A day to remember... 16/4 [ANNIHILATOR]

18 Απριλίου, 2017 - 00:30

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Metal” - ANNIHILATOR
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2007
ΕΤΑΙΡΙΑ: SPV
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jeff Waters
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:     
Φωνητικά, κιθάρα – Dave Padden
Κιθάρα, μπάσο – Jeff Waters
Drums – Mike Mangini

Έχουν περάσει 10 χρόνια από την κυκλοφορία του "Metal", που δίχασε τους οπαδούς των ANNIHILATOR, κάποιοι εκ των οποίων το θεώρησαν metalcore... Στο έντυπο ROCK HARD, είχαμε γράψει πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα για το δίσκο. Υπάρχει ένα εκτεταμένο κι αναλυτικό studio report, από τα ωραιότερα που έχω πάει όλα αυτά τα χρόνια, με παρουσίαση του δίσκου και συνέντευξη με τον Jeff Waters μέσα σ' ένα εκπληκτικό πούλμαν της Gibson και ακολουθούν η κριτική και η συνέντευξη του Γιώργου Κουκουλάκη με τον σπουδαίο αυτόν κιθαρίστα. Νομίζω υπεραρκετή ύλη για να καλύψουμε αυτό το άλμπουμ. Απολαύστε και θυμηθείτε!!!
Σάκης Φράγκος

ANNIHILATOR
Listening session (6/3/2007, Hannover, Germany)

Η πρόταση να πάω για το listening session των ANNIHILATOR στα φημισμένα Peppermint Studios στο Αννόβερο της Γερμανίας, ήταν δελεαστική από μόνη της. Ούτε το γεγονός ότι τα ωράρια των πτήσεων ήταν εντελώς απαράδεκτα αφού έπρεπε ουσιαστικά προέβλεπαν διήμερη αϋπνία. Το δέλεαρ να συναντήσω τον Jeff Waters μετά από πολλά χρόνια από κοντά και να ακούσω το νέο δίσκο των ANNIHILATOR, αποδείχτηκε πιο δυνατό από οτιδήποτε άλλο. 
Το ξύπνημα, το πρωινό της 6ης Μαρτίου ήταν βάρβαρο. 3 τα ξημερώματα έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο. Το ταξίδι προς Πράγα (όπου ήταν ο ενδιάμεσος προορισμός μας) ήταν υποφερτό. Όταν όμως αντικρίσαμε το αεροπλάνο που θα μας μετέφερε από την Πράγα στο Αννόβερο, μας κόπηκαν τα πόδια. Ένα ελικοφόρο που μετέφερε 6 (;;;) μόλις άτομα στον τελικό προορισμό. Ευτυχώς, δεν φύσαγε και το ιπτάμενο καρυδότσουφλο, παρά τον ανυπόφορο θόρυβο και την άσκοπη κατανάλωση καυσίμων, «τίμησε την ύπαρξή του» και μας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Μετά από αναμονή επειδή οι Σουηδοί συνάδελφοι από το Sweden Rock και το Close Up είχαν χάσει τις βαλίτσες τους (ταξίδευαν για Βερολίνο), φτάσαμε στο ξενοδοχείο, όπου και ξεράθηκα για 2 ώρες. Μετά από μία σύντομη βόλτα στην εντελώς αδιάφορη πόλη του Αννόβερου, μπήκαμε στα αυτοκίνητα για να πάμε στα Peppermint Studios, όπου λίγες μέρες πριν οι SCORPIONS (μην ξεχνάμε ότι κατάγονται απ’ αυτή την πόλη), έκαναν τις τελευταίες πρόβες για τον επερχόμενο δίσκο τους. Δε χρειάζεται να πούμε ότι ουδεμία ομοιότητα φέρουν με αντίστοιχα ελληνικά στούντιο, αφού από αρχιτεκτονική και ανέσεις…
Συναντηθήκαμε με τον Jeff Waters κι αμέσως πήγαμε στο χώρο όπου θα γινόταν η προακρόαση του “Metal” (έτσι λέγεται ο νέος τους δίσκος). Θα πρέπει να αναφέρουμε κάπου εδώ, ότι στα τύμπανα στο δίσκο είναι ο Mike Mangini, ο τεράστιος αυτός ντράμερ που είχε παίξει και στο “Set the world on fire” αλλά και στους EXTREME και τον Steve Vai (και μας είχε επισκεφτεί και στην απίστευτη εκείνη συναυλία του 2000). Ο δίσκος έχει πάρα πολλούς καλεσμένους σε κάθε κομμάτι και μερικοί από τους σημαντικότερους σύγχρονους κιθαρίστες στον ακραίο χώρο (κι όχι μόνο), είναι παρόντες. Ο Waters έδειχνε να διασκεδάζει κάθε δευτερόλεπτο της ακρόασης, προλόγιζε κάθε κομμάτι και στο σημείο που έμπαινε το σόλο του καλεσμένου, σηκωνόταν και μας έκανε νόημα. Χωρίς χρονοτριβή πάμε σε μία track by track ανάλυση από τον Waters ακολουθούμενη από τα προσωπικά μου σχόλια.

“Clown parade” feat. Jeff Loomis (NEVERMORE)
«Ξεκίνησα μιλώντας με τον Corey Beaulieu των TRΙVIUM και τον Mike Amott των ARCH ENEMY σχετικά με τις συμμετοχές τους. Έπειτα σκέφτηκα να Alexi Laiho των CHILDREN OF BODOM και μου έγινε έμμονη ιδέα να αρχίσω να καλώ κιθαρίστες!!! Από την άλλη έπρεπε να προσέξω ώστε να υπάρχουν και δικά μου σόλο στο δίσκο, οπότε κάναμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες –θέλω να πιστεύω- κιθαριστικές «μονομαχίες». Στο κομμάτι αυτό, ο Jeff Loomis, δίνει ρέστα πραγματικά».
Το κομμάτι μου θύμισε κάτι σαν οι GRIP INC να παίζουν το “King of the kill”. Τα καθαρά φωνητικά του Dave Padden είναι σχετικά αμφισβητήσιμα στο ρεφρέν καθώς μου ακούγονται πολύ mellow και emo… Κατά τ’ άλλα, το σόλο του Loomis είναι ασύλληπτα γρήγορο, όπως αρμόζει σε έναν σπουδαίο shredder και αρκετά διαφορετικό από αυτά που παίζει με τους NEVERMORE, ενώ το τραγούδι τελειώνει με το χαρακτηριστικό «ο-ο-ο» των IRON MAIDEN της εποχής του “Fear of the dark”.

“Couple suicide” feat. Danko Jones (DANKO JONES) and Angela Gossow (ARCH ENEMY)
«Σ’ αυτό το κομμάτι τραγουδά ο φίλος μου από το Τορόντο, ο Danko Jones. Ξέρω ότι είναι πολύ δημοφιλής στη Γερμανία σαν ένας hard rock/ punk τραγουδιστής, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας χεβιμεταλλάς που του αρέσουν οι SLAYER, οι ARCH ENEMY και οι ANNIHILATOR! Γουστάρει το heavy metal πάρα πολύ, πηγαίνει σε όλες τις συναυλίες κι όταν του πρότεινα να κάνει τα φωνητικά σε ένα τραγούδι μας, τρελάθηκε εντελώς, αφού ήταν το όνειρό του να τραγουδήσει σ’ ένα heavy metal δίσκο. Και η Angela Gossow των ARCH ENEMY δέχτηκε αμέσως. Προφανώς αυτό είναι το πιο εμπορικό κομμάτι του δίσκου. Έχει όμως πάρα πολύ ενδιαφέρον η μίξη της μελωδικής πλευράς της μουσικής των ANNIHILATOR με τα φωνητικά του Danko Jones και κάποιον με τόσο σκληρά φωνητικά όπως η Angela.»
Εγώ να συμπληρώσω ότι μπορεί να είναι το πιο εμπορικό κομμάτι, αλλά ταυτόχρονα κι αυτό που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στους παρευρισκόμενους (εμού συμπεριλαμβανομένου). Ακούγεται σαν να είναι βγαλμένο μέσα από το “Set the world on fire” αλλά με πιο μοντέρνα στοιχεία. Η φωνή του Danko Jones ταιριάζει τέλεια στο τραγούδι αυτό, ενώ η Angela περιορίζεται σε κάποια brutal φωνητικά εδώ κι εκεί. Πραγματικά πολύ περίεργο να ακούς τους ANNIHILATOR με τη μίξη punk/metal και growling φωνητικών, αλλά το πείραμα αποδεικνύεται πολύ πετυχημένο.

