A Day To Remember... 17/10 [MORBID ANGEL]

17 Οκτωβρίου, 2020 - 22:30

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Gateways to annihilation” – MORBID ANGEL
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000
ΕΤΑΙΡΙΑ: Earache Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ: Jim Morris & MORBID ANGEL
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Φωνητικά/ Μπάσο – Steve Tucker
Κιθάρες – Trey Azagthoth
Κιθάρες – Erik Rutan
Τύμπανα – Pete Sandoval

Οι μεγάλοι MORBID ANGEL έμπαιναν στη νέα χιλιετία με σιγουριά και ενθουσιασμό παρά τις αντίθετες γνώμες αρκετών οπαδών τους. Πολλοί είχαν μείνει στο 1995 και το τελευταίο –προφανέστατα- μνημειώδες άλμπουμ τους, “Domination”. Όχι απλά για το αξεπέραστο αποτέλεσμα του από οποιαδήποτε άλλη μπάντα του είδους μετέπειτα (το τελευταίο χρονικά Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο άλμπουμ ενός ολόκληρου είδους), αλλά και το γεγονός ότι ο ανέκαθεν εμβληματικός frontman τους, David Vincent, αποτέλεσε παρελθόν το 1996 ύστερα από την κυκλοφορία του δίσκου. Οι οπαδοί έβλεπαν το «τέλος» να έρχεται και είχαν ρίξει την μπάντα στον Καιάδα, από την άλλη όμως, ο Trey Azagthoth (κιθαρίστας και αρχηγός του συγκροτήματος) είχε άλλα πλάνα και σίγουρα δε σκόπευε να αφήσει το συγκρότημα στο έλεος του. Άμεσα έφερε το 1997 τον Steve Tucker των CEREMONY σε μπάσο και φωνητικά και πολύ γρήγορα την επόμενη χρονιά το νέο –τότε-πέμπτο τους άλμπουμ “Formulas fatal to the flesh” κυκλοφόρησε και ενθουσίασε πολύ κόσμο με την ταχύτητα του και την εν γένει old school αισθητική του. Φυσικά ούτε λόγος δε γινόταν για ποιότητα ανάλογη των πρώτων τεσσάρων άλμπουμ (ή τεσσάρων μοναδικών σύμφωνα με τους φανατικούς), αλλά ο ήχος του –που σύμφωνα με τον Azagthoth ήταν σαν demo ηθελημένα- ήταν ξεχωριστός και μη επιτηδευμένος.

Ο Tucker από την πλευρά του μπόρεσε να σταθεί επάξια στο ρόλο του σαν τραγουδιστής τους και μετά από μια πετυχημένη περιοδεία η οποία τους πήγε σε πολλά νέα μέρη με διόλου ευκαταφρόνητες προσελεύσεις κοινού –παρά τη φυγή του Vincent- μέσα στο 1999 η μπάντα ξεκίνησε τη διαδικασία σύνθεσης του έκτου άλμπουμ. Ο δίσκος που προφανώς σύμφωνα με την ιδιότυπη συνήθεια τους να πηγαίνει αλφαβητικά, θα άρχιζε με το γράμμα “G”, και ο τίτλος του ήταν “Gateways to annihilation”. Στις τάξεις του συγκροτήματος είχε επιστρέψει και ο –φανατικότερος MORBID ANGEL οπαδός στον κόσμο- Erik Rutan, ο οποίος συμμετείχε για δεύτερη –και δυστυχώς τελευταία- φορά σε δίσκο τους μετά το “Domination” κι ενώ ενδιάμεσα είχε ξεκινήσει το δικό του προσωπικό «ταξίδι» με τους HATE ETERNAL. Σαν κουαρτέτο ξανά μετά από 5 χρόνια, οι MORBID ANGEL αποφάσισαν ότι για πρώτη φορά δε θα έδιναν –τόσο μεγάλη- βάση στις ανήλεες ταχύτητες του παρελθόντος και ειδικά σε σχέση με τον προκάτοχό του, “Formulas fatal to the flesh” που ήταν ένα πολύ γρήγορο και «χύμα» άλμπουμ, το “Gateways to annihilation” αποφασίστηκε να έχει έναν πιο αργό προς mid-tempo και εν γένει εφιαλτικό ήχο, κάπως πιο κοντά στην βαλτώδη και νοσηρή ατμόσφαιρα του “Blessed are the sick”.


