A day to remember... 30/5 [CELTIC FROST]

31 Μαίου, 2016 - 11:15

ΟΝΟΜΑ ALBUM: “Monotheist” – CELTIC FROST
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: Century Media Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Peter Tagtgren
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, κιθάρες - Tom Gabriel "Warrior" Fischer
Κιθάρες - Erol Unala
Μπάσο – Martin Eric Ain
Τύμπανα – Franco Sesa

Πραγματικά, προσπαθώ εδώ και κάμποση ώρα να βρω έναν κατάλληλο τρόπο για να ξεκινήσω το κείμενό και ζορίζομαι κομματάκι. Ξέχωρα ότι τους CELTIC FROST τους λατρεύω, είναι η φύση τους σαν μπάντα, η πορεία τους, αλλά και τα κατορθώματά τους τέτοια που δεν ξέρεις τι να πρωτογράψεις. Οι Ελβετοί κατάφεραν ουσιαστικά με τις τρεις πρώτες τους δουλειές (1984-87) να επηρεάσουν τον μισό και βάλε ακραίο ήχο της επόμενης δεκαετίας, όντας εκ των προπατόρων των black, death, ατμοσφαιρικού ή και ακόμα avant-garde metal ιδιωμάτων. Το "Cold Lake" (1988) χάλασε κάπως τη σούπα μιας και τους βρήκε με τον Martin E. Ain εκτός μπάντας και εμφανώς αποπροσανατολισμένους, να προσπαθούν να ευθυγραμμιστούν με το εμπορικό ρεύμα της εποχής, ακολουθώντας glam rock μονοπάτια και αφήνοντας πίσω τους τον ετερόκλητο μεν, αλλά χαρακτηριστικό τους δε ήχο και την occult και αποκρυφιστική θεματολογία. Ευτυχώς, κατάλαβαν ότι καταπιάστηκαν με κάτι έξω από τα νερά τους και με την επιστροφή του Ain στο group κυκλοφορούν έναν από τους πιο αδικημένους δίσκους των 90’s, το "Vanity/Nemesis", που αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα της πρώτης φάσης των Frosties, οι οποίοι σχεδόν 2 χρόνια αργότερα διαλύθηκαν.

Η εμπλοκή του Fischer το 1999, στην επανακυκλοφορία όλου του back catalogue των Ελβετών έφερε στην επιφάνεια το νέο ότι η πολυπόθητη από πολλούς, επανασύνδεση των CELTIC FROST ήταν πολύ κοντά στο να πάρει σάρκα και οστά. Έτσι λοιπόν, όσο πλησιάζαμε στο 2006, έτος που θα κυκλοφορούσε η καινούργια τους δουλειά και ένα από τα πολυαναμενόμενα album των τελευταίων ετών (τότε...), έγιναν γνωστές όλες οι λεπτομέρειες για τη νέα εκδοχή των Frosties που περιελάμβανε, πέραν των Tom G. Warrior και Martin E. Ain, τον μακροχρόνια συνεργάτη του πρώτου στους APOLLYON SUN, Erol Unala στις κιθάρες και τον άγνωστο σε πολλούς Franco Sesa, ο οποίος έμελλε, σύμφωνα με τον Warrior να είναι και η αιτία που η μπάντα διαλύθηκε οριστικά και αμετάκλητα το 2008...

Στα του "Monotheist" τώρα! 16 χρόνια μετά την κυκλοφορία του "Vanity/Nemesis" και 10 χρόνια πριν, σαν και σήμερα, ξανακούσαμε προς ικανοποίησή μας (και όχι μόνο...) τα "UGH!", τα πασίγνωστα grunts του Fischer, ολόφρεσκα πλέον. Ο δίσκος εμφάνιζε ένα διαφορετικό πρόσωπο των Ελβετών σε σχέση με το παρελθόν, περισσότερο sludge ίσως, αλλά διάολε, το συναίσθημα, η αύρα και τα vibes ήταν τόσο γνώριμα.  Στα σχεδόν 70 λεπτά του album (χωρίς τα bonus) συνοψίζονται με τον καλύτερο τρόπο όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τους CELTIC FROST τόσο επιδραστική μπάντα, δοσμένα μέσα από ένα πιο σύγχρονο πρίσμα, με τα κομμάτια να ακροβατούν μεταξύ doom metal, "μαυρισμένου" thrash", συμφωνικού και gothic metal. Τα "Progeny" and "Ground" που ανοίγουν το δίσκο δεν αφήνουν περιθώρια για το τι θα επακολουθήσει, με το πρώτο να σε σφυροκοπάει σε επιθετικούς, σχεδόν thrash ρυθμούς, με τις larger than life βαριές κιθάρες και τα γνωστά βασανιστικά riffs των Ελβετών, ενώ το δεύτερο σου επιβάλλεται με το τεράστιο groove του. Πέραν όμως από το σκληρό και επιθετικό πρόσωπο των FROST, υπάρχει και το σκοτεινό και ατμοσφαιρικό. Το καταπληκτικό "A Dying God Coming Into Human Flesh" ανοίγει τον χορό αυτού του είδους των κομματιών και συνεχίζεται με το "Drown in Ashes", ενώ το "Obscured" που ακολουθεί αναλόγως παρακάτω, είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει, μπολιάζοντας το gothic με progressive επιρροές, λοξοκοιτώντας ταυτόχρονα προς τον συγχωρεμένο τον Bowie.