“Army of one” feat. Steve “Lips” Kudlow (ANVIL)
«Θα παρατηρήσετε ότι ο ήχος του Mike Mangini στα τύμπανα, είναι καλύτερος σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ. Μπορεί εγώ να ασχολήθηκα με τη μίξη και την παραγωγή του δίσκου, αλλά έφερα κι έναν άνθρωπο που πιθανώς γνωρίζετε, τον Andy Sneap, (σ.σ. να πω εγώ ότι το «κονέ» έγινε κατά τη διάρκεια του Roadrunner United show, όπου έπαιζε ο Waters και ήταν καλεσμένος ο Sneap. Report από εκείνη τη συναυλία, γραμμένο από τον ίδιο τον Jeff Waters είχατε διαβάσει στην αρχή της προηγούμενης χρονιάς). Αυτός ασχολήθηκε με τον ήχο της κιθάρας λίγο περισσότερο κι έκανε φανταστική δουλειά. όπως κι ο άνθρωπος που χρησιμοποιήσαμε για τον ήχο του Mike Mangini, ο οποίος έχει δουλέψει και με τους CHIMAIRA εκτός των άλλων. Και οι δυο τους, έκαναν τη δική μου δουλειά πολύ πιο εύκολη. Το τραγούδι “Army of one” είναι ένας cheesy metal ύμνος!!! Μιλάει για το πώς μπάντες σαν τους IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, ANTHRAX, EXODUS, TESTAMENT κτλ, επιβίωσαν τη δεκαετία του ’90 και συνεχίζουν ακόμα και τώρα, κάτι που δίνει και σε μένα δύναμη να συνεχίζω. Έχει αρκετό χιούμορ κι επειδή είναι old school, αποφάσισα να φέρω ένα φίλο από τα παλιά που είναι Καναδός, τον Lips από τους ANVIL, τον οποίο είμαι βέβαιος ότι πολλοί από εσάς εδώ μέσα θα γνωρίζετε, ιδίως αυτοί που είναι μεγαλύτερης ηλικίας. Μάλιστα ηχογράφησε με την κιθάρα την οποία είχε χρησιμοποιήσει στο “Metal on metal”, κάτι που ήταν μεγάλη τιμή για μένα αφού μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο δίσκος.»
Πρόκειται για το MANOWAR κομμάτι των ANNIHILATOR. Χαβαλέ στίχοι που μιλάνε για το heavy metal και τις μεγάλες του μπάντες, αλλά έχει φοβερό ρυθμό και πολύ groove ενώ σε σημεία γίνεται πιο thrashy στο στυλ των ANTHRAX κατά κύριο λόγο αλλά και των EXODUS.

“Downright dominate” feat. Alexi Laiho (CHILDREN OF BODOM)
«Αυτό το κομμάτι είναι μάλλον πιο σκληρό από τα προηγούμενα που ακούσατε. Πιο new school metal κυρίως σε ότι αφορά τις κιθάρες, με έναν από τους πιο καλούς νέους κιθαρίστες, τον Alexi Laiho. Ουσιαστικά ξεκινήσαμε παίζοντας σόλο ο ένας μετά τον άλλο, αλλά στο τέλος ο Alexi ξέφυγε κάπως και καθόμουν να τον χαζεύω να παίζει, οπότε τον άφησα να παίξει όλο το σόλο στο τέλος.»
Πολύ περίεργο το βασικό ριφ του κομματιού, έχοντας το κλασικό σφύριγμα στην κιθάρα όπως στο “Alison hell”. Το ρεφρέν είναι πολύ δυναμικό, σαρωτικό θα έλεγα, με πολύ aggressive φωνητικά και πολλές εναλλαγές στα σόλο. Ο Laiho ακούγεται σαν τον Waters, αλλά στο τέλος πραγματικά την ξεσκίζει την κιθάρα, παίζοντας ένα εξωπραγματικά γρήγορο σόλο.

“Smothered” feat. Anders Bjorler (THE HAUNTED)
«Ο Andres Bjorler από τους THE HAUNTED παίζει το σόλο στη μέση του κομματιού. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο.»
Δεν είναι τυχαίο που δεν μίλησε πολύ ο Waters γι’ αυτό το τραγούδι. Μάλλον είναι το πιο μέτριο του δίσκου. Τα φωνητικά νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι πιο δυναμικά στο κουπλέ και ρίχνουν το κομμάτι. Το σόλο επίσης δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο…

“Operation annihilation” feat. Michael Amott (ARCH ENEMY)
«Τραγουδάω σ’ αυτό το κομμάτι και κάνω εναλλαγές στο σόλο με έναν άλλο εκπληκτικό κιθαρίστα, τον Michael Amott. Παρεμπιπτόντως, μιλήσαμε χθες το βράδυ και δουλεύει για το νέο άλμπουμ των ARCH ENEMY! Είμαι περίεργος να δω τι θα κάνουν στον επόμενο δίσκο τους. Αλλά τώρα ήρθαμε να μιλήσουμε για τους ANNIHILATOR (γέλια). “Operation annihilation”. Αυτές οι δύο λέξεις ταιριάζουν πολύ μεταξύ τους.»
Είχε πολύ πλάκα στο ρεφρέν του κομματιού… Γύρισα και κοίταξα τον Waters με απορία, αφού ήταν ίδιο το “Set the world on fire” κι εκείνος για να μη διακόψει το session, πήρε ένα χαρτί κι ένα στυλό κι έγραψε «Right. Set the world on fire. Huh!”. Είναι πολύ καλά τα φωνητικά του Waters σ’ αυτό το τραγούδι, όπως φυσικά και τα σόλο τους με τον Amott. Είναι mid tempo στο ύφος των METALLICA και μοιάζει πάρα πολύ με το ομότιτλο κομμάτι από το “Set the world on fire”.

“Haunted” feat. Jesper Stromblad (IN FLAMES)
«Ο Jesper των IN FLAMES έχει παίξει στο κομμάτι αυτό.»
Μπορεί να μην είπε τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά το τραγούδι αυτό περικλείει όλα τα trademarks των ANNIHILATOR όλα αυτά τα χρόνια. Είναι το αντίστοιχο “Dr. Psycho”, “Brain dance” και γενικότερα τέτοιου είδους τραγούδια, μεγάλα σε διάρκεια, παρανοϊκά, με πολλές αλλαγές και πολύ thrashy ρυθμό. Πολύ δίκαση, με έναν Mangini να σε κολλά στον τοίχο και θυμίζει METALLICA του “Ride the lightning”. Πολύ δυνατό το ξέσπασμα στο pre chorus αλλά και στο ρεφρέν. Ξαφνικά γίνεται κλασικό, μελωδικό metal κομμάτι, ευρωπαϊκής σχολής (MAIDEN, PRIEST, ACCEPT του “Princess of the dawn”) και στο τέλος ακόμα πιο μελωδικό, που μου θύμισε τη μελωδία του “Serenade” του STEVE MILLER. Σαφώς το πιο παρανοϊκό κομμάτι, όπως μας συνηθίζει ο guru τέτοιου είδους κομματιών, Jeff Waters.

“Kicked” feat. Corey Beaulieu (TRIVIUM)
«Αυτό το κομμάτι έχει τον Corey από τους TRIVIUM. Είναι πολύ καλό παιδί και μάλιστα όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, μου είπε ότι θα ήθελε πολύ να περιοδεύαμε μαζί, κάτι που γίνεται σε λίγες εβδομάδες. Αυτό είναι πολύ καλό για μας, επειδή μας φέρνει αντιμέτωπους με new-school metalheads. Στην πραγματικότητα ήταν το πρώτο άτομο που έπαιξε στο δίσκο κι ο πρώτος που μου είπε ότι θαυμάζει το παίξιμό μου και θα ήθελε να έπαιζε σε ένα δίσκο μου.» 
Γρήγορο και κιθαριστικό κομμάτι με τον τονισμό των στίχων να θυμίζει σε πολλά σημεία το “Angel of death” των SLAYER και στο μπάσο να έχει στοιχεία από το παίξιμο του Steve Harris.

