A Day To Remember... 02/10 [PINK FLOYD]

2 Οκτωβρίου, 2020 - 20:30

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Atom heart mother” – PINK FLOYD

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1970

ΕΤΑΙΡΙΑ: Harvest 

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Pink Floyd, Norman Smith

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:

Φωνητικά, μπάσο - Roger Waters

Κιθάρα, φωνητικά - David Gilmour

Τύμπανα - Nick Mason

Πλήκτρα - Richard Wright

 

Εν έτει 1970, οι PINK FLOYD είχαν ήδη αγγίξει καλλιτεχνικές και εμπορικές κορυφές με τα αριστουργήματα της ψυχεδελικής φάσης τους και είχαν μπει στη λίστα με τις μπάντες που θα κονταροχτυπούσαν τους BEATLES σε δημοτικότητα αλλά και μουσική αξία. Μιλάμε για μια μπάντα που με το ντεμπούτο της ήδη μπήκε ψηλά στα charts, έλαβε πολύ ενθαρρυντικές κριτικές και έσπασε πολλά μουσικά στεγανά με την προσέγγιση της στο avant-garde ψυχεδελικό είδος. Με τον πέμπτο τους δίσκο, έμελλαν να προσθέσουν άλλο ένα τούβλο στο τείχος (pun intended) και να γιγαντώσουν περισσότερο το θηρίο που λέγεται PINK FLOYD.

 

Στις 2 Οκτωβρίου 1970 κυκλοφόρησε το “Atom heart mother” στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 10 του ίδιου μήνα στις ΗΠΑ. Πιο πριν, το 1968, η κατάσταση της ψυχικής υγείας του Syd Barrett, ο ιθύνων νους αρχικών επιτυχιών όπως “See Emily play” και εν γένει μουσική ιδιοφυία, έφτασε στο απροχώρητο και η μπάντα αναγκάστηκε να συνεχίσει χωρίς τον 22χρονο τότε Άγγλο. Η ιστορία του από κει πέρα ήταν δυστυχώς τραγική όπως συμβαίνει συχνά με την μανιοκατάθλιψη και τα βαριά ναρκωτικά. Έναν χρόνο νωρίτερα, οι Waters και Wright είχαν ζητήσει από τον David Gilmour να αντικαταστήσει τον Barrett στη κιθάρα και τα δεύτερα φωνητικά, αρχικά στη σκηνή, στην οποία ο Barrett εμφανιζόταν περιστασιακά κόβοντας βόλτες ανάμεσα σε κομμάτια και συμμετέχοντας σε άλλες φάσεις. Η συνέχεια φυσικά είναι γνωστή, με τον Gilmour να παίρνει τα ηνία της μπάντας μαζί με τον Waters και τον Barrett να πεθαίνει το 2006. 

 

Το 1970 οι PINK FLOYD ήταν μια γνωστή μπάντα, αυτό που αγγλιστί λέμε “household name”. Είχαν υπογράψει συμβόλαιο με την EMI, περιόδευαν εκτενώς στις ΗΠΑ, βρισκόντουσαν στις κορυφές των charts και έβγαζαν ένα καλό εισόδημα από τη μουσική (παλιές καλές εποχές). Με τον Gilmour να αναλαμβάνει μεγαλύτερο ρόλο τώρα, η μπάντα μπήκε στα Abbey Road Studios στα τέλη Φεβρουαρίου για να γράψει τον πέμπτο δίσκο της. Τον ίδιο μήνα, κυκλοφόρησε η ταινία “Zabriskie point” του Ιταλού σκηνοθέτη Michelangelo Antonioni για την οποία είχαν κάνει το soundtrack οι PINK FLOYD, μια πολύ ταιριαστή επιλογή αφού η ταινία έχει να κάνει εν μέρει με το “flower power” κίνημα του ‘68 και τα ψυχοτροπικά ναρκωτικά. Η ταινία μέχρι και σήμερα θεωρείται η πιο αποτυχημένη και γενικά χειρότερη του Ιταλού σκηνοθέτη και το soundtrack πέρασε απαρατήρητο με τον Waters να ισχυρίζεται πως ο Antonioni χαντάκωσε τη μουσική η οποία θα μπορούσε να απογειώσει τη ταινία, σύμφωνα με τον Waters. Ωστόσο, από τα outtakes του soundtrack προέκυψαν κάποια μέρη από τη διάσημη ομώνυμη σουίτα που ανοίγει το “Atom heart mother”. Κουρασμένοι λοιπόν και απογοητευμένοι, οι Waters, Wright, Gilmour, Mason άρχισαν να δουλεύουν πάνω σε νέα μουσική. 

