HELLO ME…MEET THE REAL ME: Η περίπτωση Hard Rock στην Ελλάδα

10 Νοεμβρίου, 2020 - 02:00

Me: Τελευταία μέρα αγορών πριν από το lockdown, φιλαράκι…

Real Me: Ωχ, κατάλαβα…τι θα δούνε πάλι τα ματάκια μου!

 

Me: Όχι…πριν σου δείξω, πάμε πρώτα να πάρω και το τελευταίο κρατημένο CD και τα βλέπουμε όλα μαζί.

Real Me: Τι είναι αυτό το κρατημένο CD; Άσε μη μου πεις…καμιά συλλεκτική έκδοση των L.A. GUNS ή των STYX θα είναι…καμιά φλωριά, τέλος πάντων, από την Αμερική της δεκαετίας του ‘80.

 

Me: Ρε μεγάλε, έχουμε φτάσει στο 2020 και ακόμη θεωρείς φλωριές αυτά τα πράγματα που είναι ο ορισμός του hard rock; Και να πω ότι δεν ξέρεις από μουσική…

Real Me: Φίλε, hard rock είναι οι H.E.A.T, οι ECLIPSE, οι CRAZY LIXX κτλ. Οι δικοί σου έχουν πεθάνει εδώ και δεκαετίες!

 

Me: Ακόμη και εδώ φαίνεται πόσο λάθος κάνεις…γιατί καλοί και αξιόλογοι οι παραπάνω που αναφέρεις αλλά είναι ένα hard rock κακέκτυπο σε σχέση με το αυθεντικό από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Real Me: Κακέκτυπο…; Σε λίγο θα μας πεις ότι δεν γράφουν και καλά τραγούδια.

 

Me: Δεν είπα αυτό, ούτε βέβαια είναι hard rock από τα Lidl…περίπου, δηλαδή! Δεν είναι το θέμα μας όμως αυτό.

Real Me: Και ποιο είναι;

 

Me: Η διαστρεβλωμένη εικόνα που έχει ο κόσμος για το αμερικάνικο hard rock στην Ελλάδα.

Real Me: Ωχ, μη μου αρχίσεις τώρα την καραμέλα με το πόσο μεγάλη ζημιά έκανε το γνωστό περιοδικό για το συγκεκριμένο ήχο!

 

Me: Γιατί, δεν ισχύει;

Real Me: Μωρέ, ισχύει αλλά έχουν περάσει άπειρα χρόνια από τότε.

Me: Φιλαράκι, δεν είναι «άπειρα» τα χρόνια. Επίσης, η γενιά μου για να μάθει έστω τα βασικά που συνέβαιναν στο hard rock για πολλά χρόνια έπρεπε να ανατρέχει στο Kerrang, στο Metal Edge, στο Hit Parader κτλ. Και δεν ήμασταν τίποτα λεφτάδες για να παίρνουμε και δίσκους και όλα αυτά τα περιοδικά. Από την άλλη στην Ελλάδα για κάποιο λόγο έπρεπε να διαλέξεις στρατόπεδα. Είτε θα άκουγες hard rock και θα ήσουν φλώρος είτε metal και θα ήσουν πραγματικός οπαδός της μουσικής. Σωστός άνδρας, ένα πράγμα!

Real Me: Μωρέ σε καταλαβαίνω και τα ξέρω αυτά…μη νομίζεις και εγώ δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έπρεπε σώνει και καλά να ακούς το ένα είδος και όχι το άλλο.

 

Me: Τα βλέπεις; Κι όμως…στη δεκαετία του ‘80 αλλά και στα ‘90s υπήρχε αυτή η αντίληψη και τροφοδοτούνταν πολύ έντονα από το μουσικό τύπο. Πρόσεξε: το μουσικό τύπο της Ελλάδας. Πουθενά δεν συνέβαινε στον πολιτισμένο κόσμο αυτό. Αν έβλεπες κριτικές π.χ. του Kerrang, ο Geoff Barton ή ο Howard Johnson είχαν εμπεριστατωμένη άποψη τόσο για το νέο MANOWAR όσο και για το νέο DAMN YANKEES.

