουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το παιδί μου, το οποίο πηγαίνει στο σχολείο κι όλοι του οι συμμαθητές είναι οπαδοί των NIGHTWISH!!! Όποιος το ήξερε, δεν έπρεπε να φανερώσει το παραμικρό, παρά μόνο σε ανθρώπους που εμπιστευόταν 100%. Κι ομολογώ, τώρα που τελείωσε, ότι τα κατάφεραν τέλεια.

Παρόλα αυτά, στο στούντιο, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, είχατε καλέσει κάποιους δημοσιογράφους, έτσι δεν είναι;
Τ: Ναι, ήταν πέντε στον αριθμό.

Δεν φοβηθήκατε ότι ίσως κάποιος απ’ αυτούς φανερώσει το μυστικό που το κρύβατε τόσο επιμελώς;
Τ: Όχι, γιατί ήταν έμπιστοι φίλοι μας για πολλά χρόνια.

Να σας ρωτήσω κάτι για το single, “Eva”. Η απόφαση να δωρίσετε τα χρήματα από τις πωλήσεις του σε ίδρυμα για τα παιδιά, ήταν καθαρά δική σας απόφαση. Γιατί όμως το κάνατε download single μόνο, από τη στιγμή που τα έσοδα αν το κυκλοφορούσατε σε κανονική μορφή CD, θα ήταν περισσότερα;
Τ: Πραγματικά δε γνωρίζω!!! (σ.σ. κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα λόγια των ανθρώπων της εταιρίας τους, που έλεγαν ότι ήταν αποκλειστικά δική τους απόφαση) Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το “Eva” έγινε μόνο download single από το internet.
Α: Ίσως είναι η νέα τάση…
Τ: Παρόλα αυτά, εγώ συνεχίζω να μην καταλαβαίνω για ποιο λόγο έγινε έτσι… Μάλλον ήταν ιδέα της δισκογραφικής εταιρίας.
Α: Οι άνθρωποι γουστάρουν κάτι που να μπορούν να το πιάσουν στα χέρια τους.    

Πως κι αποφασίσατε να δωρίσετε τα έσοδά σας από το single σε φιλανθρωπικό ίδρυμα;
Τ: Απλά επειδή θέλαμε να κάνουμε μία φιλανθρωπία!!! (γέλια) Το τραγούδι κιόλας μιλάει για τη σκοτεινή πλευρά ενός παιδιού και την αθωότητα. Μας βγήκε μάλλον φυσιολογικά θα έλεγα.

Τώρα που ανέφερες την έννοια «αθωότητα», θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Όταν ξεκινήσατε, μιλούσατε συνεχώς για την αθωότητα και δήλωνες ότι όταν φτάσεις το τέλος της αθωότητας, αυτό θα σημάνει και το τέλος των NIGHTWISH. Από το ‘Century child” και μετά, όπου η εμπορική επιτυχία είναι απίστευτη και συνεπώς η αθωότητα ολοένα και λιγοστεύει, η ίδια έννοια χρησιμοποιείται ακόμα περισσότερο. Πως το εξηγείς αυτό;
Τ: Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ θέλω να γίνω παιδί. Νομίζω ότι είναι τόσο απλό όσο σου λέω.

Παρόλα αυτά δεν απαντάς την ερώτησή μου…
Τ: (ρίχνοντάς το ακόμα περισσότερο στην πλάκα για να αποφύγει την ερώτηση) Όσο μεγαλώνω, τόσο βλέπω σε τι παρακμή έχω περιέλθει!!!    

Έχετε τρία διαφορετικά δισκογραφικά συμβόλαια. Με τη Spinefarm στη Φιλανδία, τη Roadrunner στην Αμερική και τη Nuclear Blast στην υπόλοιπη Ευρώπη. Πως μπορείτε και ανταποκρίνεστε στις υποχρεώσεις σας;
Τ: Αυτός είναι κι ο λόγος που έχουμε έναν πολύ καλό manager. Αλλιώς θα είχαμε πελαγώσει!!!

