Το κλείσιμο της Gibson Guitars μας αφορά όλους

8 Μαίου, 2018 - 15:30

Η πρόσφατη είδηση για το κλείσιμο της κατασκευαστικής εταιρείας Gibson πρέπει να μας αφορά όλους. Μιλάμε για ένα τέλος εποχής σε μια δεκαετία όπου έχουμε δει πολλούς μουσικούς να πεθαίνουν ή να χάνονται στην αφάνεια, ιστορικές μπάντες να διαλύονται ή να ακολουθούν τις τωρινές μόδες και ολόκληρα είδη της heavy metal μουσικής να αλλοτριώνονται. Η είδηση για τη χρεοκοπία της καταχρεωμένης Gibson πρέπει να μας αφορά όλους διότι είναι το τέλος εποχής για έναν ήχο σήμα-κατατεθέν συγκροτημάτων και μουσικών από το 1960 μέχρι το παρόν. Μιλάμε συγκεκριμένα για έναν ιδιαίτερα γλυκό, μεστό και ογκώδη ήχο που οφείλεται στο ότι οι Gibson κιθάρες είναι ένα μονοκόμματο ξύλο σε αντίθεση με τις Fender που έχουν in-built ταστιέρα που μπορεί να αφαιρεθεί άνετα και να αντικατασταθεί. Επιπλέον, οι Gibson κιθάρες έχουν ογκώδες σώμα και όταν πιάνεις τη ταστιέρα νιώθεις πως γραπώνεις ένα κομμάτι ξύλο που απαιτεί δύναμη και κόπο για να το χειριστείς - κάτι σαν παλιό αμάξι χωρίς υδραυλικό τιμόνι. Σε αντίθεση πάλι με τις Fender που είναι πιο λεπτοκομμένες, ιδανικές για πιο γρήγορο παίξιμο και ελιγμούς, οι Gibson είναι πιο μονολιθικές κιθάρες ιδανικές για στιβαρά ριφ και μπλουζ σόλο. Ακούστε για παράδειγμα τον Jimmy Page στο "Whole lotta love" των LED ZEPPELIN και καπάκι κάντε την εναλλαγή σε CREAM και τον Eric Clapton στο "White room". Ο μεν ήταν μάστορας της Gibson Les Paul ενώ ο δε, προτού το γυρίσει μόνιμα στη Fender Stratocaster, έπαιζε μονολιθικά ριφ που έμειναν στη ιστορία. Ριφ είπες; τρέξτε πιο πίσω στους THE WHO στον πατέρα κατ εμέ του ριφ, Pete Townsend ο οποίος έκανε φιγούρες με μια Gibson "σκάφος". Παράλληλα με τους εν λόγω μάστορες της εξάχορδης Gibson, ο Jimi Hendrix μεγαλουργούσε με μια Fender Stratocaster και ο Ritchie Blackmore χρόνια αργότερα, πάλι με μια Strat, έθεσε τα θεμέλια, κατά πολλούς, του heavy metal... 

Μέχρι που εμφανίστηκαν δύο καθοριστικές μορφές που θα κάνανε το λεγόμενο ''ταυράκι'' της Gibson, την SG Standard, σήμα κατατεθέν της αγαπημένης μας μουσικής και μέσο καινοτομίας. Ένας ήταν ο Angus Young και ο άλλος φυσικά ο Tony Iommi. Για να καταλάβετε πως θα ακουγόταν ο μεν με μια Fender (Stratocaster ή Telecaster) φανταστείτε τον ήχο του David Gilmour των PINK FLOYD στο "Whole lotta Rosie", δηλαδή έναν πιο πρίμα και μεταλλικό ήχο, σαν να ακούς το ήχο που κάνει η πένα όταν χτυπάει τη χορδή. Αντίθετα με τις DiMarzio της Fender, η Gibson SG έχει δύο "humbucker" πηνία που προσδίδουν όγκο και ένταση που δεν ευνοεί τον πιο τσιριχτό ήχο στα σόλο. Πείτε μου τώρα πως μπορείτε να φανταστείτε τους BLACK SABBATH να κατέχουν την υστεροφημία που τους ακολουθεί με τον Tony Iommi να παίζει και να κρατά μια Fender ή έστω μια Ibanez κιθάρα που έχει πιο δυνατό αλλά εξευγενισμένο και μοντέρνο ήχο - βλέπε Satriani, Steve Vai και τον John Petrucci των DREAM THEATER πριν το "Scenes from a memory" και τις "Majesty" κιθάρες. Ο τελευταίος μάλιστα, προτού το γυρίσει στις υπερτροφικές και πανάκριβες custom-made "Majesty", είχε ως σήμα κατατεθέν μια Ibanez "Picasso" εμπνευσμένη από τον συνθετικό κυβισμό του ζωγράφου. Οι παλιοί οπαδοί ακόμα τον θυμούνται έτσι γιατί στο τέλος η κιθάρα είναι και σήμα κατατεθέν στυλ και μόδα και στη περίπτωση του Petrucci ήταν και ένας ιδιαίτερος ήχος, ο ήχος του σύγχρονου prog metal μετά τους QUEENSRYCHE. Κλείνοντας για τον Iommi, αυτός και ο Angus Young ήταν ο λόγος που κι εγώ πήρα μια εξ Αμερικής Gibson SG. Το συγκεκριμένο μοντέλο είναι ταυτόσημο με το Rock, Blues και heavy metal είτε μιλάμε για Tony Iommi και Matt Pike (SLEEP) και Slash είτε για τους κατόχους παλαιότερων μοντέλων όπως ο BB King, ο Alex Lifeson και ο Gary Moore. Ο Moore και ο King πέθαναν ενώ ο Iommi και ο Lifeson πρόσφατα αποσύρθηκαν. Τώρα είναι και η σειρά της κατασκευαστικής, μιας από τις παλαιότερες και σημαντικότερες που έχει κοσμίσει τα χέρια μουσικών της τζαζ (Grant Green, Les Paul, Joe Passe) και του ακραίου metal (Niklas Sundin, Michael Amott, Brent Hinds). 

