MORS PRINCIPIUM EST - “Seven” (AFM Records)

8 Οκτωβρίου, 2020 - 09:30

Καταντάει κουραστικό και επαναλήψιμο, το ξέρω, γιατί το γράφω σε κάθε παρουσίαση δίσκου τους, αλλά οι MORS PRINCIPIUM EST, είναι η πιο αδικημένη melodic death metal μπάντα της εποχής μας. Και αυτό, γιατί δεν έχουν κακό δίσκο, δεν έχουν καν μέτριο και τώρα, 20 χρόνια μετά την ίδρυσή τους, φτάνοντας το έβδομο άλμπουμ (το λέει και ο τίτλος του άλλωστε), το “Seven”, δεν λένε να «ηρεμήσουν» και να ρίξουν την ποιότητά τους. Και πολύ καλά κάνουν προφανώς!

Το κακό με αυτό το σχήμα και ίσως από τους λόγους που δεν είναι «μεγαλύτεροι» από ότι αξίζει η μουσική τους, είναι ότι κάτι παίζει μάλλον με τον Ville Viljanen, τον τραγουδιστή της μπάντας και μόνο μέλος που υπάρχει από την αρχή και μέχρι και σήμερα. Γιατί δεν εξηγούνται αλλιώς οι τόσες αλλαγές μελών, που μας φέρνουν πλέον στο σημείο να μιλάμε για... ντουέτο και όχι για μπάντα. Τουλάχιστον βρήκε το διόσκουρό του, στο πρόσωπο του Andy Gillion, που μπήκε στο σχήμα το 2011 και ρίζωσε με το… σπαθί του… ή και την κιθάρα του. Μπορεί και με τα δύο αν είναι και ninja. Κρυάδα! Οι δυο τους λοιπόν, αλλά αλήθεια, έχει καμία σημασία; Άλλωστε αυτοί έκαναν τα πάντα μαζί, το ίδιο κάνουν και τώρα, στο νέο αυτό άλμπουμ του σχήματος.

Για όσους δεν τους γνωρίζουν, οι MORS PRINCIPIUM EST ήταν κάποτε Φινλανδοί (ε δεν τους λες τώρα Φινλανδούς όταν το ένα μέλος είναι από εκεί και το άλλο από Αγγλία) και η μουσική τους είναι το melodic death metal. Ένα melodic death metal όμως, που πάει λίγο κόντρα στη μόδα των τελευταίων ετών, καθώς ναι μεν έχει επιρροές από την εξέλιξη του ήχου και πολύ καλά κάνει, όμως κοιτάει με πίστη και σεβασμό και στα τιμημένα mid και late 90s, τότε που το είδος μεγαλούργησε. AT THE GATES, EBONY TEARS, INSOMNIUM, DARK TRANQUILLITY, HYPOCRISY, CHILDREN OF BODOM, WINTERSUN, BE'LAKOR. Τζούρες από αυτές τις μπάντες, είτε σαν άμεση επιρροή, είτε θυμίζοντας, υπάρχουν διάσπαρτες στη μουσική τους και αυτή η ποικιλία, υπάρχει και στο “Seven”. Ένα άλμπουμ, που δεν κρύβει και ιδιαίτερες εκπλήξεις για όποιον ασχολείται με το σχήμα, κάτι που δείχνει ότι το ντουέτο έχει καταλήξει στον τρόπο που λειτουργεί και μοιράζει τις δουλειές και πως αυτό θα βγει στο τελικό αποτέλεσμα. Αυτήν τη φορά, είναι κάπως πιο guitar driven από τον προκάτοχό του, το “Embers of a dying world” (2017), έχει εννοείται το συμφωνικό στοιχείο, τόσο όσο και με τη χρήση του για έναν ακόμη δίσκο να είναι αυτή που χρειάζεται για να ανεβάζει τα κομμάτια και όχι για να έχει απλά και πλήκτρα, στο σύνολό του όμως, ίσως φέρνει λίγο περισσότερο στο παρελθόν, παρά στο σήμερα. Όχι σε όλα τα κομμάτια, αλλά σε ένα αρκετό ποσοστό του δίσκου.

