ΑΝΘΡΑΚΑΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ

2 Οκτωβρίου, 2017 - 02:00

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που έχουν αναρωτηθεί πως στο καλό γίνεται ένα άλμπουμ που ακούγεται στα αυτιά τους από κακό ως πολύ μέτριο (στην καλύτερη) να έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα δίσκων και να θεωρείται συχνά κλασικό στη δισκογραφία ενός συγκροτήματος. Είναι ενδεικτικό της δύναμης που είχε η μουσική βιομηχανία τη δεκαετία του ‘80 (κυρίως) ώστε κατάφερνε να μετατρέπει μέτρια άλμπουμ σε τεράστιες εμπορικές επιτυχίες. Αυτονόητα υπάρχουν και οι περιπτώσεις μεγάλων συγκροτημάτων όπου μπορούν και πουλάνε δίσκους σχεδόν από κεκτημένη ταχύτητα ανεξαρτήτως ποιότητας υλικού (π.χ. “St. Anger” ή “Dark passion play”). Ενδεικτικά θα αναφερθούμε σε τρία πολύ κλασικά άλμπουμ τα οποία μνημονεύονται για ξεχωριστούς λόγους σαν κλασικά του είδους αλλά...η αλήθεια απέχει πολύ από την πραγματικότητα!

VAN HALEN – “Diver down”: Το πέμπτο άλμπουμ των Αμερικανών κυκλοφόρησε το 1982 και μέχρι σήμερα έχει πουλήσει σχεδόν 5 εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στην Αμερική! Πρόκειται για τον ορισμό της κεκτημένης ταχύτητας που αναφέραμε παραπάνω αφού ότι και να κυκλοφορούσαν οι VAN HALEN μέχρι την αποχώρηση (και) του Hagar γινόταν πλατίνα! Εδώ όμως πρόκειται για οφθαλμοφανή...απάτη! Τα αδέλφια Van Halen, o Roth & o Anthony ηχογραφούν 12 τραγούδια, τα πέντε εκ των οποίων είναι διασκευές (!) και τα τρία instrumental! Επιπλέον η συνολική διάρκεια του “Diver Down” με το ζόρι ξεπερνάει τη μισή ώρα ενώ και η ποιότητα του πρωτότυπου υλικού είναι στην καλύτερη αμφίβολη! Δεν είναι τυχαίο που ο δίσκος είναι περισσότερο γνωστός για την –ομολογουμένως καλή- διασκευή του “Pretty woman” (Roy Orbinson).

MOTLEY CRUE: “Girls, girls, girls”: Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτός ο δίσκος θεωρείται τόσο κλασικός. Ναι, είχε μέσα το ομώνυμο κομμάτι και το “Wild side”. Ναι, είχε ένα φανταστικό video clip. Ναι, ήταν οι Crue που μέσα από την υπερβολή και την απόλυτη πραγμάτωση του τρίπτυχου sex, drugs and rock n’ roll αποτύπωναν σε υπερθετικό βαθμό το Sunset Strip και τη σκηνή του L.A. Αλλά από τραγούδια...η χρυσή μετριότητα. Μέχρι και ο ίδιος ο Nikki Sixx έχει εκφράσει τουλάχιστον δύο φορές την απορία του αναφορικά με το πως αυτός ο δίσκος θεωρείται κλασικός. Μάλιστα, την τελευταία φορά ζήτησε από τους οπαδούς μέσω της προσωπικής του σελίδας στο facebook να αναφέρουν με σχόλιο τέσσερα κομμάτια από το δίσκο με δύο όρους: α) να μην είναι μέσα σε αυτά το ομώνυμο κομμάτι και το “Wild side” και β) να μην το...γκουγκλάρουν! Ενδεικτικό του ότι ακόμη και ο βασικός συνθέτης του δίσκου θεωρεί το υλικό κατώτερο των περιστάσεων.

QUIET RIOT: “Metal health”: Ο δίσκος που έχει μείνει στην ιστορία σαν το πρώτο heavy metal άλμπουμ που κατέκτησε την κορυφή του Billboard πίσω στο 1983. Έχει γίνει έξι φορές πλατίνα χάρη κυρίως στη διασκευή του “Cum on feel the noize” (SLADE) αλλά και στο συναυλιακό ομώνυμο κομμάτι. Από εκεί και πέρα όμως...το χάος! Δεν είναι ότι τα κομμάτια είναι τόσα ανυπόφορα αλλά σίγουρα είναι τόσο τυπικά για την εποχή που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τα έξι εκατομμύρια αγοραστές στην Αμερική ευχαριστήθηκαν το άλμπουμ στην ολότητά του ή σταματούσαν τη βελόνα του πικάπ (και την κασέτα) με το τέλος του δεύτερου κομματιού αφού τα δύο προαναφερθέντα τραγούδια είχαν τοποθετηθεί πανέξυπνα στην αρχή από τον παραγωγό Spencer Proffer.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κι άλλα (π.χ. “Crusader” ή και γιατί όχι το “Persistence of time”). Ίσως, θα πρέπει να γίνει και μόνιμη στήλη στο Rock Hard. Το σίγουρο είναι ότι ο καθένας έχει στο μυαλό του κάποια τέτοια άλμπουμ όπου ο θησαυρός ή μάλλον η πλατίνα αποδείχτηκε άνθρακας!
Σάκης Νίκας

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]