LONG DISTANCE CALLING - “How do we Want to Live?” (InsideOut Music)

6 Ιουλίου, 2020 - 15:45

Πρέπει κάποια στιγμή, οι μαθηματικοί metalheads να φτιάξουν μια εξίσωση που θα υπολογίζει τον βαθμό μιας κυκλοφορίας, συνυπολογίζοντας την ποιότητα των συνθέσεων και την παραγωγή, με το μέγεθος των προσδοκιών που έχει δημιουργήσει το συγκρότημα και φυσικά την ηχητική σχετικότητα με το εκάστοτε trend που επικρατεί. Κι αν για κάποιες κυκλοφορίες τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, για το νέο δίσκο των LONG DISTANCE CALLING συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.  

Είναι το ασίγαστο πάθος για πειραματισμό που κάνει αυτό το συγκρότημα τόσο απρόβλεπτο. Ποιος άλλωστε θα περίμενε ότι το 2013 στο “Flood Inside” θα ακούγαμε φωνητικά στα κομμάτια τους, και τρία χρόνια μετά με το “TRIPS” θα εξακολουθούσαν να αφήνουν πίσω τους τον αμιγώς instrumental χαρακτήρα της μουσικής τους. Νομίζω εκεί κάπου μπήκε και η ταφόπλακα των προσδοκιών για όλους εμάς που αγαπήσαμε την μπάντα για τη βιρτουόζικη προσέγγιση στο post rock που πραγματεύονταν. Και εκεί που όλα είχαν πάρει τον κατηφορικό δρόμο έρχεται το “Boundless” να βάλει πάλι το τρένο στις ράγες. Ε και με το δίκιο μας, μετά από τόσα σκαμπανεβάσματα, η αναμονή για το “How do we Want to Live?” δεν θα την έλεγε κανείς έντονη.  

Έτσι λοιπόν, με μηδαμινές προσδοκίες και παρέα με δύο αδιάφορα (στην πρώτη ακρόαση) singles έρχεται η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του συγκροτήματος. Έχοντας αργήσει μερικά χρονάκια, επιβιβάζονται κι αυτοί στο σκάφανδρο που ταξιδεύει τις μπάντες στα 80’s, αποδεικνύοντας έτσι ότι το new retro wave έχει έρθει για να μείνει. Σε μια χρονιά όπου έχει ανακοινωθεί η μεταφορά στην οθόνη των ογκόλιθων της επιστημονικής φαντασίας “Dune”, του Frank Herbert και “Foundation” του Isaac Asimov, έρχονται κι οι LDC να μας παρουσιάσουν έναν concept δίσκο, ο οποίος εντάσσεται στο ίδιο θεματικό πλαίσιο. Και αν κάποιος δεν έτυχε να έχει επαφή με το φουτουριστικό εξώφυλλο, και μόνο οι αφηγήσεις από τα πρώτα δύο κομμάτια, που ξεδιπλώνουν ένα μέλλον όπου η τεχνητή νοημοσύνη έχει πάρει τα ηνία, είναι ικανές για να σε βάλει στο σενάριο που θα εκτυλιχθεί στη συνέχεια.  

Και ακριβώς εδώ είναι που γίνεται η ανατροπή των δεδομένων. Το συγκρότημα έχει δημιουργήσει ένα τόσο συμπαγές συνθετικό/θεματικό κόσμο, όπου τα πρώτα δύο κομμάτια μετά την εισαγωγή (ναι είναι τα δύο singles που λέγαμε), “Hazard” και “Voices”, ακούγονται εντελώς διαφορετικά από ότι μεμονωμένα. Μάλιστα η PINK FLOYED χροιά του “Voices” κατατάσσει το κομμάτι σε ένα από τα πιο δυνατά του δίσκου. Αν προσθέσουμε και το εντελώς ιντριγκαδόρικο video clip, τότε μιλάμε για άλλα δεδομένα στη μουσική βιομηχανία. Ωστόσο, όπως κάθε θεματικός δίσκος, έτσι κι εδώ το “How do we want to live?” έχει τα πάνω του και τα κάτω. Κομμάτια όπως τα “Fail/Opportunity” και “Immunity” θα μπορούσαν να παραληφθούν υπό κανονικές συνθήκες, κάνοντας την κυκλοφορία συντομότερη (53 λεπτά είναι πολλά) και πιο ενδιαφέρουσα. Ωστόσο χωρίς αυτά δεν θα μπορούσαμε να φτάσουμε στην κορύφωση των “Sharing Thoughts” και “Beyond Your Limits”. Μάλιστα στο “Beyond Your Limits” Φαντάζει σχεδόν ειδυλλιακός ο ήχος της πρώτης ανθρώπινης φωνής μέσα στον δίσκο, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις “ρομποτικές” αφηγήσεις που έχουν προηγηθεί. Βέβαια βοηθάει και η Phil Collins αλά “In the Air Tonight” προσέγγιση του Eric A. Pulverich. Εν γένει ο δίσκος δείχνει να φλυαρεί σε κάποια σημεία, ενώ σε άλλα το down tempo και η χλιαρός συνθετικός πλουραλισμός απογοητεύει. Ωστόσο αν σκεφτεί κανείς το θεματικό πλαίσιο τότε όλα τα κομμάτια ταιριάζουν απόλυτα στο παζλ της επιτυχίας.  

Στο δια ταύτα, οι LDC έρχονται να ανατρέψουν το αρνητικό ρεκόρ των τελευταίων χρόνων, κυκλοφορώντας έναν δεύτερο σερί καλό δίσκο, αποδεικνύοντας ότι η ικανότητα στο να γράφουν καλή μουσική δεν χάνεται. Κι αν στο “Boundless” διακρίναμε το ξέσπασμα της μπάντας, σήμερα παρατηρούμε κάτι πιο συντονισμένο και οργανωμένο που καταφέρνει να σε ταξιδέψει σε κάθε του νότα. Το “How do we want to live?” είναι ο δίσκος που χρειάζονταν η μπάντα για να επανέλθει στην μουσική επικαιρότητα.  

7,5 / 10 

Νίκος Ζέρης 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

WARRIOR SOUL - “Cocaine and other good stuff” (Livewire/ Cargo Records)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Υπήρχε μια εποχή στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄90 που ο Κory Clarke “ξεστράβωνε” αρκετό κόσμο στο metal χώρο με τις διασκευές που επέλεγε στους δίσκους και στα singles του (JOY DIVISION, David...

[περισσότερα]