Countdown to extinction?

28 Νοεμβρίου, 2011 - 14:30

AmorphisrocksΤο τελευταίο διάστημα διάβασα 2-3 άρθρα εδώ στο ROCK HARD από καλούς φίλους και συνεργάτες αναφορικά με τον πιθανότατο όσο και αναπόφευκτο «θάνατο» της αγαπημένης μας μουσικής, αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση (τουλάχιστον στη χώρα μας). Ποια κατάσταση; Αυτή όπου οι Έλληνες fans στηρίζουν με όλη τους τη δύναμη παλιά και καταξιωμένα σχήματα γυρνώντας την ίδια στιγμή την πλάτη σε νέα και ανερχόμενα συγκροτήματα (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Μάλιστα, η επιχειρηματολογία ενισχυόταν από τις χαμηλές πωλήσεις δίσκων –παγκόσμιο φαινόμενο αυτό- αλλά και την οικτρά μικρή προσέλευση σε ζωντανές εμφανίσεις ακόμη και αγαπημένων γκρουπ (με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό των AMORPHIS).

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Θέλω να πω... Μήπως, αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος; Μήπως υπάρχουν και κάποιες άλλες συνιστώσες που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αγνοούμε και κατά την προσωπική μου άποψη έχουν συμβάλει τα μέγιστα στο να οδηγηθούμε σε αυτή την δυσοίωνη κατάσταση;

Τα τελευταία χρόνια ακούω συνέχεια ανθρώπους να μεμψιμοιρούν για την απογοητευτική εικόνα που παρουσιάζουν τα άδεια rock clubs, για τη χαμηλή προσέλευση σε συναυλίες και φυσικά για το πολυαγαπημένο θέμα της μη στήριξης ελληνικών συγκροτημάτων. Όσον αφορά την ελληνική σκηνή, οι υγιείς (μαγική λέξη, ε;) οπαδοί δε νομίζω ότι κάνουν διαχωρισμό... Αρκεί, βέβαια, να έχει να πει κάτι ουσιαστικό η εκάστοτε μπάντα. Γιατί με το ζόρι, «ετσιθελικά» και λόγω του όποιου «σπρωξίματος» αυτή έχει, θαύματα δεν γίνονται παρά μόνο εφήμερες επιτυχίες... Τα δεκαπέντε λεπτά δόξας που έλεγε και ο Warhol. Για την ελληνική σκηνή, όμως, θα τα πούμε άλλη φορά...

Νομίζω ότι πολλές συμπεριφορές και αντιδράσεις ερμηνεύονται από το τρίπτυχο: συγκροτήματα – οπαδοί – κοινωνία. Ας δούμε το πρώτο από αυτά: τα συγκροτήματα. Από τότε που άλλαξε πρόσωπο η μουσική βιομηχανία και υπέστη ένα ριζικό lifting, τα συγκροτήματα κυκλοφορούν δίσκους σαν μία αφορμή για να βγουν σε περιοδεία. Εκεί είναι τα λεφτά πλέον και όχι στις BulletForMyValentineπωλήσεις δίσκων. Που είναι το κακό, θα σκεφτεί ενδεχομένως κάποιος; Παλιότερα ίσχυε το αντίστροφο. Δηλαδή, οι περιοδείες γίνονταν για να προωθηθεί το προϊόν και να πουλήσει όσο το δυνατόν περισσότερα αντίτυπα. Την ίδια στιγμή όμως ακόμη και τα πιο μικρά συγκροτήματα έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στις ηχογραφήσεις, δούλευαν εξαντλητικά πάνω στις συνθέσεις και δεν «ξεπετούσαν» τους δίσκους μόνο και μόνο για να βγουν σε περιοδεία. Ο διάσημος παραγωγός Mutt Lange έλεγε σε μία συνέντευξη του το 1987 ότι ένας καλά ηχογραφημένος δίσκος έχει περισσότερες πιθανότητες να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον ενός ακροατή ακόμη και μετά από πολλά χρόνια. Τώρα, όμως, παρατηρούμε ολοένα και περισσότερες «επίπεδες» παραγωγές, με 2-3 καλά κομμάτια και 7-8 fillers. Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει να αναθεωρήσουν την όλη συλλογιστική τους και τα συγκροτήματα; Μήπως, θα πρέπει να δουν το πράγμα λίγο πιο μακροπρόθεσμα και όχι με έναν ορίζοντα π.χ. διετίας; Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις τύπου NIGHTWISH, MACHINE HEAD, BULLET FOR MY VALENTINE και άλλων που προσέχουν ιδιαιτέρως τις δουλειές τους... Αλλά είναι εξαιρέσεις.

