A Day to remember... 9/10 [MY DYING BRIDE]

9 Οκτωβρίου, 2016 - 16:15

ΟΝΟΜΑ ALBUM: “A Line of Deathless Kings” - MY DYING BRIDE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:  2006
ΕΤΑΙΡΙΑ:  Peaceville Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ:  Mags
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά: Aaron Stainthorpe
Μπάσο: Adrian Jackson
Κιθάρα: Andrew Craighan, Hamish Glencross
Τύμπανα:  John Bennett
Πλήκτρα: Sarah Stanton

Κάθε δίσκος των βρετανών βετεράνων της doom metal εκλύει τη δική του γοητεία προς τους απανταχού λάτρεις του ήχου. Μιλάμε άλλωστε για μια μπάντα σταθμό, που καθόρισε όσο λίγες στα 90’s αυτό το νέο ρεύμα της doom που ενέχει περισσότερη μελαγχολία από ότι heavy metal. Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι αποτελεί άμεσο παράγωγο του "Peaceville Three", που μαζί με τους ANATHEMA και PARADISE LOST συμπληρώνουν το τρίο των συγκροτημάτων που άλλαξε εν πολλοίς την μουσική που εξήγαγε το Μεγάλο Βασίλειο.

Αλλά αυτά είναι πράγματα. που αν μη τι άλλο είναι γνωστά από τη μεγαλύτερη μερίδα των ακροατών της metal. Αυτό το κείμενο έχει σαν σκοπό να σας γυρίσει δέκα χρόνια πίσω, τη μέρα όπου κυκλοφόρησε το "A Line of Deathless Kings" και να ανασύρει τα συναισθήματα που σας δημιούργησε αυτός ο δίσκος. Διότι κάθε κυκλοφορία των MY DYING BRIDE αποτελεί μια βιωματική διαδικασία, εντελώς προσωπική προς τον καθένα. Η κερκόπορτα που ανοίγει ο Aaron Stainthorpe κάθε φορά που βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο, προκαλεί σοβαρό πλήγμα στο συναισθηματικό μας κόσμου. Το παραπέτασμα που έχει υψώσει η λογική προδίδεται από μια μικρή χαραμάδα, όπου λεπτό με λεπτό μεγαλώνει, όσο διαρκεί και η ακρόαση κάθε MY DYING BRIDE δίσκου. Το "A Line of Deathless Kings" δεν αποτελεί εξαίρεση. Η χρονική στιγμή όπου είδε το φως της δημοσιότητας, βρίσκει το συγκρότημα να συνεχίζει ένα εκπληκτικό σερί εξαιρετικών κυκλοφοριών μετά την επιστροφή από την προσωρινή διακοπή των δραστηριοτήτων του. Έτσι λοιπόν το μεγαλειώδες "The Dreadful Hours" (2001) και "Songs of Darkness, Words of Light" (2004), διαδέχεται το εν λόγω πόνημα, ολοκληρώνοντας με τον πιο δυνατό τρόπο την ωδή προς την μελαγχολία. Μάλιστα αυτή επισφραγίστηκε με την live κυκλοφορία του "An Ode To Woe" (2008).

Ας γυρίσουμε όμως στα του δίσκου. Οι Andrew Craighan και Hamish Glencross συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο στο καθαρά μουσικό κομμάτι, καθιστώντας τις συνθέσεις το ίδιο επιθετικές και συνάμα μελωδικές με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ίσως σε κάποια σημεία το συγκρότημα να πατάει λίγο περισσότερο γκάζι από ότι στο "Songs of Darkness...", ωστόσο ο Aaron παραμένει στο μεγαλύτερο διάστημα στην καθαρή μεριά των φωνητικών. Βέβαια, όλοι γνωρίζουμε ότι όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, πέφτουν κατακόρυφα τα επίπεδα σεροτονίνης στον οργανισμό μας και η κατάθλιψη θεριεύει. Οι κορυφαίες στιγμές του δίσκου αναμφίβολα είναι πολλές, με τα "L'Amour Detruit", "Thy Raven Wings" και "The Blood, The Wine, The Roses" να παραμένουν προσωπικές αδυναμίες.
Νίκος Ζέρης

 

Ακολουθεί η παρουσίαση που είχε γίνει στο έντυπο ROCK HARD για τον ίδιο δίσκο από την Κατερίνα Φαλέκα, καθώς και η συνέντευξη που είχε κάνει η ίδια συντάκτρια με τον ηγέτη του γκρουπ, Aaron Stainthorpe.

