A day to remember... 3/8 [DEF LEPPARD]

3 Αυγούστου, 2017 - 12:00

ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Hysteria” – DEF LEPPARD

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987

ΕΤΑΙΡΙΑ: Phonogram (Ευρώπη), Mercury (U.S.A & Japan)

ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Robert John “Mutt” Lange

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:

Φωνητικά – Joe Elliott

Κιθάρες  – Steve Clark, Phil Collen

Μπάσο – Rick Savage

Τύμπανα – Rick Allen

 

Δίσκος ζωής. Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το “Hysteria”. Για εμένα, για εσένα, για το ίδιο το συγκρότημα, για εκατομμύρια ανθρώπους πάνω σε τούτο το δύσμοιρο πλανήτη. Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, καλοκαίρι του 1987, όταν κυκλοφορούσε και απλά καρφωνόταν με χαρακτηριστική άνεση στο #1 κάθε γωνιάς του γαλαξία. Αυτόματα έγινε η συντροφιά μας, ο πόνος μας, η χαρά μας. Δώδεκα τραγούδια, ο μαγικός αριθμός, σαν τους Θεούς του Ολύμπου και τους μαθητές του Ιησού. Δώδεκα ΑΣΜΑΤΑ που σε αγκαλιάζουν και αγαλλιάζουν την ψυχή σου. Αυτό είναι το “Hysteria”, μυστήριο, το νιώθεις το συναίσθημα; Μπορείς να το πιστέψεις; Και αν νομίζεις ότι το έχεις καταφέρει μάλλον είσαι πολύ κοντά και αυταπατάσαι.

Λόγια και αράδες μπορούν να γραφτούν και έχουν ήδη γραφτεί για ένα από τα Ευαγγέλια της μουσικής που ακούμε. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να υμνήσω ακόμη μία φορά το πόσο κομματάρα είναι το “Pour some sugar on me” ή το “Women” και το “Rocket”. Τα έχει γράψει η ιστορία αντί για εμένα. Αυτό που εντυπωσιάζει, είναι η ιστορία πίσω από το δίσκο.

Από το 1984 και την επιστροφή της μπάντας από την περιοδεία του “Pyromania” (άλλη δισκάρα και τούτη), όταν και μαθεύτηκε ότι  ο Rick Allen χτύπησε σε ατύχημα με το αυτοκίνητό του, την αγαπημένη του Corvette, και έχασε το αριστερό του χέρι από τον ώμο. Τη στιγμή που η μπάντα πάγωσε όταν τον είδε στο νοσοκομείο. Ο Rick τους υποσχέθηκε ότι θα ξαναπαίξει, ότι θα βρει τον τρόπο να το κάνει. Άλλωστε ήταν ο “Thundergod”, ο drummer της καλύτερης μπάντας του πλανήτη. Το συγκρότημα ξεκινάει να γράψει το διάδοχο του “Pyromania” με κομμένα τα φτερά, αλλά δεν πτοείται. Ο Clark και ο Collen πιάνουν δουλειά, ο Elliott ακολουθεί και ο  Jim Steinman νιώθει ανήμπορος να μετουσιώσει σε τραγούδια τις ιδέες των LEPPARD. Ο Clark βρίσκεται συνεχώς «λιώμα» από το ποτό και τα πρώτα σημάδια του αλκοολισμού κάνουν την εμφάνισή τους. Ο Elliott μοιάζει χαμένος. Η μπάντα έχει δώσει πάνω από 2.000.000 λίρες σε στούντιο και δεν έχει ολοκληρώσει ούτε ένα τραγούδι. Σε μια στιγμή αγανάκτησης, ο Steve Clark αναφωνεί ότι δε μπορούνε να τα καταφέρουν. Είναι υπερβολικό το βάρος με το οποίο τους γέμισε ο Lange. Είναι τα hit singles που πρέπει να πετύχουν, είναι η πληρωμή των στούντιο και των ωρών που έχουν χαραμίσει εκεί μέσα. Τα προβλήματα δε σταματούν όμως. Και εκεί που ο Rick αρχίζει και συνηθίζει το νέο τρόπο παιξίματος με το ειδικό drum kit που του είχαν ετοιμάσει, ο Clark μπαίνει στην κλινική αποτοξίνωσης, μη μπορώντας να νικήσει τους δαίμονες που ο πα-ΤΕΡΑΣ του ρίζωσε βαθιά μέσα στην καρδιά και το μυαλό του. Και τη στιγμή που όλοι έχουν πάρει απόφαση ότι το «τέλος» των DEF LEPPARD είναι γεγονός, ο ΘΕΟΣ Mutt Lange κάνει την εμφάνισή του. Το ηθικό της μπάντας αναπτερώνεται και ο Μίδας – παραγωγός είναι έτοιμος για το απόλυτο, για το “Thriller” της hard rock μουσικής. Ο δίσκος αρχίζει και παίρνει τη μορφή που θέλει η μπάντα, ο Clark έχει επανενταχτεί στο συγκρότημα και οι ηχογραφήσεις που έχουν διαρκέσει τρία σχεδόν χρόνια, λαμβάνουν τέλος. Τέλος; Χαχα! Το υποτιθέμενο τελευταίο τραγούδι για τις ηχογραφήσεις του “Hysteria”, ήταν το "Arnageddon it". Μόλις το τελείωσαν, όλη η μπάντα ανακουφισμένη, ύστερα από τρία χρόνια ετοιμασίας, έφυγε από το στούντιο για να ετοιμαστεί για διακοπές... εκτός από τον Elliott. Εκεί που καθότανε σε ένα δωματιάκι, αρχίζει να παίζει με την ακουστική κιθάρα το intro του “Pour Some...”, τον ακούει ο Mutt και του λέει: "αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει εδώ και χρόνια". Το αποτέλεσμα; Τους ξαναφωνάζει όλους στο στούντιο για να ετοιμάσουν το “Pour Some...”, τους παίρνει ένα μήνα (Ιανουάριος 1987) και αυτό ήταν το τελευταίο κανονικό τραγούδι του δίσκου (αργότερα ήρθε η μίξη και η ηχογράφηση των b' sides).

