COREY TAYLOR – “CMFT” (Roadrunner Records)

7 Οκτωβρίου, 2020 - 09:00

Ο Corey Taylor, είτε σαν frontman, συνθέτης και στιχουργός των SLIPKNOT και STONE SOUR, είτε σαν περσόνα, είναι από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες και φυσικά διασημότερες φιγούρες της τελευταίας εικοσαετίας, στην rock και metal μουσική. Και αν σε κάποιους δεν αρέσουν οι μπάντες του, που είναι λογικό αφού μιλάμε για προσωπικά γούστα, αυτό που δεν μπορείς να παραβλέψεις, είναι ότι ο άνθρωπος είναι ταλαντούχος. Το λιγότερο. Με μία φωνή που μπορεί να τραγουδήσει από τίγκα επιθετικά τραγούδια ως μπαλάντες, να αποδώσει διάφορα είδη και όχι αποκλειστικά ένα, αλλά και ένας άνθρωπος που γράφει εξαιρετικούς στίχους και έχει αστείρευτη πηγή και ανάγκη δημιουργίας μουσικής.

Και ήρθε η στιγμή στη ζωή του, να μετατρέψει αυτήν την ανάγκη που έχει για τη δημιουργία μουσικής σε τραγούδια, απολύτως με τον δικό του τρόπο. Να παίξει ό,τι θέλει τη δεδομένη στιγμή, όπως το θέλει, να έχει τον απόλυτο έλεγχο από την αρχή ως το τέλος και αυτό που θα πάρει ο ακροατής να είναι 100% δικό του. Και το σημαντικότερο, να μην είναι ούτε SLIPKNOT, ούτε STONE SOUR. Να είναι μία άλλη πτυχή του.

Τι είναι λοιπόν αυτό το “CMFT” (Corey Motherfucking Taylor); Είναι ένας, καλώς εννοούμενος, μουσικός «αχταρμάς», που περιλαμβάνει επιρροές του Taylor και μουσικές που προφανώς γουστάρει και ο ίδιος να ακούει. Φυσικά και είναι τίγκα Αμερικανιά ηχητικά και αυτή είναι η βάση του. Λογικό και επόμενο. Αμερικάνικο rock, φτιαγμένο για τα ραδιόφωνα, με επιρροές από hard rock, από country, από blues/jazz, από rock n roll, μέχρι και hip-hop, όλα όμως σε στιγμές, καθώς το κάθε κομμάτι του δίσκου, πατάει και κάπου αλλού, πάντα όμως, ξαναλέω, με βάση την Αμερικανιά, δημιουργώντας έτσι μία ομοιογένεια σε αυτόν τον «αχταρμά». Ας το βαφτίσουμε γενικότερα Αμερικάνικο radio friendly rock. Το πιο metal στοιχείο της μουσικής του Taylor, εδώ έχει πάει πίσω και εμφανίζεται σε ελάχιστες στιγμές. Το rock είναι αυτό που υπερτερεί και είναι η βάση. Και μαζί και η αισιοδοξία ας πούμε, που βγάζει η μουσική και οι στίχοι του στις περισσότερες στιγμές, κάτι που δεν είχαμε συνηθίσει και πολύ από αυτόν τον καλλιτέχνη. Η αλήθεια είναι, ότι δεν του έχει βγει σούπερ σε όλα τα τραγούδια αυτό το εγχείρημα, καθώς υπάρχουν και οι πιο αδύναμες στιγμές. Όμως έχει τραγούδια όπως το δικό του “The devil went down to Georgia”, που ακούει στο όνομα “HWY 666”, το “Black eyes blue” με μία αύρα Van Halen, έχει το rock n roll-άδικο και uplifting “Samantha’s gone” (που θα μπορούσες να πεις ότι κάπου «αχνοφαίνεται» και ο Meatloaf), έχει το mid tempo “Culture head”, που είναι πιο heavy και STONE SOUR-ίζει, όπως και το up tempo και uplifting «αδερφάκι» του, το “Everybody dies on my birthday”. Και είναι και τα μόνα που STONE SOUR-ίζουν βασικά. Έχει το “The Maria fire” με την jazzy/bluesy αισθητική που λειτουργεί πολύ ωραία, έχει το “CMFT must be stopped” με τους Tech N9ne και Kid Bookie να τον συνοδεύουν και να «κουνάει» σαν ένα ωραίο crossover rock και hip-hop. Έχει και το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, ένα up tempo hardcore/punk (!) ασματάκι, με πολύ ωραίο σημείο στη μέση και με τον υπέροχο τίτλο “European tour bus bathroom song”. Έχει και το “Home”, μία μπαλάντα που βασίζεται στο πιάνο και τη φωνή του. Έχει λοιπόν και ποικιλία, έχει και ωραία τραγούδια. Κάποια πολύ ωραία, κάποια λιγότερο, αλλά στο σύνολο ευχάριστα και φτιαγμένα για να παίξουν στο ραδιόφωνο, με την καλή και μόνο έννοια αυτής της φράσης.