“Detonation” feat. Jacob Lynam (LYNAM)
«Όσοι παρακολουθούν την καριέρα των ANNIHILATOR, θα ξέρουν ότι έχουμε πολλές επιρροές από τους AC/DC και μάλιστα κάναμε και κάποια rip-offs των AC/DC σε κάποιους δίσκους, οπότε είπα αυτή τη φορά να κάνω ένα rip-off από τους BLACK SABBATH! Δεν το είχα ξανακάνει με αυτό το σχήμα κι όταν έγραψα το ριφ, μου φάνηκε αρκετά καλό για να το αφήσω έξω, παρόλο που έμοιαζε πολύ με SABBATH της περιόδου με τον Ozzy. Όσο για τον Jacob Lynam που συμμετέχει, ίσως είναι δύσκολο να τον γνωρίζει κάποιος από δω. Η μπάντα είναι από την Alabama και παίζουν ένα είδος rock σαν τον Danko Jones.Είναι καλός φίλος μου και παρόλο που δεν παίζει metal, έχει ένα blues feeling που μου αρέσει πολύ. Όταν του πρότεινα να έρθει να παίξει, ξετρελάθηκε από τη χαρά του σε τέτοιο βαθμό, που όταν ήρθε να ηχογραφήσει, τα δάχτυλά του είχαν κοκαλώσει και δεν μπορούσε να τα κινήσει πάνω στην ταστιέρα!!! Θα πρέπει να πω επιπλέον, ότι το κομμάτι αυτό το είχα γράψει πριν το “Detonation” των TRIVIUM, σε περίπτωση που κάποιος από σας διερωτάται κάτι τέτοιο.» 
Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που τραγούδι των ANNIHILATOR ξεκινά με σόλο ντραμς. Αυτά συμβαίνουν όταν έχεις έναν τόσο σπουδαίο ντράμερ. Αλλά στη συνέχεια έρχεται ο όλεθρος!!! Μιλάμε ότι είναι ΙΔΙΟ το “Children of the grave” των BLACK SABBATH και στο εναρκτήριο ριφ και στα φωνητικά! Το κομμάτι μπορεί να αλλάζει μετά, αλλά βρήκα υπερβολική την ομοιότητα που θα μπορούσε να περιοριστεί στο ριφ κι όχι και στα φωνητικά. Όλη μείναμε με την ίδια εντύπωση παρά το γεγονός ότι από την αρχή γνωρίζαμε τι επρόκειτο να ακούσουμε…

“Chasing the high” feat. Willie Adler (LAMB OF GOD)
«Ο Dave Padden έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στα φωνητικά σ’ αυτό το δίσκο. Είναι ήδη στο γκρουπ ήδη 5 χρόνια και 3 δίσκους, οπότε δεν είναι καινούργιος τραγουδιστής. Ίσα-ίσα που έχει σπάσει κάθε ρεκόρ για τα δεδομένα των ANNIHILATOR. Παίζει και ρυθμική κιθάρα επίσης και στις περιοδείες θα με βοηθάει. Εγώ θα παίζω κιθάρα και θα τραγουδάω σε κομμάτια όπως το “King of the kill” και κάποια άλλα παλιά κι αυτός θα αναλάβει τα πιο δύσκολα! Είναι τιμή μου που στο συγκεκριμένο κομμάτι παίζει ο Willie Adler και είναι ένα εξαιρετικά thrashy κομμάτι.» 
Το τραγούδι που κλείνει το δίσκο είναι και το πιο σκληρό και γρήγορο. Πολύ ξύλο, πραγματική κόλαση, με τρελή δίκαση που SLAYERίζει. Στο τέλος έχει το κλασικό σημείο από το σόλο του “Fun palace” που χρησιμοποιεί σε κάθε δίσκο.

 
The interview

Η συνέντευξη έγινε λίγο μετά την ακρόαση του δίσκου, σε ένα εκπληκτικό λεωφορείο της εταιρίας Gibson, που ότι και να πούμε είναι λίγο. Οι φωτογραφίες, ίσως μπορέσουν να αποδώσουν ένα μέρος αυτού που είδα… Ο Jeff Waters λοιπόν, παρά την κούραση από τις συνεχείς συνεντεύξεις, ήταν για μία ακόμη φορά λαλίστατος και προσπαθούσα να τον ρωτήσω όσο το δυνατόν περισσότερα στο χρόνο που είχα στη διάθεσή μου. Μάλλον θα χρειαστεί μία ώρα κουβέντα τουλάχιστον ακόμη…

Έχεις γράψει άρθρο για την ελληνική έκδοση του ROCK HARD, έχεις δουλέψει με δύο ελληνικές μπάντες πρόσφατα (MEMORAIN και VERDICT DENIED), που μου φαίνεται ότι αισθάνεσαι ακόμα πιο κοντά στη χώρα μας…
Όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως λόγω της χρήσης του internet, ξέρεις τι έχω καταλάβει; Ότι υπάρχουν τόσες πολύ καλές μπάντες στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Ιταλία, οι οποίες δεν έχουν καταφέρει να κάνουν επιτυχία στη Γερμανία και την Αγγλία ας πούμε. Δεν μπορούν όμως για κάποιον λόγο να κάνουν το breakthrough. Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Έχω συμφωνία με δύο Πολωνικές εταιρίες που φτιάχνουν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ ενισχυτές για τις κιθάρες μου, ηχεία κτλ. Δεν μπορούν όμως να πουλήσουν τα προϊόντα τους έξω από την Πολωνία εύκολα. Το ίδιο συμβαίνει και με κάποια σχήματα. Ακόμα και οι γερμανικές μπάντες, για παράδειγμα, έχουν πρόβλημα να πουλήσουν στη Βόρεια Αμερική.

Τα τελευταία χρόνια έχεις χωθεί για τα καλά στη φάση της παραγωγής, του μιξαρίσματος κτλ. Μου φαίνεται περίεργο όμως, που για τη δική σου δουλειά, με τους ANNIHILATOR, επέλεξες να συνεργαστείς με τον Andy Sneap και με άλλους ανθρώπους στην παραγωγή. Δε σκέφτηκες ότι κάποιοι δυνητικοί πελάτες σου ίσως αντιδράσουν παράξενα;
Όχι, γιατί εγώ έκανα τη μίξη και ήμουν ο μηχανικός ήχου. Αυτό που έκανα με τον Andy Sneap και τον Ben, που είχε δουλέψει με τους CHIMAIRA, ήταν κάτι διαφορετικό. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και τους ζήτησα μια μικρή βοήθεια. Ένιωθα ότι τα αυτιά μου είχαν «καεί» από τις συνεχείς ακροάσεις και ήθελα να τα κρατήσω «φρέσκα». Ήθελα να έχω καλύτερο ήχο στις ρυθμικές κιθάρες (όχι στα σόλο), οπότε χρησιμοποίησα μια τεχνική που έγραψα τις ρυθμικές κιθάρες στον υπολογιστή έτσι ώστε να μπορέσει να τις επεξεργαστεί ο Andy, του τις πέρασα με e-mail, αυτός πήρε μία μέρα ρεπό από τους MEGADETH, με τους οποίους δούλευε, έβαλε τους ήχους από την κιθάρα μου στους δικούς του ενισχυτές, μου τους έστειλε πίσω με e-mail κι όλα ήταν έτοιμα!!! Μόνο τις ρυθμικές κιθάρες.

Το ίδιο πάνω – κάτω έκανες και με τον ήχο των ντραμς;
Ναι. Επικοινώνησα με τον Ben (σ.σ. συγγνώμη αλλά δεν έπιασα το επίθετό του) κι απλά του ζήτησα να αλλάξει τον ήχο στις μπότες και στο ταμπούρο, όπου δεν ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος και ήθελα πιο «μεγάλο» ήχο. Ήταν δύο πολύ μικρές και σύντομες δουλειές, που πήραν ελάχιστες ώρες, έγιναν σε διαφορετικές χώρες μέσω internet και αφορούσαν μικρές βελτιώσεις. Το τελικό αποτέλεσμα όμως ήταν σαφώς ένας καλύτερος ήχος στο δίσκο. Ένας επιπρόσθετος λόγος που λειτούργησα έτσι, ήταν επειδή ήθελα ένα διάλειμμα πριν ξεκινήσω τη μίξη. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που δούλεψα και θα ήθελα να το ξανακάνω στον επόμενο δίσκο, επειδή μου γλιτώνει πολύ χρόνο κι ενέργεια. Ξέρεις, δεν είναι πολλά heavy metal σχήματα που έχουν κυκλοφορήσει 12 δίσκους και υπάρχουν τόσα πολλά χρόνια όσα οι ANNIHILATOR. Από την άλλη δεν πουλάμε όσα οι MEGADETH ή οι SLAYER ας πούμε, δεν γεμίζουμε αρένες και δεν θα δεις παιδιά με μπλουζάκια μας γύρω σου. Αλλά απολαμβάνω το μέγεθος της επιτυχίας που έχουμε. Αυτό το μέγεθος όμως δε μας δίνει έναν προϋπολογισμό ηχογραφήσεων τόσο μεγάλο ώστε να πάρουμε μεγάλους παραγωγούς και μηχανικούς ήχου. Έτσι ξεκίνησα αυτή τη δουλειά. Έπρεπε να μάθω να κάνω εγώ αυτή τη δουλειά, αφού κανένας δε μας έδινε τα χρήματα που χρειαζόμασταν. Τώρα βέβαια, εδώ και 12 χρόνια, έχω το δικό μου στούντιο και δουλεύω πιο άνετα.

