A Day To Remember... 26/11 [PSYCHOTIC WALTZ]

26 Νοεμβρίου, 2020 - 23:15

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “A social grace” – PSYCHOTIC WALTZ
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Rising Sun Productions/Sub Sonic Records
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Psychotic Waltz, Mike Harris, Rich Thompson
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Buddy Lackey – φωνητικά, φλάουτο, πιάνο, πλήκτρα, ακουστική κιθάρα
Dan Rock – κιθάρα, 6χορδη και 12χορδη ακουστική κιθάρα, πιάνο, κρουστά δόνησης
Brian McAlpin – κιθάρα, ακουστική κιθάρα
Ward Evans – μπάσο, ταμπούρο
Norm Leggio – τύμπανα, κρουστά

Εν αρχή ήταν οι ASLAN. Ένα χαρισματικό σχήμα που δημιουργήθηκε το 1985 και πήρε το όνομα του από τον ήρωα-λιοντάρι στις νουβέλες των χρονικών της Narnia, γραμμένες από τον C.S. Lewis, ο οποίος θεωρούταν αλληγορία του Ιησού Χριστού. Οι ASLAN αποτελούνταν από τους Buddy Lackey (φωνητικά), Dan Rock (κιθάρες), Brian McAlpin (κιθάρες), Ward Evans (μπάσο) και Norm Leggio (τύμπανα). Xωρίς να χάσουν ιδιαίτερο χρόνο, την επόμενη χρονιά ηχογράφησαν ένα demo τριών κομματιών που απλά έφερε το όνομα τους και περιείχε τα “To chase the stars”, “No glory” και “Spiral tower”. To demo θεωρείται ότι κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, με την κασέτα όμως να έχει το 1987 ως ημερομηνία κυκλοφορίας πάνω της. Στην πορεία το “Spiral tower” κατέληξε στο δίσκο που θα αναλύσουμε, ενώ όλο το demo περιλήφθηκε μαζί με το μπόνους κομμάτι “The fry tape” στην κυκλοφορία “Live and archives”. Οι ASLAN ανακαλύπτοντας ότι υπάρχει άλλη μια μπάντα με το ίδιο όνομα, αλλάζουν το 1987 το όνομα τους σε PSYCHOTIC WALTZ, το όνομα προήλθε από τον όρο που χρησιμοποιούσαν ως ASLAN για να περιγράφουν τη μουσική τους, τους άρεσε πολύ σαν ιδέα και έμελλε να μείνει μέχρι σήμερα (ευτυχώς). Φτάνουμε αίφνης στο 1989, με τα ίχνη τους εν έτει 1988 να χάνονται.

Την χρονιά αυτή λοιπόν, κυκλοφορεί το πρώτο demo “Psychotic waltz” ανεξάρτητα περιέχοντας τα “And the devil cried”, “Successor”, “Halo of thorns” και “I of the storm”. To 1990 θα ακολουθήσει το demo “I remember” με το ομότιτλο κομμάτι και το “Only in a dream”, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της Rising Sun Productions σε 7’’ βινύλιο 45 στροφών και 500 κόπιες συνολικά. Όλα τα άνωθεν κομμάτια τελικά συμπεριλήφθηκαν στο ιστορικό ντεμπούτο τους που είδε το φως στις 26 Νοεμβρίου του 1990 με τίτλο “A social grace”. H Γερμανική Rising Sun Productions ανέλαβε να κυκλοφορήσει το δίσκο στην Ευρώπη, ενώ στην Αμερική τα πράγματα ήταν κάπως πιο δύσκολα, καθώς το κυκλοφόρησαν μέσω της δικής τους Sub Sonic Records και λόγω της φτωχής διανομής, δεν πήρε ποτέ την αξία που έπρεπε και παρέμεινε underground διαμάντι. Στην Ευρώπη όμως, οι Καλιφορνέζοι ήρωες μας είχαν μεγάλο έρισμα και ειδικά στη Γερμανία, ενώ ο δίσκος αγκαλιάστηκε πολύ και όχι απλά ήταν δίσκος του μήνα σε πολλά περιοδικά, αλλά και θεωρήθηκε δίσκος της χρονιάς από μεγάλη μερίδα κόσμου. Ανατρέχοντας πρόχειρα στο τι βγήκε το σωτήριον έτος 1990, καταλαβαίνετε πιστεύω τι μπορεί να σημαίνει αυτό και ειδικά για ένα συγκρότημα που έπαιζε τη μουσική αυτή. 