Έτσι, μετά από όλα αυτά τα γεγονότα, που άλλα ήταν επίπονα και άλλα χαρούμενα, έφτασε η μέρα, 3 Αυγούστου 1987, για να γίνει «Παγκόσμια εορτή» των απανταχού μουσικόφιλων. Γιατί όντως έγινε το hard rock “Thriller”, με εφτά hit singles, με εκατομμύρια πωλήσεων ακόμα και στις μέρες μας (28 φορές πλατινένιο σε τέσσερις χώρες, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και Ηνωμένο Βασίλειο). Γιατί δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από τότε που το αγόρασα, το 2001, που να μην έχω ακούσει έστω και ένα κομμάτι. Κάθε μέρα της ζωής μου. Γιατί είναι το άλμπουμ που έχω λιώσει περισσότερες φορές από κάθε άλλο στα ακούσματα (τα MAIDEN δεν πιάνονται). Γιατί έχει παραγωγή που στις μέρες μας και με όλη τη βοήθεια της τεχνολογίας, δε μπορεί να την αναπαράγει κανένας. Γιατί είναι το κύκνειο άσμα του κιθαρίστα – ΘΕΟΥ, Steve Clark, που καταθέτει το αρτιότερο κομμάτι της καρδιάς του και της ψυχής του στο πεντάγραμμο. Γιατί έχει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών, το “Rocket”. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει λυγίσει με το “Love bites”. Γιατί μέσα από τη ζάχαρη και την αγάπη σου περάσανε και τον αντιπολεμικό υπερκόμματο “Gods of war” με στίχους που τσακίζουν. Γιατί όταν αντικρίζεις το απόλυτο, απλά προσκυνάς, υμνείς, γονατίζεις, ασπάζεσαι και σηκώνεσαι όρθιος γεμάτο περηφάνια!

Για αυτό!

 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Αποτέλεσμα εικόνας

 

Ζούμε σε μία εποχή όπου ο καθένας βγαίνει και λέει ό,τι του έρθει στο κεφάλι, χωρίς καν να καταλαβαίνει πολλές φορές τι γράφει ή κυρίως γιατί τα γράφει. Επίσης, ζούμε σε μία εποχή όπου είναι θαύμα αν κυκλοφορήσει ένας δίσκος που να περιλαμβάνει έστω 5-6 καλά τραγούδια. Οπότε, ακολουθώντας και εγώ τις επιταγές της εποχής μας, θα γράψω ό,τι μου κατέβει, αλλά με τη διαφορά ότι έχω πλήρη επίγνωση αυτών που λέω και γράφω. Επιπλέον, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, το “Hysteria” είναι ένας δίσκος που περιλαμβάνει 12 εκπληκτικά τραγούδια, ενώ δεν μπήκαν σε αυτόν τουλάχιστον 4 ακόμη, που άνετα κόντραραν στα ίσια τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.

Ο Ντίνος είπε παραπάνω όλες τις λεπτομέρειες για το τέταρτο και σημαντικότερο δίσκο στην ιστορία των DEF LEPPARD. Το μόνο που θέλω να προσθέσω εγώ –εν είδει ψυχανάλυσης- είναι ότι το “Hysteria” είναι κάτι παραπάνω από το το αγαπημένο μου EVER άλμπουμ από οποιοδήποτε συγκρότημα. Ναι, ξέρω.. ‘Ολοι έχουν ένα τέτοιο άλμπουμ. Η διαφορά είναι ότι στα 30 χρόνια που έχουν περάσει, δεν έχει υπάρξει εβδομάδα που να μην το βάλω να το ακούσω και να μου θυμίσει πόσο πολύ μου άλλαξε τη ζωή όταν ήμουν 12 χρονών! Δεν θα σας κουράσω... Άλλωστε έχουν γραφτεί ΟΛΑ για αυτόν το δίσκο. Αυτό που θέλω να υπογραμμίσω, είναι ότι πλέον δεν βγαίνουν τέτοιοι δίσκοι και μακάρι όλοι κάποτε να αποκτήσουν έναν τόσο αγαπημένο δίσκο όπως είναι για εμένα προσωπικά το “Hysteria”. Ντίνο, μην ξεχνιέσαι... έρχονται τα επετειακά shows στη Γηραιά Αλβιόνα!