Άλλωστε, πρέπει να δεις τι θα κάνεις στη ζωή σου όταν σταματήσεις να παίζεις heavy metal. Οι ANNIHILATOR υπάρχουν από το 1985 αν θυμάμαι καλά… Δεν μπορείς να παίζεις metal για πάντα και πρέπει να ξέρεις πότε να σταματήσεις χωρίς να γελοιοποιηθείς.
Ακριβώς. Αυτό μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που θυμάμαι κομμάτια από δίσκους μου, που θα ήθελα να μην είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Όπως;
Στο “King of the kill”, που ήταν ένας πολύ επιτυχημένος δίσκος στην Ευρώπη και τεράστια επιτυχία στην Ασία, υπήρχαν κάποια κομμάτια, όπως το “Speed”, που δεν πιστεύω ότι κυκλοφόρησα ένα τόσο άθλιο τραγούδι. Παρόλα αυτά έχει τύχει σε συναυλίες να δω παιδιά να μου ζητάνε να παίξω αυτό το κομμάτι (γέλια). Τότε είναι που άρχισα να συνειδητοποιώ ότι κάποια τραγούδια μου θεωρούνται κλασικά και κάποια πολύ μέτρια, άσχετα με το τι πιστεύω εγώ. Δεν μπορεί κανείς να γράψει 12 κλασικά άλμπουμ. Θέλω να πω ότι οι IRON MAIDEN ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το “The number of the beast”. Οι JUDAS PRIEST ποτέ δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το “Painkiller”, παρόλο που έβγαλαν πολύ καλούς δίσκους όπως το “Defenders of the faith” ή το “Screaming for vengeance”. Αλλά ούτε οι PRIEST έχουν βγάλει 18 καλούς δίσκους.

Για κάθε “Painkiller” υπάρχει κι ένα “Turbo” ή ένα “Ram it down”…
Αυτό εννοώ. Ακόμη και οι AC/DC έχουν εκπληκτικά καλούς δίσκους αλλά και κάποιους πιο μέτριους. Όταν λοιπόν συγκρίνει ο κόσμος τους δίσκους μου με το “Alice in hell” ή το “Never neverland”, δεν τρελαίνομαι πλέον, επειδή γνωρίζω ότι δεν μπορώ να ξαναγράψω τόσο καλούς δίσκους. Οι EXODUS δεν μπορούν να βγάλουν ένα νέο “Bonded by blood”, οι SLAYER δεν μπορούν να βγάλουν ένα νέο “Reign in blood”, ακόμα κι αν βγάζουν καλούς δίσκους. Οπότε είτε είσαι οπαδός ενός σχήματος και το καταλαβαίνεις αυτό, είτε δεν αγοράζεις το δίσκο. Τόσο απλά.

Περιγράφεις την παλιά σου δισκογραφική εταιρία σαν «απατεώνες»…
Πότε;

Έχω ένα βιογραφικό στα χέρια μου, το οποίο μας μοιράστηκε και το αναφέρει…
Λέει ότι είχα συμφωνίες με απατεώνες, αλλά δεν αναφέρει με ποιους! Μπορεί να εννοεί εταιρίες που κάνουν publishing, δισκογραφικές, εταιρίες που συνεργάζομαι με μουσικά όργανα κτλ. Είχα έναν Γερμανό manager πριν 4-5 χρόνια, ο οποίος μου έκλεισε κάποια πολύ κακά συμβόλαια με εταιρία publishing και δισκογραφική εταιρία. Εξαιτίας του, έμπλεξα σε μία σειρά από πολύ κακές συμφωνίες, από τις οποίες δεν μπορούσα να ξεμπλέξω. Έπρεπε να πολεμήσω σκληρά για να μπορέσω να ξεφύγω απ’ αυτή την κατάσταση, επειδή έχω παλέψει πολύ στην καριέρα μου για να φτάσω εδώ που είμαι και δεν ανέχομαι να με «κλέβουν» οι εταιρίες. Θέλω να σταματήσω να παίζω μουσική επειδή δεν θα αρέσει η μουσική στους οπαδούς μας, στον Τύπο κτλ. Όχι εξαιτίας κάποιων απατεώνων στη μουσική βιομηχανία. Όταν υπογράφεις συμβόλαιο με κάποιον manager, προϋποτίθεται ότι του δίνεις λεφτά κι εκείνος δουλεύει για σένα. Όταν δεν κάνουν τη δουλειά σου, ουσιαστικά σε κλέβουν (σ.σ. rip-off είναι η πραγματική έκφραση) κι ενεργούν διαφορετικά από το συμβόλαιο.

Μου κάνει εντύπωση η περιοδικότητα που αλλάζεις τις εταιρίες… Ξεκίνησες από την Roadrunner («σπουδαία εταιρία» λέει ο Waters εκείνη τη στιγμή), πήγες στη Music For Nations («σπουδαία εταιρία» το αμέσως επόμενο σχόλιο), ξαναγύρισες στη Roadrunner («σπουδαία εταιρία»), πήγες στην SPV («σπουδαία εταιρία»), μετά στην AFM Records (εδώ η απάντησή του ήταν «ουδέν σχόλιο»!!!) και τώρα στην SPV πάλι («σπουδαία εταιρία»).
Βλέπεις την εμπορική πλευρά του πράγματος σε σχέση με τις συγκεκριμένες περιόδους. Να προσθέσεις και την εταιρία publishing που με έμπλεξε ο manager μου και θα έχεις συγκεντρωμένη την εικόνα που δεν είχα στοιχεία από τις πωλήσεις των δίσκων μου και δεν έπαιρνα τα λεφτά που μου αντιστοιχούσαν. Μόλις μου είπαν ότι έτσι δουλεύουν κι ότι έχω υπογράψει συμβόλαιο μαζί τους, δηλαδή με λίγα λόγια με κορόιδευαν στο πρόσωπό μου, πήρα δικηγόρο, το πάλεψα κι έσπασα το συμβόλαιο.

Ωραία… Η περιορισμένη έκδοση του νέου σας CD, περιέχει ένα best of bonus CD, κυρίως με τραγούδια σας από τους δίσκους που είχες βγάλει στην SPV κι ελάχιστα από τη Music For Nations. Κανένα από τη Roadrunner και την AFM.
Δεν θα έπρεπε να λέγεται “best of”, μάλλον “Best of from SPV catalogue”!!! Το συμβόλαιο με τη Music For Nations έληξε το 2001 και πήρα τα δικαιώματά μου και τα πήγα στην SPV.

Πως μου είχε δημιουργηθεί τώρα εμένα η εντύπωση ότι δε θέλεις να θυμάσαι καθόλου τα χρόνια με τον Joe Comeau; (σ.σ. σε παλαιότερη κουβέντα που είχαμε, μου το είχε εξομολογηθεί).
Όχι!!! Δεν υπήρχαν άσχημες στιγμές (σ.σ. δεν ήθελα να του θυμίσω την ιστορία με τον ντράμερ του, Randy Black, επειδή θα μας κοβόταν η όρεξη!!!). Ο Comeau ήταν μαζί μου στο “Carnival diablos” και στο “Waking the fury”. Το πρώτο άλμπουμ είχε κάποια πραγματικά κλασικά δείγματα μελωδικού heavy metal, αλλά το δεύτερο είχε πολύ κακό ήχο στην κιθάρα, αλλά η απόδοση το Joe στα φωνητικά ήταν εκπληκτική.

Εκτός από τους κιθαρίστες στον καινούργιο σου δίσκο, βλέπω ότι έχεις καλέσει μία στρατιά από ανθρώπους που κάνουν δεύτερα φωνητικά. Ποιοι είναι αυτοί;
Δέκα άνθρωποι περίπου, φίλοι από τοπικές μπάντες, τους οποίους μου αρέσει να προωθώ και δεν έχουν συμβόλαια, έχουν κάνει αυτά τα φωνητικά. Υπάρχουν και δύο αυθεντικά μέλη από ένα γκρουπ από τον Καναδά που λέγονται EXCITER…

Θέλεις να πεις ότι τραγουδά ο ντράμερ/ τραγουδιστής τους, Dan Behler;
Ναι!!! Αυτός κι ο μπασίστας τους.