Ο τίτλος “Atom heart mother” αναφέρεται στην ιδέα μιας γυναίκας με έναν ατομικό βηματοδότη, ιδέα που από μόνη της μαρτυρά πως η μπάντα ήταν με τα δύο πόδια ακόμα στην φάση της avant garde ψυχεδελικής μουσικής. Το εξώφυλλο του δίσκου είναι ίσως πιο γνωστό από την ίδια τη μουσική που περικλείει: μια αγελάδα Holstein-Fresian που στέκεται στη μέση ενός λιβαδιού που στρέφει το κεφάλι πίσω κοιτώντας τον φωτογράφο που απαθανάτισε αυτή τη διάσημη αγελάδα (στο οπισθόφυλλο θα δείτε περισσότερες από δαύτες). Το τρομερό αυτό εξώφυλλο ήταν η αρχή μια τάσης που έγινε και βασικό χαρακτηριστικό της μπάντας: το εξώφυλλο από δω και μπρος θα περιελάμβανε μόνο εικόνα και καθόλου κείμενο. Στο μουσικό σκέλος, οι FLOYD το τερμάτισαν: ο δίσκος ανοίγει με τη θρυλική “Atom heart mother” σουίτα, ένα instrumental έπος 24 λεπτών με ισάξιες δόσεις avant garde τρέλας και του μουσικού σύμπαντος που θα καθιστούσε τους PINK FLOYD ως μια από τις επιδραστικότερες progressive rock μπάντες στην ιστορία. Ο David Gilmour είχε σκαρφιστεί το αρχικό ριφ και τα ακόρντα και η συνέχεια προέκυψε μέσα από συνεχόμενες πρόβες και τζαμάρισμα. Όλα όμως τα μέλη ένιωθαν πως κάτι έλειπε από το σύνολο για να το απογειώσει και να το φτάσει εν τέλει στα 24 σχεδόν λεπτά: ορχήστρα και χορωδία. 

 

Μη έχοντας όμως κλασσική παιδεία (ούτε καν ανάλογα μουσικά γούστα), η μπάντα προσέγγισε τον πιανίστα και συγγραφέα Ron Geesin ο οποίος έγραφε μουσική για την τηλεόραση και μαζί με τον Waters έγραψαν τη μουσική για μια σειρά ντοκιμαντέρ με θέμα το ανθρώπινο σώμα. Ο Geesin δέχτηκε τη πρόκληση και μάλιστα πήγε τη μπάντα για να ακούσει ζωντανά Wagner, μάταια βέβαια αφού, σύμφωνα με συνέντευξη του Geesin το 2006,τους πήρε ο ύπνος. Η επιλογή του βέβαια δεν ήταν τυχαία αφού η παρουσία session συνθετών κλασσική μουσικής ήταν της μόδας για πολλές άλλες μπάντες από τους BEATLES, MOODY BLUES, THE NICE και DEEP PURPLE. Μόνος του στο στούντιο, ύστερα από τις υποδείξεις των υπόλοιπων FLOYD και αφού την έκαναν προς ΗΠΑ για άλλη μια περιοδεία, ο Geesin έγραψε τα ορχηστρικά μέρη και τα (ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ) κομμάτια της χορωδίας που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σουίτας. Μετά από κάποιες διενέξεις που είχε ο μαέστρος με μέλη της ορχήστρας, η EMI τον αντικατέστησε με τον μαέστρο και πιο έμπειρο μουσικό John Alldis που διεύθυνε την ορχήστρα. Δεν θα σας πω πολλά για τη σύνθεση αυτή, πέραν του ότι χωρίζεται σε πέντε μέρη και ότι εδώ ακούμε τους μουσικούς και συνθετικούς σπόρους, αν θέλετε, που θα ανθίσουν στο “Meddle” και φυσικά στο “Dark side of the moon”. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι, ένας μουσικό αχταρμάς με ίσες δόσεις ιδιοφυίας όσο και τρέλας που δεν βγάζει κάποιο νόημα. Συστήνεται κυρίως σε όσους είναι μυημένοι στη πρώτη φάση των FLOYD και που αρέσκονται στην εγκεφαλική μουσική. Ενέχει στιγμές ιδιοφυίας και, πάνω απ’ όλα, το μοναδικό παίξιμο του Gilmour που προκαλεί ρίγη πενήντα χρόνια μετά και εις τους αιώνες των αιώνων.

