DARK TRANQUILLITY - “Moment” (Century Media)

18 Νοεμβρίου, 2020 - 09:30

Αν υπάρχει μία μπάντα εκεί έξω, που ήταν εκεί, από την αρχή του melodic death metal και ακόμα και σήμερα έχει καταφέρει (με τα πάνω και τα κάτω της φυσικά) να κρατάει τη σημαία ψηλά ποιοτικά, αλλά και να απολαμβάνει του σεβασμού παλαιότερων και νεότερων οπαδών, είναι οι DARK TRANQUILLITY. Και εκτός συναγωνισμού. Η συνέχεια, η συνέπεια, ο διαρκής πειραματισμός χωρίς να ρίχουν μαύρη πέτρα στα στοιχεία που τους έκαναν αγαπητούς, αλλά και η συμπαθέστατη αυτή μορφή που ακούει στο όνομα Mikael Stanne, έχουν τους Σουηδούς σταθερά ψηλά. Και μπορεί οι INSOMNIUM να είναι το τεράστιο (για τα δεδομένα του είδους) όνομα της νεότερης γενιάς συγκροτημάτων και σε αυτήν την μεταμόρφωση του ήχου, οι DARK TRANQUILLITY όμως ήταν και παραμένουν οι διαχρονικοί βασιλιάδες του. Πάντα λαμβάνοντας υπόψη το πλήθος και την ποιότητα των κυκλοφοριών.

Στα 90s, μεγαλούργησαν, στα 00s, έδωσαν δισκάρες ολκής, στα 10s, άρχισαν να μας κάνουν νερά είναι η αλήθεια. Για να έρθουν τώρα τα 20s και να μπουν με έναν τρόπο που δείχνει ότι τελικά αυτό το «μικρόβιο» της ικανότητας δημιουργίας όμορφης μουσικής, δεν έχει φύγει από το σχήμα. Ούτε έχει φύγει και η δίψα για αυτήν.

“Moment” λοιπόν, το δωδέκατο άλμπουμ των αγαπημένων Σουηδών. Ένα άλμπουμ που δείχνει να σηματοδοτεί ακόμη μία νέα αρχή στην καριέρα τους. Τόσο, σε ένα βαθμό, ηχητική, όσο όμως και στο θέμα του lineup, αφού εδώ έχουμε το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με το νέο της κιθαριστικό δίδυμο των Johan Reiholdz (μπορείτε εδώ να διαβάσετε και την παρουσίαση του άλμπουμ της προσωπικής του μπάντας, των NONEXIST) και Christopher Amott (BLACK EARTH, ex- ARCH ENEMY, ex- ARMAGEDDON). Για να φτάσουμε εδώ όμως, έπρεπε να αποχωρήσει από το σχήμα ο διόσκουρος του Stanne, ο Niklas Sundin, μία αποχώρηση που έφερε ερωτηματικά για τον ήχο του σχήματος, διατηρώντας τον παράλληλα όμως στα «παρασκήνια», αφού έχει κάνει και πάλι το εξώφυλλο του δίσκου. Όμως, με αυτούς τους αντικαταστάτες και τους D.T. και πάλι εξάδα, τα ερωτηματικά ήταν αρκετά, γιατί μιλάμε για δύο διαφορετικούς κιθαρίστες μεταξύ τους, αλλά και διαφορετικούς από τον Sundin. Και αυτή η αλλαγή, φαίνεται σε σημεία στο “Moment” και το πρόσημο είναι θετικό.

Ο δίσκος, είναι μία φυσική συνέχεια του “Atoma”, όμως με έντονα στοιχεία από τα 00s του συγκροτήματος. Τα half tempo σημεία, τα patterns, η ποικιλομορφία, είναι παρμένα από τα 00s, με τα 10s της μπάντας να είναι ευδιάκριτα σε riffs κυρίως, αλλά και στη νοοτροπία κάποιων κομματιών σαν βάση τους. Σε σημεία δε, η ατμόσφαιρα κάποιων τραγουδιών, φέρνει στο μυαλό την αντίστοιχη του “Projector” και αυτό μόνο θετικό είναι φυσικά. Τα solos του δίσκου, είναι σε εξαιρετικό επίπεδο και με ένα φρέσκο αέρα, αποτέλεσμα της ξεχωριστής νοοτροπίας των δύο νέων κιθαριστών και ειδικά του Amott. Ναι, τόσο οι δύο «νέοι», όσο και ο Sundin, έχουν βάση και μεγάλωσαν με το melodic death metal, όμως οι επιρροές τους είναι ποικίλες και αυτό βγαίνει στον ακροατή, τόσο στα solos, όσο όμως και σε διάφορα στοιχεία των ενορχηστρώσεων, αφού όταν έχεις δύο τόσο καλούς και έμπειρους μουσικούς, θα τους βάλεις και στο παιχνίδι της σύνθεσης/ενορχήστρωσης. Ο Reinholdz ειδικά, όντας και μεγάλος οπαδός της μπάντας, έφερε και έναν «παλαιότερο» αέρα σε σημεία. Οι οπαδοί των D.T. «μέχρι και το “Projector”», ηρεμήστε… δεν ακούγεται ο δίσκος σαν τότε. Απλά περάσματα και πινελιές.