Και τα 10 τραγούδια του “Seven” (9 «κανονικά» και 1 instrumental), είναι μια χαρά και ειδικά όταν μιλάμε για ένα είδος που έχει αρχίσει να κουράζει με τις αρκετές μετριότητες-κόπιες που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια. Για αυτό άλλωστε και είναι λίγες αυτές οι μπάντες του «δεύτερου κύματος» του melodic death και δη του πιο Φινλανδικού, που έχουν ξεχωρίσει και απολύτως δικαιολογημένα. MORS PRINCIPIUM EST, BE'LAKOR και INSOMNIUM. Αυτοί οι τρείς και μετά κάποιοι ωραίοι (ή και πολύ ωραίοι δίσκοι) από μπάντες που δεν διατηρούν όμως μία σταθερά στην ποιότητά τους. 10 ποιοτικά τραγούδια λοιπόν, όχι όλα ισάξια από την άλλη. Απορώ με την επιλογή του “A day for redemption” για lyric βίντεο και πρώτου δείγματος της νέας τους δουλειάς, καθώς δεν είναι στα κορυφαία του δίσκου. Αν βέβαια «τρελαθήκατε» με αυτό, ε απλά προπαραγγείλτε τον δίσκο από τώρα. Γιατί αυτό το κομμάτι, μαζί με τα “March to war” και “The everlong night”, είναι μεν μια χαρά, αλλά όχι όσο κάποια άλλα. Είναι αυτά της δεύτερης κατηγορίας. Στην πρώτη, είναι τo “Lost in a starless aeon” για παράδειγμα, που είναι και το δεύτερο του δίσκου μετά το “A day...”. Όπως και το επόμενό του, το “In frozen fields” που μεταξύ «ξύλου», groove-ας και ωραίου κλασικού ρεφρέν με lead από πίσω, έχει και ένα πολύ ωραίο σημείο με solo. Υπάρχει και το “Rebirth”, με το αλα BEHEMOTH κουπλέ του, τις ωραίες αλλαγές και ένα επίσης ωραίο ρεφρέν, με το κλασικό αγαπημένο lead από πίσω. Αλλά υπάρχουν και δύο διαμάντια, που θα είναι αμαρτία να μην είναι βίντεο, lyric, κάτι. Το πρώτο είναι το “Master of the dead”, το οποίο ενώνει το παρελθόν και το παρόν του melodic death υπό το πρίσμα των MORS PRINCIPIUM EST, με τον καλύτερο τρόπο και «δένει» το γλυκό με ένα πολύ ωραίο ρεφρέν και μία βασική μελωδία που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, είτε από τις κιθάρες, είτε από τα πλήκτρα, είτε και ελαφρώς παραλλαγμένη από ατη φωνή. Το κομμάτι-προπομπός του, το instrumental “Reverence”, είναι επίσης πολύ όμορφο. Το δεύτερο τραγούδι-διαμάντι του άλμπουμ, είναι το τελευταίο, το “My home, my grave”, που εδώ, τα στοιχεία μελωδικού majestic black (ούτως ή άλλως, είχε τέτοια αραιά και διάσπαρτα η μπάντα) ενώνονται με το melodeath του σήμερα περισσότερο, αν και το riff στο κουπλέ είναι τόσο μα τόσο αγαπημένη Σουηδίλα και δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει στο έπακρο κάθε οπαδό αυτού του ήχου. Γεμάτο και καλοφτιαγμένο τραγούδι. Και μπράβο στη μπάντα που το έκανε lyric βίντεο λίγες ώρες πριν ανέβει αυτή η παρουσίαση! Τέλος, υπάρχει και ένα κομμάτι που μου έχει «σπάσει τα νεύρα». Αυτό είναι το “At the shores of silver sand”. Όχι γιατί είναι κακό. Μια χαρά είναι. Αλλά έχει ένα ρεφρέν, άνετα στα 3 κορυφαία του δίσκου, τόσο λυρικό, «μαύρο» και όπως το θέλει ο οπαδός, που δεν «στηρίζεται» όμως αντιστοίχως από το υπόλοιπο κομμάτι. Σου αφήνει αυτό το «γιατί».

Οι MORS PRINCIPIUM EST, χωρίς να αποτελεί έκπληξη για όσους ασχολούνται μαζί τους, κυκλοφόρησαν ακόμη έναν πάρα πολύ καλό δίσκο. Ένα δίσκο που έχει κομμάτια που ανεβάζουν τα standards πανύψηλα, αλλά και κάποια που αφήνουν ένα «ναι μεν αλλά». Αν όλο το άλμπουμ ήταν στα επίπεδα των 2-3 εξαιρετικών στιγμών του, θα μιλάγαμε για ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει στον χώρο μετά το “Winter's gate” των INSOMNIUM. Αλλά δεν είναι σε τέτοιο επίπεδο. Βέβαια, με τον ανταγωνισμό να μην είναι ικανός, το “Seven”, είναι αυτό που πρέπει για τους οπαδούς του μοντέρνου melodic death metal που τιμάει και τις ρίζες του.

 

7.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]