Όσο και να μου φάνηκε «μία από τα ίδια» με το πρώτο άκουσμα, δεν μπορώ με τίποτα να μη παρασυρθώ στα μελαγχολικά μονοπάτια που πάντα μας ταξιδεύουν οι  Άγγλοι. Με λιγότερο οργισμένη και περισσότερο σκοτεινή διάθεση, το “A line of deathless kings”, χωρίς να απομακρύνεται ιδιαίτερα από τον προκάτοχο του (αν εξαιρέσουμε τα ελαττωμένα death grunts), θα σας στείλει να μιζεριάσετε στο δωμάτιο σας. Ο Aaron ακούγεται συντετριμμένος, οι κιθάρες κλαίνε, διακριτικά πλήκτρα και CANDLEMASS επιρροές «μαυρίζουν» ακόμη περισσότερο τα κομμάτια, και το “L’ amour detruit” προκαλεί σφίξιμο στην καρδιά… Το doomy συναίσθημα είναι σαφώς πιο τονισμένο εδώ, τα κομμάτια είναι πιο αργόσυρτα και θυμίζουν λίγο τα πρώιμα άλμπουμ της μπάντας λόγω της stripped down δομής τους – και είναι φοβερό κατόρθωμα με μερικά απλά riff να καταφέρνεις να στήνεις μεγαλειώδη κομμάτια! Μια από τις ελάχιστες ακέραιες μπάντες της πρώτης γενιάς του doom/death προσφέρει για άλλη μια φορά το τέλειο soundtrack για τις μαύρες μέρες...
8,5 / 10
Κατερίνα Φαλέκα
 

MY DYING BRIDE
“The cruel taste of winter”

Οι MY DYING BRIDE πρέπει να είναι η μοναδική μπάντα από την Αγία Τριάδα του Αγγλικού doom-death (PARADISE LOST, ANATHEMA οι υπόλοιποι) που χαίρει ακόμη της εκτίμησης τόσο των παλαιών οπαδών όσο και των σκληροπυρηνικών (αλλά κατά βάθος ευαίσθητων) κάφρων. Ο Aaron Stainthorpe, εν αντιθέσει με τη μελαγχολία που αποπνέει όταν εκφράζεται καλλιτεχνικά, ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος στη μετά τσαγιού (of course!) συνομιλία μας για το νέο πόνημα της μπάντας του. Sip some tea and go!

Ποιοι είναι οι “Deathless kings”; Άκουσα εικασίες ότι αναφέρεστε από τους εαυτούς σας μέχρι τα ring wraiths του Tolkien!!!
Στην πραγματικότητα δεν αναφέρομαι καν σε ανθρώπους αλλά στα παλαιά μας άλμπουμ. Είμαι πολύ περήφανος για όλα όσα έχουμε καταφέρει με την μπάντα, από τον πρώτο μας δίσκο μέχρι σήμερα. Δε νιώθω ντροπή για όλα όσα έχουμε δημιουργήσει σε αντίθεση με κάποιες μπάντες που μισούν τις πρώιμες δουλειές τους και προσπαθούν να τις αποφεύγουν. Άκουγα το σύνολο των δίσκων μας πρόσφατα και παρόλο που η παραγωγή δεν είναι τόσο καλή σε μερικούς, συνολικά είναι φοβεροί! Ήμασταν πολύ νεαροί τότε αλλά πραγματικά νομίζω ότι γράψαμε πολύ καλά κομμάτια! Όπως λοιπόν τα είχα έτσι αραδιασμένα γύρω μου, τα είδα σα μια γενεά απέθαντων βασιλέων – και φυσικά είναι απέθαντα γιατί όταν εμείς θα έχουμε θαφτεί, αυτά θα είναι πάντα εδώ. Ίσως ακούγεται λίγο εγωιστικό αλλά τα θεωρώ σαν παιδιά μου και είμαι περήφανος για όλα, γιατί όλα άγγιξαν διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικούς τρόπους.