Η συνέχεια του "Monotheist" ανάλογη, με τα βάναυσα και ωμά "Domain of Decay" και  "Ain Elohim" να οδηγούν στην τριλογία "Triptych", η οποία και κλείνει μεγαλειωδώς τον δίσκο. Το "Tottengot" ανοίγει την τριλογία και μοιάζει σα να έχει βγει από τους χειρότερούς μας εφιάλτες, με τα απόκοσμα φωνητικά του Ain και με τον γεμάτο απόγνωση τρόπο που τα ερμηνεύει να καθηλώνουν, αποτελώντας διδαχή για το τι σημαίνει black metal συναίσθημα. Το 14-λεπτο "Synagoga Satanae" είναι αναμφισβήτητα, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, με τους βασανιστικούς ρυθμούς, τις ασήκωτες κιθάρες και τα creepy φωνητικά να μας δίνουν την εντύπωση πως το πνεύμα των HELLHAMMER μας περιβάλλει.

Καθαρά και ξάστερα, το "Monotheist" είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους των '00s και αναμφισβήτητα μια από τις πιο τίμιες, ειλικρινείς και ποιοτικές δουλειές που έχουν προκύψει από επανασύνδεση group. Σκοτεινός, ατμοσφαιρικός, ωμός, ασυμβίβαστος, απρόβλεπτος, ιδιοφυής, προκλητικός και άλλα ακόμα είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσε κάποιος να αποδώσει στο "Monotheist". Οι CELTIC FROST με ένα δίσκο-ορόσημο κατάφεραν να μεγαλώσουν τη μυθική τους υπόσταση και να κάνουν το ήδη υπάρχον σημάδι τους στον ακραίο ήχο, βαθύτερο και εντονότερο. Δυστυχώς, οι προσωπικές τριβές μεταξύ των Warrior και Sesa, σε συνδυασμό με την αδράνεια του Ain να πάρει θέση επ' αυτών, έφεραν άδοξα το τέλος των FROST, τη στιγμή που φαινόταν πως η ιστορία ήταν έτοιμη να τους δώσει απλόχερα ότι τους στέρησε την πρώτη φάση της καριέρας τους, υπενθυμίζοντάς μας ένα από τα motto της μπάντας. Only death is real...

Θανάσης Μπόγρης

 

Ακολουθεί η συνέντευξη που δημοσιεύσαμε στο 9ο τεύχος του έντυπου ROCK HARD, με τον Martin E. Ain, την οποία είχε κάνει ο Λευτέρης Τσουρέας, σεσημασμένος οπαδός των CELTIC FROST!!!

 

CELTIC FROST interview (Martin E. Ain)
“Apocalyptic raids”

Οι HELLHAMMER κάπου το ’83 συνειδητοποίησαν πως, έχοντας γράψει κάτι demo κασέτες κι ένα κομμάτι όπως το “The third and the storm” είχαν πει ό,τι μπορούσαν να πουν. Και διαλύθηκαν, δίνοντας τη θέση τους στους CELTIC FROST. Οι οποίοι μετά από δύο (άντε, τρία) άλμπουμ θεώρησαν πως είχαν πει ό,τι ήθελαν να πουν. Κι άλλαξαν μουσική πορεία. Είναι καταπληκτικό αυτό, πώς σε τόσο λίγο διάστημα οι CELTIC FROST κατάφεραν να ορίσουν τον ακραίο ήχο – και να πάνε παρακάτω. Η συνομιλία μας με τον μπασίστα Martin Eric Ain διήρκεσε 40 λεπτά, μέχρι που ο άνθρωπος χρειάστηκε να κλείσει το τηλέφωνο για την επόμενη συνέντευξη. 40 λεπτά δεν είναι τίποτα για ένα από τα επιδραστικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών. Κλείσαμε αυτή την ημιτελή συνέντευξη με την υπόσχεση να ανανεώσουμε το ραντεβού μας κάποια στιγμή στο μέλλον…

Πριν ξεκινήσουμε, γνωρίζεις πως κάποιος έχει «πειράξει» τους τίτλους των κομματιών στο promo κι όταν το παίζεις στον υπολογιστή εμφανίζονται σχόλια όχι και τόσο καλά για τους CELTIC FROST και την επιστροφή σας;
Ναι, μου το έχουν πει. Προφανώς κάποιος χρησιμοποίησε κάποιου είδους σύστημα αναγνώρισης έτσι ώστε όταν πηγαίνεις στο i-tunes να συμβαίνει αυτό το πράγμα. Κάποιος έγραψε κάποια άσχημα πράγματα για τους CELTIC FROST λοιπόν. Απ’ ότι φαίνεται ήδη έχουμε ξεκινήσει να κεντρίζουμε το ενδιαφέρον του κόσμου. Για να μπει κάποιος στον κόπο να κάνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει πραγματικά να σημαίνουμε κάτι γι’ αυτόν.

Οι CELTIC FROST σημαίνουν αρκετά πράγματα για αρκετό κόσμο.
Σίγουρα, κι όχι μόνο θετικά. Το γνωρίζουμε αυτό. Τουλάχιστον όμως αυτά είναι ειλικρινή συναισθήματα. Πολύ καλύτερο αυτό από το να πει κάποιος (σ.σ. συγκαταβατικά) «α, ναι, ωραία, επόμενος».