To εξώφυλλο θα φιλοξενούσε ύστερα από μια δεκαετία και βάλε ο άρχοντας του ακραίου ήχου όσον αφορά το artwork, Dan Seagrave, με ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα που έχουν εμφανιστεί τις τελευταίες δυο δεκαετίες και που δυστυχώς αν δεν ξεδιπλώσεις το βιβλιαράκι, δε μπορείς να καταλάβεις το πλήρες μέγεθός του. Ο ήχος σε παραγωγή του συγκροτήματος και του Jim Morris, είναι αυτή τη φορά πεντακάθαρος, έχει τονιστεί η βαρύτητα και οι κιθάρες είναι αρκετά μπροστά, με τις τριπλές να προκρίνονται σε κάθε δυνατή ευκαιρία, ενώ εκεί που ο δίσκος λάμπει όσο ποτέ, είναι στα τύμπανα του Pete Sandoval. O “Commando” του ακραίου ήχου, τολμώ να πω ότι έχει κάνει σε αυτό το δίσκο κάτι αντίστοιχο με ότι έκανε κάποτε ο Dave Lombardo στο “South of heaven”, έδειξε ότι μπορεί να παραμένει δολοφονικός ακόμα κι αν δεν ήταν συνέχεια γρήγορος όπως στα προηγούμενα άλμπουμ. Αντίθετα η απαράμιλλη τεχνική των ποδιών του θριαμβεύει, ενώ και στα χέρια παίζει θέματα που πολλοί προσπάθησαν να αντιγράψουν αλλά ελάχιστοι θα πετύχαιναν τέτοια ακρίβεια. Ακόμα καλύτερος και ο Steve Tucker συνολικά, σε χροιά, σε δύναμη, με τη φωνή του πιο μπροστά στη μίξη και με τους στίχους του δίσκου σχεδόν ολοκληρωτικά δικούς του.

O Tucker δεν αρκέστηκε εκεί αλλά υπογράφει και τέσσερα τραγούδια στο δίσκο μουσικά, είτε ολομόναχος (“He who sleeps”, αρχοντικό έπος), είτε μαζί με τον Azagthoth (“To the victor the spoils” σε τυμπανικό οχετό από πλευράς Sandoval, “At one with nothing” και το “I” το οποίο έχει ένα από τα πλέον κορυφαία ριφφ της ιστορίας τους και το οποίο ως φόρο τιμής αυτούσιο, λίγα χρόνια αργότερα, καρα-αντέγραψαν οι GOD DETHRONED στο κομμάτι “Soul sweeper” στο “Into the lungs of hell” (μηνύσιμα ολόιδιο αλλά τόσο ξεκάθαρη επιρροή που το κάνεις πέρα στο τέλος). O Rutan δυστυχώς συμμετέχει –πέραν του ορχηστρικού “Awakening” με μόλις ένα κομμάτι, αλλά τι κομμάτι! Ο λόγος για το ισοπεδωτικό “God of the forsaken” που κλείνει το δίσκο και πιστοποιεί ότι όσο κι αν ρίξουν τις ταχύτητες, οι μεγάλοι Αμερικάνοι παίζοντας στο δικό τους μοτίβο και ήχο το οποίο επηρέασε κι ακόμα επηρεάζει γενιές συγκροτημάτων, δεν έχουν αντίπαλο. Η εισαγωγή “Kawazu” προέρχεται σαν τίτλος από μια αρχαϊκή Ιαπωνική λέξη που σημαίνει «βατράχια», εξ ου και ακούγεται ο ήχος βατράχων στο υπόβαθρο. Στιχουργικά οι MORBID ANGEL γενικότερα στη μετά “Domination” εποχή αφήνουν στην άκρη κάπως τον αποκρυφισμό και τον σατανισμό και καταπιάνονται με τη Σουμεριακή μυθολογία επηρεασμένη από το Necronomicon.