Μήπως η ιδέα να έχεις τόσους πολλούς καλεσμένους, προήλθε από το άλμπουμ Roadrunner United στο οποίο και συμμετείχες;
Δεν θα έλεγα ότι προήλθε απ’ αυτό, αλλά είχε σίγουρα κάποια σχέση. Γνώρισα εκεί τον Corey από τους TRIVIUM εκεί και κρατήσαμε επαφή. Ο Corey και ο Mike Amott ήταν οι πρώτοι στους οποίους πρότεινα να παίξουν, επειδή με ρωτούσαν συνέχεια πότε θα τελειώσει το CD μου. Όταν τους έκανα την πρόταση να παίξουν, νόμιζαν ότι τους κορόιδευα, αλλά ξετρελάθηκαν με την ιδέα. Ξέρεις, με συγκίνησε πολύ το γεγονός ότι αισθάνθηκαν ότι τους τίμησα με την πρότασή μου. Τόσα χρόνια, βγαίνω και λέω ότι μου αρέσουν πολλοί κιθαρίστες, πολλά σχήματα και ποτέ δε φοβήθηκα να πω κάτι τέτοιο, παρότι οι manager μου λέγανε να μη δίνω credits σε άλλους μουσικούς. Εμένα όμως δεν με ενδιέφερε. Και τώρα έρχονται αυτοί οι μουσικοί, τους οποίους γουστάρω, να μου λένε ότι νιώθουν τιμή που παίζουν μαζί μου. Είναι μία επιβράβευση.

Από τεχνικής άποψης, ποιος θα έλεγες ότι είναι ο καλύτερος απ’ αυτούς που συμμετέχουν;
Ο Michael Amott κι ο Alexi Laiho που έρχονται ισοπαλία. Ο Amott έχει το πραγματικό συναίσθημα του Michael Schenker, αλλά και γράφει φανταστικά κομμάτια και έχει και φοβερά ρυθμικά σημεία. Ο Laiho έχει την τεχνική του shredder σαν τον Randy Rhoads και τον Marty Friedman. Παίζει απίστευτα γρήγορα, αλλά επιπλέον παίζει κιθάρα και τραγουδά και στις συναυλίες του. Πολύ σημαντικό αυτό…

Ένιωσες να αναγεννιέσαι παίζοντας μαζί με τη νέα γενιά που έχεις –ως επί το πλείστον- στο δίσκο σου;
Ακριβώς!!! Πέτυχες ένα ευαίσθητο σημείο μου. Καθόμαστε εδώ, περνάμε καλά, έχω έτοιμο έναν καλό δίσκο, με σπουδαίο ντράμερ, πολύ καλά φωνητικά, αλλά αν οι άνθρωποι ήξεραν τι δυσκολίες και πόνο έχω περάσει για να γίνει ο δίσκος, θα πάθαιναν πλάκα. Όλη η ιστορία με το συμβόλαιο που σου έλεγα, αλλά και με τις ηχογραφήσεις, με απομόνωσαν από την σύντροφό μου και τα παιδιά μου για 1,5 χρόνο. Κι όταν έχεις ένα μικρό παιδί και δεν μπορείς να είσαι σωστός πατέρας, επειδή έχεις στο μυαλό σου πώς να σώσεις τους ANNIHILATOR, είναι βαρύ το τίμημα. Ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσω σε όλους τους τομείς. Πέρασα μία κόλαση, πραγματικά, αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Και το κερασάκι στην τούρτα ήρθε απ’ όλους αυτούς τους ανθρώπους που μου έλεγαν συνεχώς πόσο τους έχω επηρεάσει και πόσο μεγάλη τιμή ήταν γι’ αυτούς να συμμετέχουν στο δίσκο μου. Αυτό με έσωσε από την κατάθλιψη.

Το μόνο που μου χτυπάει κάπως περίεργα στο δίσκο, οφείλω να σου πω, είναι η φωνή του Dave Padden σε κάποια σημεία, που ενώ μου αρέσει σε γενικές γραμμές, τη βρίσκω υπερβολικά γλυκανάλατη, έως και emo σε κάποια σημεία. Στα πιο επιθετικά σημεία, από φωνητικής άποψης, είναι σαφώς καλύτερη…
Είναι δικό μου λάθος (σ.σ. μεγάλη υπόθεση από έναν τέτοιο άνθρωπο, που είναι γνωστός για τον εγωισμό του, να παραδέχεται κάτι τέτοιο). Εγώ έγραψα τα κομμάτια κι έκανα την παραγωγή στα φωνητικά. Είναι δύσκολο για ένα παιδί σαν τον Dave να δέχεται κριτική για μερικά σημεία του στα φωνητικά, όταν μπορεί και παίζει κιθάρα live και τραγουδά ταυτόχρονα. Είναι μικρός κι επηρεάζεται. Αλλά πιστεύω κι εγώ ότι το πιο δυνατό του σημείο είναι τα πιο aggressive φωνητικά του.

Το “Operation annihilation” είναι το νέο “Set the world on fire” όπως έγραψες στο χαρτάκι στην προακρόαση;
(γέλια) Είναι προφανές ότι το ρεφρέν είναι παρμένο από εκεί. Δεν προσπαθώ να το κρύψω. Γράφω ένα ριφ, μου αρέσει, αλλά όταν το ακούω την άλλη μέρα συνειδητοποιώ ότι μοιάζει με κάποιο άλλο. Αλλά αυτό είναι το στυλ μου και δε με απασχολεί…

Σχεδόν σε κάθε δίσκο σου έχεις ένα σημείο από το βασικό θέμα του “The fun palace”, έτσι κι εδώ…
Επίτηδες το κάνω!!! Οι άνθρωποι το ακούνε και λένε ότι «αυτό είναι ANNIHILATOR». Δεν πρόκειται να το μπερδέψουν με κάτι άλλο!

Και το “Haunted” θα το χαρακτήριζα σαν το “Brain dance” ή το “Doctor Psycho” του δίσκου…
Έτσι είναι… 

Μάλλον θα πρέπει να σταματήσουμε όμως τώρα, γιατί οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι μας περιμένουν για φαγητό.

Μετά το πολύ καλό δείπνο, που εξελίχθηκε ουσιαστικά σε μία συνάντηση των υπευθύνων του ROCK HARD της Ευρώπης, με μόνο την Ιταλία να λείπει (ήμασταν παρόντες άνθρωποι από το γερμανικό, ισπανικό, γαλλικό κι ελληνικό ROCK HARD), επιδοθήκαμε σε μία σειρά από ιστορίες heavy metal, που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Η πιο χαρακτηριστική, την οποία και θα ήθελα να μεταφέρω, έχει να κάνει με τους MANOWAR και μία γνωστή διαμάχη τους με το γερμανικό ROCK HARD. Πριν ένα χρόνο περίπου, οι MANOWAR είχαν ανακηρυχθεί από τους αναγνώστες του αντίστοιχου γερμανικού περιοδικού, ως η χειρότερη live μπάντα της χρονιάς και η χειρότερη μπάντα γενικώς. Με αφορμή αυτό, έγινε μία συνέντευξη με τον αρχισυντάκτη του περιοδικού, Goetz Kuhnemund, και οπαδό του σχήματος, όπου κυριολεκτικά ο Joey DeMaio βρέθηκε στο καναβάτσο ακούγοντας όλα αυτά που λέγονται για το σχήμα του, με αποδείξεις όμως. Η συνέντευξη τελείωσε με την κραυγή του DeMaio στο τέλος ότι οι MANOWAR είναι έτοιμοι να πεθάνουν για το metal… (εν συντομία αυτή είναι η ιστορία, αλλά έχει και πολύ παρασκήνιο). Ο τίτλος λοιπόν, “Die for metal” για το νέο τους single, μου χτύπησε καμπανάκι και κατάλαβα ότι επρόκειτο για την υπόθεση του Goetz. Το παρασκήνιο λέει, ότι ο DeMaio, τον πήρε τηλέφωνο να συμμετάσχει στο video clip τους, αλλά ο Goetz αφού άκουσε το δίσκο κι αποφάνθηκε ότι είναι ο πιο αδύναμός τους, αρνήθηκε να συμμετάσχει για να μην γίνει μέρος κάποιου πράγματος που δεν του αρέσει… Από εκεί και πέρα αρχίζει μία ιστορία με πολλά επεισόδια, τα οποία μάλλον δεν τιμούν το συγκρότημα…
Ο γυρισμός την επόμενη μέρα, ήταν απολαυστικός. Ταξίδι στη business class, με λουξ περιποίηση (από λάθος, αφού τα εισιτήριά μας δεν ήταν για εκεί) και άφθονο γέλιο. Πάντα τέτοια.