Θα επιστρέψουμε σε αυτό. Παρόλο που το συγκρότημα έχει σταματήσει να υπάρχει από το ’92, εξακολουθείτε να προκαλείτε ισχυρές αντιδράσεις στον κόσμο. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;
Πιστεύω πως αυτή είναι η κληρονομιά μας και πρέπει να ζήσουμε με αυτό. Εάν θέλουμε να συνεχίσουμε με τους CELTIC FROST, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Αυτό προσπαθούσαμε να κάνουμε τα τελευταία χρόνια: προσπαθούσαμε να ξαναγίνουμε οι CELTIC FROST και να κατανοήσουμε τι σήμαινε ανέκαθεν το συγκρότημα αυτό για εμάς.

Σε ποιο σημείο ακριβώς αισθανθήκατε την ανάγκη να γράψετε μουσική ξανά σαν CELTIC FROST;
Η προηγούμενη δισκογραφική μας, η Noise Records, πλησίασε εμένα και τον Tom το ’99 επειδή ήθελαν να επανακυκλοφορήσουν τη δισκογραφία των CELTIC FROST. Χρειάστηκε λοιπόν εγώ και Tom να καθίσουμε και να συζητήσουμε σχετικά με το τι έπρεπε να γίνει, πώς, και τα σχετικά. Ήταν η πρώτη φορά που μας πέρασε από το μυαλό η πιθανότητα μίας επιστροφής. Συμφωνήσαμε πως εάν επρόκειτο να κάνουμε κάτι τέτοιο δεν θα ακολουθούσαμε την πεπατημένη – μαζευόμαστε, προβάρουμε παλιά κομμάτια, δίνουμε κάποιες συναυλίες, παίζουμε σε φεστιβάλ και γενικά προσπαθούμε να αναβιώσουμε τις παλιές δόξες. Προτιμούσαμε να βρεθούμε όλοι μαζί για να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο και να επαν-εφεύρουμε το συγκρότημα, να κατανοήσουμε σε τι συνίστανται οι CELTIC FROST τώρα και σε το συνίσταντο στο παρελθόν. Ύστερα ο Tom με πλησίασε το ’01 κι εγώ δέχτηκα.

Μίλησέ μου για το “Monotheist”. Μουσικά μπορεί να βρει κανείς σε αυτό στοιχείς τόσο από τους HELLHAMMER όσο και από την ύστερη, πειραματική περίοδό σας.
Το “Monotheist” είναι κάτι σαν μαρτυρία – μια εξελιγμένη εκδοχή όσων περάσαμε τα τελευταία 5 χρόνια, ή μάλλον τα τελευταία 15 χρόνια. Θα έλεγα πως πρόκειται για ένα ανθολόγιο όσων πιστεύαμε πως γέννησαν τους CELTIC FROST και πιο πριν τους HELLHAMMER. Και αυτό γιατί αναζητήσαμε τις βαθύτερες αιτίες του λόγου για τον οποίο ξεκινήσαμε να γράφουμε μουσική. Δεν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω μέσα σε λίγες γραμμές. Στο άλμπουμ υπάρχουν 70 λεπτά μουσικής. Είχαμε γράψει 140 λεπτά μουσικής, τα μισά από τα οποία δεν τα θεωρήσαμε κατάλληλα να φέρουν το όνομα των CELTIC FROST τελικά. Τα κομμάτια που υπάρχουν στο “Monotheist” έχουν δουλευτεί μέχρι τέλους. Εάν ακούσεις το άλμπουμ θα καταλάβεις τι θέλω να πω και αυτό είναι το περισσότερο που μπορώ να σχολιάσω. Και δεν με ενδιαφέρει εάν θα αγοράσει ο κόσμος το άλμπουμ ή εάν θα το κατεβάσει από το internet. Όποιος το ακούσει θα ανιχνεύσει τα υλικά του και θα καταλάβει εάν είναι πράγματι ένα CELTIC FROST άλμπουμ.

Όλο αυτό το υλικό που περίσσεψε σκοπεύετε να το κάνετε κάτι;
Πιθανότατα όχι. Υπάρχουν μέρη και περάσματα που ίσως αναδυθούν αργότερα, ποτέ δεν ξέρεις. Όταν ακούς κάτι εκ των υστέρων συνήθως το βλέπεις διαφορετικά. Υπήρχαν πάντως κομμάτια που αισθανθήκαμε την ανάγκη να γράψουμε, ωστόσο δεν ήταν CELTIC FROST. Δεν υπάρχει λόγος να τα κυκλοφορήσουμε με αυτό το όνομα.


 
Ποια είναι η ιδέα πίσω από τους στίχους και τον τίτλο;
Όταν είχαμε ξεκινήσει να δουλεύουμε πάνω στο άλμπουμ, χρησιμοποιούσαμε τον τίτλο “Probe”. Αυτό ήταν για εμάς αρχικά, μία δοκιμή, ακόμη ψαχνόμασταν. Όταν αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε πόσο ζοφερό και σκοτεινό επρόκειτο να βγει το αποτέλεσμα, βρήκαμε τον τίτλο “Dark manifest”. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πιο εντατικά πάνω στο στιχουργικό concept όταν ανακαλύψαμε πως οι λίγοι στίχοι που είχαμε γράψει μέχρι τότε σχετίζονταν σε ένα προσωπικό επίπεδο με το φόβο, το άγχος και την πίστη. Τότε αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως κεντρικό θεματικό πυρήνα του άλμπουμ την πίστη. Έχοντας αυτό κάποιος στο νου συνήθως φαντάζεται τα πιο δημοφιλή δόγματα της εποχής μας, τον ιουδαϊσμό, το χριστιανισμό και τον ισλαμισμό, που είναι όλα μονοθεϊστικά. Αν και όλοι προερχόμαστε από ένα χριστιανικό πολιτισμικό περιβάλλον, έχοντας ανατραφεί σε μία δυτική κοινωνία ως καθολικοί, δεν θέλαμε να έρθουμε σε άμεση αντιπαράθεση με κανένα από τα τρία αυτά δόγματα. Ο τίτλος αναφέρεται έμμεσα σε αυτό: δεν αναφέρεται στο συγκεκριμένο θεό στον οποίο πιστεύει ο καθένας, μόνο στο γεγονός πως πρόκειται για ένα Θεό.