 

Στις 27 Ιουνίου 1970, η μπάντα έπαιξε τη σουίτα ζωντανά στο Festival Of Blues And Progressive Music στο Bath της Αγγλίας, με τη συνοδεία ενός συνόλου χάλκινων πνευστών και τη χορωδία που διηύθυνε εκείνη τη περίοδο ο Alldis. Αμέσως μετά, ξαναμπήκαν στα Abbey Road Studios για να γράψουν τη δεύτερη πλευρά του δίσκου, αφού η μεγαλειώδης σουίτα γέμιζε μονάχα τη πρώτη πλευρά. Εδώ ακολούθησαν τη παράδοση που ήθελε μέχρι τότε στη πρώτη πλευρά να πρωταγωνιστεί η μπάντα και στη δεύτερη καθένας τους ξεχωριστά. Έτσι λοιπόν ο Roger Waters έγραψε το πανέμορφο “If” με πολύ στοχαστικούς στίχους, ένα κομμάτι που αναδεικνύει την ικανότητα του Waters να γράφει σε ύφος singer/songwriter αλλά με ιδιαίτερα προσωπικό ύφος. Ο Gilmour από την άλλη, ο οποίος δεν ήξερε καν να διαβάζει παρτιτούρες, δεν είχε αρκετή εμπειρία ως τραγουδοποιός και έτσι τον διέταξαν να κλειδαμπαρωθεί στο στούντιο για όσο καιρό χρειαστεί, μέχρις ότου γράψει ένα δικό του κομμάτι. Βλέπετε, την εποχή εκείνη, μπάντες όπως οι PINK FLOYD είχαν όσο χρόνο χρειαζόντουσαν στη διάθεση τους και καμία εταιρεία δεν θα τους έβαζε φρένο. Το αποτέλεσμα για τον κιθαρίστα ήταν το “Fat old sun” ένα επίσης υπέροχο κομμάτι που φανερώνει τις folk επιρροές του και την αγάπη του για την Αγγλική φύση και το τοπίο. Το προηγούμενο τραγούδι είναι το “Summer ‘68”, γραμμένο από τον Richard Wright, και σαφώς πιο κοντά στο στυλ των BEATLES με τη συνοδεία επίσης ενός συνόλου χάλκινων. Στιχουργικά το κομμάτι μιλάει για το καλοκαίρι του 68 όταν ο Wright είχε ένα one night stand με μια groupie. Ο δίσκος κλείνει με το “Alan’s Psychedelic Breakfast” ένα ακόμα ψυχεδελικό instrumental με τη συνοδεία αυτή τη φορά ήχων από τη κουζίνα του roadie Alan Styles που φτιάχνει ένα κλασσικό πρωινό με μπέικον και αυγά σε 4.0 surround. 

Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο πριν από 50 χρόνια σαν σήμερα. Οι κριτικές αρχικά ήταν ανάμεικτες, πράγμα που δεν με εκπλήσσει αφού μιλάμε για έναν μεταβατικό δίσκο με όλα όσα έκαναν τους PINK FLOYD μια ιστορική μπάντα, αλλά χωρίς συνοχή. Όπως προανέφερα, ο δίσκος μπορεί να είναι γνωστός περισσότερο για το φανταστικό εξώφυλλο ή για την εντελώς ψυχεδελική συνταγή βεδουίνων για γεμιστή καμήλα που βρίσκει κανείς στο βιβλιαράκι. Αλλά μιλάμε για τους PINK FLOYD και όχι κάποια άσημη μπάντα, τότε ή σήμερα. Επομένως, καθόλου τυχαία, το “Atom heart mother” σκαρφάλωσε στο νούμερο ένα των Βρετανικών charts και νούμερο 55 στα Αμερικάνικα. Κοιτώντας πίσω, τα εναπομείναντα μέλη (rest in power Richard Wright), δεν είναι ευχαριστημένοι και θέλουν να ξεχάσουν το δίσκο, με τον Gilmour να ισχυρίζεται πως βρισκόντουσαν σε ένα μουσικό κα συνθετικό τέλμα το 1970 και πως ο δίσκος είναι μια συλλογή από «μπούρδες». Ο Roger Waters επίσης έχει δηλώσει πως και να του έδιναν ένα εκατομμύριο λίρες, δεν θα έπαιζε τη σουίτα ζωντανά. Ιστορικά, μπορεί να μην είναι ο καλύτερος ή ο πιο κομβικός δίσκος τους (για πολλούς και για μένα προσωπικά το “Meddle” είναι πολύ πιο σημαντικός δίσκος), αλλά στη δισκογραφία μιας τόσο μα τόσο σημαντικής και αγαπημένης μπάντας όπως οι PINK FLOYD δεν υπάρχουν στραβοπατήματα (τουλάχιστον μουσικά) αλλά μόνο μια γραμμική και προδιαγεγραμμένη πορεία προς τη κορυφή και τη μουσική Valhalla. Το “Atom heart mother” είναι ήταν ένα μεγάλο βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση. 

 

Did you know that:

- Προτού ονομαστεί όπως ονομάστηκε, το “Atom heart mother” λεγόταν “The amazing pudding”.

- Ο Βρετανός σκηνοθέτης Stanley Kubrick ήθελε να περιλάβει κάποια μέρη της σουίτας στη ταινία του “Κουρδιστό πορτοκάλι”. Εν τέλει αρκέστηκε στο να περιλάβει ένα αντίγραφο του βινυλίου στο πίσω μέρος του δισκοπωλείου όπου ο πρωταγωνιστής ψωνίζει μια κασέτα με την ενάτη συμφωνία του Beethoven. 

- Το 2008 ο Gilmour έπαιξε τη σουίτα ζωντανά υπό τη διεύθυνση του Geesin. 

- Το 1970 επίσης ο Syd Barrett έγραψε τον δίσκο του “Barrett” με τη βοήθεια του Wright και Gilmour. 

- Βοηθός ηχολήπτη στο δίσκο δεν είναι άλλος από τον τιτάνα Alan Parsons.   

Φίλιππος Φίλης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 20/11 [CINDERELLA]

20 Νοεμβρίου, 2020 - 17:30 Κώστας Τσιρανίδης

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Heartbreak station”- CINDERELLA ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡΙΑ: Mercury/Vertigo ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: John Jansen & Tom Keifer ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά/ Κιθάρες – Tom Keifer...

[περισσότερα]

FORTRESS UNDER SIEGE interview (Fotis Sotiropoulos)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 00:30 Φίλιππος Φίλης

“Impenetrable fortress of metal”   Οι Έλληνες FORTRESS UNDER SIEGE (FUS) κυκλοφόρησαν πρόσφατα τον τρίτο full length δίσκο τους με τον τίτλο “Atlantis”, ύστερα από αρκετές μεταγραφές και...

[περισσότερα]

A Day to Remember… 19/11 [SODOM]

19 Νοεμβρίου, 2020 - 16:30 Θοδωρής Κλώνης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “In war and pieces” – SODOM  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010  ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Steamhammer  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Waldemar Sorychta ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά, μπάσο – Tom...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 19/11 [SUICIDAL ANGELS]

19 Νοεμβρίου, 2020 - 16:00 Γιάννης Σαββίδης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Dead again” - SUICIDAL ANGELS  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: NoiseArt Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Δημήτρης Λιαπάκης ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά, κιθάρες - Νίκος Μελισσουργός...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 14/11 [THE OFFSPRING]

14 Νοεμβρίου, 2020 - 18:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Conspiracy of one”- THE OFFSPRING  ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΙΑ: Columbia Records  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brendan O’ Brien  ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά/...

[περισσότερα]