Ευχαριστούμε τους θεούς του rock n’ roll που ο Mutt Lange κατάφερε να κάνει την παραγωγή στο Hysteria διότι:

α) Αν είχαμε μείνει με την αρχική επιλογή του Jim Steinman, το “Hysteria” θα ήταν η συνέχεια του “Bat out of hell” και οι LEPPARD θα ακούγονταν περισσότερο σαν QUEEN παρά σαν… DEF LEPPARD

β) Αν είχαμε μείνει με τη δεύτερη (αναγκαστική) επιλογή, αυτή του Nigel Green πίσω από την καρέκλα του παραγωγού, τότε θα είχαμε στα χέρια μας ένα “Pyromania II”. Καλό, αλλά όχι ριζοσπαστικό.

γ) Αν δεν υπήρχε ο Mutt Lange πιθανότατα ο Rick Allen δεν θα ήταν ο Rick Allen που ξέρουμε και αγαπάμε. Μπορεί, μετά το ατύχημα, να είχε τη θέληση αλλά ήταν ο Mutt που του έδειξε το δρόμο και τον έπεισε ότι είναι Ο drummer των DEF LEPPARD.

δ) Ο Mutt Lange έδειξε στους DEF LEPPARD ότι το “Hysteria” θα πρέπει να είναι μία hard rock εκδοχή του “Thriller”. Για αυτό θα πρέπει να μην φοβούνται να αγγίξουν μουσικά είδη που καμία μπάντα δεν είχε κάνει –τουλάχιστον τόσο ρηξικέλευθα- μέχρι εκείνο το σημείο. Για αυτό μην αναρωτιέστε γιατί μπήκε στο δίσκο το “Excitable” και όχι το “Fractured love”. Το δεύτερο είναι καρακλασικό LEPPARD, αλλά το πρώτο είναι μία rock εκδοχή του… Prince, όπως ήθελε ο Mutt.

ε) Μόνο ο Mutt θα μπορούσε να σκεφτεί ένα κομμάτι σαν το “Rocket”. Αν ακούσετε τις πρώιμες εκδοχές του “Rocket”, σχεδόν δεν θα το αναγνωρίσετε. Το ίδιο ισχύει και για το ομώνυμο κομμάτι, αφού ο Mutt έβαλε στην τελική μίξη 11 διαφορετικές κιθαριστικές μελωδίες!

στ) Αν δεν το έχετε καταλάβει από τα παραπάνω, ο Mutt Lange είναι το “Hysteria”… σε ευχαριστούμε, Mutt!!!  

 

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A day to remember... 16/7 [GUNS N' ROSES]

21 Ιουλίου, 2017 - 17:30 Ντίνος Γανίτης

ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “Appetite for destruction” – GUNS ‘N’ ROSES ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1987 ΕΤΑΙΡΙΑ: Geffen ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Mike Clink ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Axl Rose Κιθάρες  – Slash,...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 19/7 [Brian May, Robb Flynn, Thomas Gabriel Fischer, Russell Allen]

19 Ιουλίου, 2017 - 09:30 Χαρά Νέτη

          ΟΝΟΜΑ: Brian Harold May ΙNSTRUMENT: Κιθάρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 19 Ιουλίου 1947 [70] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Middlesex, Αγγλία ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ:...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 17/07 [Geezer Butler, Jason Rullo]

17 Ιουλίου, 2017 - 08:45 Χαρά Νέτη

        ΟΝΟΜΑ: Terence Michael Joseph Butler [Geezer Butler]  INSTRUMENT: Μπάσο ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 17 Ιουλίου 1949 [68] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Birmingham,...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 14/7 [PARADISE LOST]

14 Ιουλίου, 2017 - 17:45 Ντίνος Γανίτης

  ΟΝΟΜΑ AΛΜΠΟΥM: “One second” – PARADISE LOST ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1997 ΕΤΑΙΡΙΑ: Music for Nations ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Ulf “Sank” Sandqvist ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Nick Holmes Κιθάρες...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 12/7 [John Petrucci, Eric Adams, Sharon den Adel]

12 Ιουλίου, 2017 - 09:00 Χαρά Νέτη

        ΟΝΟΜΑ: John Peter Petrucci INSTRUMENT: Κιθάρα ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 12 Ιουλίου 1967 [50] ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Νέα Υόρκη, Η.Π.Α. ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Κατοικεί...

[περισσότερα]