Απ’ ότι ξέρω, όταν ξεκινήσατε να γράφετε το άλμπουμ ήταν και ο Erol μαζί σας. Έχει γράψει και αυτός υλικό για το άλμπουμ, σωστά;
Ναι, βέβαια. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στη δημιουργία αυτού του άλμπουμ και ειδικά στην αρχή η συμβολή του ήταν πολύ σπουδαία. 5 χρόνια αφοσίωσης σε ένα στόχο είναι πολύς καιρός. Πολλά πράγματα αλλάζουν, εξελίσσονται και συμβαίνουν. Στην αρχή ο Erol έπαιζε πολύ ενεργό ρόλο στη δημιουργία του άλμπουμ. Προς το τέλος είχε αναλάβει έναν πιο περιφερειακό ρόλο, και το βάρος μετατοπίστηκε αποκλειστικά σε εμένα, τον Tom και τον Franco Sesa. Ειδικά ο Franco μπήκε στο συγκρότημα σε μία δύσκολη περίοδο της διαδικασίας, δύο χρόνια αφού είχαμε αρχίσει να δουλεύουμε πάνω στο άλμπουμ – χωρίς ντράμερ, προφανώς. Όταν ήρθε ο Franco έφερε ένα καινούριο στοιχείο στο συγκρότημα: μας έκανε να επικεντρωθούμε σε ό,τι ήταν πραγματικά σημαντικό, ο ερχομός του μας έδωσε ενέργεια. Εκείνη την περίοδο ο Erol απομακρυνόταν όλο και πιο πολύ, από μουσική άποψη. Αυτό που δεν είχαμε συνειδητοποιήσει στην αρχή ήταν πως ο Erol ήταν παντρεμένος αλλά δεν είχε παιδιά. Στην πορεία απέκτησε δύο παιδιά τα οποία πρέπει να φροντίσει. ΄Όπως βλέπεις, πολλοί παράγοντες συνετέλεσαν στην απόφαση να φύγει ο Erol από το συγκρότημα. Πάντως, χωρίς αυτόν το “Monotheist” θα ήταν σίγουρα διαφορετικό.
 
Μετά από τόσα χρόνια και τόσες αλλαγές, ήταν εύκολο να «ξαναπιάσετε» το συναίσθημα των CELTIC FROST;
Δεν ήταν και τόσο εύκολο, χρειάστηκε πολύ δουλειά. Όταν ξεκινήσαμε να δουλεύαμε πάνω στους CELTIC FROST είχαμε μία πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το τι θα κάνουμε. Το φανταζόμασταν σαν ένα τοπίο, ένα χάρτη. Κοιτάζεις ένα τοπίο, την αναπαράσταση ενός βουνού. Όταν είσαι εκεί κι έχεις την εικόνα στο μυαλό σου, σκέφτεσαι τι πρέπει να κάνεις για να περάσεις το βουνό. Την ώρα όμως που προσπαθείς να το κάνεις αυτός συνειδητοποιείς πως είναι πολύ δυσκολότερο απ’ ό,τι είχες φανταστεί. Είναι πιο έντονο, πιο χειροπιαστό. Πολλές φορές φτάσαμε στα όριά μας και χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας, τόσο σε μουσικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Γι’ αυτό και αργήσαμε τόσο πολύ.

Και υπογράψατε με τη Century Media. Γιατί συγκεκριμένα με αυτήν την εταιρία;
Διαπραγματευτήκαμε με αρκετές εταιρίες, η μουσική βιομηχανία εξέφρασε αρκετό ενδιαφέρον. Η Century Media ήταν αυτή που κατά τη γνώμη μας φάνηκε να ενδιαφέρεται πιο ειλικρινά. Δεν ήταν μόνο το ότι μας πρότειναν χρήματα και μας έδωσαν υποσχέσεις. Μας έδωσαν την εντύπωση πως πραγματικά έκατσαν κι άκουσαν το άλμπουμ, τους άρεσε και θεώρησαν πως θα ήταν ευκαιρία γι’ αυτούς να το προωθήσουν. Αισθανθήκαμε λοιπόν πως είχαμε ένα συνέταιρο με τον οποίο μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Πρέπει να καταλάβεις πως χρηματοδοτήσαμε τα πάντα μόνοι μας. Εμείς βάλαμε τα χρήματα και οργανώσαμε τα πάντα, από το μέρος για τις πρόβες μέχρι το στούντιο, τον Peter Tagtgren, τον συμπαραγωγό, το mastering, τον γραφίστα που σχεδίασε το εξώφυλλο. Χρειαζόμασταν έναν συνέταιρο που να μπορεί και να θέλει να προωθήσει το “Monotheist” με τον καλύτερο τρόπο. Και νομίζουν πως βρήκαμε αυτό το συνεργάτη στη Century Media.