Το διάσημο γριμόριο του H.P. Lovecraft είναι η κύρια επιρροή της στιχουργικής τους έκφρασης, σε σημεία καλώντας στεγνά τους Σουμέριους θεούς να ανεγερθούν από τον αιώνιο ύπνο τους, ενώ εμφάνιση κάνουν και αντιθρησκευτικές παραπομπές και βαρβαρικά ένστικτα όπου στο τέλος οι δυνατοί κυριαρχούν εναντίον των αδύναμων. Το “Gateways to annihilation” για πολλούς οπαδούς θεωρείται η κορυφαία τους δουλειά στην εποχή Steve Tucker (ή μετά Vincent αν θέλετε) και αρκετοί το βάζουν στο ζύγι και με τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ τους (λίγη ντροπή)! Σίγουρα με κομμάτια όπως τα προαναφερθέντα συν το εφιαλτικό εναρκτήριο (μετά την εισαγωγή) “Summoning redemption”, το κορυφαίο “Ageless, still I am” και το επιβλητικό “Opening of the gates”, έχει κάθε λόγο να ανήκει περήφανα στη δισκογραφία τους συνολικά. Σίγουρα στα 20 χρόνια που διένυσε μέχρι σήμερα, αρέσει πολύ περισσότερο στον κόσμο και έχει «πιάσει» και αρκετούς που δεν είδαν με πολύ καλό μάτι το πέσιμο των ταχυτήτων. Επίσης είναι και ο δίσκος της μπάντας που αρέσει πολύ σε όσους δεν είναι και μεγάλοι οπαδοί του Νοσηρού Άγγελου, ενώ το χρονικό σημείο που βγήκε έφερε κόσμο στο death metal και ειδικά νεότερες γενιές που δεν πρόλαβαν τα προηγούμενα έργα τους. Ένας αντικειμενικά τολμηρός και ιδιαίτερος δίσκος στο μπάσιμο της νέας χιλιετίας…
Άγγελος Κατσούρας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 24/10 [LINKIN PARK]

24 Οκτωβρίου, 2020 - 18:30 Γιώργος Καραγιάννης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Hybrid Theory”– LINKIN PARK ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 24 Οκτωβρίου 2000 ΕΤΑΙΡΙΑ: Warner Bros ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Don Gilmore ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Chester Bennington – Lead φωνητικά Mike...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 23/10 [KING'S X]

23 Οκτωβρίου, 2020 - 17:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

ONOMA AΛΜΠΟΥΜ: “Faith hope love” – KING’S X  ETΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ETAIΡΙΑ: Megaforce records / Atlantic  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sam Taylor & KING΄S X  ΣΥΝΘΕΣΗ:  Doug Pinnick- μπάσο...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 23/10 [SKYCLAD]

23 Οκτωβρίου, 2020 - 12:30 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

ΜΠΑΝΤΑ: SKYCLAD ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Folkemon” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Skyclad ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Martin Walkyier – φωνητικά Steve Ramsey – lead κιθάρα, δεύτερα...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 22/10 [CRADLE OF FILTH]

22 Οκτωβρίου, 2020 - 20:30 Γιάννης Σαββίδης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Darkly, darkly, venus aversa” - CRADLE OF FILTH  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Peaceville  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Scott Atkins, Doug Cook, Dani Filth ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 22/10 [FORBIDDEN]

22 Οκτωβρίου, 2020 - 20:30 Άγγελος Κατσούρας

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Omega wave” - FORBIDDEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Craig Locicero, Tim Narducci ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Russ Andersson - φωνητικά Craig Locicero- κιθάρα...

[περισσότερα]