Η οποία μουσική φυσικά και ήταν αποθέωση του U.S. metal αλλά στην πιο στρυφνή και εσωστρεφή μορφή του. Μια βαρύτητα που σπάνια είχε εμφανιστεί πάνω σε ρυθμούς αλλοπρόσαλλους και με τις αλλαγές αλλά και μελωδίες να είναι απόλυτα ξεχωριστές και όχι απλά να μην μοιάζουν με κανέναν αλλά και κανείς στην πορεία να μη μοιάσει ποτέ μαζί τους (όχι ότι προσπάθησε και κανείς, πάλι καλά, γλυτώσαμε κοιλιακούς). Από το μπάσιμο ακόμα του “And the devil cried”, μπορούσε κανείς να καταλάβει ότι είχε να κάνει με κάτι απόλυτα ξεχωριστό και ανεπανάληπτο. Πιστεύω πραγματικά ότι όσοι το βίωσαν τότε, ήταν σίγουροι ότι δε θα ξανακουστεί τίποτα ΕΤΣΙ όπως το “A social grace”. Tρομερά δυνατά τύμπανα από τον Νorm Leggio ακολουθούσαν πάντα τις ορέξεις κιθάρας και μπάσου, τα απίστευτα leads σφύριζαν στο αυτί ανέκαθεν, ενώ η δραματική φωνή του Buddy Lackey σε σημεία μπορούσε να γίνεται σαρκαστική και άκρως θεατρική. Ο τύπος σαν να τρίπαρε πάνω στις νότες, ακούγεται σωτήριος για το σύνολο της μουσικής, πατάει σε σημεία που κάνει απόλυτα δικά του παρά τον ορυμαγδό μουσικής έκφρασης στο υπόβαθρό του, ενώ και οι άλλοι τέσσερις δεν πάνε πίσω όταν δεν τραγουδάει, ξεδιπλώνοντας ένα ταλέντο που όχι απλά ήταν έμφυτο, αλλά λυτρωτικό!

Έτσι το κορυφαίο αρχικό κομμάτι του δίσκου διαδέχονται άλλα 11 παρόμοιας ή και ανώτερης αξίας έπη (συν το ορχηστρικό “Sleeping dogs”). 65’ μοιάζουν πολλά και φιλόδοξα για ένα συγκρότημα που έπαιζε ΕΤΣΙ, αλλά πιστέψτε με, είναι λίγα και δεν χορταίνουν ακόμα και σήμερα, 30 χρόνια μετά, κανέναν ακροατή που τους «ρούφηξε» μέχρι τέλους σε κάθε τους απόπειρα. Ο σπαραγμός του “Halo of thorns” (σηκώνεται η τρίχα κι ότι υπάρχει διαθέσιμο προς ανύψωση) δίνει τη θέση του σε κομμάτια που γράφτηκαν στην ιστορία όπως τα “Another prophet song”, “Successor”, “Spiral tower” (παράνοια), “Strange” (σχιζοφρένεια), ενώ οι δυο πολύ μεγάλες στιγμές του δίσκου είναι εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους. Από τη μια το αφιερωμένο στον Ian Anderson –που ο Buddy Lackey αποκαλούσε «δάσκαλο»- “I remember”. Τι να πρωτοπεί κανείς για ένα από τα πλέον εκφραστικά κομμάτια όλων των εποχών… Ο λυρισμός σε όλο του το μεγαλείο, ο θρίαμβος της απλότητας χωρίς πολλά φρου-φρου σε ένα κομμάτι που τσακίζει κόκκαλα, ο στίχος “I remember when we had the right to be sad all the time…” (ορισμός του «πως τους πετσόκοψες έτσι ρε μ@λ@κ@» πριν καν υπάρξει σαν σκέψη η έκφραση) και ένα κομμάτι που καταδικάστηκε άμεσα να ριζώσει στις καρδιές των οπαδών τους.