Έχοντας επενδύσει τόσα πολλά σε αυτό το άλμπουμ, δεν φοβάστε για το ποια θα είναι η ανταπόκριση του κόσμου; Πήρατε μεγάλο ρίσκο.
Κατά κάποιο τρόπο το γνωρίζαμε πως αυτό είναι ένα ρίσκο. Το ’80, παρόλο που είχαμε βγάλει πολλούς δίσκους και θεωρούμασταν επιτυχημένοι, δεν βγάλαμε σε καμία περίπτωση χρήματα. Πρώτον μας γ***σε η δισκογραφική μας και δεύτερον χαντακώσαμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας «ξεφεύγοντας» τη στιγμή που ήμασταν πραγματικά επιτυχημένοι, χάνοντας το στόχο και ίσως κυκλοφορώντας λάθος άλμπουμ. Πάντα καθόμασταν και περιμέναμε να κάνει κάποιος άλλος τη δουλειά. Αυτή τη φορά ξέραμε πως πιεζόμαστε οικονομικά, ήταν όμως πίεση δική μας, δεν μας την επέβαλλε κανείς. Αυτό ήταν σημαντικό στοιχείο τόσο για τη δημιουργία του συγκροτήματος όσο και για την επαναδημιουργία του, αν θες να το ονομάσεις έτσι. Πήραμε όσο χρόνο χρειάστηκε. Είχαμε ανάγκη αυτήν την ελευθερία και αναλάβαμε και το αντίστοιχο ρίσκο. Όσον αφορά εμάς, άξιζε. Και έτσι απαντώ σε όσους έρθουν και μου πουν πως το κάναμε για τα λεφτά. Ναι, καλά. Αυτή τη στιγμή είμαστε ακόμη χρεωμένοι. Έχουμε ξοδέψει περισσότερα λεφτά απ’ όσα έχουμε βγάλει, αν λοιπόν το άλμπουμ δεν πουλήσει θα έχουμε αποτύχει ως προς αυτό. Εξ’ αρχής, ως CELTIC FROST, είχαμε το εξής προνόμιο: γνωρίζαμε πως θα υπάρξει ενδιαφέρον από εταιρίες. Ξέραμε πως εάν κατορθώναμε να γράψουμε ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές άλμπουμ –αν και στοχεύαμε σε κάτι πολύ περισσότερο- θα μπορούσαμε να το πουλήσουμε κάπου και ίσως να πάρουμε πίσω τα λεφτά που είχαμε ξοδέψει. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με ένα νέο συγκρότημα, γι’ αυτό και δεν θα συνέστηνα σε κανέναν να κάνει αυτό που κάναμε εμείς με το “Monotheist”. Είχαμε το προνόμιο να μπορούμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο.

Ας πάμε τώρα πίσω. Δεν ξέρω εάν το κάνατε από πρόθεσή ή εάν απλώς συνέβη, τη στιγμή όμως που είχατε κατακτήσει την επιτυχία αλλάξατε μουσική πορεία και αυτό προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Τι πυροδότησε αυτή την αλλαγή;
Η αλλαγή είναι κάτι φυσικό. Είναι μέρος της προόδου και της ωρίμασης, ειδικά όσον αφορά εμάς. Από τους HELLHAMMER στους CELTIC FROST, από το “Morbid tales” έως το “To mega therion”, το “Into the pandemonium” ή ακόμη και το “Cold lake”, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που προοδεύει και μεταβάλλεται. Και αυτό έγινε απόλυτα συνειδητά σε μία εποχή – μέσα του ’80 – που πολλά συγκροτήματα προωθούσαν το γεγονός ότι παρέμεναν ίδια. Εμείς πρεσβεύαμε ακριβώς το αντίθετο και σε περιστάσεις που δεν θα έπρεπε. Ωστόσο νομίζω πως είναι κάτι φυσικό. Δεν την ανθρωπότητα. Σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Αν και οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει στα βασικά τους χαρακτηριστικά, υπάρχει μία τεράστια απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους των σπηλαίων και τις τοιχογραφίες τους και το σημερινό άνθρωπο και την τεχνολογία. Υπάρχει αλλαγή, πρόοδος. Είναι μέρος του ανθρώπινου γενετικού υλικού. Με τον ίδιο τρόπο συνέβη εξίσου φυσιολογικά και σ’ εμάς αυτό.

Κοιτάζοντας πίσω σε όλη σας της δισκογραφία, από τους HELLHAMMER μέχρι τους APOLLYON SUN, υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει; Κάτι που θα ήθελες να κάνεις διαφορετικά;
Προσωπικά, θα ήθελα να έχω παίξει στο “To mega therion”. Αυτό θα ήθελα να έχω κάνει, δεν έγινε όμως. Τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που θα έπρεπε ίσως να έχουν γίνει διαφορετικά. Αν όμως αυτό θα ήταν και καλύτερο, δεν γνωρίζω.