Ηχογραφήσατε για άλλη μια φορά με τον Mags στα Academy studio αλλά μιξάρατε το άλμπουμ στα Chapel studios στα οποία είχατε δημιουργήσει το μοναδικό μάλλον αμφιλεγόμενο άλμπουμ της καριέρας σας, το “34,788%... complete”.
Το θεωρήσαμε καλή ευκαιρία να πάμε σε ένα διαφορετικό μέρος από το οποίο θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε μια διαφορετική αίσθηση. Είναι κάπως σα μικρές διακοπούλες από το studio στο οποίο είχαμε λιώσει για 12 εβδομάδες, εξάλλου αυτή η αλλαγή περιβάλλοντος δίνει μια αίσθηση φρεσκάδας. Τα Chapel τα είχαμε όντως χρησιμοποιήσει για το “34,788%...complete” και ήμασταν ευχαριστημένοι τόσο από τον εξοπλισμό, όσο και από το ότι βρίσκονται στη μέση του πουθενά, οπότε μπορούσαμε να κάτσουμε για barbeque στον κήπο και να χαλαρώσουμε. Το τελικό mastering έγινε στα θρυλικά Abbey road στο Λονδίνο, εφόσον γνωρίζουμε τα άτομα εκεί και είναι φανταστικοί και πολύ γρήγοροι στη δουλειά τους.

Μιας και αναφερθήκαμε στο “34,788%...complete”, πως βλέπεις τώρα όλο τον μάλλον αρνητικό θόρυβο που είχε δημιουργηθεί τότε γύρω από το άλμπουμ; Πάντα επίσης ήθελα να μάθω τι έχει ολοκληρωθεί κατά 34,788%!
Βασικά ο τίτλος προέρχεται από ένα όνειρο που είχε δει ο προηγούμενος κιθαρίστας μας, Calvin, ότι δηλαδή η ανθρωπότητα έχει ζήσει το 34,788% του χρόνου της στη Γη, οπότε έχουμε αρκετό καιρό ακόμη μπροστά μας.

Δεν είμαι και πολύ σίγουρη γι’ αυτό…
Αυτή ακριβώς είναι η θεωρία, ότι δηλαδή προχωρούμε όλο και πιο γρήγορα και παρόλο που δεν έχουμε χρησιμοποιήσει πάρα πολύ από τον χρόνο μας, η επόμενη περίοδος μας εδώ θα περάσει πολύ πιο γρήγορα… Είναι μια παράξενη ιδέα προερχόμενη από ένα παράξενο όνειρο. Πάντως είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό το άλμπουμ – δε θα το είχαμε κυκλοφορήσει αν δεν ήμασταν 100% ευχαριστημένοι με αυτό. Όλοι πίστευαν ότι η εταιρία μας ανάγκασε να το κάνουμε, αλλά είμαστε με την Peaceville πάρα πολύ καιρό και ποτέ δε μας είπαν να κάνουμε κάτι με τον τρόπο που θα το ήθελαν αυτοί. Κάνουμε αυτό που μας αρέσει, εγώ και ο Andrew είμαστε ακόμη οι μοναδικοί manager της μπάντας και στην Peaceville μας λένε «Όταν έχετε έτοιμο νέο άλμπουμ φέρτε το σε εμάς να το κυκλοφορήσουμε». Εξαιρετικές εργασιακές σχέσεις! Για να επανέλθω, ξέραμε ότι θα δεχθούμε κριτικές γι’ αυτό το άλμπουμ αλλά δε μας ενδιέφερε εφόσον θέλαμε να κάνουμε κάτι πιο περιπετειώδες, κάτι που θα διεύρυνε τα όρια του heavy metal - και το κάναμε! Όταν άρχισαν λοιπόν να έρχονται οι αρνητικές κριτικές από φίλους και περιοδικά απλά τις δεχτήκαμε γιατί ξέραμε εκ των προτέρων ότι ο κόσμος δε θα καταλάβαινε τί θέλαμε να κάνουμε. Μόνο τώρα, αρκετά χρόνια μετά από την κυκλοφορία του, αρχίζει ο κόσμος να συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα είναι ένας σπουδαίος δίσκος. Βέβαια τόσο το artwork όσο και ο τίτλος ήταν παράξενα και ξένιζαν τους οπαδούς μας – δεν έμοιαζε και δεν ακουγόταν σαν MY DYING BRIDE άλμπουμ. Όμως αν εξαιρέσεις κάποια πειραματικά κομμάτια όπως το “Heroine chic”, τα υπόλοιπα είναι standard MY DYING BRIDE!