Real Me: Ευτυχώς αυτά έχουν περάσει και τώρα υπάρχει το internet για να ανακαλύπτει ο καθένας τι του αρέσει και τι όχι…

 

Me: Ναι αλλά μη νομίζεις…ακόμη υπάρχει σε ένα βαθμό αυτή η άποψη περί φλωριάς. Σίγουρα όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Θα σου πω το εξής: όταν πηγαίναμε στο Happening ή στο Rock City για να πάρουμε το νέο CINDERELLA ή το νέο NIGHT RANGER μας κοίταζαν κάποιοι σαν να είμαστε εξωγήινοι! Ευτυχώς όχι όλοι!

Real Me: Και να σκεφτείς ότι όλοι αυτοί πουλούσαν εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον πλανήτη!

 

Me: Αυτό ακριβώς. Εδώ όμως αν έλεγες π.χ. ότι το αγαπημένο σου άλμπουμ ήταν το “Hysteria” ή το “1987” ήταν σαν να τους έλεγες κάτι τελείως εξωφρενικό…πως λέγανε κάποιοι π.χ. ότι ο Blaze έδινε μία άλλη διάσταση στον ήχο των MAIDEN το 1995, τόσο εξωφρενικό τους φαινόταν να τους λες για WHITESNAKE ή DEF LEPPARD το 1987!

Real Me: Πάντως οφείλω να παραδεχτώ ότι πάντα είχες ανοιχτούς ορίζοντες και άκουγες πολλά πράγματα.

 

Me: Μα, ρε φίλε θα ήμουν κουφός αν δεν αναγνώριζα και εκτιμούσα το μεγαλείο των MAIDEN, METALLICA, HELLOWEEN, RUNNING WILD, QUEENSRYCHE, ACCEPT κοκ. Δεν γίνεται να ακούς μόνο hard rock ή μόνο thrash, power, παραδοσιακό metal…γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;

Real Me: Πάντως οφείλεις να παραδεχτείς ότι οι SCORPIONS ήταν πάντα πολύ αγαπητοί στην Ελλάδα…και μιλάμε για τον ορισμό του hard rock, έτσι;

Me: Του ευρωπαϊκού hard rock…ναι. Με ξέρεις…οι SCORPIONS είναι για μένα μέσα στις 10 καλύτερες μπάντες όλων των εποχών! Τεράστιο συγκρότημα! Αλλά μη νομίζεις…θυμάσαι μήπως τι κράξιμο έχουν φάει για τις μπαλάντες τους αλλά και για κάποιους δίσκους τους μετά το 1990; Λες και έπρεπε κάθε φορά να βγάζουν ένα δίσκο σαν το “Blackout” ή το “Love at first sting”!

Real Me: Πάντως στις συναυλίες τους τα σπάνε.

 

Me: Μην τα λες σε μένα…στους ταλαίπωρους πες τα που θεωρούν ότι οι SCORPIONS έγιναν φλώροι μετά την αποχώρηση του Roth. Είναι σαν αυτούς που λένε “MAIDEN μόνο με Di’ Anno”…απίστευτα πράγματα!

Real Me: Ας ελπίσουμε ότι η νεότερη γενιά θα εκτιμήσει αλλιώς κάποια πράγματα.

 

Me: Εδώ δεν τα εκτιμάς εσύ!

Real Me: Εντάξει…σε πειράζω, αφού ξέρεις ότι και εγώ κατά βάθος γουστάρω πολλές από τις φλωριές…εεε…τα hard rock άλμπουμ που ακούς!

 

Me: Καλά, σε πίστεψα. Να ακούς ό,τι θέλεις, φιλαράκι, και να μην κατακρίνεις τα μουσικά γούστα του άλλου. Επίσης, μην κλείνεις τα αυτιά σου σε ωραίους δίσκους. Αυτά είναι τα βασικά.

Real Me: Μάλιστα, Sensei!

 

Me: Καλά…κορόιδευε! Ακόμη και στο Cobra Kai βλέπεις τη μουσική παίζει: FOREIGNER, R.E.O. SPEEDWAGON, GUNS N’ ROSES, RATT κτλ.

Real Me: Ναι, αλλά ο ΘΕΟΣ Johnny Lawrence με μπλουζάκι METALLICA έσκασε μύτη!

 

Me: Ναι αλλά και με μπλουζάκι ZEBRA!