Αλήθεια, γιατί δεν είχες βγει από το συγκρότημα τότε;
Υπήρχαν πολλοί λόγοι. Είχαν πολύ άγχος, ήμουν απασχολημένος με προσωπικά μου ζητήματα. Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε μουσική με τους HELLHAMMER, συγκεκριμένα όταν βγήκε το “Apocalyptic raids”, ήμουν 16 χρονών. Έφτασε λοιπόν η εποχή που χρειάστηκε να φύγω από το σπίτι των γονιών μου, να βρω ένα μέρος να μείνω και μία μόνιμη δουλειά για να μπορώ να το πληρώνω. Πιεζόμουν πολύ και το συγκρότημα απαιτούσε χρόνο και αφοσίωση. Δεν βγάζαμε χρήματα από τη μουσική μας και ο χρόνος που είχαμε για να ηχογραφήσουμε τα άλμπουμ ήταν ελάχιστον. Είχαμε 5 μέρες για να ηχογραφήσουμε και να μιξάρουμε το “Morbid tales” και 10 για το “To mega therion”. Συμπεριλαμβανομένων των ενορχηστρώσεων και όλων αυτών. Και σου μιλάω τώρα για μία εποχή που ηχογραφούσαμε σε κασέτα άρα δεν υπήρχε η σημερινή τεχνολογία, όπου μπορείς να ηχογραφήσεις κάτι και να το επεξεργαστείς στο υπολογιστή. Εγώ λοιπόν δε ήμουν αρκετά επικεντρωμένος στο συγκρότημα και αυτό είχε αγχώσει τον Tom και τον Reed. Χρειάζονταν κάποιον που να μπορεί να κλειστεί στο στούντιο και γι’ αυτό βρήκαν τον Steiner, ο οποίος ήταν φτασμένος μπασίστας. Όταν είδαν αργότερα πως δεν δούλεψε το πράγμα μαζί του, με προσέγγισαν ξανά. Μέχρι τότε είχα βρει μία σταθερή δουλειά κι ένα μέρος να μείνω.
 
Σε παλιές του συνεντεύξεις ο Tom έλεγε πως οι HELLHAMMER ήταν σκατά (“crap”). Ωστόσο, έχουν αποκτήσει με το πέρασμα των χρόνων σπουδαίο cult όνομα και πάνω από τα 2/3 της black metal σκηνής αναφέρουν πως έχουν επηρεαστεί από αυτούς και από τους πρώιμους CELTIC FROST. Τι άποψη έχεις για όλα αυτά τώρα;
Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε τους HELLHAMMER με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι τους αντιμετωπίζαμε – για την ακρίβεια απ’ ότι ο Tom τους αντιμετώπιζε- πριν από 4-5 χρόνια. Όσον αφορά εμένα, από τις αρχές του ’90 κιόλας είχα πάψει να βλέπω το συγκρότημα με την ίδια σκληρότητα με την οποία το έβλεπε ο Tom. Βέβαια αυτό είναι θέμα του Tom και κάποιες φορές τείνει να είναι σκληρός. Ένα μεγάλο στοίχημα και για τους δύο ήταν πάντως να συμβιβαστούμε με το παρελθόν μας και ειδικά με τους HELLHAMMER. Όταν επανενωθήκαμε θέλαμε να είμαστε δημιουργική και να ανακαλύψουμε τις ρίζες της ύπαρξης των CELTIC FROST. Αρκετά νωρίς συνειδητοποιήσαμε πως δεν θα μπορούσαμε να συμβιβαστούμε με τους CELTIC FROST εάν δεν συμβιβαζόμασταν με τους HELLHAMMER. Γιατί χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχαν οι CELTIC FROST. Γυρίσαμε λοιπόν πίσω στη μουσική που είχαμε γράψει τότε και ανακαλύψαμε πως, παρόλο που δεν είχαμε μουσικές δυνατότητες, υπήρχαν πράγματα σημαντικά εκεί όσον αφορά την ατμόσφαιρα και την ενέργεια. Βρήκαμε πράγματα το ίδιο «δυνατά» με τους CELTIC FROST και κάποιες φορές δυνατότερα. Δώσαμε μεγάλη σημασία στους HELLHAMMER και υπήρξαν μία από τις βασικές επιρροές μας, γι’ αυτό και το “Monotheist” ακούγεται έτσι.

Οι HELLHAMMER ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας το “Progeny”. Πες μου αν κάνω λάθος, πιστεύω πως υπάρχει ένας δεσμός ανάμεσα σε όλες τις δουλειές σας από τους HELLHAMMER μέχρι τους APOLLYON SUN. Αν και διαφέρουν η μία από την άλλη, υπάρχει μία γραμμή που τις ενώνει, σαν η μία να αποτελεί φυσική εξέλιξη της προηγούμενης.
Όπως είπα και πιο πριν, αυτό είναι πρόοδος. Ποτέ δεν δοκιμάσαμε να επαναλάβουμε το ίδιο άλμπουμ δύο φορές, ούτε που το διανοηθήκαμε. Εάν δεν υπήρχαν οι APOLLYON SUN δεν θα υπήρχαν ίσως κάποια από τα μέρη του “Monotheist”. Εάν δεν υπήρχαν οι HELLHAMMER δεν θα υπήρχε το “Monotheist”. Δεν θα υπήρχαν οι CELTIC FROST. Ίσως αυτό μοιάζει συγκεχυμένο και ίσως είναι έτσι, εάν εξετάσεις τα πράγματα από μία πλευρά: Πώς δηλαδή μπορεί να συνδεθεί το “Cold lake” με το “To mega therion”; Και όμως υπάρχει μία σύνδεση. Ακόμη κι εάν η σύνδεση αυτή είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ο κόσμος ψάχνει συνήθως. Πάντως, συμφωνώ μαζί σου.