Ο ήχος του άλμπουμ είναι φανταστικός. Να μου πεις, όταν έχεις τον Jay Ruston πίσω από την κονσόλα (STONE SOUR, AMON AMARTH, MEAT LOAF, ANTHRAX, BLACK STAR RIDERS, AVATAR, THE WINERY DOGS Και τόσα άλλα), αυτό δεν κάνει εντύπωση. Έχουμε ξαναπεί, ότι οι Αμερικάνοι, δυστυχώς για εμάς τους Ευρωπαίους, είναι 2 επίπεδα πάνω στο θέμα μίξης, mastering κλπ. Και φυσικά και οικονομικά. Βέβαια, χρειάζεσαι και παίκτες για να βγει το αποτέλεσμα όπως πρέπει. Και ο Corey εμπιστεύτηκε σε αυτόν τον πρώτο σόλο δίσκο του κάποιους γνώριμους σε αυτόν μουσικούς, που ήξερε φυσικά ότι «θα κάνουν τη δουλειά σωστά». Στις κιθάρες είναι οι Christian Martucci (STONE SOUR) και Zach Throne, στο μπάσο ο πολύ καλός του φίλος Jason Christopher (STONE SOUR, PRONG, MINISTRY) και στα τύμπανα ο Dustin Robert.

Στην πρώτη καθαρή solo προσπάθειά του, ο Corey Taylor κάνει το κέφι του. Κάνει τη δική του μουσική ψυχοθεραπεία και το κάνει όπως το νιώθει και το θέλει ο ίδιος και κανένας άλλος, χωρίς να έχει πάνω του την «υποχρέωση» των SLIPKNOT και STONE SOUR. Και φαίνεται ότι πέρασε πραγματικά καλά δημιουργώντας το “CMFT”. Για αυτό και ο δίσκος είναι τόσο διαφορετικός από τις κύριες μπάντες του. Όπως πρέπει δηλαδή αφού αποφάσισε μία solo πορεία. Αν περιμένετε ηχοτοπία SLIPKNOT και STONE SOUR, μην μπείτε καν στον κόπο να τον ακούσετε. Ψήγματα (STONE SOUR μόνο) μπορεί να υπάρχουν, ειδικά σε κάποιες μελωδικές, αλλά αυτό είναι λογικό. Ο δίσκος όμως, είναι τελείως κάτι άλλο, είναι η full rock και radio friendly πλευρά του καλλιτέχνη και μπορεί να μην είναι κάτι που “can’t be stopped”, καθώς δεν θα περάσει και σαν οδοστρωτήρας, αλλά είναι σίγουρα ένα πολύ ευχάριστο άκουσμα και ένας δίσκος που δείχνει μία άλλη πλευρά αυτού του τόσο ταλαντούχου μουσικού.

 

7,5 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

WARRIOR SOUL - “Cocaine and other good stuff” (Livewire/ Cargo Records)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Υπήρχε μια εποχή στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄90 που ο Κory Clarke “ξεστράβωνε” αρκετό κόσμο στο metal χώρο με τις διασκευές που επέλεγε στους δίσκους και στα singles του (JOY DIVISION, David...

[περισσότερα]