Σάκης Φράγκος 

ANNIHILATOR – “Metal” (SPV)

Όσο καταξιωμένος κι αν είναι ως κιθαρίστας ο Jeff Waters, τόσο εμπορικά αδικημένος είναι. Βέβαια των εμμονών του, να μεταλλάσσεται από δίσκο σε δίσκο, δεν έχει καταφέρει να κρατήσει μια βάση στις πωλήσεις του. Οι ANNIHILATOR γυρίζουν στην SPV και κυκλοφορούν άλλον ένα δυναμίτη, γεμάτο από όλα τα χαρακτηριστικά που τόσα χρόνια μάς έχουν κάνει να αγαπήσουμε τον Καναδό. Από καταιγιστικά riff, σε βροντερούς ρυθμούς – για τους οποίους ευθύνεται ο τεράστιος Mike Mangini που επανέρχεται (έστω και μόνο στουντιακά) στα τύμπανα – αλλά και τρομερά σόλο. Αυτήν τη φορά για τα σόλο, προσκάλεσε άλλους μάστορες της εξάχορδης και το αποτέλεσμα ξαφνιάζει όσο ευχαριστεί. Όταν ακούς κάποιους να προσθέτουν τη δική τους ταυτότητα σε κομμάτια που κατά τ’ άλλα είναι ANNIHILATOR (βλέπε “Couple suicide” με τον Danko Jones) ξαφνιάζεσαι όσο κι όταν παρατηρείς καταξιωμένους μουσικούς να παίζουν στο ύφος του Waters (βλέπε τον Jeff Loomis των NEVERMORE στο “Clown parade” ή τον Corey Beaulieu των TRIVIUM στο “Kicked”). Ευτυχώς κομματάρες όπως το “Haunted” (με τον Jesper των IN FLAMES) μας θυμίζουν γιατί αυτό το συγκρότημα μας αρέσει τόσο πολύ. Αν και το “Army of one” είναι αρκετά κλισέ με τους στίχους-φόρο τιμής σε άλλα συγκροτήματα, δεν ρίχνει το επίπεδο. Η ιδέα να ξαναδουλέψει το ρεφραίν τού “Set the world on fire” ταιριάζει απόλυτα στο “Operation: annihilation”, με τη συμβολή του Mike Amott να ανεβάζει περισσότερο το κομμάτι. Η πρώτη έκδοση θα περιέχει κι ένα bonus CD με επιλογές από προηγούμενες κυκλοφορίες τους, ενισχύοντας την άποψή μου, ότι ο Waters έγραψε ένα δίσκο που αντιπροσωπεύει όλη την έως τώρα πορεία του. Αν είχε καταφέρει να ηχογραφήσει και με το φίλο του τον Mustaine, που τόσο ήθελε, θα έδινε και μεγαλύτερο εμπορικό ενδιαφέρον. ΑΝΝΙΗΙLATOR METAL!

8 / 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 


METAL’S GUITAR GOD IS BACK IN BLACK!
Έχοντας ακούσει για το ταξίδι του Φράγκου στη Γερμανία για το τελευταίο δίσκο, τον οποίο έχω λιώσει εδώ και μέρες, άρπαξα την ευκαιρία για να μιλήσω με τον Jeff Waters. Η καινούργια του δουλειά με τους ANNIHILATOR κυκλοφορεί (διαβάστε περισσότερα στις δισκοκριτικές) και η ανακούφισή του είναι φανερή. Παρότι η συνομιλία ξεκίνησε μετά τα μεσάνυχτα, ο χείμαρρος με κράτησε ξύπνιο από το ενδιαφέρον μου. Ορίστε τα βασικά.

Ελπίζω να είσαι ξεκούραστος Jeff, γιατί έχω αρκετά να σε ρωτήσω.
Μην ανησυχείς, έχω μπροστά μου 2 ολόκληρους μήνες να ξεκουραστώ, αφού θα βρισκόμαστε σε περιοδεία. Δε θα είμαστε headliners, οπότε θα έχουμε χρόνο για ύπνο.

Κι αρκετό χρόνο για συνθέσεις; Ίσως έτσι να μην καθυστερήσει η επόμενή σου κυκλοφορία.
Μόλις σήμερα έβαλα στον υπολογιστή μου κάποια προγράμματα ώστε να μπορέσω να ηχογραφώ τις ιδέες μου όσο θα είμαι στο δρόμο.

Η πρώτη μου ερώτηση για το άλμπουμ, έχει να κάνει με τον τίτλο. Σίγουρα κι άλλοι θα σε ρώτησαν γιατί του έδωσες ένα τόσο κλισέ τίτλο: “Metal”.
Υπάρχουν περίπου 4 λόγοι. Ο ένας είναι ότι περιγράφει καλύτερα τη μουσική μας. Ο ίδιος λόγος για τον οποίο η λέξη metal υπάρχει σαν συνέχεια του ονόματός μας στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση, www.annihilatormetal.com . Από την άλλη, στο τέλος των ηχογραφήσεων, συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν πολλές συμμετοχές από μέλη συγκροτημάτων από τόσα διαφορετικά είδη του metal κι ότι αυτός θα ήταν ο πιο ταιριαστός τίτλος. Πριν λίγες βδομάδες, ήμουν στη Γερμανία, και αγοράζοντας διάφορα περιοδικά, άρχισα να προσέχω ότι πολλά συγκροτήματα ξεκίνησαν πάλι να περιγράφουν την μουσική τους ως metal. Γελούσα, γιατί πολλοί από αυτούς δεν θα το έλεγαν παλαιότερα, ενώ σήμερα σχεδόν είναι στη μόδα να χαρακτηρίζεσαι metal. Αν θυμάσαι καλά, από το 1993 μέχρι πρόσφατα, όποιος χαρακτηριζόταν metal ήταν στο περιθώριο, ιδιαίτερα εδώ στον Καναδά, στις ΗΠΑ και στην Αγγλία. Γι’ αυτό γελούσα όταν κατάλαβα ότι είχα κάνει μια καλή κίνηση δίνοντας αυτόν τον τίτλο, αφού έτσι θα τραβήξουμε το ενδιαφέρον, αυτών που δε γνωρίζουν τους ANNIHILATOR κι ίσως καταλάβουν πως έχουμε άλλους 12 metal δίσκους. 

Έχοντας 12 δίσκους στο ενεργητικό σου, με αλλαγές ύφους πώς θα συνέκρινες το παρόν με τους προηγούμενους;
Στην πορεία πολλοί μας έχουν κατατάξει σαν thrash συγκρότημα κι αν ρωτήσεις κάποιον πιο είναι το αγαπημένο του thrash ANNIHILATOR άλμπουμ, θα σου πει το “Alice in hell”. Μπορεί να ανοίγει με ένα κλασικό thrash κομμάτι, το “Crystal Ann” όμως ακολουθεί το ομώνυμο που μόνο thrash δεν είναι. Θέλω να πω ότι από την αρχή έδειξα ότι μου αρέσει ο μελωδικός ήχος κι αυτό που πολλοί περιγράφουν ως πιο εμπορικός ήχος, όπως και στο “Set the world on fire”. Αν πρέπει να χαρακτηρίσω λοιπόν το ύφος μας, θα έλεγα ότι είμαστε metal. Στους JUDAS PRIEST, στους MAIDEN και στους SABBATH θα ταίριαζε περισσότερο το heavy metal αλλά σε εμάς το… metal.

Πάντως όταν έβαλα μπροστά μου όλους τους προηγούμενους τίτλους σας, το “metal” δεν ακούγεται όσο ANNIHILATOR όσο τα “Refresh the demon”, “Schizo deluxe”, “Alice in hell”, “King of the kill”, “Criteria for a black widow”.
Γι’ αυτό και ξεχωρίζει στην δισκογραφία μας. Για πρώτη φορά έχουμε πολλούς καλεσμένους. Από την άλλη εδώ και πολλά χρόνια κανείς δεν το χρησιμοποιούσε γιατί δεν ήταν στη μόδα, οπότε έχω δικαίωμα να το κάνω εγώ πρώτος (γέλια).

Γιατί νομίζεις ότι το συγκρότημα δεν βρήκε την εμπορική αναγνώριση που του αρμόζει; Άλλοι που είχαν παράλληλη καριέρα με εσάς, είχαν καλύτερα αποτελέσματα.
Κοίτα, όταν ξεκινούσα, το όνειρό μου ήταν να κυκλοφορήσω ένα δίσκο και να βγω σε περιοδεία, χωρίς καν να γνωρίζω τι σημαίνει αυτό. Κάποια στιγμή όμως, μετά το “Alice in hell” και την περιοδεία μας, βρεθήκαμε να γράφουμε το “Never, Neverland” κι εγώ δεν είχα άλλο όνειρο να εκπληρώσω. Όπως καταλαβαίνεις, το να έχω αυτή τη στιγμή 12 άλμπουμ είναι για μένα σκέτη ευτυχία. Δεν επιθυμούσα ποτέ να γίνω πλούσιος από την μουσική, αλλά επεδίωξα να συνεχίσω να ζω από αυτήν. Θα ήταν ένα καλό μπόνους, αλλά ο στόχος είναι η ευκαιρία να γράφω και να περιοδεύω με τους ANNIHILATOR. 