Λέγοντας όλα αυτά, βλέπεις τη μπάντα σου να πειραματίζεται στο μέλλον όπως και στο “34,788%...complete”, γιατί για να πω την αλήθεια στα τελευταία άλμπουμ δείχνετε να βαδίζετε σε ένα όμορφο μεν, ασφαλές δε μονοπάτι.
Αυτό είναι αλήθεια και μερικές φορές πρέπει να το κρατήσεις έτσι - εξάλλου αυτό είναι το στυλ που θέλουμε να παίζουμε. Όσον αφορά τον πειραματισμό, είχαμε τότε κάποιες περίεργες ιδέες στο κεφάλι μας τις οποίες τις εξωτερικεύσαμε και εφόσον πλέον δε νιώθουμε την ανάγκη να το ξανακάνουμε, πολύ απλά δεν το κάνουμε. Όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο ώριμοι ως συνθέτες, η δομή των κομματιών είναι καλύτερη και από πλευράς φωνητικών έχω κάνει πολύ σκληρή δουλειά για να τα κάνω πιο «μουσικά» και πιο απολαυστικά. Κάποιοι ανέφεραν τη λέξη «εμπορικό» γι’ αυτό το άλμπουμ, αλλά παρόλο που ίσως είναι ένα από τα πιο εμπορικά μας άλμπουμ σίγουρα δε μπορεί να χαρακτηριστεί εμπορικό με την ευρεία έννοια του όρου. Θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερά μας γιατί είναι ευκολόπιαστο και ο κόσμος μπορεί να σιγοτραγουδήσει με αυτά τα κομμάτια. Λείπουν και τα death φωνητικά αλλά είναι κάτι που έγινε εντελώς τυχαία - έτσι μας βγήκε και δε πιέσαμε καταστάσεις. Είμαι όμως σχεδόν σίγουρος ότι στο επόμενο άλμπουμ θα υπάρχουν αρκετά death φωνητικά. Και να σκεφτείς ότι είχαμε ελάχιστο χρόνο για να γράψουμε αυτό το άλμπουμ – για την ακρίβεια δεν είχα γράψει καν στίχους όταν ηχογραφούσαμε τα κομμάτια και όταν μπήκαμε στο στούντιο είχαμε έτοιμα μόνο τρία κομμάτια! Πιέστηκα πολύ με τους στίχους αλλά βγήκαν όλα πολύ φρέσκα και straight from the heart (αμετάφραστο). Επικίνδυνο βέβαια αυτό που κάναμε γιατί αν δεν είχαμε ιδέες…Σίγουρα ακούγοντάς το μετά από κάποιους μήνες θα σκεφτώ ότι μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, αλλά αυτό το λέω για κάθε άλμπουμ μας όποτε δεν έχει σημασία (γέλια)!

