ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΝΣΟΛΑ

27 Δεκεμβρίου, 2011 - 13:00

mixing-deskΕίναι συχνό το φαινόμενο να ακούμε κάποιο δίσκο –είτε προσεκτικά είτε «στα πεταχτά»-, να γουστάρουμε τα κομμάτια και το συγκρότημα και να μας αρέσει συνολικά αυτό που έχουμε αγοράσει (ή «κατεβάσει»). Αυτό που επίσης συμβαίνει συχνά είναι να αγνοούμε ποιος βρίσκεται πίσω από το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Κάποιοι δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να μάθουν ποιος έχει αναλάβει την παραγωγή ενός δίσκου ή ποιος ήταν υπεύθυνος για το ποιοι ενισχυτές θα χρησιμοποιηθούν, πως θα τοποθετηθούν τα μικρόφωνα, που θα στηθούν τα τύμπανα κτλ. Κάποιοι, πάλι, δεν προλαβαίνουν λόγω του γρήγορου ρυθμού ζωής να συλλέξουν όλες αυτές τις πληροφορίες που πιθανό να ακούγονται υπερβολικά τεχνικές για τα δικά τους γούστα. Ωστόσο, η παραγωγή και το τελικό mastering ενός δίσκου καθορίζουν σε πολύ μεγάλο ποσοστό αν τελικά θα εκτιμήσει ή όχι κάποιος ένα άλμπουμ που θα πέσει στα χέρια του. Επειδή ανήκω στη μερίδα εκείνων των ατόμων που αρέσκονται στο να αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι θεωρώντας ότι, προτού τα φώτα της δημοσιότητας πέσουν πάνω σε ένα συγκρότημα, υπάρχει μία ολόκληρη ομάδα πίσω από αυτό που δουλεύει σκληρά για την ανάδειξη μίας μπάντας, σκέφτηκα να παρουσιάσω τέσσερις παραγωγές που σημάδεψαν τον σκληρό ήχο. Επέλεξα μία παραγωγή από κάθε μία από τις προηγούμενες δεκαετίες ελπίζοντας στο τέλος του άρθρου να δείξω ότι οι συγκεκριμένοι δίσκοι δεν θα διατηρούσαν σε τόσο μεγάλο βαθμό την υστεροφημία τους αν δεν υπήρχε ο κατάλληλος παραγωγός πίσω από την κονσόλα.

 

1975, Alice Cooper“Welcome to my nightmare” (Παραγωγός: Bob Ezrin)

 

bob ezrin alice cooperΟ Alice Cooper έχει δηλώσει πολλές φορές ότι ο Bob Ezrin υπήρξε το έκτο μέλος για την original μπάντα της δεκαετίας του 70. Ο Ezrin ήταν πραγματικά ένας ισχυρογνώμων και αυταρχικός παραγωγός με πολύ συγκεκριμένες ιδέες στο μυαλό του που περίμενε (φυσικά) να υλοποιηθούν από το εκάστοτε συγκρότημα. Μάλιστα οι KISS τον παρομοίωσαν κάποτε με ομαδάρχη σε κατασκήνωση ανηλίκων! Δεν είχαν και πολύ άδικο αφού ο Ezrin κυκλοφορούσε με μία σφυρίχτρα περασμένη στο λαιμό του και κανένας δεν επιτρεπόταν να πράττει του κεφαλιού του. Στο “Welcome to my nightmare” τόλμησε να χρησιμοποιήσει αρκετά πνευστά, πλήκτρα, έγχορδα, ορχήστρες και άλλα «αιρετικά» (ιδιαίτερα για εκείνη την εποχή) εργαλεία προκειμένου να αναδείξει όσο πιο γλαφυρά γίνεται τους εφιάλτες του Steven. Παντρεύοντας το rock με τη jazz και το Broadway μέσα σε μία horror αισθητική, ο Ezrin κατάφερε να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του Alice Cooper και να καταθέσει ένα αριστουργηματικό, από ακουστικής πλευράς, άλμπουμ. Μακάρι να ήταν και το δεύτερο μέρος εξίσου εντυπωσιακό...

 

1987, DEF LEPPARD – “Hysteria” (Παραγωγός: Robert JohnMuttLange)

 

