Βίοι παράλληλοι: Ritchie Blackmore – Gary Moore

14 Φεβρουαρίου, 2014 - 14:45

blackmore1Ο Πλούταρχος (όχι ο Γιαννάκης...ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός, έτσι;) έμεινε κυρίως γνωστός στους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους για τη συγγραφή βιογραφιών επιφανών Ελλήνων και Ρωμαίων ανδρών. Στη σύγχρονη εποχή και στον ευρύτερο rock χώρο θα μπορούσε κάποιος να καταγράψει αρκετούς παράλληλους βίους που στην πορεία των ετών παρουσίασαν κοινά στοιχεία και απασχόλησαν πολλούς fans σε όλο τον κόσμο. Ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή των Ritchie Blackmore και Gary Moore. Δύο κιθαρίστες που ξεκίνησαν περίπου την ίδια εποχή, καθιερώθηκαν και σημάδεψαν το classic rock με το μοναδικό ήχο της κιθάρας τους και κάποια στιγμή αποφάσισαν να επικεντρωθούν στη μεγάλη τους αγάπη απογοητεύοντας ένα τεράστιο κομμάτι του rock ακροατηρίου. Το ερώτημα που διερευνούμε εδώ είναι το κατά πόσο ένας μουσικός είναι «υποχρεωμένος» να αφουγκράζεται το κοινό του ή όχι; Πότε η καλλιτεχνική του πορεία καθορίζεται εν πολλοίς από την «πελατεία» του (η συγκεκριμένη λέξη μπορεί να αποδοθεί και εκτός εισαγωγικών) και αν θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη; Ο Gene Simmons είναι, για παράδειγμα, θιασώτης της άποψης ότι ένα συγκρότημα πρέπει πάντα να ακούει τους οπαδούς του. Μάλιστα, είχαμε την ατυχία να ακούσουμε και τους συγκεκριμένους στίχους σε ένα από τα χειρότερα τραγούδια στην ιστορία των KISS με τίτλο “You wanted the best”. Και τι γίνεται, αλήθεια, με το ζήτημα της αξιοπιστίας και της καλλιτεχνικής υστεροφημίας;