Τελικά ο drummer σας, Shaun Steels, αποχώρησε επίσημα σύμφωνα με ανακοίνωση που υπάρχει στο site σας. Θα είναι πλέον ο John Bennet των THE PROPHECY ο νέος μόνιμος drummer, εφόσον με αυτόν ηχογραφήσατε και παίζετε live τα τελευταία 2 περίπου χρόνια;
Δεν ξέρουμε ακόμη, εφόσον προσφέραμε τη θέση στον John, αλλά θα ήθελε να συνεχίσει να είναι μέλος και στα δύο γκρουπ οπότε δεν ξέρουμε αν θα μπορεί να είναι ο επίσημος ντράμερ μας εφόσον θεωρεί εαυτόν ως επίσημο ντράμερ των THE PROPHECY. Προς το παρόν δεν έχουμε λοιπόν κάποιον νέο μόνιμο ντράμερ. O Shaun ουσιαστικά δεν είναι μαζί μας εδώ και δύο χρόνια, οπότε όταν πριν από μερικές εβδομάδες ανακοίνωσε την αποχώρηση του δεν ήταν μεγάλο το shock εφόσον εγώ για παράδειγμα είχα να τον δω δύο χρόνια!

Κι αυτό το άλμπουμ για μία ακόμη φορά περιστρέφεται γύρω από τη μελαγχολία. Είμαι σίγουρη όμως ότι ως άτομα έχετε και εσείς ευχάριστες και ξέγνοιαστες στιγμές. Γιατί κάποιοι καλλιτέχνες επιλέγουν να εκφράσουν μέσω της τέχνης τους μόνο τις σκοτεινές πτυχές της ψυχής;
Για εμένα οι ΜY DYING BRIDE είναι η medical band μου (γέλια)! Μέσω της μουσικής και των στίχων μου υποβάλλω τον εαυτό μου σε μια κάθαρση από τη μαυρίλα που έχω μέσα μου και αποβάλλοντας όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα μπορώ να βγω έξω ανανεωμένος, να πιω μια μπύρα και να περάσω καλά (σ.σ. κι εμείς τί φταίμε να σας ακούμε και ενώ είμαστε καλά να πιάνουμε πάτο;;;). Υπάρχει πάντα κι αυτός ο κρυφός, τραγικός ρομαντισμός που οι πιο συνειδητοποιημένοι οπαδοί μας εύκολα εντοπίζουν… Δεν ξέρω γιατί μου αρέσει να γράφω έτσι – απλά το κάνω και πολύ σπάνια γράφω κομμάτι με ευχάριστο τέλος. Μάλλον μου αρέσει η τραγωδία των πραγμάτων.

Πολλές φορές η μουσική σας δημιουργεί εικόνες και το οπτικό κομμάτι της μπάντας εκφράζονταν πάντα με πολύ γούστο. Αν η μουσική σας ήταν ταινία, τί θα πραγματεύονταν;
Είμαστε όλοι μεγάλοι οπαδοί του “The lord of the rings” αλλά μάλλον η μουσική μας θα κολλούσε μόνο στα πολύ λυπητερά σημεία. Ξέρεις, όλες οι ταινίες είναι έτσι φτιαγμένες ώστε να εμπεριέχουν λίγο από όλα τα συναισθήματα και δεν είναι μονίμως σκοτεινά και μελαγχολικά όπως τα κομμάτια μας. Θα μπορούσε να είναι μια τραγική ερωτική ιστορία όπως αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, αλλά πιο σκοτεινή …ίσως ένας από τους εραστές να ήταν βρικόλακας ώστε να υπάρχει και μια αναπάντεχη τροπή! “Romeo and Juliet, the vampire erotica” – αυτός θα είναι και ο τίτλος του επόμενου άλμπουμ μας (γέλια)!