Περίμενα να ξανακούσω το δίσκο αρκετές φορές μετά την προακρόασή του, για να διαπιστώσω αν αυτή, η πρώτη εντύπωση, ήταν σωστή. Και η αλήθεια είναι ότι δεν άλλαξε τίποτα, ούτε όσον αφορά το ποιά τραγούδια ξεχωρίζουν από τα άλλα, ούτε στο γενικότερο σύνολο. Θεωρώ, ότι οι D.T. έχουν πάει καλά με τις επιλογές των κομματιών για την προώθηση του δίσκου, αφήνοντας έξω όμως τα δύο καλύτερά του. Και ποιά είναι αυτά; Το ένα είναι το “Standstill” και το άλλο, είναι το “Failstate”. Διαφορετικά κομμάτια μεταξύ τους, εξίσου ποιοτικά όμως και μαζί με το “In truth divided” που κλείνει τόσο όμορφα το άλμπουμ, αλλά και το “Remain in the unknown”, αποτελούν τα δυνατά χαρτιά του, σε συνδυασμό με τα ήδη «γνωστά» πλέον “Identical to none” και “The dark unbroken”. Από εκεί και πέρα, επιμένω, ότι ο δίσκος κάνει κοιλιά στη μέση. Το πακέτο των “Ego deception”, “A drawn of exit” και “Eyes of the world”, που είναι και στη σειρά, είναι τα πιο αδύναμα τραγούδια του άλμπουμ, με όλα πάντως να έχουν τα ωραία στοιχεία τους. Στο άρθρο για την προακρόαση, μπορείτε να διαβάσετε ανάλυση για το κάθε κομμάτι, οπότε μην την κάνουμε και εδώ. Αυτός που δεν κάνει κοιλιά πάντως (εκτός αν έχει αποκτήσει από τις μπύρες που τόσο λατρεύει), είναι ο Stanne. Η απόδοσή του είναι φανταστική. Τόσο τα brutal του, που αυτά εντάξει, ήταν πάντα σταθερά στο στούντιο, όσο όμως και τα καθαρά του, στα οποία έχει αποφασίσει να ακολουθήσει ένα διαφορετικό τρόπο, πιο λυρικό και ταυτόχρονα πιο... αποφασιστικό, αν σας βγάζει νόημα αυτή η λέξη, αφού ακούγεται να έχει πολύ μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές του σε αυτόν τον τομέα. Διαφορετική χροιά, πολύ ταιριαστή, που δίνει κάτι το διαφορετικό και βοηθάει το όλο άλμπουμ.

Ο ήχος είναι πάρα πολύ καλός, με τον απαραίτητο όγκο, αλλά με τη βάση να δίνεται στη δημιουργία της ατμόσφαιρας που ήθελαν να βγάλουν οι D.T. με τα τραγούδια τους σε αυτό το νέο εγχείρημα. Και το αποτέλεσμα είναι όπως πρέπει, αφού όλα είναι στη θέση τους και ακούγονται τόσο όσο, ώστε να μην κλέβουν από άλλα όργανα και συχνότητες.

Το “Moment” είναι ένα άλμπουμ που άκουσα και ακούω πολύ και έχω απολαύσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλμπουμ έβγαλαν οι αγαπημένοι D.T. στα 10s. Είναι η συνέχεια του “Atoma” ως ένα βαθμό, με πολλά στοιχεία όμως από τα 00s της μπάντας, κάποιες ατμόσφαιρες από “Projector”, αλλά και με το βλέμα στο αύριο, με την είσοδο των δύο νέων κιθαριστών στο σχήμα, που θεωρώ ότι στο επόμενο άλμπουμ θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στην κατεύθυνσή του. Και μπορεί να μην μου πήρε τα μυαλά, αλλά μετά από χρόνια σου βγάζει αυτήν την αίσθηση ότι η μπάντα πατάει και πάλι πολύ γερά στα πόδια της και δημιουργεί προσμονή για το επόμενο, το οποίο φαντάζει ακόμα καλύτερο. Και αυτό μόνο πολύ καλό είναι! Αγαπημένα τέκνα!

 

7.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]