JOE BONAMASSA - “Royal Tea” (Provogue Records)

10 Νοεμβρίου, 2020 - 02:45

O Joe Bonamassa ξεκίνησε την δισκογραφία το 1994 σε ηλικία 17 ετών. Από μικρός πάντως είχε δείξει την κλήση του στην κιθάρα αφού στην ηλικία των επτά ετών είχε μάθει απέξω κάθε νότα του Jimi Hendrix και του Steve Ray Vaughan.

Γεννημένος σε μια μικρή πόλη έξω από την Νέα Υόρκη έδειχνε να προτιμά από μικρός τους Βρετανούς κιθαρίστες όπως ο Eric Clapton, Rory Gallagher, Peter Green, Jeff Beck και Paul Kossoff. Αυτοί ήταν οι μουσικοί που από μικρή ηλικία διαμόρφωσαν τα μουσικά του ακούσματα αλλά μεγαλώνοντας  άρχισε να  αφομοιώνει και τις δουλειές των ΒΒ Κing, Buddy Guy και όλων των άλλων τεράστιων του blues. 
   
H πρώτη του solo κυκλοφορία ήρθε το 2000 και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει αρκετούς προσωπικούς δίσκους. Η πρώτη του αναγνώριση ήλθε από την Βρετανία και σταδιακά το όνομά του άρχισε να ακούγεται παντού, αφού πρώτα ο ίδιος φρόντιζε να κυκλοφορεί δίσκους κάθε χρόνο. Με το “Black Rock” (2009 - ηχογραφημένο στην Σαντορίνη) κατάφερε να σημειώσει την πιο μεγάλη του εμπορική ευτυχία έως εκείνη την περίοδο, ανεβάζοντας ακόμα πιο ψηλά τον πήχη της δημοτικότητάς του τόσο σε Αμερική όσο και στην Βρετανία.

Για ακόμα μια φορά ο Joe Βοnamassa αποτίνει φόρο τιμής στους Βρετανούς ήρωες του, ο δίσκος ηχογραφήθηκε μάλιστα στα Abbey Road studios με παραγωγό τον(μόνιμο πια συνεργάτη του) Kevin Shirley. Eπίσης στο “Royal tea” θα έχει στο πλάι του να τον βοηθούν στην σύνθεση των κομματιών, ο εξαιρετικός Bernie Marsden (μην γελιέστε, οι κορυφαίοι δίσκοι των WHITESNAKE έχουν αυτόν πίσω από τις κιθάρες, τσεκάρετε επίσης πόσους ύμνους έχει υπογράψει μαζί με τον Coverdale), ο Pete Brown (στιχουργός των CREAM) και ο πολυτάλαντος Jools Holland στο πιάνο.

Εντάξει, όποιος έχει ακούσει έστω και έναν μόνο δίσκο του Joe μπορεί να καταλάβει αμέσως γιατί ο 43αρχονος πλέον κιθαρίστας είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχουμε ακούσει την τελευταία εικοσαετία. Και για άλλη μια φορά δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το ποιος είναι και τι κάνει. Στον δίσκο βρίσκουμε μια μεγάλη ποικιλία κομματιών που δείχνει όχι μόνο τις ικανότητες του κιθαρίστα και της ομάδας του αλλά και το μεγάλο εύρος μουσικών επιρροών από όπου αντλεί την έμπνευση το. 

Καταφέρνει να μας παρουσιάζει για άλλη μια φορά συνθέσεις που πραγματικά διαθέτουν μια μοναδική ποιότητα, μπορεί να τιμά το παρελθόν που τόσο αγαπά και η καρδιά του να ανήκει εκεί, αλλά το πράττει θεωρώ με το μυαλό του να βρίσκεται στο σήμερα. Διαθέτει αυτή την ικανότητα μην ακούγεται παλαιωμένος, αλλά φρέσκος και σημερινός.  
 
H εισαγωγή με το σχεδόν Μοrricone intro του “When one door opens” σε μια ορχηστρική σύνθεση μας δείχνει τον πλούσιο ταλέντο της συνθετικής του ικανότητας, μια σύνθεση που καταλήγει σε έναν hard rock δρόμο, εντελώς διαφορετικά απ’ ότι ξεκίνησε. Οι βαθιές ρίζες του κιθαρίστα στα blues θα ξεδιπλωθούν στο ομώνυμο εξαιρετικό κομμάτι. Το σχεδόν country rock του “Savannah” συνυπάρχει με την μπαλάντα “Why it takes so long to say goodbye” (με μια Gary Moore εισαγωγή και με ένα αέρα πρώιμων WHITESNAKE αυτή η σύνθεση).