Λέγοντας ότι κάπου βρέθηκες χωρίς στόχους μετά την επίτευξη του αρχικού σου στόχου, πιστεύεις ότι αυτός ήταν κι ο λόγος που οι ANNIHILATOR φάνηκε να μεταπηδούν μουσικό ύφος από δίσκο σε δίσκο;
Όταν κάθομαι να γράψω ένα δίσκο υπάρχουν πάντα κάποιες σταθερές παράμετροι, αλλά και πολλές αλλαγές. Αν πιάσεις όλες μας τις δουλειές, θα δεις αλλαγές μελών, αλλαγή παραγωγής, αλλαγή του ύφος των συνθετικών ιδεών, αλλά αυτό που κυριαρχεί σε όλες είναι το metal. Από το “King of the kill” που είναι μελωδικό ως το “Criteria…” που είναι τελείως thrash και το “Set the world…” πιο εμπορικό. Εκεί που έχω επιτύχει νομίζω, είναι ότι αν ένας οπαδός δεν αγαπήσει το νέο μου δίσκο, κάποιος άλλος θα τον λατρέψει. Στον επόμενο μπορεί όμως να είναι αντίθετα τα πράγματα και να μην αρέσει στο δεύτερο, αλλά να αρέσει στον πρώτο. Είναι ένας λόγος που μας κρατάει. Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι σε σημείο που όλοι οι δίσκοι να είναι στο ίδιο ύφος. Στην πορεία μας έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές για να κρατάνε το δικό μου, αλλά και το ενδιαφέρον των ακροατών. 

Πάντως αυτό που ποτέ δεν μου άρεσε καθόλου προσωπικά, είναι η επιλογή σου να γράψεις ένα χαμηλής ποιότητας τραγούδι και να το ονομάσεις “ANNIHILATOR”.
Αν θυμάμαι καλά, αυτό είναι στο “King of the kill”. Δεν μου βγήκαν όλες μου οι επιλογές όπως θα τις περίμενα. Υπάρχουν συνθετικές στιγμές που έχω αποκηρύξει.

Ευτυχώς τα διόρθωσες τα πράγματα με το τωρινό “Operation: Annihilation”.
Ναι (γέλια). 

Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο για να τραγουδήσεις, έως που πρόσεξα τους στίχους σου. Φαίνονται αρκετά προσωπικοί και γεμάτοι μίσος.
Υπάρχουν 4 τραγούδια με αυτή τη διάθεση και πολλοί προσωπικούς στίχους. Είναι ένα fuck you σε ανθρώπους που αντί να με βοηθήσουν με έβαλαν σε επαγγελματικές περιπέτειες. Ο manager που απέλυσα, μου δημιούργησε σοβαρά προβλήματα που σχεδόν έφεραν τους ANNIHILATOR στο τέλος τους. Μετά από πολλές μάχες κατάφερα ν’ απαγκιστρωθώ από τα συμβόλαια που μου έκλεισε και να πάρω απόφαση ότι συνεχίζω με το συγκρότημα. Μέχρι και τον Ιανουάριο του 2007 δεν ήμουν σίγουρος γι’ αυτό. Ένοιωσα σαν πατέρας που βλέπει το παιδί του να το κακομεταχειρίζονται οι άλλοι. Ευτυχώς όλα αυτά άλλαξαν και βρίσκομαι σε μια πολύ καλή πορεία. I’m back in black!

Το επόμενο τραγούδι που είναι άξιο συζήτησης, είναι το “Army of one”. 
Ναι, αυτό είναι κατά ένα τρόπο tribute στα συγκροτήματα που ξεκίνησαν την δεκαετία του '80 και κατάφεραν να επιζήσουν, να συνεχίσουν μέχρι σήμερα. Είναι μια σύνθεση πολύ κλισέ και γεμάτη σιρόπια, αλλά κι ένας φόρος τιμής. Ήταν σκόπιμο όμως. Όταν έγραψα τη μουσική μου θύμιζε τη θετική ενέργεια που έβγαζαν οι ANTHRAX και όταν έγραφα τους στίχους, ξεπήδησε αυτή η διάθεση. Είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ και φόρος τιμής σε όλους αυτούς. Αν κάνεις μια λίστα από τις μπάντες που υπήρχαν στα μέσα του ’80 και συνεχίζουν ασταμάτητες μέχρι σήμερα, δεν πρέπει να είναι παραπάνω από 20-25. 

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά των ANNIHILATOR στο δίσκο…
“Haunted”, “Haunted”, “Haunted” (φωνάζει και με διακόπτει γελώντας).

Ακριβώς. Είναι και η στιγμή που φανερώνεις και τις έντονες PRIEST καταβολές σου στο σημείο που πέφτει ο ρυθμός. Μου θύμισε έντονα το “Ripper”.
Τώρα που το λες, έχεις δίκιο, αν κι εγώ σκεφτόμουν τους METALLICA, αυτοί μάλλον το πήραν από τους PRIEST. Πάντως αυτό δεν ήταν σκόπιμο. Υπάρχουν όμως δυο σκόπιμες αναφορές στον δίσκο. Η πρώτη είναι στο “Clown parade” που φέρνει σε MAIDEN και η άλλη στο “Detonation” που ξεπατικώνει το “Children of the grave” των SABBATH. Τα υπόλοιπα είναι τυπικά ANNIHILATOR μέρη που συνδυάζουν τις επιρροές μου.
 
Πρέπει να σου πω ότι δεν περίμενα ένα τόσο στακάτο δίσκο που θα μπορούσα να τον παραλληλίσω με το “King of the kill” ή το “Set the world on fire”, αφού το “Schizo deluxe” thrashιζε αρκετά.
Δεν θα μπορούσε να ήταν η συνέχεια του “Schizo deluxe” για διάφορους λόγους. Το σημαντικότερο ήταν τα δυο δύσκολα χρόνια που πέρασα μετά την κυκλοφορία του “Schizo…” και τις συνθέσεις που βγήκαν από την περιπέτειά μου. Όπως είπα και πριν, προσπαθώ να αποφύγω να γράψω δυο παρόμοιους δίσκους συνεχόμενα.

Πώς έγινε η διαδικασία με τους καλεσμένους μουσικούς; Εσύ τους έστειλες τα κομμάτια και τους άφησες να αυτοσχεδιάσουν;
Δεν ήθελα να τους δώσω ολόκληρο το τραγούδι, ώστε να μην επηρεαστούν από τη σύνθεση. Τους έστειλα μόνο το μέρος όπου έπρεπε να σολάρουν, εκτός από δύο περιπτώσεις που μου το ζήτησαν ολόκληρο. Αυτό που ήθελα ήταν να υπάρξει το δικό τους χαρακτηριστικό ύφος στο τραγούδι κι εδώ ήταν η μεγάλη μου έκπληξη, όταν κάποιοι προτίμησαν να ακουστούν όσο πιο ANNIHILATOR γίνεται, αντί για το προσωπικό τους στυλ.

Με καλύτερο παράδειγμα τον Jeff Loomis (NEVERMORE) που κάνει ένα τρελό shredding στο “Clown parade”.
Ναι! Ξέρεις είναι τόσο καλός κιθαρίστας και οι NEVERMORE μου αρέσουν πολύ. Εγώ ήθελα τον ήχο τους, τη δική τους σφραγίδα, αφού όλοι είναι καλοί κιθαρίστες και γεμάτοι ταλέντο και διαφορετικοί από εμένα. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να ακούω τον Jeff τόσο επηρεασμένο από το δικό μου παίξιμο. Ακούγεται λες και μπορούσε να παίξει στους ANNIHILATOR αύριο κιόλας (γέλια). Είναι μεγάλη μου τιμή να βλέπω άλλους μεγάλους κιθαρίστες να έχουν επηρεαστεί από το δικό μου παίξιμο. 