ritchie-blackmore-smash1Λατρέψαμε τον Ritchie Blackmore για 30 σχεδόν χρόνια και παρακολουθήσαμε στενά την πορεία του από την ίδρυση των DEEP PURPLE μέχρι και τις πρώτες δουλειές των BLACKMORE’S NIGHT. Είναι ο άνθρωπος που σημάδεψε ανεξίτηλα τη rock μουσική με την κιθάρα και τις συνθέσεις του. Ανήκει δικαιωματικά στο πάνθεον των σπουδαιότερων κιθαριστών όλων των εποχών ενώ έχουν φάει γλυκό ψωμί από αυτόν δεκάδες καλλιτέχνες (μερικοί, μάλιστα, τρώνε ακόμη...). Πρόσφερε τουλάχιστον 5 υπερκλασικούς δίσκους με τους PURPLE και τους RAINBOW και έθεσε τις βάσεις για το νεοκλασικό στυλ κιθάρας εμπλουτισμένο με blues στοιχεία που βρήκε πιστούς ακολούθους σε καλλιτέχνες όπως ο Yngwie Malmsteen, o Axel Rudi Pell, o Randy Rhoads, o George Lynch κ.α. Κάποια στιγμή αποφάσισε να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ βασισμένο blacknightστη μεσαιωνική/αναγεννησιακή μουσική. Φόρεσε, λοιπόν, το κολλάν και τα ανάλογα ενδυματολογικά αξεσουάρ, πήρε μαζί την ξελογιάστρα μούσα του και ηχογράφησε το “Shadow of the moon” αφήνοντας πολύ θετικές εντυπώσεις σε όλους μας. Οι BLACKMORE’S NIGHT ήταν ένα project του ανθρώπου με τα μαύρα, ένα διάλειμμα μέχρι την επόμενη δουλειά των RAINBOW. Αυτά, άλλωστε, δήλωνε και ο ίδιος ο Blackmore εκείνη την εποχή. Πάνω από 15 χρόνια μετά, μία μοχθηρή πεθερά, μία μισητή σύζυγο και άπειρα μάγια/βουντού που έχουν κάνει στον πάλαι ποτέ επιδραστικό κιθαρίστα, οι BLACKMORE’S NIGHT είναι το πιο σταθερό...project του Ritchie Blackmore. Ομολογώ, προσωπικά, ότι συνεχίζω και αγοράζω κάθε νέα κυκλοφορία του αλλά αυτό οφείλεται περισσότερο σε ένα δικό μου εγκεφαλικό καρκίνωμα. Η αλήθεια είναι ότι από το 2003 και μετά οι δίσκοι των BLACKMORE’S NIGHT δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Ο Blackmore δεν είναι, άλλωστε από τους μουσικούς εκείνους που θα άκουγε το κοινό του. Ποτέ δεν το έκανε. Ήταν ένας κιθαρίστας που τις περισσότερες φορές δεν έριχνε καν ούτε μία ματιά στους οπαδούς στα live. Η παντοτινή αγάπη του ήταν αυτή ακριβώς η μουσική και οι προσεκτικοί παρατηρητές –έστω και ετεροχρονισμένα- είχαν εντοπίσει τα πρώτα ψήγματα σε πολλά τραγούδια των RAINBOW (βλ. “Rainbow eyes”, “Temple of the king”, “Sixteenth century greensleeves” κτλ.). Δυστυχώς για όλους εμάς, όλα δείχνουν ότι ο Blackmore θα παραμείνει πιστός σε αυτό το μουσικό του ταξίδι δίχως επιστροφή. Και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει μία ολόκληρη γενιά εκεί έξω που δεν εκτιμά –όσο θα έπρεπε τουλάχιστον- τη συνεισφορά του εκκεντρικού κιθαρίστα. Αντίθετα, σύγχρονοί του κιθαρίστες όπως οι Jimmy Page, Jeff Beck, Tony Iommi, Brian May κ.α., μνημονεύονται πάντα με τα καλύτερα λόγια και η υστεροφημία τους είναι εξασφαλισμένη.