Anette, σου άρεσε η μουσική των NIGHTWISH προτού γίνεις τραγουδίστριά τους;
Α: Πριν κάποιο καιρό είχα ακούσει μόνο τη συλλογή τους. Τώρα πλέον έχω όλους τους δίσκους!!! Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις πως εξελίχθηκαν σαν συγκρότημα από τον πρώτο δίσκο μέχρι το “Once”, το οποίο είναι και το αγαπημένο μου. Επίσης και οι στίχοι είναι διαφορετικοί. Στους πρώτους δίσκους υπήρχαν πολλά περίεργα ονόματα!!!
Τ: Φυσικά μιλάς για την εποχή που γράφαμε στίχους γύρω από την φαντασία.
Α: Ναι, αλλά είναι πολύ δύσκολο να θυμάσαι όλα αυτά τα ονόματα όταν δεν τα ξέρεις (γέλια).

Ποια ήταν η κεντρική ιδέα πίσω από την επιλογή της καινούργιας τραγουδίστριας των NIGHTWISH; Θέλατε κάποια η οποία να ήταν εντελώς άγνωστη και να χτίζατε το όνομά της εσείς;
Τ: Δεν μας ενδιέφερε αν θα ήταν γνωστή ή άγνωστη ή από πού θα κατάγεται. Θέλαμε να έχουμε ένα καλό άτομο για το συγκρότημα κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό για μας. Η φύση κι ο χαρακτήρας της νέας τραγουδίστριας. Μετά θα ερχόταν η φωνή κι όλες οι άλλες ικανότητες, όπως το να μιλάει καλά αγγλικά και τόσα άλλα… Η Anette ήταν το καλύτερο πακέτο!!!

Μήπως είχες στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου ότι ήθελες να αποδείξεις ότι ο μεγάλος οργανισμός είναι οι NIGHTWISH κι όχι τα άτομα που σχετίζονται με αυτούς; Και φυσικά όχι μόνο να αποδείξεις στον κόσμο αλλά και στην παλιά σας τραγουδίστρια ότι μπορείτε να πάρετε μία τραγουδίστρια άγνωστη και να την κάνετε star μόνο και μόνο επειδή είναι στους NIGHTWISH κι όχι επειδή είναι star από μόνη της;
Τ: Ναι, ακριβώς!!! Όχι ότι θέλω να αποδείξω κάτι, απλά ότι πρόκειται για μία μπάντα κι όχι για ένα πρόσωπο (σ.σ. το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;)

Αφού δεν μιλάς λοιπόν, άποψή μου είναι ότι κάθε μέλος των NIGHTWISH είναι τόσο σπουδαίο όσο το συγκρότημα. Αν φύγει από το γκρουπ δεν είναι star από μόνος του, αλλά star εξαιτίας του γκρουπ. Κι αυτό ισχύει για όλους.
Τ: Καταλαβαίνω αυτό που λες και συμφωνώ απόλυτα!

Έχω δει το video clip για το κομμάτι “While your lips are still red”, στο οποίο τραγουδά ο Marco και προορίζεται για μία φιλανδική ταινία. Γράφτηκε πριν έρθει στο σχήμα η Anette;
Τ: Δεν είναι τραγούδι των NIGHTWISH.
A: Και δεν είναι όλα τα μέλη του σχήματος.
Τ: Βασικά είμαι μόνο εγώ κι ο Marco κι ο Jukka παίζει ντραμς στο τέλος. Είναι ένα κομμάτι μου που το τραγουδά ο Marco και είναι το βασικό θέμα αυτής της ταινίας… Θα είναι και bonus track στο single “Amaranth”.