Από την άλλη, έχουμε το καλύτερο κομμάτι που θεωρώ ότι γράψανε στην ένδοξη καριέρα τους. Ο λόγος για το “I of the storm”, όπου σαν πύρινη λαίλαπα, αφήνει στο διάβα του πτώματα και συντρίμμια. Ο-Ρ-Ι-Σ-Μ-Ο-Σ του κομματιάσματος των δερμάτων από τον Norm Leggio από την αρχή (δεν ξέρω αν ακούστηκε ποτέ ξανά ΤΟΣΟ δυνατό χτύπημα πιατινιού σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα, ο άνθρωπος μετακινεί λιθοσφαιρικές πλάκες με τη δύναμη του), το ηγεμονικό ριφφ της αρχής, ο τρόπος με τον οποίο περικλείει όλη την ουσία της μουσικής –ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΜΑΛΛΟΝ- των PW και η πλήρη έννοια της «προόδου» να απλώνεται σαν βεντάλια και να χαρίζει αέρα αναζωογόνησης στον τυχερό που τη βιώνει εκείνη τη στιγμή. Δεν συζητάμε καν την ερμηνεία και πάλι του Buddy Lackey, και γενικά μιλάμε για ένα αριστούργημα 274 δευτερολέπτων που όμοιο του σπάνια συναντήσαμε σε ολόκληρες δισκογραφίες μεγαλύτερων –θεωρητικά και σε όνομα- συγκροτημάτων. Το “A social grace” λατρεύτηκε ως παράταιρο σε μια εποχή που όλοι προσπαθούσαν να ακουστούν σαν τον οποιονδήποτε. Εποχή που το thrash βρισκόταν ελάχιστα πριν τον επιθανάτιο ρόγχο του, το death metal ανέβαινε, το παραδοσιακό μέταλλο βίωνε δόξες και δειλά το power metal ετοίμαζε μια αντεπίθεση που θα το έκανε μελλοντικά κυρίαρχο, ειδικά στην Ευρώπη.

Οι PSYCHOTIC WALTZ δεν είχαν καμία απολύτως ανάγκη να ακουστούν σαν οτιδήποτε, αλλά άμεσα και μέχρι σήμερα, κατάφεραν να θέλουν να κάνουν πολλούς να ακουστούν έτσι. Ήταν όμως τέτοια η αισθητική τους που ουδείς το τόλμησε, ούτε καν ο -μετέπειτα Devon Graves- με τοuς DEADSOUL TRIBE, Buddy Lackey. Παρά τη φτωχή διανομή στην Αμερική, η μπάντα περιόδευσε όσο μπορούσε μαγεύοντας το κοινό, ενώ highlight θεωρήθηκε η εμφάνιση τους στο Dynamo στην Ολλανδία το Μάϊο του 1991. Ελάχιστα μετά την περιοδεία, παραλίγο να αλλάξει η μοίρα τους προς το χειρότερο για πάντα, όταν ο κιθαρίστας Dan Rock έπεσε από μια γέφυρα 12 μέτρων (!!!) ενώ έκανε αναρρίχηση, έσπασε ότι μπορούσε να σπάσει άνθρωπος (μέχρι και τις κόγχες των ματιών του ο έρημος, ποιος θεός τον φύλαξε και έζησε πραγματικά) και η δημιουργία του δεύτερου δίσκου τους “Into the everflow” πήγε λίγο πίσω. Ούτε αυτή η σχεδόν μοιραία πτώση όμως μπόρεσε να τους σταματήσει. Ο Rock ανέκαμψε (ούτε ο Θεός δεν ήθελε να τον πάρει, είχε ιερή αποστολή στη γη) και οι PSYCHOTIC WALTZ μέχρι και το 1996 σόκαραν τον κόσμο άλλες τρεις φορές. Κακά τα ψέματα όμως, όσο κι αν αγαπάμε ότι έκαναν, ο αντίκτυπος του “A social grace” δεν επαναλήφθηκε.