Η Gibson είναι λοιπόν αναπόσπαστο κομμάτι μιας κουλτούρας και μιας μουσικής. Το κλείσιμο της είναι ένα σήμα της νέας τάξης πραγμάτων δηλαδή μια νέας αρμάδας μουσικών οργάνων που αντικατοπτρίζουν τη στροφή σ’ έναν πιο ογκώδη και υπερτροφικό ήχο: το Djent για παράδειγμα που μέχρι πρόσφατα παιζόταν σε επτάχορδες κιθάρες, πλέον προορίζεται σχεδόν αποκλειστικά για οχτάχορδες κιθάρες από σύγχρονες εταιρείες. Θα σας έλεγα εδώ να ρίξετε μια αυτιά στους MESHUGGAH ή τους ANIMALS AS LEADERS αλλά αντίθετα, για να καταλάβετε γιατί ίσως χρεοκόπησε η Gibson, δείτε το βίντεο του celebrity Youtuber Jared Dines στον οποίο μια εταιρεία χάρισε μια κιθάρα με 18 παρακαλώ χορδές η οποία προορίζεται για το Djent ύφος και ήχο. Το θέαμα είναι τρομακτικό. Δεν μιλάμε απλά για ένα πολύ δύσκολο στην εξοικείωση κι εκτέλεση όργανο αλλά και ένα υπερ-διογκωμένο πράγμα που αντικατοπτρίζει τις σύγχρονες εμμονές με έξτρα χορδές, ψηφιακούς ενισχυτές και παραγωγή τίγκα στη τεστοστερόνη. Ακούγομαι μάλλον σαν γέρος που κράζει τη νέα γενιά, αλλά ρε παιδιά τι να τις κάνω τις οχτάχορδες και εννιάχορδες κιθάρες; Ο Michael Schenker και ο Αlex Lifeson έχουν γράψει στιβαρά ριφ και σόλο που ακόμα διδάσκονται και που αναδεικνύουν την ιδιοφυία ενός καλλιτέχνη που έχει πλήρως δαμάσει μια Gibson (Flying-V ο πρώτος και κόκκινη ''σκάφος'' ο δεύτερος). Χωρίς να θέλω να μειώσω την αξία και τις ικανότητες της σύγχρονης γενιάς κιθαριστών, έχω την αίσθηση πως πλέον οι έξτρα, χαμηλά κουρδισμένες και παχιές χορδές κάνουν όλη τη δουλειά, σε συνάρτηση με τους τεράστιους ενισχυτές και τα μύρια πετάλια. 

Όταν όμως ακούς μουσικούς σαν τους Slash, Young, Iommi, Townshend, Billy Gibbons, Lifeson, Schenker, Amott, Sundin και Hinds ξέρεις πως ακούς μια Gibson και έναν μουσικό που έχει βρει τη ταυτότητα του στο εν λόγω όργανο και μαζί μ' αυτόν ένα συγκρότημα ολάκερο. Έχει γραφτεί μπόλικη ιστορία χάρη στις Gibson κιθάρες χωρίς να δίδεται η αρμόζουσα αξία στο όργανο καθαυτό. ίσως γι' αυτό καταχρεώθηκε αρχικά. Όταν ακούς RUSH, UFO, GUNS N’ ROSES, BLACK SABBATH, MASTODON, SLEEP, SPIRITUAL BEGGARS, ARCH ENEMY και πολλά άλλα, μη ξεχνάς πως μια ολόκληρη εταιρεία, ένα όραμα και ένας χειροτέχνης που ξεκίνησε από μια μικρή βιοτεχνία είναι πίσω απ αυτό που ακούς. Για να έχετε μια καλύτερη ιδέα του μουσικού εύρους που καλύπτει μια Gibson κιθάρα και της ιστορικής της αξίας, παραθέτω παρακάτω μια λίστα με δέκα ενδεικτικά τραγούδια. 
Φίλιππος Φίλης

LED ZEPPELIN - "Whole lotta love"
UFO - "Rock bottom"
AC/DC - "Riff raff"
GUNS N ROSES - "Welcome to the Jungle"
RUSH - "2112"
OZZY OSBOURNE - "Crazy train"
BLACK LABEL SOCIETY - "Bleed for me"
MASTODON - "Blood and thunder"
BLACK SABBATH - "Into the void"
ARCH ENEMY - "Nemesis"

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]