Έχετε χρησιμοποιήσει συχνά στοιχεία από τη θρησκεία είτε σε video clips ή ακόμη και προσωπικά εσύ στα live (με την στάση του εσταυρωμένου). Αυτό έχει εγείρει το ερώτημα αν οι MY DYING BRIDE είναι κατά βάθος ένα χριστιανικό συγκρότημα (χλωμό) ή αν απλά χρησιμοποιείτε τα θρησκευτικά αυτά στοιχεία συμβολικά.
Δεν είμαι θρησκευόμενος αν και καταλαβαίνω την ανάγκη των περισσότερων ανθρώπων να χρησιμοποιούν τη θρησκεία για να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες της καθημερινότητας - αν και προσωπικά δεν έχω δει να με έχει βοηθήσει στο ελάχιστο η θρησκεία στη ζωή μου. Θεωρώ εντελώς ηλίθιο ένα βιβλίο να μου υπαγορεύει κανόνες τους οποίους πρέπει να ακολουθήσω. Εξάλλου όσο πιο φανατικοί γίνονται οι άνθρωποι τόσο χειρότερο και επικίνδυνο γίνεται. Θα έπρεπε όλοι να αναλογιστούν ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη/απόδειξη ότι ο θεός όντως υπάρχει, άρα σταματήστε να αλληλοσκοτώνεστε! Είναι κάτι το οποίο σιχαίνομαι στις θρησκείες! O θεός δείχνει να είναι μια πολύ καταστροφική οντότητα και οι οπαδοί του πολύ πρόθυμοι να σκοτώσουν στο όνομά του. Η θρησκεία απλά δε δουλεύει. Θα ήταν ωραίο όλοι να αγαπούν και να βοηθούν αλλήλους αλλά αυτό απλά δε συμβαίνει. Χρησιμοποιώ θρησκευτικά σύμβολα λοιπόν για να κάνω πιο κατανοητά αυτά που θέλω να πω, και αναφέρομαι συνήθως στο χριστιανισμό διότι είναι η εμφανώς πιο διαδεδομένη θρησκεία στο δυτικό κόσμο από τον οποίο προέρχομαι και στον οποίο ανήκουν οι περισσότεροι οπαδοί μας. Δεν το κάνω επειδή είναι η θρησκεία που σιχαίνομαι περισσότερο αλλά επειδή αν μιλούσα για βουδισμό ούτε και εγώ δε θα καταλάβαινα τί λέω.

Πάντως ακόμη και στις πρώιμες δουλειές σας, είχατε πολύ χαρακτηριστικό ήχο. Ποια συστατικά βρίσκονταν στο καζάνι των MY DYING BRIDE εκείνη την εποχή;
Οι CELTIC FROST και οι CANDLEMASS! Οι CELTIC FROST ήταν πάντα ένα πολύ avant garde συγκρότημα, με πολύ αργά, morbid κομμάτια αλλά ταυτόχρονα έπαιζαν και γρήγορο death metal, ενώ χρησιμοποιούσαν και, ανήκουστα για την εποχή, έγχορδα. Όταν λοιπόν άρχισαν να παίζουν βλακείες σκεφτήκαμε να συμπληρώσουμε εμείς το κενό που άφησαν και να συνεχίσουμε από εκεί που αυτοί «χάθηκαν». Χωρίς αυτές τις δύο μπάντες μάλλον θα γέρναμε περισσότερο προς το death ενώ τώρα νιώθω ότι είμαστε περισσότερο ολοκληρωμένοι καλλιτέχνες σε όλα τα επίπεδα, όπως ήταν λ.χ. οι CELTIC FROST, παρά απλοί μουσικοί.

Άκουσες το νέο CELTIC FROST;
Πήρα όρκο να μην το ακούσω πριν ολοκληρώσουμε το άλμπουμ μας γιατί δεν ήθελα να δω που βρίσκονται τώρα μουσικά φοβούμενος μη μπω στον πειρασμό να πω στα παιδιά να κάνουμε κάτι παρόμοιο! Ευτυχώς είναι σε διαφορετικό επίπεδο από εμάς και το άλμπουμ είναι πραγματικά καλό!