Πιστεύω ότι θα έχεις γίνει αποδέκτης θαυμασμού και σεβασμού από άλλους μουσικούς, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, σε μεγάλο βαθμό.
Ξέρεις κάτι, παλαιότερα δεν είχα επίγνωση της επιρροής που μπορεί να έχω ασκήσει. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο όμως, μου έχει γίνει γνωστό με τον καλύτερο τρόπο. Ποτέ μου δεν ήξερα πώς να πουλήσω τον εαυτό μου. Δεν είμαι αντικοινωνικός, αλλά το πρόγραμμά μου δεν μου είχε επιτρέψει να βγω και να συναναστραφώ με άλλους μουσικούς. Για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη όταν έμαθα ότι συγκροτήματα όπως οι 3 DOORS DOWN, NICKELBACK, HIM, SLIPKNOT και άλλοι είναι fan των ANNIHILATOR. Αυτό το συνειδητοποίησα μόλις πρόσφατα και μου ήρθε κεραμίδα. Εδώ και τόσα χρόνια ζούσα στον κόσμο μου (γέλια). Με βοήθησε και ξέρω πλέον που βρίσκομαι. Είναι μεγάλη ευχαρίστηση και καταξίωση για μένα να με αναγνωρίζουν μουσικά τόσοι επιτυχημένοι καλλιτέχνες.

Πιστεύω ότι κάτι ανάλογο θα έζησες όταν ασχολήθηκες με το “Roadrunner united”.
Ναι. Είχα πάει με τη φίλη μου, τη βραδιά που θα γινόταν η ζωντανή εμφάνιση και θυμάμαι πως ένοιωσα όταν έμπαινα στα παρασκήνια. Ήμουνα ενθουσιασμένος, αλλά αγνοούσα πόσο μπορεί να με γνώριζαν οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι. Μάλιστα είχα πάρει μια κούτα από το τελευταίο μου CD για να τους δώσω και να προωθήσω το συγκρότημα. Ήμουν αγχωμένος κι όταν πήγα να φάω κάτι, τρία άτομα από τους TRIVIUM ήρθαν και συστήθηκαν, ενθουσιασμένοι να μου εξηγήσουν πόσο μεγάλοι θαυμαστές είναι και πιάσαμε κουβέντα. Τελικά έμεινα νηστικός, γιατί ερχόταν ο ένας μετά τον άλλο να συστηθεί να ρωτήσει για τους ANNIHILATOR κι έμεινα άναυδος. Εκτός από την περιοδεία μου με τους JUDAS PRIEST και τους PANTERA το 1991, αυτή ήταν η μοναδική στιγμή στην ζωή μου, που ήμουν τόσο ενθουσιασμένος και εντυπωσιασμένος (γέλια). Ξέρεις κάτι, τελικά δεν έδωσα ούτε μια κόπια από τα CD που κρατούσα, γιατί αν άρχιζα να μιλάω για το συγκρότημα θα ήταν ντροπή! (γέλια)

Στο “Set the world on fire” υπήρχε η ιδέα να παρουσιάσετε στο εξώφυλλο το κοριτσάκι που μεγάλωσε. Μετά όμως χάθηκε στην πορεία. Σκέφτεσαι να την επαναφέρεις κάποια στιγμή;
Δεν ξέρω. Η ιδέα ήταν να δείξουμε μια σχέση με το “Alice in hell”, και τελικά κατέληξε και στο “Live in command”, η οποία ήταν η κοπέλα μου εκείνη την εποχή. Όμως δεν υπήρχε σκοπός να συνεχίσει. Αν συνεχίσουμε άλλα δέκα χρόνια, ίσως να έχουμε μια γριά με άσπρα μαλλιά και σκισμένη κουκλίτσα να κάνει την Alice σε κάποιο μεταγενέστερο εξώφυλλο (γέλια)

Πιστεύεις ότι με τις μεταγραφές σας από την μια δισκογραφική στην άλλη, επηρέασε και την πορεία του συγκροτήματος;
Δεν νομίζω. Ακόμα και με την πρώτη μας εταιρεία, την Roadrunner, που υποστήριζε θερμά το metal όταν ξεκινούσαμε, είχαμε πρόβλημα, όταν αυτοί αποφάσισαν να αλλάξουν πορεία και να συνεχίσουν μόνο με συγκροτήματα με πιο μοντέρνο και επίκαιρο ήχο. Έτσι, μας έδιωξαν επειδή εμείς δεν ταιριάζαμε στο ύφος τους. Μου ειπώθηκε καθαρά ότι αν αλλάξω στυλ, εμφάνιση και εκσυγχρονίσω τον ήχο μου μπορώ να συνεχίσω. Κάποιοι σαν τον Rob Flynn το έκαναν αρκετά επιτυχημένα με τους MACHINE HEAD, αλλά εγώ δεν το δέχτηκα τότε. Στην πορεία θέλω να πιστεύω ότι παρόλες τις αλλαγές καταφέραμε να διατηρήσουμε τα χαρακτηριστικά μας. Για μας όταν κυκλοφόρησε το “King of the kill” από την Music for nations έκανε μεγάλη επιτυχία, όταν άλλοι διέλυσαν. Μετά το “Refresh the demon” έπεσαν αισθητά οι πωλήσεις, αν και το “Criteria” πήγε καλά. Τελικά θα μπορούσα να είχα σταματήσει το 1993, όπως μου είπαν τότε, ενώ κατάφερα να βγάζω δίσκους πάραυτα. Αν εξαιρέσεις την άσχημη συνεργασία με την AFM συνεχίζω ακάθεκτος. Να υπογραμμίσω ότι τα αρνητικά ήταν σε παρασκηνιακή βάση, αφού απ’ ότι ξέρω τους άρεσε πολύ το “Schizo”. 

Θυμάσαι τους THUNDERHEAD, ένα συγκρότημα που κυκλοφόρησε μια κοντινή έκδοση του “In the blood” δίχως να αναφέρει ότι το είχε ξεπατικώσει από το δικό σου; (τραγούδι που κυκλοφόρησε το 1999 στον δίσκο “Ugly side”)
Ναι, αυτό έγινε και δεν το κυνήγησα νομικά, αν και το σκεφτόμουνα, γιατί νομίζω ότι δεν άξιζε. Ποιος θυμάται τώρα τους THUNDERHEAD άλλωστε; Αν είχε γίνει επιτυχία, αλλάζει το θέμα. Πιστεύω ότι αν κάνεις κάτι κακό θα σε κυνηγήσει στο μέλλον. Εγώ προτίμησα να ασχοληθώ με τη μουσική μου και τα παιδιά μου.

Θα ασχοληθούν οι γιοί σου με τη μουσική;
Δεν το νομίζω. Είναι παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στα όργανα και στα καλώδια, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα ασχοληθούν. Άλλωστε τα παιδιά κι από αντίδραση συχνά απομακρύνονται από το αντικείμενο των γονιών τους. Ο Adam που είναι 16 δεν παίζει καθόλου. 

Ευχαριστώ πολύ για την ωραία συζήτηση Jeff . Καλή τύχη και καλή επιτυχία με τη νέα δουλειά και την μεγάλη περιοδεία με τους TRIVIUM.
Ευχαριστώ κι εγώ Γιώργο κι ελπίζω να βρεθούμε στην Ελλάδα, αφού είναι τώρα περίπου 6 χρόνια από όταν σας επισκεφτήκαμε για τελευταία φορά. 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

A day to remember... 18/5 [U.D.O.]

20 Μαίου, 2017 - 23:00 Σάκης Νίκας

ΟΝΟΜΑ ALBUM: U.D.O. - “Mastercutor” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2007 ΕΤΑΙΡΙΑ: AFM ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Stefan Kaufmann ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Udo Dirkschneider Μπάσο – Fitty Wienhold Τύμπανα – Francesco...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 20/5 [Mikael Stanne, Martin López]

20 Μαίου, 2017 - 12:30 Χαρά Νέτη

      ΟΝΟΜΑ: Bengt Mikael Stanne INSTRUMENT: Φωνητικά ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 20 Μαΐου 1974 [43] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Γκέτεμποργκ, Σουηδία  ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Δεν είναι...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 19/5 [Pete Townshend, Phil Rudd, Jonas Renkse]

19 Μαίου, 2017 - 11:00 Χαρά Νέτη

      ΟΝΟΜΑ: Peter Dennis Blandford Townshend  INSTRUMENT: Κιθάρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 19 Μαΐου 1945 [72] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Λονδίνο, Αγγλία ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Έχει...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 18/5 [Rick Wakeman, Ingo Schwichtenberg, Eduardo Falaschi]

18 Μαίου, 2017 - 10:15 Χαρά Νέτη

      ΟΝΟΜΑ: Richard Christopher Wakeman [Rick Wakeman] INSTRUMENT: Πλήκτρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 18 Μαΐου 1949 [68] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Λονδίνο, Αγγλία ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ:...

[περισσότερα]

A day to remember... 15/5 [THE GATHERING]

16 Μαίου, 2017 - 17:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

ΜΠΑΝΤΑ: THE GATHERING ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Nighttime Birds” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1997 ΕΤΑΙΡΙΑ: Century Media ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Siggi Bemm, The Gathering ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Anneke van Giersbergen –...

[περισσότερα]