Μιλάμε για δίσκο-κειμήλιο της μουσικής μας συνολικά. Από το άρρωστο εξώφυλλο, τους εσωτερικούς στίχους, το κάθε όργανο που ακούγεται τόσο και όσο πρέπει σε Κ-Α-Θ-Ε νότα και τη φωνάρα του Lackey (και όχι Λάκη) να είναι το θανατηφόρο βέλος που μπήχτηκε βαθιά ακόμα και στις πιο κλειστές καρδιές. Το γεγονός ότι πέρασαν 30 χρόνια και μιλάμε για το ντεμπούτο τους ενώ οι ίδιοι φέτος επέστρεψαν επιτέλους (και με τι επιστροφή, δε νομίζω τόσο σύσσωμα να αγκαλιάστηκε ξανά δίσκος σε ομαδική κριτική στο Rock Hard όσο το “The god-shaped void”), όπως και η συνολική υστεροφημία που είχαν αφού διέλυσαν αιφνίδια, οφείλονται σε πολύ μεγάλο βαθμό –αν όχι κυρίως- στο “A social grace”. Ένα άλμπουμ πολύ άρρωστο για τους υγιείς, πολύ υγιές για τους αρρώστους, πολύ ευθύ για τους προοδευτικούς και πολύ σύνθετο για τους απλής λογικής ακροατές. Όταν καταφέρνεις και τέμνεις όλα τα πιθανά άκρα, δεν ανοίγει μύτη στο πέρασμα σου αλλά αντίθετα ανοίγουν οι πόροι των ματιών και ρίχνουν δάκρυα χαράς, τότε έχεις όλο το δικαίωμα να θεωρείσαι μέλος του πάνθεον της μουσικής συνολικά. Ένα Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ο άλμπουμ από ένα Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο συγκρότημα, το οποίο ναι μεν με ενοχλεί να παρουσιάζεται ως progressive, από την άλλη όμως χαίρομαι με πόσο ξεφτιλίζει τα κλισέ του είδους με τον «αέρα» που το διέπει.

“I've seen the towers
Lying crumbled at my feet
And I've seen the cities
And the wastelands that remain
And I've seen the victory
And the prize that none shall keep
And the short time
That the glory hides the pain”…

Άγγελος Κατσούρας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 17/12 [MANILLA ROAD]

17 Δεκεμβρίου, 2020 - 01:15 Δημήτρης Τσέλλος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The courts of Chaos” - MANILLA ROAD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Black Dragon Music ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jon Miller, Mark “The Shark” Shelton ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Mark “The Shark” Shelton...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 10/12 [MOTORHEAD]

10 Δεκεμβρίου, 2020 - 00:45 Θοδωρής Μηνιάτης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The World Is Yours” – MOTORHEAD ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Motörhead Music / UDR ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Cameron Webb ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά/Μπάσο – Ian Fraser Kilmister...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 09/12 [QUEEN]

9 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:00 Κώστας Τσιρανίδης

ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Flash Gordon” (soundtrack) - QUEEN ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1980 ΕΤΑΙΡΙΑ: EMI/Electra ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Brian May & Reinhold Mack ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά – Freddie Mercury Κιθάρες...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 05/12 [RAGE AGAINST THE MACHINE]

5 Δεκεμβρίου, 2020 - 19:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Renegades” – RAGE AGAINST THE MACHINE  ETOΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ETΑΙΡΙΑ: Sony  ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rick Rubin, Brendan O’ Brien  ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Φωνητικά – Zack de la...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 04/12 [RAGE]

4 Δεκεμβρίου, 2020 - 23:00 Άγγελος Κατσούρας

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Reflections of a shadow” - RAGE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Noise Records ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Armin Sabol ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Peter “Peavy” Wagner – Φωνητικά, μπάσο, κλασική κιθάρα...

[περισσότερα]