Ποιος είχε την ιδέα του βιολιού. Ήταν συνειδητή απόφαση «Θα βάλουμε ένα βιολί ας βρούμε κάποιον που να ξέρει να παίζει» ή ο Martin Powell ήταν φίλος σας και σκεφτήκατε «Ας δοκιμάσουμε και βλέπουμε»;
Στην πραγματικότητα ήταν ιδέα του Martin, εμάς δε μας πέρασε ποτέ από το μυαλό! Ψάχναμε για μπασίστα και είχαμε βάλει αγγελία στα μουσικά περιοδικά οπότε μας έγραψε τόσο ο Adrian όσο και ο Martin, αλλά προσελάβαμε τον Adrian που ήταν ο πρώτος. Γράφοντας λοιπόν στον Martin για να του εξηγήσουμε ότι η θέση ήταν ήδη πιασμένη μας είπε ότι παίζει και βιολί! Μας έστειλε το demo μας με το βιολί του να παίζει από πάνω και το βρήκαμε φανταστικό οπότε τον δεχθήκαμε στην μπάντα ως βιολιστή πλέον!

Και η μετέπειτα μετάβαση από τα death στα καθαρά φωνητικά;
Όταν ξεκινούσαμε δεν έδινα και πολύ σημασία στο συναίσθημα που απέπνεε το κάθε κομμάτι, απλά έκανα death φωνητικά ακόμη και όταν δεν ταίριαζαν λ.χ. έγραφα ωραίους, ρομαντικούς στίχους και στη συνέχεια τους ούρλιαζα (γέλια). Ευτυχώς κάποια στιγμή κάθισα και το σκέφτηκα, οπότε όταν υπάρχει πλέον κάποιο συναισθηματικό σημείο και η μουσική είναι πολύ μελαγχολική, τα φωνητικά για να ταιριάζουν γίνονται πιο μελωδικά. Όσο για το τελευταίο άλμπουμ, είχαμε περισσότερα αργά και μελαγχολικά κομμάτια και σαφώς λιγότερη οργή οπότε τα death φωνητικά ελαχιστοποιηθήκαν. Το κομμάτι “The child of eternity” που ήταν πιο επιθετικό, ένα death metal κομμάτι στην πραγματικότητα, το συμπεριλάβαμε στο single “Deeper down” επειδή δεν ταίριαζε με το κλίμα του δίσκου. Πάντως νιώθω πολύ τυχερός με τα φωνητικά γιατί μπορώ να τραγουδήσω σε death style και αμέσως μετά να τραγουδήσω καθαρά χωρίς να φαλτσάρω. Είμαι τυχερός που κάνω death φωνητικά 16 ολόκληρα χρόνια και δεν έχω καταστρέψει το λαρύγγι μου! Είναι ο πιο ακραίος ήχος που μπορεί να παράγει ένας άνθρωπος, και μερικές φορές όταν τα δίνω όλα βλέπω αστεράκια και νιώθω ότι θα πεταχτούν τα μάτια μου έξω από τις κόγχες (γέλια)! Πάντως αν και είμαστε επιδεκτικοί στο να φεύγουμε λίγο από τις βάσεις μας νιώθω ότι ποτέ δε θα ξεφύγουμε τόσο ώστε να ξενίσουμε το σύνολο των οπαδών μας, και εμάς τους ίδιους επίσης. Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να γίνουμε εκατομμυριούχοι από αυτό – αν θέλαμε κάτι τέτοιο θα παίζαμε σαν τους METALLICA! Ως manager της μπάντας μου έχω δει όλες αυτές τις βρωμιές και έχω δυστυχώς έρθει σε επαφή με τα καθίκια της μουσικής βιομηχανίας αλλά ξέρω πλέον πως λειτουργούν τα πάντα και μπορώ να αποφεύγω τις κακοτοπιές.

