AXEL RUDI PELL – "Into the Storm" (Steamhammer/SPV)

23 Ιανουαρίου, 2014 - 16:00

Σταθερή αξία ο Axel Rudi Pell! Εκτιμώ πολύ την old school προσέγγιση αναφορικά με την ανά διετία κυκλοφορία δίσκων, οι οποίοι –σε γενικές γραμμές- διατηρούν πάντα ένα υψηλό συνθετικό επίπεδο. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο Γερμανός κιθαρίστας θα αποκτήσει νέους οπαδούς με κάθε νέα του δουλειά, αφού πιστεύω ακράδαντα ότι συντηρεί ένα μικρό αλλά πιστό fan base που στηρίζει την εκάστοτε δισκογραφική προσπάθειά του. Δυστυχώς, η εποχή μας δεν ευνοεί ακούσματα βασισμένα στο 70’s κλασικότροπο rock/metal και έτσι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι και το “Into the storm” θα απασχολήσει ελάχιστο κόσμο. Επαναλαμβάνω ότι δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα και μακάρι να ίσχυε κάτι διαφορετικό επειδή και η νέα δουλειά του Pell είναι αξιόλογη.

Για όλους εμάς τους ρομαντικούς που δεν θα σταματήσουμε να ελπίζουμε ποτέ σε μία επιστροφή του Ritchie Blackmore στις rock ρίζες του, ο Axel Rudi Pell αποτελεί όλα αυτά τα χρόνια μία αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Μην ξεχνάμε ότι το “Into the storm” είναι το 16ο solo άλμπουμ του και ο Γερμανός δεν δείχνει σημάδια ανάπαυλας. Ο μόνιμος εδώ και πολλά χρόνια τραγουδιστής Johnny Gioeli ερμηνεύει άριστα τις ιδέες του Pell ενώ για πρώτη φορά συναντάμε πίσω από τα τύμπανα τον μεγάλο Bobby Rondinelli (φαντάζομαι ότι στην audition ο Pell θα τον...ανέκρινε για τη διετή παραμονή του στους RAINBOW).

Το “Into The Storm” δεν παρουσιάζει σοβαρές διαφοροποιήσεις σε σχέση με κάθε δουλειά του Pell από το “The Masquerade ball” και μετά. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, θεωρώ ότι είναι ελαφρώς κατώτερο από ό,τι έχει παρουσιάσει ο Γερμανός τα τελευταία 14 χρόνια καθώς τα κομμάτια είναι μάλλον κλισέ ενώ και το πάντα επιβλητικό ομώνυμο κομμάτι ακούγεται αναιμικό σε σχέση με τα αντίστοιχα προηγούμενα. Ακόμη και η διασκευή στο “Hey hey my my” του Neil Young είναι παράταιρη και ατυχής. Βέβαια, στη limited έκδοση θα υπάρχει μία ακόμη διασκευή στο “Way to Mandalay” των BLACKMORE’S NIGHT…

Τούτων λεχθέντων το “Into the storm” είναι αρκετά καλό αλλά απευθύνεται σε λίγους και αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό.

7.5 / 10

Σάκης Νίκας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

WARRIOR SOUL - “Cocaine and other good stuff” (Livewire/ Cargo Records)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Υπήρχε μια εποχή στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄90 που ο Κory Clarke “ξεστράβωνε” αρκετό κόσμο στο metal χώρο με τις διασκευές που επέλεγε στους δίσκους και στα singles του (JOY DIVISION, David...

[περισσότερα]