gary moore 1Παράλληλη πορεία είχε και ο Ιρλανδός κιθαρίστας Gary Moore. Ουσιαστικά ξεκίνησε στα 70s και πέρασε –έστω και για λίγο- από μπάντες όπως οι SKID ROW, οι COLLOSEUM II και οι THIN LIZZY. Ήταν όμως η προσωπική του καριέρα εκείνη που μας έδωσε μερικά από τα καλύτερα hard rock και blues άλμπουμ ενώ για 15 περίπου χρόνια (1978-1992) όλοι σχεδόν οι δίσκοι του ήταν από αρκετά καλοί ως εντυπωσιακοί. Από το “Back on the streets” και το “Corridors of power” μέχρι τα “Still got the blues” και “After hours”, ο Moore δεν στματούσε να μας εκπλήσσει τόσο με τη Gibson του όσο και με τις συνθέσεις του οι οποίες έιχαν σαν βάση το hard rock (τουλάχιστον μέχρι το 1989) αλλά ήταν εμπλουτισμένες από blues και κέλτικα στοιχεία. Όπως και ο Blackmore, έτσι και ο Moore αποφάσισε να κάνει μία μουσική...παράκαμψη. Μετά την εμπορική επιτυχία του “After the war” ηχογράφησε ένα blues album το οποίο όχι μόνο πέτυχε τρελές πωλήσεις αλλά αγκαλιάστηκε και από το rock ακροατήριο. Το “Still got the blues” ήταν ένα εξαιρετικό blues άλμπουμ ενώ και η συνέχεια με το “After hours” ήταν ικανοποιητική. Κάπου εκεί, όμως, ο Moore απεμπόλησε πλήρως τo rock παρελθόν προς μεγάλη απογοήτευση των χιλιάδων οπαδών του σε όλο τον κόσμο. Και όμως, ο Ιρλανδός κιθαρίστας ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τα blues. Δυστυχώς για αυτόν, όμως, η πλειονότητα των οπαδών του δεν τον ακολούθησε στο «νέο» του ταξίδι και οι πωλήσεις του συρρικνώθηκαν. Ίσως είχε να κάνει και με gary-moore2την εποχή γενικότερα...ποιος ξέρει; Το σίγουρο είναι ότι όσο περνούσαν τα χρόνια, οι κυκλοφορίες του γίνονταν ολοένα και πιο εξεζητημένες και μονοδιάστατες. Ακόμη θυμάμαι τη μία και μοναδική εμφάνιση του στην Αθήνα το 2008 όταν ένας οπαδός ζητούσε επίμονα το “Loner” για να εισπράξει ένα μεγαλοπρεπέστατο “Fuck off! I’m the loner” από τον Gary. Κάποια στιγμή ο Gary υπονόησε ότι θα έκανε την επιστροφή του στο rock. Πάντως, η ζωντανή εμφάνισή του την Αγγλία βασισμένη στο hard rock ρεπερτόριό του ήταν σε γενικές γραμμές αναιμική κάτι που φανέρωνε ότι η καρδιά του Moore βρισκόταν αλλού. Ο θάνατός του σκόρπισε θλίψη σε όλους μας αλλά η κληρονομιά του είναι βαριά και ευτυχώς τιμάται από πολλούς μουσικούς (ακόμη και στη χώρα μας, με τα ετήσια live shows των REMEMBER LIZZY).

Θα θέλαμε να συνέχιζαν οι δύο αυτοί μουσικοί την απρόσκοπτη πορεία τους στο rock μονοπάτι; Φυσικά, ναι! Θα επιθυμούσαμε να είχαμε βιώσει περισσότερες rock συναυλιακές εμπειρίες από αυτούς; Εννοείται! Θα ήταν όμως τίμιο από μέρους τους να μας «ξεγελούν» με μέτριες και ανέμπνευστες κυκλοφορίες; Σίγουρα, όχι! Ο Ritchie Blackmore και ο Gary Moore μπορεί να μην άκουσαν ποτέ τις εκκωφαντικές φωνές των χιλιάδων οπαδών τους αλλά άκουσαν την καρδιά τους και παρέμειναν αυθεντικοί. Για αυτό μόνο, θα πρέπει να χαίρουν της απεριόριστης εκτίμησής μας...και ας έδινα το ένα μου νεφρό για να ξανακούσω τη ζαχαρένια Stratocaster να παίζει το “Stargazer” ή το “Highway star”.

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (DREAM THEATER, 14/7/2000, Rockwave festival, Οικολογικό Πάρκο Λεωφ. Δημοκρατίας)

30 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Φίλιππος Φίλης

Αν είναι να σας μιλήσω για τις καλύτερες μου συναυλίες, μάλλον θα έγραφα για τις περιπτώσεις όπου είχα τη τύχη να παρακολουθήσω ιστορικά συγκροτήματα ή καλλιτέχνες όπου όλα είχαν στηθεί με απόλυτο...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (METALLICA, 24/6/2010, Sonisphere Festival, Terra Vibe)

19 Ιουνίου, 2020 - 02:30 Γιάννης Σαββίδης

Το αφεντικό εμίλησε και μας έβαλε να μιλήσουμε για την αγαπημένη και καλύτερη συναυλία της ζωής μας. Για μαντέψτε ένα λεπτό, όσοι έχετε διαβάσει κείμενα μου στο παρελθόν, για ποια θα μπορούσα να...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]