Είπαμε στον δίσκο υπάρχει πλούσια ποικιλία και πολυμορφία συνθέσεων. Από το «αλήτικο» “Lookout man” που μας φέρνει στο μυαλό τους τεράστιους ΗUMBLE PIE  στο φοβερά συναισθηματικό “Beyond the silence”, μια μοναδική σύνθεση που σε κερδίζει η ζεστή και παθιασμένη φωνή του Joe και μια ερμηνεία που σε αγκαλιάζει με την πρώτη ακρόαση. Το “High class girl” είναι άλλη μια από τις καρφί blues influenced επιρροές του κιθαρίστα με θαυμαστά αποτελέσματα όπως αναμενόταν, ενώ στο “Lonely boy” μας αποδεικνύει και την αγάπη του στις μεγάλες Big bands ορχήστρες των 40’s. Υπάρχουν δέκα συνολικά συνθέσεις που η κάθε μία έχει κάτι να σου προσφέρει, δεν υπάρχουν fillers εδώ μέσα.  
 
Όλα κυλούν τόσο αρμονικά δεμένα στο “Royal tea” που απορείς πως καταφέρνει μετά από τόσους προσωπικούς δίσκους ο Bonamassa να μας εντυπωσιάζει κάθε φορά που βγάζει καινούργιο δίσκο. Ναι, για άλλη μια φορά ο μοναδικός Αμερικάνος εκπλήσσει με την ποιότητα που προσφέρει στον νέο του δίσκο. Δεν σου αφήνει περιθώριο άλλο θεωρώ πέρα από την αγορά του δίσκου όταν αυτό κυκλοφορήσει. Όσοι έχετε ακούσει για αυτόν αλλά δεν έχετε ασχοληθεί έως τώρα, κάντε έναν “κόπο” και ακούστε το “Royal tea”, Ποτέ δεν ξέρεις από πού μπορεί να σου έρθει το νέο “κόλλημα”, όταν ψάχνεις για νέα ακούσματα στον ωκεανό της πληροφορίας που υπάρχει σήμερα.

8 / 10    

Γιάννης Παπαευθυμίου 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

THE DEAD DAISIES – “Holy ground” (SPV/Steamhammer)

19 Ιανουαρίου, 2021 - 02:45 Σάκης Νίκας

Οι THE DEAD DAISIES μου θυμίζουν αρκετά το πολύ πρώιμο concept που είχε ο drummer των SEARCHERS, Chris Curtis, όταν προσέγγισε τον επιχειρηματία Tony Edwards για μία ιδέα ενός συγκροτήματος όπου θα...

[περισσότερα]

MANOWAR – “Black wind, fire & steel – The Atlantic Albums 1987-1992” (box set) (Cherry Red)

19 Ιανουαρίου, 2021 - 02:30 Σάκης Φράγκος

Νομίζω ότι σας έχω πει αρκετές φορές πόσο γουστάρω τα box set που βγάζει η Cherry Red κι εξοικονομεί χώρο η δισκοθήκη μου! Αυτή τη φορά, κυκλοφορεί ένα box set που περιέχει τα τρία άλμπουμ που...

[περισσότερα]

ARIA - HARDRAW - HUMAN FORTRESS / Επανηχογραφήσεις - Συλλογές

19 Ιανουαρίου, 2021 - 01:30 Δημήτρης Τσέλλος

ARIA - “Baptism by fire” & “Armageddon” (M2BA) HARDRAW - “Night of the wolf” (Self-Financed) HUMAN FORTRESS - “Epic tales & untold stories” (Massacre) Δύσκολο πράγμα η επανηχογράφηση...

[περισσότερα]

UNVERKALT – “L' Origine Du Monde” (Self – Released)

11 Ιανουαρίου, 2021 - 14:45 Νίκος Ζέρης

Και αφού καταλάγιασε η σκόνη από τον ορυμαγδό των κυκλοφοριών του περασμένου δίμηνου ήρθε η ώρα να γίνει ένα σοβαρό ξεσκαρτάρισμα, ξεχωρίζοντας τις πιο ενδιαφέρουσες και πετώντας στον κάδο των ...

[περισσότερα]

ACCEPT – “Too mean to die” (Nuclear Blast) (ομαδική κριτική)

8 Ιανουαρίου, 2021 - 19:30 Rockhard

Οι Γερμανοί metallers, ACCEPT, έχουν έτοιμο το 16ο στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Too mean to die”, το οποίο πήρε μία μικρή παράταση στην ημερομηνία κυκλοφορίας του για τις 29 Ιανουαρίου, την...

[περισσότερα]