Παρά το θόρυβο για την Anette, ο Marco συνεχίζει και τραγουδά πολύ στο δίσκο… Όχι ότι δεν μας αρέσει, αλλά περιμέναμε να παίζει μικρότερο ρόλο.
Τ: Ο Marco πάντα τραγουδά τα πιο δυναμικά μέρη των NIGHTWISH, οπότε το ίδιο έκανε και τώρα. Στο “The islander”, τραγουδά μόνος του, επειδή είναι δικό του κομμάτι! Στο “Master passion greed” οι στίχοι είναι τέτοιοι που δεν θα αφήναμε την Anette να τους τραγουδήσει!!! (γέλια) Την φαντάζεσαι να τραγουδάει “Die, die, die”; Αυτό είναι το CHILDREN OF BODOM τραγούδι των NIGHTWISH.

Η ορχήστρα και η χορωδία παίζουν σημαντικό ρόλο στο δίσκο. Τι είχες στο μυαλό σου πριν τις ηχογραφήσεις; Μήπως ένα metal δίσκο με soundtrack επιρροές;
Τ: Από την πρώτη στιγμή που έγραφα τα τραγούδια, είχα την ορχήστρα στο μυαλό μου. Δεν μπορώ να το κρύψω. Κατά κάποιον τρόπο η ορχήστρα κάνει αυτό που θα έκανα με τα πλήκτρα μου, αν είχα περισσότερα χέρια!!! Έχουν ζωτικής σημασίας ρόλο για τα κομμάτια.

Πως θα αποδίδετε αυτά τα τραγούδια live;
Τ: Θα έχουμε προηχογραφημένα μέρη. Δε γίνεται αλλιώς…

Περιοδεύετε με τους PARADISE LOST στην Αμερική τον Σεπτέμβριο. Το κάνετε έτσι σαν μία δοκιμασία για την Anette, επειδή η κύρια μάζα των οπαδών σας είναι στην Ευρώπη;
Τ: Αυτός ακριβώς είναι ο βασικός λόγος!!! Είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα για να μπει όσο το δυνατόν καλύτερα στο κλίμα των NIGHTWISH και να έχει εξασκηθεί με τον πιο ομαλό τρόπο παίζοντας σε μικρά club. Βέβαια απογοητεύσαμε τους Αμερικάνους οπαδούς μας δύο φορές που δεν πήγαμε να παίξουμε εκεί, αλλά ελπίζω να τους το ξεπληρώσουμε τώρα.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κλείσουμε αυτή τη συζήτηση γιατί ο επόμενος περιμένει!!!
Τ: Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη κι ελπίζω να τα πούμε από κοντά όταν θα κάνουμε ευρωπαϊκή περιοδεία.