Real Me: Θα μου δείξεις τώρα τι πήρες;

 

Me: Ορίστε…την επανέκδοση του “Back for the attack” από DOKKEN, την επετειακή έκδοση του “Appetite…” των GUNS και το πρώτο των BABYLON A.D. που μου έλειπε.

Real Me: Μόνο ποιότητα, που έλεγε και ο Κινέζος!

 

Me: Εσύ, τι πήρες;

Real Me: Το νέο EVILDEAD!

 

Me: Μπαντάρα…και ο Juan Garcia είναι φανταστικός κιθαρίστας και συνθέτης.

Real Me: Δεν ήξερα ότι σου άρεσαν…με εκπλήσσεις!

 

Me: Μεγάλε, είναι αυτό που σου έλεγα παραπάνω…μην κλείνεις τα αυτιά σου σε καλά συγκροτήματα ανεξαρτήτως ιδιώματος. Αυτά τα πρότειναν παλιότερα και έκαναν μεγάλη ζημιά που φαίνεται μέχρι τις μέρες μας…ας μην ξαναρχίσουμε όμως. Πάμε να ακούσουμε τα δισκάκια μας και καλή καραντίνα!

Real Me: Έγινε…α, κάτι τελευταίο: πες μου ένα δίσκο από RATT που πρέπει να ακούσω…σε εμπιστεύομαι.

 

Me: Το αγαπημένο μου θα είναι πάντα το “Invasion of your privacy” αλλά για τα δικά σου γούστα πιστεύω ότι σου ταιριάζει καλύτερα το “Out of the cellar”.

Real Me: Αυτός είσαι!

 

Me: Και αν δεν σου αρέσει η μουσική –που θα σου αρέσει- έχει στο εξώφυλλο την Tawny Kitaen…οπότε είναι καλή επένδυση!

Real Me: Πες το, χριστιανέ μου! Πάω να το παραγγείλω χωρίς να το ακούσω καν…

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

Η αγαπημένη μου συναυλία (METALLICA, 24/6/2010, Sonisphere Festival, Terra Vibe)

19 Ιουνίου, 2020 - 02:30 Γιάννης Σαββίδης

Το αφεντικό εμίλησε και μας έβαλε να μιλήσουμε για την αγαπημένη και καλύτερη συναυλία της ζωής μας. Για μαντέψτε ένα λεπτό, όσοι έχετε διαβάσει κείμενα μου στο παρελθόν, για ποια θα μπορούσα να...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (BLACK SABBATH, 25/6/2005, Rockwave Festival, Terra Vibe)

11 Ιουνίου, 2020 - 01:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας έχει γίνει τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια, μεγαλύτερος πόλος έλξης πολύ σημαντικών συναυλιακών γεγονότων και συγκροτημάτων, σε όλα τα είδη μουσικής. Η λίστα μεγάλη και...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (VENOM – Metal Invader Athens Open Air 06/09/1997, OAKA)

5 Ιουνίου, 2020 - 01:45 Θοδωρής Κλώνης

Είπαμε, η καραντίνα έχει κάνει τον Φράγκο να παραληρεί. Κληθηκαμε λοιπόν να γράψουμε λίγα πράγματα για την αγαπημένη μας συναυλία. Όχι την καλύτερη που έχουμε δει, την αγαπημένη μας.  Αν και για...

[περισσότερα]

Συναυλίες τη δεκαετία του '80 - Μια "διαφορετική" άποψη!!!

1 Ιουνίου, 2020 - 11:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

(Ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, γράφει ένα χιουμοριστικό κείμενο, σχετικά με το τι θα γινόταν με τις συναυλίες, αν υπήρχε κορονοϊός τη δεκαετία του ’80, στην Ελλάδα της «αλλαγής». Οποιαδήποτε...

[περισσότερα]

Η αγαπημένη μου συναυλία (KATATONIA – The Bierkeller Manchester 06/05/2003)

1 Ιουνίου, 2020 - 10:30 Γιώργος Δρογγίτης

Είμαι φανατικός οπαδός των Σουηδών από τότε που άρχισα να μπαίνω στα άδυτα του μεταλλικού ήχου. Ένα και μόνο άκουσμα του “I break” πίσω το 1997, έφτανε για να τρέξω με το πενιχρό χαρτζιλίκι μου και...

[περισσότερα]