Από αυτή την άποψη όμως θα μπορούσατε επίσης να έχετε κρατήσει το ίδιο όνομα όλα αυτά τα χρόνια. Στο κάτω-κάτω ο συνθετικός πυρήνας δεν άλλαξε ποτέ ριζικά.
Δεν πιστεύαμε τότε πως αυτό ήταν δυνατό. Εκείνη την περίοδο υπήρχε ελάχιστος metal Τύπος, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Εάν μισά από τα περιοδικά που κυκλοφορούσαν θεωρούσαν πως οι HELLHAMMER είναι άθλιοι, τότε εμείς αισθανόμασταν κολλημένοι σε μία εικόνα από την οποία θέλαμε να ξεφύγουμε. Την ίδια περίοδο, στα μέσα του ’80, είχε αρχίσει να δημιουργείται το black metal. Συγκροτήματα όπως οι BATHORY και πολλοί άλλοι έκαιγαν σταυρούς και υμνούσαν το σατανά, τον αντίχριστο, τέτοια πράγματα. Για εμάς αυτό ήταν μονόδρομος. Θέλαμε να μας αντιμετωπίσει ο κόσμος διαφορετικά. Υπήρχε ανάγκη για εμάς να προχωρήσουμε σε αυτή την αλλαγή. Άλλοι θα είχαν πράξει διαφορετικά. Πάρε για παράδειγμα τους RAMONES. Μου αρέσουν πάρα πολύ, είναι ένα από τα μεγαλύτερα rock’n’roll συγκροτήματα που υπήρξαν και μάλλον σπουδαιότεροι από τους CELTIC FROST. Βασικά επαναλαμβάνουν το ίδιο μουσικό μοτίβο συνεχώς για δεκαετίες. Δεν έχουν αλλάξει καν την εικόνα τους, για να μην αναφέρω τα ονόματά τους. Οποιοσδήποτε μπει στο συγκρότημα γίνεται αυτομάτως ένας Ramone. Και αυτό είναι μία χαρά, είναι τέλειο. Απλά δεν μπορεί να γίνει έτσι με τους CELTIC FROST.

Το τίμημα που έχετε πληρώσει γι’ αυτό είναι αρκετά μεγάλο όμως. Πολλοί μέχρι και σήμερα αποκηρύσσουν ό,τι έχετε βγάλει μετά το “Into the pandemonium”. Δεν σε έχει καταβάλλει ποτέ το γεγονός αυτό; Δεν έχεις ποτέ την αίσθηση ότι ίσως η δουλειά σας να μην έχει αναγνωριστεί στο σύνολό της;
Η δουλειά μας έχει αναγνωριστεί περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι είναι δυνατόν. Το απλό γεγονός πως αυτή τη στιγμή μιλάω μαζί σου, δίνω μία συνέντευξη σε ελληνικό περιοδικό κι εσύ ξέρεις πράγματα για το συγκρότημα τόσο προσωπικά ώστε πρέπει να σκεφτώ πριν καταλάβω τι εννοείς και σου απαντήσω…και μάλιστα όλο αυτό γίνεται 15 χρόνια μετά την τελευταία νότα που ηχογραφήσαμε. Αυτό δείχνει πως υπάρχει ανταπόκριση, υπάρχει ενδιαφέρον, και πως είμαστε πολύ πιο επιδραστικοί κι επιτυχημένοι απ’ ό,τι είχαμε ποτέ ονειρευτεί. Αν υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει αυτό που κάνουμε, που δεν τους αρέσει το “Into the pandemonium” και μισούν το “Cold lake”, καλώς. Για να σου πω την αλήθεια πιστεύω πως το “Cold lake” ήταν άθλιο (σ.σ. “I think “Cold lake” sucked”) και νομίζω πως το ίδιο πιστεύει και ο Tom. Ήταν ένα τολμηρό βήμα και κατά τη γνώμη μου ένα τελείως λανθασμένο βήμα για τους CELTIC FROST. Ήταν εμπορική αυτοκτονία. Το να κατορθώσει ένα συγκρότημα να επιβιώσει μετά από μία εμπορική αυτοκτονία του μεγέθους του “Cold lake” και να μπορέσει όχι μόνο να επιστρέψει αλλά να το πάρει ο κόσμος στα σοβαρά, αυτό από μόνο του είναι κατόρθωμα. Εάν δεν αρέσουμε στον κόσμο, κι αυτό είναι κομπλιμέντο. Εάν βάλω ενέργεια στο να μισήσω κάτι, σημαίνει πως αυτό το κάτι έχει μία σημασία για μένα. Ακόμη κι αν η σημασία αυτή δεν είναι καλή, με επηρεάζει. Και στο κάτω-κάτω, σκέψου πως αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα τους σωτήρες και τους προφήτες συνήθως. Τους σταυρώνει. Εάν ο Χριστός δεν είχε σταυρωθεί, δεν θα είχε την ευκαιρία να αναστηθεί. Θα ήταν άλλος ένας τύπος με μία φυσιολογική ζωή που θα πέθαινε από γηρατειά. Όχι βέβαια πως συγκρίνω τους εαυτούς μας με το Χριστό! Θα μου άρεσε αυτό βέβαια, θα ήταν η ύστατη βλασφημία και αυτό χωρίς να γίνουμε σατανική, κάτι που είναι πλέον cliché! Πάντως όχι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Το αντίθετο θα έλεγα.

