BON JOVI – “2020” (Island Records)

9 Οκτωβρίου, 2020 - 10:45

Φαντάσου να είσαι ένας καλλιτέχνης που μουσικά βρίσκεσαι πάντα κοντά στις σύγχρονες τάσεις και οι στίχοι σου ακουμπούν καθημερινά ζητήματα. Πάνω που παραδίνεις το νέο σου δίσκο στην εταιρεία σου, ο κόσμος αλλάζει δραστικά, έρχεται μία πανδημία, οι προτεραιότητες όλων αλλάζουν, διαδραματίζονται περίεργα πράγματα, ο κόσμος πλέον κυκλοφορεί με μάσκες, η πραγματικότητα όλων είναι διαφορετική. Είναι επόμενο να αναθεωρήσεις το υλικό που παρέδωσες και αυτό έκανε ο Jon Bon Jovi με το “2020”. Ένας δίσκος που έχει το χρονολογικό αυτό τίτλο, ταιριαστό για μία εκλογική χρονιά στις ΗΠΑ, από ένα συγκρότημα που θέλει πάντα να παραμένει επίκαιρο, όσο και αν έχει διχάσει το κοινό του, αλλάζοντας το πιασάρικο, ελαφρύ του rock, με πιο μελαγχολικές συνθέσεις και σίγουρα με έλλειψη αδρεναλίνης στα τραγούδια του.

Σίγουρα οι BON JOVI κυκλοφορούν τραγούδια που δεν μιλάνε για τον Tommy και την Gina, δεν γεμίζουν κρεβάτια με τριαντάφυλλα, ούτε ξεσηκώνουν ροκάδες κάνοντας προσευχές. Δεν έχουν πλέον το DNA του “Wild in the streets”, αλλά ούτε και τον τσαμπουκά του “It’s my life”. Έχουν μεταλλαχτεί, έχουν μεγαλώσει και επιβάλλεται να τους προσεγγίσουμε ως ένα διαφορετικό συγκρότημα, που έχει αποβάλλει το pomp rock και πλέον είναι οι σοφιστικέ ροκάδες με τα ακριβά ρούχα, που κυκλοφορούν τον πιο κοινωνικο-πολιτικό τους δίσκο, παρότι έχουν άλλους 14 στη καριέρα τους.

Το άλμπουμ με αφήνει με μία αίσθηση ανεκπλήρωτης ευχαρίστησης, αν και εκτιμώ την προσπάθεια των JOVI να προκαλέσουν με κοινωνική ευαισθησία για πρώτη φορά τόσο έντονα. Βλέπετε, το “American reckoning”, που γράφτηκε εν μέσω των διαδηλώσεων για τον George Floyd, με τον στίχο “I can’t breathe” και μία περιγραφή του γεγονότος που ξεσήκωσε τις ΗΠΑ, μπορεί να είναι μελαγχολικό, ενώ θα μπορούσε να είναι ένας rock δυναμίτης. Πρώτο τραγούδι του δίσκου είναι το “Limitless”, που μιλά για αμέτρητες δυνατότητες, όμως ακούγεται... περιορισμένο, όπως και η εξιστόρηση σε πολλά από τα κομμάτια που ακολουθούν, που είναι ντυμένα με μία ξερή και δίχως φαντασία παραγωγή. Το “Do what you can”, είναι ένα κάλεσμα σε όλους να βοηθήσουν σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο, όμως αποτυγχάνει να εμψυχώσει και φαντάζει περισσότερο σαν μία πεζή περιγραφή. To “Lower the flag”, έχει την ευπρόσδεκτη κριτική προς της υπάρχουσα ελευθερία οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, όμως είναι ρηχό μουσικά. Τέλος, το “Unbroken” κλείνει το δίσκο με μία πραγματικά ξενέρωτη απόπειρα αφύπνισης του πατριωτισμού.

Εγώ αρκούμαι σε κάποιες αναλαμπές που υπάρχουν στον 15ο δίσκο των BON JOVI και μου θυμίζουν το λόγο που τους ακολουθώ τόσα χρόνια. Το “Beautiful drug” είναι μία από αυτές. Ένα τραγούδι που θα μπορούσε μουσικά να βρίσκεται στο “Crush”, με ανεβασμένη διάθεση και στίχους που μιλάνε για την αγάπη που όλοι έχουμε ανάγκη, με κάποιους παραλληλισμούς με το “Bad medicine”. Θα μπορούσα να συνοψίσω όλο το άλμπουμ στο “Blood in the water”, ένα από τα τρία εξάλεπτα κομμάτια του “2020”, διότι μου θυμίζει λίγο από την συνθετική πονηριά που είχε ο JBJ (αν ανοίξετε λίγο τα αυτιά σας, ίσως πιάσετε λίγη αίσθηση από “Dry county”), με τους στίχους του να αναφέρονται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες, όμως έχει αυτό το mellow συναίσθημα που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια και ένα μέτριο ρεφρέν. Στα highlights, ανήκει το “Brothers in arms”, που ροκάρει και με εξαιρετικό τρόπο, τόσο στις στροφές, όσο και στο ρεφρέν, με ένα garage-rock ύφος, που πηγάζει από τις 70s εποχές τόσο του Alice Cooper, όσο του Bowie και του Bruce Springsteen. Ίσως να είναι και το τραγούδι με το πιο θετικό μήνυμα. Μου άρεσε και το ύφος του “Let it rain”, που επιτρέπει στον David Bryan να ξεμυτίσει λίγο, σε ένα ακόμα νεύμα προς τον αγαπημένο τους Springsteen. Το τελικό του αποτέλεσμα ταιριάζει κάπου ανάμεσα στο “Have a nice day” και στο “The circle”.

Μάλλον δείχνουν περισσότερη προσήλωση στον σκοπό, παρά στα μέσα. Αναφέρομαι στις θεματολογίες, αλλά και στις φιλανθρωπίες τους, αφού με το “Do what you can” συγκέντρωσαν 6 εκατομμύρια δολάρια για την πόλη του New Jersey. Το “Unbroken” επίσης, με δυο εκτελέσεις του, προσέφερε σε δύο άλλους σκοπούς, ενώ ας μην ξεχνάμε την προσφορά του προσωπικού ιδρύματος του Jon Bon Jovi, ακόμα και σε καιρούς καραντίνας. Διότι η απόδοση όλων των μουσικών, είναι τουλάχιστον χλιαρή. Μία χλιαρότητα που αντικατοπτρίζει και τις συνθέσεις. Λείπει η ένταση, το πάθος και η δίψα. Σε ένα άλμπουμ που θα ταίριαζε περισσότερο να κυκλοφορήσει ως solo του Jon Bon Jovi, μόλις το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος δίχως συνθετική συμμετοχή άλλων μελών και το πρώτο μόνο με τον ηγέτη τους στο εξώφυλλο, οι BON JOVI παραμένουν άνευροι, ίσως και μουσικά μπερδεμένοι, με λιγότερα rock χαρακτηριστικά από ποτέ. Παρόλα αυτά, είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται πιο ευχάριστα από τα τελευταία δύο και δείχνει τη μπάντα να τολμά, τουλάχιστον στιχουργικά. Ευτυχώς έχει και 4 συμπαθητικά τραγούδια, γιατί αλλιώς θα ήταν τόσο απογοητευτικό, όσο η σημερινή κατάσταση στη χώρα τους, σε μία στενάχωρη χρονιά γεμάτη γεγονότα που θα θέλουν όλοι να αφήσουν πίσω.

/ 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]