vanessa1Για τον οπαδό έχω εκφραστεί και στο παρελθόν με άρθρα μου κινδυνεύοντας να χαρακτηριστώ παρελθοντολάγνος, «κολλημένος» ή επίμονος ηλικιωμένος (που θα έλεγε και ο Kuhn). Όταν ο πιτσιρικάς τα έχει όλα στο πιάτο (ή μήπως στην οθόνη του;) και δεν υπάρχει καν το συναίσθημα της γλυκιάς προσμονής για ένα δίσκο, όταν βρίσκει το δίσκο στο internet 1-2 μήνες πριν αυτός βγει, όταν ακούει το άλμπουμ στα πεταχτά (δίχως στίχους και το δέον τελετουργικό), ακόμη και όταν τα συγκροτήματα γυρίζουν ένα video-clip και είναι άμεσα διαθέσιμο στο YouTube (εμείς περιμέναμε καρτερικά τους Bailey Brothers, τον Adam Curry, τη Vanessa Warwick και κάποιους άλλους για να δούμε τα αγαπημένα μας videos), χάνεται η μαγεία της μουσικής. Το έχω ξαναπεί... Δεν κάνουμε επιστήμη. Ακούμε μουσική, ασχολούμαστε με μία μορφή τέχνης. Άρα είναι απαραίτητο το συναίσθημα και η δημιουργική φαντασία. Όπως έχω πει, χρειαζόμαστε ήρωες. Η μουσική μας τρέφεται και δυναμώνει από τη δημιουργία ηρώων και ψευδαισθήσεων. Αυτή είναι η αλήθεια.

Κι επειδή η μουσική είναι μία αντανάκλαση της κοινωνίας, όσο η τελευταία τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και δεν προλαβαίνουμε να την παρακολουθήσουμε τόσο και η μουσική θα είναι πιο πρόχειρη, εφήμερη και φυσικά δεν θα υπάρχει καν πιθανότητα για δημιουργία κλασικών, αριστουργηματικών δίσκων παρά μόνο ορισμένων καλών στιγμών. Στο μέλλον θα γίνουμε μάρτυρες συρρίκνωσης της «σκληρής» μουσικής αλλά η γνώμη μου είναι ότι είναι απαραίτητη η παραμονή της για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα τελείως underground επίπεδο για να αναγεννηθεί.

Η εποχή μας δεν ευνοεί τη δημιουργία ηρώων, υπερκλασικών δίσκων και επιδραστικών συγκροτημάτων. Δεν ευνοεί, όμως, και τη δημιουργία πραγματικά αφοσιωμένων οπαδών... Κι αυτό είναι το χειρότερο!  

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (CULT OF LUNA / SUN OF NOTHING / NATIONAL PORNOGRAFIK, Fuzz Club, 10/01/2009)

29 Μαίου, 2020 - 03:00 Νίκος Ζέρης

Δεν ήταν η πρώτη, ίσως να μην ήταν η καλύτερη, σίγουρα όμως ήταν η συναυλία-ορόσημο που με καθόρισε όσο καμία άλλη όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από έντεκα σχεδόν χρόνια, σε μία όχι και τόσο διαφορετική...

[περισσότερα]