Σάκης Φράγκος

NIGHTWISH - “Dark passion play” (Nuclear Blast)
Πέρασαν τρία χρόνια από το “Once”, ένα δίσκο που εκτόξευσε στην κορυφή τους NIGHTWISH. Από τότε πολλά συνέβησαν. Ο διωγμός της Tarja από το σχήμα στο αποκορύφωμα της καριέρας τους θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν αυτοκτονία για την μπάντα, η μυστικοπάθεια και τα σενάρια για την υποψήφια τραγουδίστρια πήραν κι έδωσαν, όπως ήταν αναμενόμενο, φθάνοντας σήμερα στην τελική ευθεία που με την Anette Olzon στα φωνητικά κυκλοφορούν το νέο τους δίσκο, το δίσκο που αυτομάτως θα θεωρηθεί σαν το πρώτο της δεύτερης περιόδου του σχήματος. Έχοντας ακούσει το δίσκο πάρα πολλές φορές, μπορώ με άνεση να πω ότι μου αρέσει πάρα πολύ και διαρκώς με “τραβάει” να το βάλω στο CD player. Αυτό για μένα λέει πολλά σχετικά με την αξία του δίσκου, αλλά αυτό είναι μια προσωπική αντίληψη που έχω για την αξία του κάθε δίσκου. Ας πάμε στο ζητούμενο. Η Anette είναι εξαιρετική, η φωνή της είναι πιο “γήινη” από αυτή της Tarja, γενικότερα αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις και δεν νομίζω ότι ο πραγματικός οπαδός των NIGHTWISH θα αμφισβητήσει. Άλλωστε, όπως όλοι γνωρίζουμε, τη μουσική της μπάντας γράφει ο Tuomas που και αυτήν τη φορά έδωσε πάλι τον καλύτερο του εαυτό. Ο δίσκος είναι αρκετά βαρύτερος του “Once”, η συμφωνική ορχήστρα τονίζει πολλά σημεία του δίσκου δίνοντας πιο επική ατμόσφαιρα, ο Marco έχει αναλάβει αρκετά φωνητικά αυτήν τη φορά και τα πάει πολύ καλά ομολογουμένως, οι συνθέσεις είναι μεγάλες σε διάρκεια αλλά και πολύ προσεγμένες, σ’ ένα δίσκο που διαρκεί 76 λεπτά. Για παράδειγμα, το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο, “The poet and the pendulum”, είναι διάρκειας 13 λεπτών, αλλά μέσα σε αυτό περιέχονται όλα τα γνώριμα και διαφορετικά στοιχεία του ήχου της μπάντας, για μένα ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ. Πολλά στοιχεία θα ξεχώριζα από το κάθε κομμάτι, όλα όμως συνθέτουν ένα πολύ όμορφο συνολικό αποτέλεσμα. Η μελωδία του “For the heart I once had” στο ρεφρέν, όπως και τα φωνητικά στο “Cadence of her last breath” και “Amaranth”(εξαιρετικό μελωδικό ρεφρέν), οι κιθάρες στα “Master passion greed” και “Sahara”, το αλά BLIND GUARDIAN φολκλορικό “ Τhe islander”, το Irish instrumental “The last of the wilds”. Είναι ευχάριστο ότι μετά από πέντε studio δίσκους η μπάντα δεν δείχνει σημάδια κόπωσης. Έχω την εντύπωση ότι το νέο line up τούς έδεσε πιο πολύ σαν μπάντα κι έχουν αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση. Άλλωστε έχουν να αποδείξουν στους δύσπιστους ότι υπάρχει ζωή μετά την Tarja, αλλά κυριολεκτικά μόνο ένας επιδερμικός ακροατής των NIGHTWISH θα έλεγε ή θα υποστήριζε κάτι τέτοιο. Εν κατακλείδι, οι NIGHTWISH επέστρεψαν δυνατότεροι από ποτέ, το “Dark passion play” θα ικανοποιήσει τους οπαδούς τους και θα προσθέσει και αρκετούς άλλους στο άρμα τους. Προσωπικά είμαι σίγουρος ότι τα Αυγουστιάτικα βράδια μου θα έχουν για soundtrack το “Dark passion play”.

8,5 / 10

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 1/12 [Eric Bloom, Chris Poland]

1 Δεκεμβρίου, 2017 - 10:00 Χαρά Νέτη

          ΟΝΟΜΑ:  Eric Bloom INSTRUMENT: Κιθάρα, πλήκτρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 1 Δεκεμβρίου 1944 [73] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Νέα Υόρκη, Η.Π.Α. ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [MANILLA ROAD]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Δημήτρης Τσέλλος

  ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Mystification” - MANILLA ROAD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Black Dragon Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Mark Shelton - Paul Zaleski ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά / κιθάρες: Mark...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [SANCTUARY]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 10:00 Ντίνος Γανίτης

            ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Refuged denied” – SANCTUARY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Epic Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Dave Mustaine – Paul Lani...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/11 [DOKKEN]

30 Νοεμβρίου, 2017 - 09:45 Ντίνος Γανίτης

        ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Back for the attack” – DOKKEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Elektra ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Neil Kernon ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Don...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 29/11 [WISHBONE ASH]

29 Νοεμβρίου, 2017 - 10:45 Ντίνος Γανίτης

    ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Front page news” – WISHBONE ASH ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1977 ΕΤΑΙΡΙΑ: MCA ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ron Albert – Howard Albert ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Martin Turner ...

[περισσότερα]