Είπες πως το “Cold lake” ήταν εμπορική αυτοκτονία. Θεωρείς πως ήταν κακό βήμα για το συγκρότημα και από άποψη καλλιτεχνική;
Δεν συμμετείχα στο άλμπουμ. Δεν έγραψα μουσική γι’ αυτό το άλμπουμ, συμπεριλήφθηκαν μόνο ιδέες πάνω στις οποίες είχαμε δουλέψει, αν και εγώ δεν είχα καμία σχέση με αυτό. Εάν θες να σοκάρεις, πραγματικά να σοκάρεις τον σκληροπυρηνικό, σατανικό black metal πυρήνα ή τον δεν-φοβάμαι-τίποτα death metal πυρήνα, εάν θες πραγματικά να σοκάρεις όλους αυτούς, ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει από το να κυκλοφορήσεις το “Cold lake”; Αυτό ήταν μεγάλο ταρακούνημα και σε αυτό στόχευε ο Tom κατά κάποιο τρόπο. Το αποτέλεσμα ωστόσο ήταν απρόσμενο, ακόμη και για τον ίδιο. Δεν νομίζω πως περίμενε αυτή την αντίδραση, γιατί πιστεύω πως βρισκόταν σε διαφορετικό υποκειμενικό χρονικό πλαίσιο. Τώρα όμως σου μιλάω χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «νομίζω» και «ίσως». Εάν πραγματικά θες να μιλήσεις για το “Cold lake” και να φτάσεις στη ρίζα του τι συνέβη και για ποιο λόγο, θα πρέπει να μιλήσεις με τον Tom.

Μίλησες παραπάνω για τις συνεντεύξεις. Δεν αισθάνεσαι μερικές φορές πως παραβιάζεται η προσωπική σου ζωή; Διάφοροι άνθρωποι σου κάνουν περίεργες ερωτήσεις για πράγματα τα οποία δεν έχουν κανένα λόγο να γνωρίζουν…
Ναι, όντως έτσι είναι. Το τίμημα αυτό χρειάστηκε να το πληρώσω κάπου 20 χρόνια πιο πριν, όταν ήμουν νεότερος. Όταν άφησα τους CELTIC FROST μετά το “Into the pandemonium”, συμπεριλαμβανομένου και του “Vanity/ Nemesis” στο οποίο προσπάθησα να επιστρέψω στο συγκρότημα, είχα καεί τόσο πολύ και ήμουν τόσο ανασφαλής ώστε δεν ήξερα καλά-καλά ποιος είμαι πραγματικά. Ποιος είναι αυτός ο Martin Aims τον οποίο έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι; Υπάρχει ή όχι; Προσπαθώ να υποδυθώ κάτι που δεν είμαι μήπως; Έχω έρθει αντιμέτωπος με αυτήν την κατάσταση κι έχω κάνει στον εαυτό μου όλες αυτές τις ερωτήσεις και αυτή τη στιγμή μπορώ να σου πω πως ναι, κάποιες φορές μπορεί να αποξενωθεί κανείς. Είναι όμως κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα πως δεν το ευχαριστιέμαι.

Ευχαριστώ πολύ!
Λευτέρης Τσουρέας

www.celticfrost.com

Δισκογραφία
“Morbid tales” (1984)
“To mega therion” (1985)
“Into the pandemonium” (1987)
“Cold lake” (1988)
“Vanity / Nemesis” (1990)
“Parched with thirst am I and dying” (1992)
“Monotheist” (2006)
   
                   

 

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 31/05 [NEVERMORE]

31 Μαίου, 2020 - 12:15 Μίμης Καναβιτσάδος

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: "The obsidian conspiracy" - NEVERMORE ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Peter Wichers ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:  Warrel Dane - φωνητικά Jeff Loomis - κιθάρες...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 30/05 [GARY MOORE]

30 Μαίου, 2020 - 22:45 Παναγιώτης Γιώτας

ΟΝΟΜΑ ALBUM: ''G-force'' – G-FORCE / Gary Moore ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1980 ΕΤΑΙΡΙΑ: Jet Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Gary Moore – Mark Nauseef – Willie Dee – Tony Newton ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Κιθάρες,...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 29/05 [ARTILLERY]

29 Μαίου, 2020 - 20:45 Άγγελος Κατσούρας

ΟΝΟΜΑ ALBUM:  “By inheritance” - ARTILLERY ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡΙΑ: EMI ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Flemming Rasmussen ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Flemming Ronsdorf Κιθάρες – Michael Stutzer...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 29/05 [IRON MAIDEN]

29 Μαίου, 2020 - 03:30 Παναγιώτης Γιώτας

ΟΝΟΜΑ ALBUM: ''Brave new world'' – IRON MAIDEN ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΙΑ: EMI ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Kevin Shirley – Steve Harris ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Bruce Dickinson Κιθάρες – Dave...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 28/05 [NIGHTWISH]

28 Μαίου, 2020 - 13:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Wishmaster” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Drakkar Entertainment ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Tero Kinnunen, NIGHTWISH ΣΥΝΘΕΣΗ ΓΚΡΟΥΠ: Tarja Turunen – φωνητικά Tuomas Holopainen -...

[περισσότερα]