MAD MAX – “Stormchild Rising” (SPV/Steamhammer Records)

5 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00

Νομίζω πως όλοι έχουμε κάποια συγκροτήματα που για προσωπικούς λόγους θα μας θυμίζουν πάντα την εφηβεία μας. Για μένα, ένα από αυτά, θα είναι για πάντα οι MAD MAX, αφού το τραγούδι τους “Fly, fly away”, από τη δεύτερη δουλειά τους, “Rollin’ thunder” του 1984, είναι μέχρι και σήμερα ένα από τα ιδιαιτέρως αγαπημένα μου τραγούδια και έχω συνδέσει πολλές στιγμές μαζί του σαν νέος, όπως και όλες τις επόμενες δισκογραφικές τους κινήσεις μέχρι την προσωρινή, τότε, διάλυσή τους το 1988. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους, είχαν μεγάλη έφεση στο 80s Γερμανικό μελωδικό hard rock/heavy metal και έτσι τα τότε χρόνια αποτέλεσε μεγάλο πόλο έλξης για εμένα η αγορά των βινυλίων τους.

Το group από το 1999 που ξαναδημιουργήθηκε, έκανε μία μικρή στροφή στον ήχο του, προσθέτοντας πιο πολλά, τότε, σύγχρονα στοιχεία μελωδικού rock, παράλληλα με τα πιο σκληρά σημεία και έτσι ακροβατούσε μεταξύ του πιο μοντέρνου, βάση παραγωγής, hard and heavy, κάτι που κάνει μέχρι και σήμερα. Όλα τους τα albums δεν θα γίνουν ποτέ κλασσικά ή επιτομή ενός συγκεκριμένου μουσικού ιδιώματος, αλλά πάντα, λόγω καλής ποιότητας, θα αποτελούν μία πολύ ευχάριστη ηχητική συντροφιά σε όσους αναζητούν ωραία και καλοπαιγμένα τραγούδια, με καθέναν να βρίσκει τα δικά του αγαπημένα στους δίσκους τους.

Κάπως έτσι τους βρίσκει και το 2020, να κυκλοφορούν την 14η δουλειά τους, με τίτλο που έχει σαφή αναφορά στην τρίτη τους προσπάθεια, “Stormchild”, 35 χρόνια πίσω. Άμεσα λοιπόν, υπέθεσα ότι το νέο άλμπουμ μπορεί να είναι ένα sequel του προηγούμενου, κάτι που διαβάζοντας το δελτίο τύπου όμως, είδα ότι δεν ισχύει. Κατά τα λεγόμενα τους: “Ο Stormchild, τον οποίο ήθελαν οι οπαδοί να αναγεννήσουμε, είναι ο πολεμιστής μας που μάχεται για οτιδήποτε καλό στον κόσμο, όχι όμως με όπλα αλλά με rock τραγούδια, και έτσι επανεμφανίστηκε στο εξώφυλλο”.

Αν δεν έχετε ξανακούσει το group και συγκροτήματα όπως οι BONFIRE και STRYPER των τελευταίων ετών, σας είναι πιο οικεία ονόματα, σκεφτείτε ότι και οι MAD MAX ηχούν κάπως έτσι. Απλά σημειώστε ότι φέρνουν στο μυαλό τα προαναφερθέντα σχήματα, δεν τα μιμούνται, αλλά έχουν μπολιάσει με ωραίο τρόπο το ηχητικό αποτέλεσμα αρκετών σύγχρονων melodic hard rock/metal συγκροτημάτων. Ναι, στο “Stormchild rising”, ο ακροατής θα συναντήσει πολλά από τα όποια κλισέ του ιδιώματος, με κάποιες συνθέσεις να έχουν υψηλές ταχύτητες, άλλες να κινούνται σε πιο mid tempo ρυθμούς με κάποια ξεσπάσματα, όλες με ωραίες μελωδίες, ευφάνταστα κιθαριστικά riffs και ρεφρέν που θα σου «κολλήσουν» εύκολα στο μυαλό. Το πολύ σημαντικό όμως, είναι ότι τα ίδια τα τραγούδια δεν τηρούν κάποια άτυπη ηχητική μόδα όντας  «μία από τα ίδια», αλλά συνθέσεις που τιμούν το ιδίωμα και αξίζει να ακουστούν πολύ.

Οι MAD MAX έχουν και εκλεκτούς καλεσμένους σε αυτό το άλμπουμ. Στο “Hurricaned”, που «ανοίγει» το δίσκο, ο τραγουδιστής του group, Michael Voss, μοιράζεται το μικρόφωνο με τον Ronnie Romero (RAINBOW, VANDENBERG, LORD OF BLACK, CORELEONI), στο “Take her” (διασκευή στους ROUGH CUTT), συμμετέχει ο τραγουδιστής τους, Paul Shortino και στο “The blues ain`t no stranger”, το solo παίζεται από τον κιθαρίστα των STRYPER, Oz Fox. Μάλιστα είναι η πρώτη φορά που σε τίτλο τραγουδιού των MAD ΜΑΧ αναφέρεται η λέξη “blues”. Τέλος, το “Ladies and Gentlemen”, υπάρχει και σαν bonus τραγούδι στην single εκδοχή του, με Αγγλικούς και Γερμανικούς στίχους,  με καλεσμένους τους Detlev Jöcker και την παιδική χορωδία Rock And Roll Children.

Στη νέα τους δισκογραφική προσπάθεια, οι MAD MAX, όπως και πολλοί άλλοι, δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, ούτε πρωτοτυπούν. Κάνουν όμως πολύ καλά τη δουλειά τους, προσφέροντας όμορφες ηχητικές στιγμές στους ακροατές, ειδικά του ιδιώματος. Αν δεν το έχετε ακούσει ακόμα και είστε fans καλοπαιγμένου melodic rock/hard rock/heavy metal, μην αμελήσετε  να του δώσετε μία ευκαιρία, γιατί δεν θα χάσετε, αφού θα βρείτε τραγούδια που θα σας κρατήσουν πολύ και καλή συντροφιά όσο το επιθυμείτε. Αν παράλληλα είστε και λίγο πιο ρομαντικοί, θα μπορέσετε να προσθέσετε το format του album σε βινύλιο στην συλλογή σας.

 

8/10

Θοδωρής Μηνιάτης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

DARK QUARTERER - “Pompei” (Cruz Del Sur Music)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Ιταλοί θεοί του progressive metal δεν χρειάζονται συστάσεις τόσο στους εμπεριστατωμένους γνώστες της σκηνής, όσο και στους οπαδούς του ευρύτερου επικού ήχου. Τούτο μάλιστα είναι και ένα πολύ...

[περισσότερα]