Έχεις να συμπληρώσεις κάτι όσον αφορά το νέο άλμπουμ λ.χ. κάποιο video που ετοιμάζετε…
Κουφό που αναφέρθηκες στο video, γιατί ακριβώς μπροστά μου υπάρχει έτοιμο το video clip του δεύτερου single μας που αφορά το κομμάτι “I cannot be loved” το οποίο μόλις σήμερα το πρωί ήρθε στα χέρια μου! Παρόλο που δεν έχω ημερομηνία κυκλοφορίας του single, ήθελα να τελειώσουμε γρήγορα το video γιατί πάντα καθυστερούμε ελεεινά σε αυτό το θέμα. Να φανταστείς στο video για το πρώτο single “Deeper down” δεν εμφανιστήκαμε καν, γυρίστηκε εξ ολοκλήρου από κάποιον άλλο. Αυτό εδώ όμως το σκηνοθέτησα εγώ, ξέρεις διάλεξα τις τοποθεσίες και είπα στον κάθε ένα που να στέκεται, οπότε ανυπομονώ να το δω.

Δεν το είδες ακόμα;
Όχι σκέφτηκα ότι η Κατερίνα έρχεται πρώτη (γέλια). Κάποια video είναι σκατά και κάποια είναι όμορφα οπότε σκέφτηκα ότι αν το έβλεπα και ήταν σκατά θα είχε αρνητική επίδραση στη συνέντευξη γιατί θα ήμουν νευριασμένος και οι απαντήσεις μου θα ήταν μονολεκτικές, ξέρεις, “Yes”, “No”, “Whatever”. Οπότε θα κάτσω μετά με ένα φλιτζάνι τσάι να το δω με την ησυχία μου (και εδώ αρχίζει μια συζήτηση περί τσαγιού, κρασιού και φαγητού οπότε το χάσαμε το θέμα!).

Κατερίνα Φαλέκα  
 

 

 

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

A Day To Remember... 11/09 [WARRANT]

11 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:15 Ντίνος Γανίτης

ΜΠΑΝΤΑ: WARRANT ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Cherry pie” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1990 ΕΤΑΙΡEΙΑ: Columbia ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Beau Hill ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Jani Lane - φωνητικά Joey Allen - κιθάρα Erik...

[περισσότερα]

A Day To Remember… 10/09 [VOLBEAT]

10 Σεπτεμβρίου, 2020 - 10:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

ΜΠΑΝΤΑ: VOLBEAT ΑΛΜΠΟΥΜ: “Beyond hell/Above heaven” ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ETAIΡΕΙΑ: Vertigo ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jacob Hansen ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Michael Poulsen – φωνητικά, ρυθμική κιθάρα...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 10/09 [KAMELOT]

10 Σεπτεμβρίου, 2020 - 03:45 Παναγιώτης Γιώτας

ΟΝΟΜΑ ALBUM: ''Poetry for the poisoned'' - KAMELOT ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΙΑ: Edel music – KMG Records ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sascha Paeth - ''Miro'' ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Φωνητικά – Roy Khan...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 07/09 [STONE SOUR]

7 Σεπτεμβρίου, 2020 - 04:00 Έλενα Μιχαηλίδου

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Audio secrecy” – STONE SOUR ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2010 ΕΤΑΙΡΙΑ: Roadrunner ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Stone Sour & Nick Raskulinecz  ΣΥΝΘΕΣΗ: Corey Taylor– φωνητικά Josh Rand – ρυθμική...

[περισσότερα]

A Day To Remember... 05/09 [NILE]

5 Σεπτεμβρίου, 2020 - 17:15 Γιάννης Σαββίδης

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Black seeds of vengeance” - NILE  ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2000 ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Relapse ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Karl Sanders, Bob Moore ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ: Κιθάρες, φωνητικά - Karl Sanders Κιθάρες,...

[περισσότερα]