mutt langeΠροσωπικά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη παραγωγή είναι ό,τι καλύτερο έχει παρουσιαστεί στο hard rock. Και μόνο το γεγονός ότι οι DEF LEPPARD είχαν αρχίσει το pre-production από το 1984 και ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1987 (!) δείχνει πολλά για την λεπτομέρεια με την οποία προσέγγισε τα πράγματα το καμάρι του Sheffield. Βέβαια, είχαν προηγηθεί μία αποτυχημένη απόπειρα με τον Jim Steinman (που κόστισε πολλά χρήματα και δεν έμεινε τίποτα που να χρησιμοποιήθηκε τελικά στο “Hysteria”) καθώς και το αυτοκινητιστικό ατύχημα του Rick Allen την παραμονή της πρωτοχρονιάς το 1984 που του στοίχισε το ένα χέρι. Με λίγα λόγια, οι DEF LEPPARD άρχισαν να δουλεύουν με τον Mutt Lange το 1985. Το αποτέλεσμα, δύο χρόνια μετά, ήταν απλά εκθαμβωτικό! Ήταν η πιο λουστραρισμένη, ογκώδης και καθαρή παραγωγή που είχε παρουσιαστεί από ένα hard rock group. Μιλώντας με τον Joe Elliott πριν από ένα χρόνο, δεν παρέλειψε να μου υπογραμμίσει ότι μόνο για τα δεύτερα φωνητικά του “Rocket” χρειάστηκαν δύο εβδομάδες! Για να πάρουμε μία ενδεικτική εικόνα για το υψηλό κόστος της παραγωγής, είναι χαρακτηριστικό να αναφέρουμε ότι για να γινόταν απόσβεση των χρημάτων που είχε επενδύσει η Polygram θα έπρεπε το “Hysteria” να γίνει δύο φορές πλατινένιο (σήμερα έχει ξεπεράσει μόνο στην Αμερική τα 11 εκατομμύρια πωλήσεις). Το “Hysteria” αποτέλεσε ευχή και κατάρα για τους LEPPARD αφού από τη μία τους μετέτρεψε σε απόλυτους rock stars και από την άλλη έθεσε τόσο ψηλά τον πήχη που έκτοτε δεν μπόρεσαν ποτέ να φτάσουν στους επόμενους δίσκους.

 

1991, METALLICA – “Metallica” (aka “The black album”) (Παραγωγός: Bob Rock)

 

bob rockΤέλη καλοκαιριού 1991. Περιμένεις τη νέα δουλειά των METALLICA. Το “...and justice for all” σε είχε κερδίσει με τα τραγούδια του αλλά σε είχε «ξινίσει» με τη ξερή παραγωγή του (προσωπικά τη γουστάρω αλλά αυτό είναι άσχετο). Αγοράζεις το άλμπουμ και οι πρώτες νότες από το “Enter sandman” ξεχύνονται από τα ηχεία. Κουνάς το κεφάλι σου ρυθμικά ώσπου μπαίνει η μπότα από τα τύμπανα του Lars και σε κολλάει στον τοίχο! Με το πρώτο σκάσιμο και τη δεύτερη κιθάρα πριν από το πρώτο κουπλέ έχεις πέσει στο πάτωμα και χτυπιέσαι ανελέητα! Μόλις είχε ξεκινήσει ο δίσκος με την καλύτερη παραγωγή στο heavy metal. O Bob Rock πίσω από την κονσόλα έχει δημιουργήσει ένα ηχητικό αριστούργημα, τη Μόνα Λίζα του heavy metal. Το “black album” προέκυψε ύστερα από πολλές προστριβές στο studio με τους Hetfield και Ulrich να έρχονται συχνά σε ρήξη με τον Rock ο οποίος στο τέλος της μέρας δικαιώθηκε για τις συνεχείς και εξαντλητικές παρεμβάσεις του. Το τι ακριβώς διαδραματίστηκε στο studio έχει αποτυπωθεί σε video και το έχουν δει όλοι. Πρόκειται για ένα δίσκο που ακούγεται το ίδιο φρέσκος ακόμη και ύστερα από 20 χρόνια από την αρχική ηχογράφηση. Τα εύσημα πρέπει να δοθούν και στον μηχανικό ήχο Randy Staub. 12 χρόνια μετά ο Bob Rock θα μας εξόργιζε με το ηχητικό έκτρωμα του “St. Anger”.

 

2005, SYSTEM OF A DOWN – “Mesmerize” (Παραγωγός Rick Rubin σε συνεργασία με τον Daron Malakian)

 

RubinΤο πρώτο μέρος του δισκογραφικού διδύμου “Mesmerize/Hypnotize” έμελλε να είναι και το πιο πετυχημένο από εμπορικής πλευράς. Ο Rick Rubin πίσω από την κονσόλα (ή για να ακριβολογούμε στον καναπέ με ένα μεγάλο πιάτο φαγητού δίνοντας οδηγίες στους μηχανικούς του για λίγα λεπτά κάθε βδομάδα) βγάζει προς τα έξω τον θεότρελο κόσμο των SYSTEM OF A DOWN σε μία παραγωγή που δεν είχε πραγματικά προηγούμενο. Η χαοτική ηχητική επίθεση των SYSTEM με τις διαρκείς εναλλαγές ρυθμών και μουσικών στυλ τιθασεύεται και γίνεται –ω, του θαύματος!- προσβάσιμη και βατή στο μέσο ακροατή χωρίς να χάνει ούτε κατ’ ελάχιστο κάτι από τον αιχμηρό της χαρακτήρα. Βέβαια ο κ. Malakian φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης ως προς αυτό αλλά και ο ρόλος του Rubin δεν θα πρέπει να αγνοείται. Άλλωστε, μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει συνδέσει το όνομα του με πάμπολλες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες από καλλιτέχνες που ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους. Δυστυχώς μετά το 2005 δεν είχαμε δισκογραφική συνέχεια από τους SYSTEM αλλά σίγουρα με την παραγωγή του “Mesmerize” εξασφάλισαν μία περίοπτη θέση στη μεγάλη παρακαταθήκη του heavy metal.

 

Σάκης Νίκας    

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]